https://virgool.ir/feed/@sarvinbayatfa2026-11-12 11:39:25https://files.virgool.ir/upload/users/922413/avatar/AqGaKp.jpghttps://virgool.ir/@sarvinbayathttps://virgool.ir/@sarvinbayat/دچار-omutkmljucgyمعنی دچار شدن فرق داشت .دچار شدن وقت برای چیزی نمی گذاشت . دچار شدن شبیه به حالت مستی است که بعد از رفع آن حس اجبار را بیدار می کند . وادار به کاری نمی کند . همه چیز همان لحظه شروع و تمام می شود، ولی بهترین احساسات را همراه خود دارد . حس هایی که از پس عقل من برنمی آید تا روی این کاغذ پیاده کنم. روی مرز دچار شدن هرلحظه خطر سقوط و پیروزی اوج را می توان تجربه کرد ولی بدترین زمان، زمانی است که نمی دانید کدام را تجربه خواهید کرد . انگیزه گوشه ای از آن است ، خیلی دلیل های مستحکم تری وجود دارد که بال و پر می دهد برای پرواز ، برای دور شدن از حالت فعلی . به اوج می رساند و همین محرک هر روز می شود .شاید ذره ای گنگ به نظر می رسد ولی با احساسات بهتر درک می شوند . وقتی دچار هستید، نمی ترسید . ترس کنار احساسات شما همیشه مغلوب است . ترس از شما می ترسد و شما قوی و قوی تر می شوید . ولی آن را تحقیر نمی کنید . چون شما حس قدرت واقعی را در خود دارید بلکه بعضی از اوقات اجازه می دهید که حرف خودش را بزند . برای مدتی که ناپدید شد، به شما سر می زند . نگران شما می شود و حال شما را می پرسد و دوباره زورآزمایی می کند .شما باید مصمم تر از همیشه باشید . قوی تر از همیشه . شما باید بی تاب باشید . ( این نوشته ادامه خواهد داشتت )sarvin bayatsarvin bayatFri, 11 Feb 2022 23:16:10 +0330https://virgool.ir/@sarvinbayat/سکوت-بود-h4v8pchyjjeeسر فصل مشخصی ندارم . فقط همه چیز بر خلاف تصوراتم پیش می رود . گویا همه چیز قسم خورده است که برخلاف جریان رودخانه حرکت کند.این همه تضاد و پارادوکس را کنار هم تجربه نکرده بودم . تصورات حرفی می زنند . خواسته هایم حرفی و واقعیت حرفی .قبلا ها حرفهایم را بدون معطلی و واضح و سریع می زدم اما مدتی است که سکوت را ترجیح می دهم ،نمیدانم حوصله ی حرف زدن را ندارم یا گفته هایم و اتفاقات آینده مرا می ترساند.سکوت بد نیست . سکوت حرفی برای گفتن باقی نمی گذارد . سکوت تو را وادار به انجام کاری نمی کند . سکوت حرفهای بیشتری برای گفتن دارد و همیشه چشم به انتظار می گذارد . سکوت احساسات بیشتری را در ذهن ثبت میکند . تودقیقا جهت وزش باد و جهت غروب خورشید و اسم آهنگ ها و طعم میوه های قرمز را همچنان به یاد می آوری .مدتی است که سعی می کنم به چیزی فکر نکنم و احساسات را در زندگیم پررنگ تر کنم درست برعکس کاری که طی چند سال سعی کردم انجم بدهم.احساسات برای رسیدن به حقیقت بهترین گزینه هستند اما انسانهای اطراف من احساسات و خوشی را اشتباه می گیرند چون این دو روی مرزهایی هستند که هرلحظه به خاک یکدیگر تجاوز می کنند . خوشی باعث دوری ما از حقیقت می شود و به کلمه ی فساد بسیار نزدیک است و فساد ما را از رسیدن به حقیقت باز می دارد .درون من گره هایی وجود دارد . هر گره برای من چالشی است و هرکدام از آنها قابلیت جاری کردن عشق درونم هستند و به درگاه جانان نزدیکم می کنند.