https://virgool.ir/feed/@sayآنچه می‌شنوید واقعی است.fa2026-11-11 15:49:12https://files.virgool.ir/upload/users/69093/avatar/v5IfGD.pnghttps://virgool.ir/@sayhttps://virgool.ir/@say/یوزپلنگانی-که-با-ما-دویدهاند-dd08sj0soo1aعکس را محمد تخش در Unsplash منتشر کرده استیوزپلنگانی که با من دویده‌اند نام مجموعه داستانی از بیژن نجدی است که سال‌ها پیش نشر مرکز ( 25 سال پیش) و زمانی که نجدی زنده بود منتشر کرد و نامِ این مجموعه تکه‌ای از شعرِ ابتدایِ کتاب هم بود. شعر را پیش‌تر و ظاهرا اول بار مجله گردون به نام وصیت چاپ کرده بود و این نوشته در ویرگولِ SAY هم نام‌اش را از همین شعرِ آقای نجدی وام گرفته تا همان‌طور که او در اشاره‌های شعرش اشاره می‌کند در این نوشته به چیزی اشاره کنیم که برای همه‌مان مرئی نیست اما وجود دارد. در ما پدید می‌آید و در ما می‌ماند. مانند نمایِ ساختمانی که ممکن است هر روز از مقابلِ آن بگذریم اما از وجودِ آن آگاه نباشیم و از آن در روان‌شناسی مدرن به نام هیجان و کنترل هیجان نام می‌برند. با این نوشته هم‌راه باشید تا از این بخش‌های نامرئی بیش‌تر بگوییم.آموزش‌های زیادی در مورد تن‌گفتار وجود دارد، آموزش‌هایی که به هر کس مخاطبِ آن باشد می‌گوید که هیجان را باید کنترل کرد و برداشتِ همه‌ی ما از کنترل سرکوب است. ما آن چه وجود دارد را سرکوب می‌کنیم در حالی که اگر کسی احساس خشم می‌کند، کسی که دچار ترس است، کسی که نسبت به دیگری احساس دوست داشتن می‌کند و هر هیجان دیگری که در ما وجود دارد نباید سرکوب شود. ما باید بتوانیم آن را پالایش کنیم.وقتی ما هیجانی را سرکوب می‌کنیم خیال می‌کنیم آن را کنترل کرده‌ایم، اما ساختار حافظه هیجانیِ ما با ما هم‌عقیده نیست. مرکز مغزی مرتبط با هیجان، احساس‌های سرکوب شده را در خود ذخیره می‌کند و در یک زمان غیر قابل پیش‌بینی با شدت بسیار بالایی آن را در قالب دست‌گفتارهای جایگاه آرزومندی نشان می‌دهد و لطفا بدانید همین ترکیبِ ساده جایگاه آرزومندی خود توضیح مفصلی می‌طلبد اما ما در این یادداشت مختصر تنها می‌توانیم اشاره کنیم که جایگاه آرزومندی همان ناحیه قفسه سینه است و بودائیان و ادبیاتِ عامه‌ی ما در مورد آن بسیار پیش از امروز با شیوه‌ی خود توضیحاتِ زیادی داده‌اند اما این‌ها باشد برای جست و جوهایِ شما، برگردیم به احساس‌های سرکوب شده که به شکل صورت‎‌بندی‌هایی که چندان خوشایند نیست و گاهی پیامدهای ناگوارِ آن غیر قابل کنترل، بیان می‌شود. مشت زدن، هل دادن، به طرف خود کشیدن و شکل‌های دیگر رفتارهای تهاجمی و تدافعی نشانگر آن است که فرد به یک‌باره در حال خالی کردن احساساتِ خشم و ترسِ خود در یک دعوا یا مواجه با یک تهدید است.وقتی ما دست‌های خود را به سمت سینه می‌بریم (جایگاه آرزومندی) به راحتی ضربان قلب خود را حس می‌کنیم، در این حالت و در زمانِ هیجان‌های مختلف میزان تنفس افزایش می‌یابد و اگر کسی احساس هیجانی خود را در این جایگاه بیان کند به سرعت موجب ایجاد انرژی بیشتر می‌شود، آن‌قدر که می‌تواند فرد را به مرز برانگیختگی برساند که ما به آن هیجانی شدن می‌گوییم. بیان هیجان‌هایی مانند خشم و ترس با ترشح بسیار زیاد اِپلی‌نفرین و نوراِپی‌نفرین هم‌راه است و شادی و خوشحالی با ترشح بالای سروتونین در این جایگاه ارتباط مستقیم دارد. هرچند اگر دست‌ها از این ناحیه دور شوند تنفس ما به شکل طبیعی باز می‌گردد و ضربان قلب کاهش می‌یابد. برای درک بهتر اهمیت این موضوع تنها کافی است به ورزش‌های رزمی فکر کنید که حتی در ساده‌ترین حالتِ ایستادن قرن‌ها است که دست‌ها برای تغییرِ بیش‌تر وضعیت هیجانی در جلوی سینه (جایگاه آرزومندی) قرار می‌گیرند.