ولی من از چالشها دوری میکنم که بیشتر به فرار شبیه است و اصلا پاسخگوی این قتل عام نیستم و فقط نظاره گر هستم و سعی من بر این است که لذت ببرم و همین کافی به نظر می رسد.طبیب می گوید درد مهجوری درمانی ندارد و من خودم را می کشم تا درمان خودم باشم و برایش ثابت کنم که غلط میگوید.به نظر می رسد که دیگر زیانی به اطرافیانم نمی رسانم و ذره ذره ی خودم را نابود می کنم که هدف من هم همین بود.نمی دانم معنی این کارها چیست . بزرگ شدن ؟ سن بلوغ ؟ خستگی ؟ بی دلیل ؟ راستش نمی دانم ولی این روزها خوابهایی عجیب و غیر منتظره را تجربه می کنم . گویا روحم به من میخواهد نشان بدهد که چقدر در تلاطم است و التماس می کند که این سکوت را بشکن.ولی من هچنان او را نادیده می گیرم وفکر میکنم که گره ها خود به خود باز خواهد شد . خیالم مثل 13-14 سالگیم راحت نیست که با گوش دادن اهنگ مورد علاقم از ساعتهایم عبور کنم می ترسم خیلی نادیده بگیرم وفرصتی برایم باقی نماند . احساساتم درست به نظر میرسد در خوابی که من میبینم همه چیز تحت کنترل من است . من متوجه همه چیز هستم و فقط سکوت می کنم .اینکه سکوتم را بشکنم زمانی معین نیست ولی امیدوارم هرچه زود تر فرا برسد .sarvin bayatsarvin bayatTue, 14 Sep 2021 01:41:14 +0430https://virgool.ir/@sarvinbayat/تعلق-fvntsi9g7h5fاول از بچگی عاشق مهاجرت و مستقل شدن بودم ، همیشه تصورم از بزرگسالیم فیم (شهرت )بود و هیچوقت نمیدانستم که به این هدفم چگونه خواهم رسیدسالها گذشت و دلایل منطقی برای مهاجرتم بیشتر شد . شایدهم همه ی این ها تصمیماتی جز احساسات نباشندالبته درحال حاضر در کشورم (ایران) اتفاقاتی دلخراش رخ میدهد و ما از آن ها از طریق رسانه ها به صورت گسترده باخبر می شویم اول از همه با کمال تعجب می گوییم که «مگه میشه؟» بعد با نگاه بیشتر به مرحله ی باور می رسیم و در آخر روش های مهاجرت را در گوگل سرچ می کنیم .من از همان ابتدا هرچند ناممکن به فراملی گرایی اعتقاد دارم و کمی رمانتیک تر به این موضوع بپردازیم همیشه آهنگ imagine- john lennon در ذهنم تکرار می شود .با این حال از این وضعیت ناراحتم . از این وضعیت بوجود آمده ناراحتم حتی وقتی هم که به فکر مهاجرت هستم توانایی خودداری از نوشتن را در خود نمی یابم . ظاهرا گابریل گارسیا مارکز به باور درستی رسیده است که در صدسال تنهایی متعلق بودن به یک خاک را نه داشتن فرزند بلکه داشتن مرده در خاک می داند این همان خاطراتی است که با همان افراد در همان مکان بوجود آمده است من هم کودکی بودم و نوجوان ، با عزیزانم که الان زیر خاک هستند خاطراتی دارم خندیدم گریه کردم و سنم بیشتر شد.شاید احساس دلخراش که ابتدای صحبت با آن آغاز شد از همینجا نشات گرفته است . متعلق بودن را می توان به چند صورت معنی کرد ولی موضوع بحث این نیست .چرا از این خاک کلافه شده ام ؟ بدلیل آدمهایی که هنوز نمرده اند و کارهایی باب میل ما انجام نمی دهند؟از تبعیض کلافه شده ام . شاید وقتی یک مسلمان یا یک فارسی زبان حرف از تبعیض را می زند ، سریع ذهنتان به تبعیض جنس مذکر و مونث خطور کند ، هرچند این مساله برای خود مقوله ای مهم است ولی موضوع تبعیض خیلی بیشتر از تصورتان شیوع پیدا کرده است و زمانیکه مردم با این تبعیض برخورد نمی کنند با مشکلات زیادی روبه رو خواهیم شد . عده ای دچار کمبود اعتماد به نفس و عده ای خودشیفته می شوند و عدم ثبات و کنترل احساسات عاقبتی خوب و تیتر خبرهای خوب را برای ما رقم نخواهد زد .چند تا از نتیجه ها را هم شهودی جمع آوری کردیم ولی متاسفانه تکنولوژی باعث شده است که خیلی زود برخی چیزها را فراموش کنیم . مثل: استاد دانشگاهی که دغدغه اش چاپ مقاله توسط دانشجویان به نام اوست ، پزشکی که نگاهش به بیمار ابزار کسب درآمد بیشتر است ، مربی مهدکودکی که به کودکان شربت خواب آور می دهد ، مسئول خرید شرکتی که قیمت را در فاکتور بالا می زند ، مسافری که زباله هایش را در محیط زیست رها می کند ، مسئولی که یادش رفته از عرصه خدمت بازنشسته شود ، کشاورزی که برداشت غیرمجاز از منابع آبی دارد ، مهندسی که کیفیت را فدای کمیت می کند ، قاضی که عادلانه قضاوت نمی کند ، دندانپزشکی که دندانی را بدون دلیل جراحی یا عصب کشی می کند ، خانم خانه داری که تفکیک زباله تر و خشک نمی کند ، تعمیرکاری که قطعه ی چینی را به جای قطعه ی فرانسوی قالب می کند ، پلیسی که یادش می رود فلسفه وجودیش افزایش آرامش در جامعه است ، راننده ای که تخلف دور از چشمهای پلیس را زندگی می داند ، خبرنگاری که برای خوشایند فلان جناح دروغ پردازی می کند ، بقالی که تاریخ انقضای اجناسش را با آستون پاک می کند ، معلمی که توجیه کم کاریش را حقوق پایین می داند ، کارگردانی که با هدف فروش بیشتر فیلمهای سطحی ،مبتذل و بی ارزش می سازد ، بساز بفروشی که به جای آرماتور 16 از 14 استفاده می کند ، مدیری که همزمان چند پست دارد ، دانشجویی که تحقیق و پایان نامه می خرد ، بنگاه مسکنی که برای جوش دادن معامله از هیچ دروغی فرو گذار نمی کند ، دانش آموزی که با پرداختن چند هزار دلار شهریه دانشگاه خصوصی در رشته ی پزشکی تحصیل میکند و ......همه ی این مسائل آشناست نه ؟وقتی حس برتری و تعصب انسان و جامعه را فرابگیرد نتیجه جز چیزهایی که نام بردم نخواهد بود .همینقدر کلافه ام با جمله های قصار و کوتاه .راه حل؟قبول نکنید . فرار کنید ،مهاجرت کنید ، استعفا بدهید ، ضربه ی متقابل بزنید ، بجنگید ، نابود کنید ولی تحمل نکنید ، تحمل دروازه ی جهنم است.تحمل یعنی صبر می کنی که شرایط تغییر کند اما تنها چیزی که تغییر می کند «تو» هستی ...sarvin bayatsarvin bayatFri, 16 Jul 2021 23:30:07 +0430https://virgool.ir/@sarvinbayat/کنکور-yyjlg3tnkqgiبچه‌هایی که کنکور دارید،چه اصلاً درس نخوندید و چه هر روز درس خوندید بهتون افتخار‌ می‌کنم. بهتون افتخار می‌کنم چون می‌فهمم که چه قدر احمقانه و اذیت‌کننده است که یک سالِ ادم یا شاید بیشتر در یه امتحان خلاصه شه. می‌فهمم چون فقط همین یک سال نبوده. چون سال‌هاست که در مدرسه از کلاسی لذت نبردیم، نرقصیدیم، ساز نزدیم، با معلمی بحثی نکردیم که در ذهنمون بمونه، معلم‌هامون براشون مهم نبود که روش یادگیریمون چیه، اصلاً کسی براش مهم نبود که ما داریم یاد می‌گیریم یا نه. تا وقتی نمره تا حدی بود که میانگین مدرسه خراب نشه و تا وقتی آموزشگاه‌های کنکور شهریه‌شون رو کامل دارند، هیچ‌کس براش مهم نبود که یاد گرفتیم یا نه، که در این فضایی که بیشتر وقتمون رو در اون می‌گذرونیم شادیم یا نه.