ما برای مدیریت هیجان‌های خود در جایگاه قفسه سینه نیاز داریم نسبت به بیان آن‌ها بردبار و شکیبا باشیم، نه این که بخواهیم آن‌ها را کنترل کنیم. بردباری با زمان رابطه‌ای مستقیم دارد و ما نمی‌توانیم زمانِ مورد نیاز را کم یا زیاد کنیم. همان‌طور که نمی‌توانیم از یک فنجان چای انتظار داشته باشیم چون مربوط به ما است بلافاصله سرد شود، از هیجان‎ها هم نمی‌‎توانیم انتظار داشته باشیم بلافاصله تغییر کنند و باید به این موضوع هم توجه کنیم که هیجان دارای بعد زمان است، یعنی به صورتی زنده در یک دستگاه زمانی مدام تغییر می‌کند و به همین دلیل است که مثلا اگر یک حادثه ناگوار برای ما شکل گرفته، با گذشتِ زمان و حتی از یاد بردن‌اش از بین نمی‌رود. چرا که هیجان بسیار شبیه به انرژی است و از قوانینِ انرژی طبیعیت می‌کند و این یعنی آنچه فکر می‎‌کنیم از یاد برده‌ایم از نوعی به نوعِ دیگر تبدیل می‌شود و در قالب تن‌گفتارهای نه چندان خوشایند بروز پیدا می‌کند. بروزِ دیرهنگامی که ممکن است تیک عصبی، لکنت زبان و ریزش مو باشد از خاطره‌ای که دیگر به یاد نداریم و هیجانِ ناشی از آن را درست پالایش نکرده‌ایم.برای مدیریتِ هیجان ما باید ابتدا افکارمان را پالایش کنیم، اگر این کار را انجام دهیم هیجان درون ظرف روانیِ ما خواهد نشست و نامِ این مهارت بردباری است. ما باید در زمانِ هیجان میزان تنفس و ضربان قلب خود را آرام کنیم تا بتوانیم با این روش زمان لازم را برای فکر کردن و جمع‌کردن افکار خود نسبت به بیان احساسی هیجان‌ها را به دست آوریم. ما باید بتوانیم زمانی که از چیزی ناراحت شده‌ایم، عصبانی هستیم یا ترسیده‌ایم ابتدا به افکارمان سامان دهیم تا بتوانیم هیجان‌های متناسب را در آن بگنجانیم، بیان کنیم و این بخش ناپیدا را سرکوب نکنیم.ما برای بهتر زندگی کردن باید مهارت‌های بیش‌تری بیاموزیم و شناخت هیجان‌ها، شناختِ خودمان می‌تواند شروعِ این راه باشد.SAYSAYMon, 10 Feb 2020 21:19:36 +0330https://virgool.ir/@say/از-مهارتهایی-که-نداریم-همدلی-ishm3kkgp6y1 عکس را Annie Spratt برداشته و در Unsplash منتشر کرده است.یکی از دلایل یاد نگرفتن گاهی این است که تفاوت چیزها را نمی‌دانیم و فکر می‌کنیم که می‌دانیم. مثلا کلمه‌هایی مثل همین کلمه‌ی هم‌دلی(Empathy) آنقدر کنار هم‌دردی (Sympathy) و دل‌سوزی آمده و استفاده شده که ما یقین داشته باشیم هر سه معنایی شبیه به هم دارند و در این یقین تنها هم نیستیم. حتی فلاسفه چنین عقیده‌ای داشته‌اند و این یادداشت توضیحی است برای بیان تفاوت این کلمات تا بتوانیم به هم‌دلی با آگاهی بیش‌تری نگاه کنیم چرا که هم‌دلی یک مهارت مهم است که معمولا یاد نگرفته‌ایم.برای این که بتوانیم بین موضوعات مختلف فاصله بگذاریم باید ابتدا آن‌ها را تعریف کنیم، شما چه تعریفی از دل‌سوزی، هم‌دردی و هم‌دلی دارید؟دل‌سوزی غمِ دیگری را دریافت کردن است. آن هم نه به شکلی که وجود دارد در حقیقت ما دل‌مان می‌سوزد که کسی دچار مشکل است و این احساس در همین‌جا متوقف می‌شود و نتیجه‌ی آن اندوهگین شدنِ ما است و این موضوع اگر زیاد تکرار شود ایجاد مصونیت می‌کند. یعنی ما ممکن است رنجِ دیگران را ببینیم و از کنارِ آن عبور کنیم چرا که مگر چه‌قدر می‌توانیم دل‌سوزی کنیم؟ برای چند نفر؟هم‌دردی هم مانند دل‌سوزی یک نگرانی صرفا احساسی است و در بهترین شکل آرزوی بهبود است، نه بیش‌تر. چرا که احساس به تنهایی راهِ حلِ هیچ ماجرایی نیست و ناخوشی هیچ‌وقت موضوعی صرفا احساسی نیست و نتیجه‌ی شدن/نشدن‌های مختلف است. ما برایِ بهبود به چیزی بیش از هم‌دردی نیاز داریم، ما برای بهبود نیازمند راهی برای حل مسئله هستیم، نه دل‌سوزی و هم‌دردی و آنچه به عنوان راهِ حل از آن یاد می‌شود هم‌دلی است.هم‌دلی یک هیجان رفتاری است که احساس و فکر را هم‌زمان در بر می‌گیرد و زمانی در ما شکل می‌گیرد که قادر به درک نظر دیگران باشیم و بتوانیم هیجان‌های رفتاری آن‌ها را تشخیص دهیم. در هم‌دلی ما دوست می‌داریم و دوست داشته می‌شویم و دوست داشتن به معنای غم خوردن، عصبانی شدن یا ترسیدن از آنچه برای دیگری پیش آمده نیست، بلکه برعکسِ هم‌دردی یا دل‌سوزی که به سرایت ترس، خشم و غم در فرد می‌انجامد، آرامش بخش است و طرفین را از نگرانی دور می‌کند. همدلی از عشق و دوست داشتن به وجود می‌آید و ناهم‌دلی بیانگر تنفر، بی‌اعتمادی و خود محوری است و به همین دلیل هم‌دلی محرک رفتار نوع‌دوستانه و یاری دهنده است.هرچند ممکن است فکر کنید این‌ها تفاوت چندانی با هم ندارند، وقتی در سال‌های 980 برای اولین بار مفهوم همدلی مطرح شد فیلسوف‌ها هم همین‌گونه فکر می‎کردند و نسبت به آن منتقد بودند چرا که فکر می‌کردند هم‌دلی نیز چیزی شبیه دل‌سوزی یا هم‌دردی است و تنها از نظر زبانی متفاوت است. اما وقتی روان‌شناسان، هم‌دلی را به عنوان انگیزه‌ای برای رفتارهای ارتباطی اجتماعی معرفی کردند، فیلسوفان دوست داشتند بدانند که چگونه چنین انگیزه‌ای در انسان به رفتاری منجر می شود که او را به سمت خوشبختی و سعادت سوق می‌دهد؟هم‌دلی شکلی از دوست داشتن است که موجب زاینده‌گی و تکامل می‌شود. در حقیقت این دوست داشتن از احساسِ شادی به شکل خودپذیری و اعتماد (مورد اعتماد بودن دیگری) تشکیل می‌شود و منجر به پیوند جویی می‌شود، هرچندکسانی که هم‌دلی را به صورت دوست داشتن رمانتیک یا احساسی‌گری تجربه کنند به این معنا است که به جای خودپذیری، دچار غم و دلسوزی شده‌ایم و هر لحظه آماده گوشیه‌گیری و واپس‌روی به صورت کودکانه در زندگی خواهیم بود.در ناهمدلی، ما دچار بی اعتمادی (مورد اعتماد نبودن دیگری) ولی شادی (خودپذیری) هستیم که ما را به سوی فساد و تباهی می برد و همه ارزش‌ها را ناچیز می شماریم. کسی که دچار ناهمدلی است، عشق و دوست داشتن را یک بازی می داند که پشیمانی و ندامت را (غم و بی‌اعتمادی) به همراه خواهد داشت.هم‌دلی سبب می‌شود که آدم‌ها یک انرژی زیستی مضاعف داشته باشند که انگیزه‌ای برای بروز (هیجان) دوست داشتن شود و از طرفی ظرفیتی برای انرژی روانی بسیار قدرتمندی ایجاد می‌کند که می‌خواهد در قالب انرژی، موجب زایندگی و آفرینندگی شود و به همین دلیل همدلی را به دو شکلِ مختلف تقسیم می‌کنند. همدلی عاطفی و همدلی شناختی.همدلی عاطفی که برخی آن را همدلی هیجانی می‌نامند، ظرفیت فرد در پاسخ‌دهی به شرایط هیجانی دیگری است و توانایی قرار دادن خود به جای دیگری به نحوی که بتوان عواطف و هیجان‌های ناشی از رویدادها را در فرد دیگر به همان صورتی که او احساس می‌کند، درک کرد و با دادن پاسخی مناسب به وضعیت هیجانی پیش آمده به آن فرد کمک کرد که به وضعیت هیجانی پایدار دست یابد.