کنکور همیشه سخت و ناعادلانه بودهبه بچه‌های ۱۶، ۱۷ و ۱۸ ساله‌ی این کشور فکر می‌کنم قلبم تیر می‌کشه. برای ماهایی که آرزوهای بزرگ داشتیم. خودم دلم می‌خواست قاضی بشم بشم یا الان دلم می‌خواد معلم شم اما نه می‌تونم وارد سیستم قضایی این کشور شم و نه سیستم فرهنگیان.و می‌دونم خیلی از شما هم به دلایل مختلف‌ مجبور شدید از آرزوهاتون بگذرید، از‌ جوونیتون، از هنرتون، از استعداد و علاقه‌تون. همه‌ی این‌ها رو می‌دونم و شما هم‌ می‌دونید. می‌دونید که چه حسی داره ادم در ۱۸ سالگی احساس کنه هیچ آینده و چاره‌ای نداره، چون تمام چیزی که این کشور بهمون داد سردرگمی، بی‌برنامگی و رنج بود و بهمون گفت شما دستتون به هیچ جا نمی‌رسه. ما رو در ۱۸ سالگی به استیصال و بی‌خوابی و نا‌امیدی محض رسوند.اما بچه‌ها ، من به شما امید دارم. به چیزی که اون‌ها انتظارش رو نمی‌کشن امید دارم. به شماهایی که در این سیستم مجبور به خوندن دینی شدید اما محدود نشدید و به خودتون احترام می‌ذارید و ضدجنگ و خونریزی هستید، چیزهایی که ۱۲ سال بهتون گفتند رو حفظ کردید اما قبول ندارید و باهاش مقاومت می‌کنید. بهتون افتخار می‌کنم چون می‌دونید کنکور هیچ ارزشی نداره و تو این سیستمی که نرمالش اینه که افسرده و سرخورده بشه، سرخورده نشدید و تلاش می‌کنید.خودتون باید بهتر از من بدونید که این چند روز هیچ چیزی رو درباره‌ی شما نمی‌گه و نشون‌دهنده‌ی هیچی شما نیست. شما دست‌هایی هستید که می‌گیرید، بچه‌هایی که براشون قصه می‌خونید، خودتون که براش کیک می‌پزید، واژه‌هایی که این قدر دوستشون دارید که تو ذهنتون تکرار می‌شه، شما تمام نشونه‌های زندگی هستید و متفاوت و قدرتمند رشد کردید و مشخصاً یه رتبه نیستید.با اعتماد به نفس کامل سر جلسه حضور داشته باشید، قبلش به موسیقی موردعلاقه‌تون گوش بدید و به یاد بیارید که چه سال سختی رو پشت ‌سر گذاشتید و چه قدر قدرتمند هستید!sarvin bayatsarvin bayatThu, 01 Jul 2021 10:06:46 +0430https://virgool.ir/@sarvinbayat/ما-در-گذر-زمان-oyisulxlm8x2بعضی وقت ها علی رغم همیشه حس می کنم که خیلی تنها هستم و ضعیف .البته حس تنهایی را اکثر اوقات داشتم و مختص به این زمان نیست اما ضمیر ناخودآگاهم آن را به زبان می آورد گاهی اوقات کلافه می شوم ، حس ادامه دادن را کمرنگ تر از روزهای گذشته می یابم . من آدمی جنگجو هستم و یکم لجباز اما بعضی وقت ها هم چند دقیقه به سقف خیره می شوم ... افکارم مشوش تر از همیشه است و گویا روحم از این جسم و مغز خسته شده است و در راه بین آینده و گذشته نشسته است و منتظر سوت پایان این بازی کثیف است . من حتی الان که در تراس خانه نشسته ام گاهی سرم را از دفتر جدا کرده و به آسمان نگاه میکنم و بی اراده به یاد کلمه ی « ستاره ی مورب ما» می افتم . کلمه ای که اوایل همین دفتر وجود دارد . کلمه ای که با مداد و دست خط او نوشته شده است . ما ساعت 8 شب زمستان در پارک خاقانی به ستاره ای که بالای ما بود و البته مورب، نگاه می کردیم . و به یاد آهنگ «city of stars » می افتم . همان آهنگی که اولین بار در آن پارک و روی نیمکت و چای در دست گوش دادیم . با همان موبایل شکسته ی قدیمی من .