همدلی شناختی اما به ظرفیت درک و شرایط روانی دیگری گفته می‌شود طوری که با تغییر زاویه دید بتوان نگرش او را به مسئله تغییر داد و این کار نیازمند قرار گرفتن در جایگاه فکری و روانی فرد دیگر و استفاده از روش‌های گفت و شنود موثر است آن طور که دیگر شیوه‌های مشاوره به کار می رود و یا فرد بتواند قبل از آنکه به رفتاری دست بزند، خود را به جای دیگری بگذارد و بررسی کند که آیا از زاویه دید دیگری همان گونه است که او فکر می کند یا که نه؟هرچند که این نوشته یادداشت‌ کوتاهی در موردِ تفاوتِ انتخاب‌های ما به عنوان هم‌دل و هم‌درد است و نیازمند یادداشت‌های دیگری برای تشریح بیش‌تر ماجرا، اما ما می‌‎توانیم از این به بعد و در مواجهه با خوشحالی و غمِ دیگران انتخاب‌هایی بیش از انتخاب‌های همیشگی‌مان داشته باشیم. و می‌توانیم با مراجعه به آثاری از دکتر باتسون در اینجا از این موضوع بیش‌تر بخوانیم و یاد بگیریم.SAYSAYSat, 04 Jan 2020 14:17:53 +0330https://virgool.ir/@say/لطفا-نفس-بکشید-ozgr9jcjeohzآنچه در هر نفس می‌توانیم داشته باشیمگاهی کوچک‌ترین و پرتکرارترین کارهایی که انجام می‌دهیم می‌توانند بزرگ‌ترین تاثیرها را داشته باشند و این جمله یک شعار پرتکرار برای پول‌دار یا موفق شدن نیست، این عادتی است که از جنگ‌جویان باستانی تا مبارزان معبد شائولین و این روزها دوندگان ماراتن از اهمیتِ آن آگاه بوده و هستند. نفس کشیدنِ درست یکی از ضروری‌ترین کارهایی است که می‌توانیم برای سلامتی‌مان انجام دهید و همچنان بیش‌تر ما آن را درست انجام نمی‌دهیم. و منظور از درست، نفس کشیدن دیافراگمی است و این شیوه‌، شیوه‌ای تازه نیست. قرن‌ها است که از این نوع نفس کشیدن برای افزایش سلامت، تمرکز ذهن و کنترل واکنش‌های جسمی استفاده می‌شود.آنچه در ادامه می‌آید ابتدا چند عادتِ اشتباه و رایج در میان ما است و پس از آن فواید نفس کشیدنِ درست و باید بدانید این یادداشت راه‌نمایی برای نفس کشیدن نیست، این یادداشت تنها ضرورتِ اطلاع از یک کار کوچک و پرتکرار است که تاثیراتی حیاتی برای‌ ما دارد.عادت‌های مشترک و اشتباه‌هایی نامرئی ما در نفس کشیدنما بیش از آن که نیاز داشته باشیم می‌نشینیم و این حجم از نشستن برای فرمِ بدنِ ما مفید نیست، چرا که سبب می‌شود ما نتوانیم عمیق نفس بکشیم. خم شدن جلوی کامپیوتر ما را مجبور می‌کند که در زمان نفس کشیدن از حجم شُش‌ها استفاده نکنیم.ما به بچه‌ها تاکید می‌کنیم که شکم‌شان را بدهند تو و وقتی بزرگ هم می‌شوند همین کار را ادامه می‌دهند تا شکمی صاف داشته باشند و این سبب می‌شود ما تنها با نیمه بالایی سینه‌مان نفس بکشیم و نگران باشیم که اگر عمیق یا دیافراگمی نفس بکشیم شکم‌مان دیده شود و همین یعنی فشاری بی‌دلیل روی شکم و استفاده‌ی کم‌تر از توانِ شُش‌ها.ما در زندگی مدرن چندان اهل ورزش‌کردن نیستیم، خصوصا ورزش‌های هوازی، در نتیجه وقت یا فرصتی نداریم که روی نفس کشیدن تمرکز کنیم یا عادت‌های نفس‌کشیدن‌مان را تغییر دهیم.ما هر روز استرس‌های مختلفی را به‌طور روزمره تجربه می‌کنیم و در کنار فشارهای کار و شلوغی‌های مختلف اصلا متوجه نفس کشیدن‌مان نمی‌شویم و همین سبب می‌شود نفس‌های کوتاه‌تر و تندتری بکشیم و این یعنی بدونِ آن که متوجه باشیم مشکلاتی کوچک را تبدیل به عاداتی طولانی می‌کنیم.