دود سماور و قندهایی که همه دست میزدند ، ولی باز من از آقارضا قند خواستم . چون چایی بدون قند برایمان معنی نداشت . میبینی ؟ دوباره خودم را در گذشته یافتم . از صبح در تلاطم آینده هستم و شب ها با خاطره های گذشته آرام می گیرم اما دوباره در حال نامعلوم خویش گم می شوم . دلم برای گذشته خواه ناخواه تنگ می شود .همان احساسات قوی خویش را نمی یابم . همان سروین مصمم . همه چیز در گذشته خیلی پررنگ تر بود . از هدفهایمان مطمئن بودیم ،حداقل من . آرزوهایمان خیلی دست یافتنی تر بود . الان همه چیز کم رنگ تر شده است شاید هم از ضعیف تر شدن چشمهایم باشد . این مسئله را نتوانستم به یک چیز رمانتیک نسبت بدهم فکر کنم دلیل علمی و منطقی داشته باشد . ولی این دلیل هیچ حالی را در من تغییر نمی دهد .من به هر دری که می روم بسته به روی خود می بینم و همین انسان را کلافه میکند همان کلافگی که ابتدای صحبتم را با آن آغاز کرده بودم .به آدم ها بدون هیچ چشم داشتی محبت می کنم اما آنها حتی حاضر نیستند که محبت من را بپذیرند . همه چیز با حساب کتاب خیلی دقیقی شکل گرفته است البته با معیارهای غلط! فکر نمی کردم که محبت کردن نیز حساب کتاب خود را دارد و دیدم به دنیا خیلی مثبت تر بود اما گویا اینگونه نیست و همه به دنبال سپری کردن روزگار خویش با غرور و تکبر هستند و من در این موقعیت خیلی احساس تنهایی می کنم البته تمرکزم بیشتر روی ضعیف بودن است . اما حس ادامه دادن را هرچند کمرنگ در خود می یابم حتی اگر به سرانجامی نرسد و هیچ یک از آرزوهای نرسیده ام را برآورده نسازد .به یاد می آوری که می گفتی «نویسنده شی گرسنه میمونی»؟ من با نوشتن روحم را سیراب می کنم و تو نیز می دانستی ببخشید که اگر نشد . در تصور این بودم که اگر می خواهم به بعضی چیزها برسم باید از بعضی چیزها بگذرم من این جمله را باور کردم . ببخشید .sarvin bayatsarvin bayatSun, 06 Jun 2021 01:10:00 +0430https://virgool.ir/@sarvinbayat/سیستم-آموزشی-kkjxd8rt2zopوقتی میگین« تقصیره مسئولین بی کفایته » از نظر وجدانی دیگه راحت میشین و اصلا نمی‌خواین درمورد این موضوع بیشتر فک کنین ...اگه من الان تبریز زندگی میکنم بخوام نخوام اتفاقی که توی بندرعباس میفته( بیشتر از اتفاق یه فاجعست) به من مربوط میشه یعنی به هممون.مافیای کنکور همه جای ایرانو خریده ، پسترای کل خیابونا ، شبکه های اجتماعی ، تلویزیون ، رادیو و . .. .. به گوش خود من رسیده بود ولی تا این حد تصور نکرده بودم تا اینکه منم یه کنکوری شدم .توی جامعه ای داریم زندگی میکنیم که وقتی تلویزیونو باز میکنی، میگه الاغ سفیدو نخری بچت بدبخت میشهبچه میره مدرسه میگه اگه کلاس آقای ایکس نری بدبخت میشیمدیر میگه امتحانای کاظمو ندی قبول نمیشی و . .مامانت میره مدرسه دو کلمه با اولیای بچه ها حرف میزنه یکمم با فامیل دیگه بیا جمعش کن. تو محکوم شدی به دکتر شدن . حقم دارنتو این وضعیتی که مهندس حتی نصف حقوق دکترو نمیگیره مجبوره ( و این وضعیت به طور عمد ایجاد شده)حتی شما شاید خبر از خرج یه کنکوریم ندارین. مافیای کنکوری که میگم گردش مالی چند میلیاردی دارن شاید چند هزار میلیاردی... قسمتی از هزینه همون پول کارمندیه که فرش زیر پاشو میفروشه تا پول ۲ کلاس کنکور بده .