زمانی که ما عادت می‌کنیم کوتاه نفس بکشیم حتی در زمانِ خواب نیز ممکن است این عادت‌ به طور ناخودآگاه ادامه یابد و این یعنی مهم‌ترین زمانی که بدن برای درمان مشکلات کوچک و رسیدن به سطحی از پایداری نیاز دارد رفته‌رفته از دست می‌رود و این چرخه در طولانی مدت می‌تواند حتی تاثیراتی جدی روی ما بگذارد و ما آن را به شکل گرفتگی عضلات، افزایش ضربان قلب، عدم توانایی در کنترل عواطف و ... ببینیم.این موارد و بسیاری دیگر تنها بخشی ازنقطه ‌ضعف‌هایی است که در نتیجه‌ی نفس کشیدنِ اشتباه رخ می‌دهد ولی آنچه در نفس کشیدن، نفس کشیدن می‌تواند به ما اضافه کند این‌ها است:آنچه در هر نفس می‌توانیم داشته باشیمشاید مهم‌ترین چیزی که در نفس کشیدن می‌توانیم داشته باشیم کاهش اضطراب، استرس و تنش در بدن است.کمک به سلامت روانی تاثیر دیگر نفس کشیدن است که می‌تواند جلوی حمله‌های عصبی را بگیرد و استرس را خصوصا در هنگام فشارهای مختلف کم‌تر کند.تنظیم نواخت قلب به شکلی که کارایی و توان بیش‌تری داشته باشد هم از نفس کشیدن است اثر می‌پذیرد.بدن ما به شکل عادی قادر به سم‌زدایی از خود است و برای این کار فقط کمی به فرصت نیاز دارد و نفس کشیدن می‌تواند به شکل‌گیری این فرصت کمکِ شایانی کند.نفس کشیدنِ درست سبب اکسیژن رسانی به تمام ارگان‌های بدن و در نتیجه تسریع فرایند درمان در بافت‌های مختلف است.اگر روی نفس کشیدن تمرکز کنید ساده‌تر به نقطه‌ی صلحِ درونی می‌رسید و این یعنی سطحی متفاوت از تمرکز و کنترل ذهن.یکی از گم‌نام‌ترین ماهیچه‌هایی که ما کم‌تر در سنینِ جوانی از آن می‌شنویم یا اصلا می‌دانیم که وجود دارد ماهیچه‌ی دیافراگم است و این ماهیچه با بیش‌تر شدنِ سن ضعیف و ضعیف‌تر می‌شود مگر این که از همین جوانی به آن فکر کنیم و برای تقویتِ آن فقط کافی است بهتر نفس بکشیم.تمرینِ نفس‌کشیدنِ درست سبب می‌شود ما خشم‌ها و ترس‌های مختلفی را کنترل کنیم و این تنها به معنای واکنش بهتر نیست، نفس کشیدن سبب می‌شود که هورمون‌های استرس و آدرنالین کم‌تری در رگ‌ها آزاد شود.این لیست را همانند لیستِ آسیب‌های تنفسِ نادرست می‌توان مفصل‌تر نوشت اما معایب و مذایا به تنهایی سبب نمی‌شود که ما عادت‌های‌مان را تغییر دهیم، آنچه سببِ تغییر می‌شود فکر کردن و به نتیجه رسیدن است. پس پیش‌نهاد می‌کنیم کمی بیش‌تر نفس بکشید، جست و جو کنید و بعد تصمیم بگیرید.SAYSAYTue, 17 Dec 2019 19:10:04 +0330https://virgool.ir/SAYblog/اعتماد-و-معنایی-که-ندارد-g7omrlnajelrآیا همه قابل اعتمادند؟اول باید بگوییم که این متن قرار است مختصری در مورد اعتمادهای کاذب صحبت کند و بعد از این بپرسیم که تا به حال پیش آمده بخواهید کاری انجام دهید و تصمیم‌تان را با دوستان‌تان به اشتراک بگذارید؟ مثلا این که می‌خواهید رژیم بگیرید، ورزش کنید، درس بخوانید و موضوعاتی مشابه؟در این مواقع ما به صورت داوطلبانه خودمان را متعهد به انجام کاری می‌کنیم که اگر انجام‌اش ندهیم مورد قضاوت، سرزنش و پیامدهایی ناخوشایند قرار می‌گیریم، چرا که عُرف یا اخلاق بایدی در جامعه ما را به عنوان کسی قضاوت می‌کند که نسبت به آنچه تعهد کرده وفادار نبوده/نمی‌ماند. در این مواقع ما خودمان را درگیر محدودیتی اجتماعی کرده‌ایم و اگر نتوانیم آنچه گفته‌ایم را انجام دهیم از نظر دیگران فرد مورد اعتمادی نخواهیم بود. حال بیایید کمی به محدودیت اجتماعی فکر کنیم، به این که چیست و چه نتیجه‌ای بر اعتماد دارد. چرا که آدم‌ها در شرایط مختلف به گونه‌ای رفتار می‌کنند که به آن‌ها اعتماد شود، اما آیا همه قابل اعتمادند؟اعتمادِ پاره‌وقت و محدودیت‌های اجتماعیمحدودیت‌های اجتماعی یکی از ابزارهای قدرتمند و نامرئی موجود در هر جامعه‌ای است که نه جایی نوشته می‌شود و نه کسی کنترل شفافی روی آن دارد، در حقیقت مجموعه‌ای از قضاوت‌های مختلف است. این محدودیت‌ها نیرویی عظیم با خود دارند که به طور کلی ما را مجبور می‌کنند نسبت به انجام کاری که به آن متعهد شده‌ایم، وفادار بمانیم تا دیگران ما را به عنوان فردی قابل اعتماد بشناسند حال آن که بسیاری از چیزهایی که افراد به آن وفادار می‌مانند خواسته‌ای درونی و واقعی نیست، بلکه تظاهری اجباری است.رفتارها و محدودیت‌های اجتماعی می‌تواند مورد اعتماد بودن را تقویت کند، اما این محدودیت برای مورد اعتماد بودن کافی نیست. در این شکل از ایجادِ اعتماد ما خودمان را با محدودیت‌های اجتماعی تطبیق می‌دهیم، نه با آنچه به آن باور داریم. ما انتظارهای کسی/اجتماعی را که می‌خواهد به ما اعتماد کند را در قراری نوشته نشده امضا می‌کنیم و متعهد به انجام‌اش می‌شویم، اما معمولا کسی که به ما اعتماد می‌کند از انگیزه‌های اصلی ما چیزی نمی‌داند.زمانی که انگیزه اولیه کسی که برای دریافت اعتماد خود را متعهد به انجام انتظاراتِ دیگری می‌کند مشخص نیست هیچ تضمینی وجود ندارد که فرد به این اعتماد خیانت نکند. کارفرمایی را در نظر بگیرید با تمایلاتِ آزار جنسی که با کارمندان خانم، بسیار محترمانه رفتار می‌کند، اما نه به دلیل احترام به زنان، چرا که او علاقه‌ای برای رفتار خوب با کارمندان زن ندارد، اگر این‌طور رفتار نکند در برابر قضاوت‌های عرف/بایدی جامعه گرفتار خواهد شد.رفتار این کارفرمای فرضی ممکن است قابل اطمینان و پیش‌بینی باشد، اما چنین کسی به معنای واقعی قابل اعتماد نیست. محدودیت‌های اجتماعی می‌تواند منجر به ایجاد اعتمادی اولیه شود، اما تضمینی بر ادامه‌ی آن وجود ندارد و ما نمی‌توانیم صرفا به این دلیل که کسی در بین مردم به عنوان یک شخص معتمد شناخته می‌شود بدون در نظر گرفتن احتمال خیانت اعتماد کنیم. چنین فردی به دلیل محدودیت‌ها است که قابل اعتماد است و اگر این محدودیت‌ها کم‌رنگ شود، هر لحظه باید منتظر خیانت وِی بود.حال این محدودیت‌های اجتماعی را می‌توانیم به نقش‌های مختلفی که افراد در زندگی/جامعه ما داشته‌اند بسط دهیم و به مواردی فکر کنیم که اعتماد کرده‌ایم و به این اعتماد خیانت شده؛ هرچند اعتماد نه به معنایی که دارد، اعتماد به معنایی که ندارد.SAYSAYTue, 05 Nov 2019 12:50:06 +0330https://virgool.ir/SAYblog/خواب-مهم-است-مثل-هوا-szdg6kxuyd0lلطفا بهتر بخوابید، لطفا بیش‌تر بخوابیدما آدم‌ها همواره در تلاش برای برنده شدن، برای بهتر بودن‌ایم ولی در واقعیت فقط تعداد کمی از ما می‌توانند به آنچه می‌خواهند، به آنچه می‌خواسته‌اند دست‌رسی پیدا کنند. بین آن‌ها که می‌توانند و دیگرانی که نمی‌توانند یک تفاوت بنیادی وجود دارد. بعضی از ما برای آن‌چه می‌خواهیم خودمان را آماده می‌کنیم و مابقی‌مان نه، و لطفا توجه داشته باشید این چند خط قرار نیست نسخه‌ای برای موفقیت و مانند این‌ها باشد، آنچه قرار است بخوانید فقط و فقط یک حرف دارد: خواب مهم است، مثل هوا و آ‌ن‌ها که برای بهتر بودن خودشان را آماده می‌کنند به اندازه می‌خوابند.