یه نفر که غیر انتفاعی درس خونده بیاد با من حرف بزنه که مدرسه چقدر کمکش کرده تا مطالبو بهتر بفهمه یا اصلا یه آدم باسوادی شده باشه. ما هممون گول خوردیم . از قیمت کتاب تستا بگم؟قیمت ۲ تا از کتاب تستام از حقوق یه کارگر خیلی بیشتره خیلی خیلی بیشترپول کلاس ، آموزشگاه ، جزوه کتاب مداد چیزی برای خوردن پوشیدن .........چقدره؟ ...و حقوق کارگر ، کارمند ، مهندس چقدره؟الان که کلاس آنلاین شد پول یه موبایل چقدره؟صد درصد این اتفاق هم میفته که معلم توی مدرسه دولتی علنا تدریس نمیکنه و بازدهی کلاس تقریبا رو به صفره اما همون معلم بدلیل حقوقی که توی غیرانتفاعی بهش پرداخت میشه بازدهی کلاس خیلی عالیه و همه چی اوکیهاما وجدان کاری؟نمیدونم. پس وقتی یکم درموردش فکر میکنیم میبینیم که همه چیز به هم وصله همه چیز به هم مربوط میشه.تبعیض مثل روح دوم ما شده و اصلا نمی‌خوایم درمورد این #بی_عدااتی حرف بزنیم .و بدون اینکه یکمی #تامل کنیم میگیم تقصیره فلان مسئولهفریاد این مادرو میشنوین ، این صدا فقط صدای از دست دادن یه دختر بچه نیستاین صدا صدای عذاب وجدان هم هست#پشیمونیمطمئن باشین رنگ دنیا برا بچه ها و نوجوونا خیلی خیلی رنگیتره .خیلی اهداف و آرزو ها دارن .بیشترین انگیزرو هم .مگر اینکه به زور از دستش بکنن.بگن نه! تو باید ۲۰ بگیریتو باید هرطور که شده ۲۰ بگیریهرطور که شده تحت فشار قرار بگیریهرطور که شده کنکور قبول شیهرطور که شده باید به این علاقه داشته باشی.....اگه یه نفر علاقه هم داشته باشه حتی وسط این سیستم بی علاقه میشه. تباه میشه .حتی یه نفر مثل من که واقعا پزشکی رو دوست داره علاقشو از دست میده و فقط امید برا خودش باقی میمونه . یه نفر واقعا پزشکی دوست داره، ولی توی پایین شهر تهران یا هرجایی که حتی پول سیر کردن خودشم نداره( چه برسه به آموزش ) اینم تباه میشه. ای مردم ، برخورداری از آموزش , خدمات بهداشتی و درمانی و مسکن حداقل ترین امکاناتی هستند که باید یک شهروند از اونا برخوردار بشه. شاید ما زورمون نرسه (چون هرکی پول داره زور داره) ولی حداقل ترین کاری که میتونیم انجام بدیم اینه که به گردن این و اون خصوصا مسئولین نندازیم بیاین از خودمون شروع کنیم و یکم فکر کنیم ، خیلی زیاد فکر کنیم به مسائلی که اطراف ما درحال رخ دادنه و اطرافیانمون رو هم آگاه کنیم .همه ی ما باید پاسخگوی اون بچه ی ۱۵ ساله باشیم که بخاطر یه ورق کاغذ زندگیشو تموم کرد . و این بخش خیلی کوچیک این جریاناته. بیاین قبل از پولدار شدن و خوشگل شدن و خوشتیپ شدن یکم مهربون باشیم ، اگه ممکنه بدون هیچ چشم داشتی محبت کنیم، حتی اگه بدی کردنو اگه کسیو میشناسین که به معلمی نیاز داره و مطالبیو متوجه نمیشه من خاک زیر پاشم اگه کمکی از دستم برمیاد بدون هیچ چشم داشتی انجامش میدمحتما کسایی هستن به یه مشاور خوب نیاز دارن یا یک معلم ولی هیچوقت خودتونو اسیر این سیستم کثیف نکنین .مراقب خودتون ، خوبیاتون و اطرافیانتون باشینخصوصا بچه ها و نوجووناچون شاید ما فردا نباشیمولی اونا هستن ، دنیارو خراب تر از این نکنیم?#سروین_بیات#نه_به_بی_عدالتیsarvin bayatsarvin bayatSun, 23 May 2021 12:51:27 +0430