در سال‌های اخیر و با مدرن و مدرن‌تر شدن ما عادتی کهن را _ به غیر از باقی چیزها – از دست داده‌ایم و آن درست و به اندازه خوابیدن است. اگر به اندازه نخوابید، خوب یاد نخواهید گرفت، خوب نخواهید فهمید و اگر خوب یاد نگیرید، اگر درست نفهمید پیشرفت نخواهید کرد. در حقیقت تحقیقات نشان می دهد تفاوتی مشهود بین کسانی که به اندازه می خوابند با کسانی که کافی یا منظم نمی خوابند وجود دارد. هرچند که پیش‌رفت تمام ماجرا نیست، کسانی که خواب کافی و منظم ندارند خود را در معرض چند خطر دیگر هم قرار می‌دهند که می‌توانید تیتروار بعضی از آن‌ها را بخوانید.کسانی که کم و بد می‌خوابند در معرض خطر چاقی قرار می‌گیرند.کسانی که کم و بد می‌خوابند در معرض خطر سکته قلبی خواهند بود.کسانی که کم و بد می‌خوابند در معرض خطر ابتلا به دیابت‌اند.خواب کم و بد ارتباط مستقیمی با افسردگی داردو این لیست می‌‎تواند بسیار مفصل‌تر باشد. اما ما فکر می‎کنیم برای عادات بهتر ما فقط کافی است بدانیم، فقط کافی است بخواهیم و نیاز نیست بترسیم. خوابیدن مثل غذا خوردن و نفس کشیدن یک باید در زندگی تمامِ موجودات زنده است و ما نباید نسبت به آن بی‌توجه باشیم. هرچند ممکن است نتوانید هر شب آن‌قدر که می‌خواهید و باید بخوابید، اگر این‌طور بود خوابِ روز را جدی بگیرید. آیا می‎‌توانید در طول روز بخوابید؟در تحقیقاتی بسیار هدف‌مند در زمینه خوابِ میانِ روز که توسط پروفسور سارا مدنیک (Sara Mednick) از دانشگاه کالیفرنیا انجام شده و همچنان ادامه دارد نتایج به دست آمده عجیب است. کسانی که در طول روز یک تا یک ساعت و نیم می‌خوابند مغزشان قادر است به وضعیتی مشابه وضعیت خواب عمیق برسد که در طول خوابِ کاملِ شبانه تجربه می‌کنیم و در نتیجه این‌گونه افراد هر روز صبح 30% یادگیری بهتری دارند و این افزایش کارایی در یادگیری خلاصه نمی‌شود، حتی اگر گِیمر هم هستید می‌توانید در طول روز کمی بخوابید و از فردا بهتر بازی کنید. هرچند که خوابِ میانِ روز موضوعی تازه نیست، بسیاری از اسامی تاثیرگذار را اگر در موردشان جست‌و‌جو کنید خواهید دید که یکی از عادات‌شان خوابِ بینِ روز بودهدر آخر هم به جز این که امیدواریم به اندازه بخوابید باید بگوییم که اگر خواستید از این تحقیقات بیش‌تر بدانید می‌توانید در اینجا مقاله‌های مجله‌ی Timeرا مطالعه کنید.SAYSAYSun, 29 Sep 2019 13:22:53 +0330https://virgool.ir/SAYblog/در-حاشیه-اولین-بایدِ-تعامل-یا-این-که-چرا-اعتماد-نمیکنیم-wcylezhvwbawاعتماد مهم‌ترین نیاز تعامل استما برای این که بتوانیم با دیگران تعامل داشته باشیم نیازمند اعتمادیم، ما بدون اعتماد نه چیزی می‌شنویم و نه به کسی حرفی می‌زنیم و اعتماد موضوع پیچیده‌ای است. خصوصا در جامعه‌ای شبیه به جامعه‌ی ما که در آن به دلیل سلامت کمِ روانی، افراد بسیار مستعد ضربه‌های مختلف‌اند؛ ضربه‌هایی که این احساس را در فرد به وجود می‌آورند که جهان، جای امنی برای زندگی نیست و ما باید بسیار و همیشه مراقب باشیم. حال چگونه می‌توان بی‌اعتمادی چنین مردمی را نسبت به دیگران بهبود بخشید؟ چگونه می‌توان اعتماد را بهبود بخشید وقتی یک بار از دست رفته است؟ چگونه می‌شود به کسی که اعتمادش را به هر شخص یا هر چیز از دست داده ، به ویژه به نقش‌ها یا جامعه، بار دیگر اعتماد بخشید؟ با وجود اینکه می دانیم ایجاد بی اعتمادی بسیار سریع و کثیف است و ساختن اعتماد، بسیار آرام و دردزا خواهد بود.واقعیت این است که یکی از ریشه‌ای ترین برخوردها با مقوله‌ی اعتماد دوران کودکی است و در این یادداشت نمی‌توانیم چندان در مورد بزرگ‌سالانی که ما باشیم و اعتماد درمانی‌ای که جامعه به آن نیاز دارد صحبت کنیم. اما می‌توانیم خانواده‌های مختلفی را بررسی کنیم که در زمان شکل‌گیری شخصیت و پدیدارشناسی اعتماد در ایجاد یا تخریب آن اثرگذار بوده و هستند.دکتر محمود امیری‌نیا عضو انجمن روانشناسی ایران خانواده‌ها را به چهار گروه تقسیم می‌کند.در بعضی خانواده‌ها والدین سخت‌گیرند و به شکلی رفتار می‌کنند که فرزندان حق هیچ‌گونه ابراز عقیده‌ای را ندارند. در این خانواده‌ها معمولا چون یکی از والدین همیشه درست می‌گوید، پس قابل اعتماد است و دیگران باید ببینند تا او چه می‌گوید و همین فضای بسته سبب می‌شود که کودکان با نیازها و خواسته‌های دنیا آهسته آهسته بیگانه شوند و بی‌اعتمادی به دیگران در آن‌ها رواج می‌یابد.در بعضی خانواده‌ها والدین سهل‌گیرند و هیچ نوع کنترلی بر رفتار فرزندان خود ندارند، کودکان کاملا آزادند تا به هر نحوی که مایل‌اند زندگی کنند. در این خانواده‌ها کودکان به دلیل نبود تجربه کافی به هر کسی که ممکن است اعتماد می‌کنند و چنین اعتمادی به راحتی می‌تواند مورد سوءاستفاده قرار گیرد و بی‌اعتمادی جای آن را بگیرد.در بعضی خانواده‌ها والدین پریشان و آشفته‌اند و به علل مختلف به صورت قهر و آشتی زندگی می‌کنند و اثر ارتباطی منفی روی اعتماد کودکان دارند، زیرا فرزندان گاهی به عنوان قاضی و گاهی قربانی یکی از طرفین است و همین موجب می‌شود تا در خانواده هرگونه ارزش و احترامی آسیب‌پذیر شود، در این خانواده‌ها کودکان سطوح بالایی از بی‌اعتمادی تا اعتماد را در آنِ واحد تجربه می‌کنند که نتیجه‌اش بی‌اعتمادی و رفتارهایی مایوس کننده است.در اندکی از خانواده‌ها والدین هنجارند و با یکدیگر سرزنده و با محبت و احترام رفتار می‌کنند، در این خانواده‌ها والدین رنج، ناراحتی یا هم‌دلی را نسبت به یکدیگر به راحتی بیان می‌کنند. افراد خانواده از خطر کردن معقول و سنجیده نمی‌هراسند و می دانند که ممکن است با اعتماد کردن، خطر اشتباه کردن هم وجود داشته باشد ولی اشتباه شخصی می تواند تجربه‌ای برای موفقیت‌های زندگی باشد، بنابر این زمینه‌ای برای رشد و کسب تجربه بیشتر است. در چنین خانواده ای است که افراد می‌توانند سطوحی از اعتماد و بی‌اعتمادی را در حد معقول و منطقی تجربه کنند زیرا آن‌ها انعطاف‌پذیرند و ارتباطات آن‌ها مستقیم، واضح، صریح و مبتنی بر درستکاری است.در بسیاری از خانواده‌ها فرزندان قادر نیستند بسیاری از سطوح اعتماد را تجربه کنند و در نتیجه در بزرگسالی همچنان با بی‌اعتمادی از تعامل روی‌گردان خواهند بود و حتی در صورت زیستن درجامعه‌ای سالم نیز نمی‌توانند زندگی اجتماعی کاملی داشته باشند چرا که اعتماد لازمه‌‌ی تعامل است.اگر شما کسی هستید که خانواده تشکیل داده‌اید، در چنین خانواده‌هایی زیسته‌اید یا در ساده‌ترین شکل ممکن می‌خواهید مطالب بیش‌تری در مورد اعتماد بدانید ما را دنبال کنیم، ما در این مورد خواهیم نوشت.SAYSAYWed, 04 Sep 2019 17:09:58 +0430