https://virgool.ir/feed/@saranasimifa2026-11-12 19:51:59https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@saranasimihttps://virgool.ir/@saranasimi/ماهی-سیاه-کوچولو-z6hfsaizi2b0قسمت دومحالا دیگر فهمیده بود دلیل جابجا شدن دبه های ترشی و اسباب اثاثیه های زیر زمین اجنه نیستند ،هم خیالش راحت شده بود و هم عصبانی بود.حسابی گوشمالیشان داد؛در زیر زمین هم با آمدن پدربزگ شش قفله کردند .مادر بزرگ و پدربزرگ به سرشان زده بود نزدیک پاییزی دستی به سرو روی خانه و زیر زمین و حیاط بکشند و اساس های قدیمی و آت و آشغال هارا به قول خودشانجمع کنند و برای پاییز کمی چهره خانه را مرتب کنند .یک روز که مشغول جمع کردنو جابجا کردن کارتن ها و جدا کردن آشغال ها بودند،بچه ها بین کارتن های دورریختنی که بغل پدربزگ بود و داشت انهارا روی صندلی عقب ماشینش جا میداد متوجه جلد کتاب ماهی سیاه کوچولو شدند .انگار همه عالم و آدم پیش چشمشان تارشده بود .دنبال پدربزرگ دویدند ،التماس کردند که آن کارتن را داخل ماشین نگذارد اما صدایشان به پدربزرگ نمیرسید، فقط فریاد های مادربزرگ و مادرهایشان بودکه میگفتند:(شلوغ نکنید ،آرام بگیرید بروید توی خانه ببینم حالا برای چهار تکه آشغال شلوغ میکنند نکبت ها)اما آن کتاب برای بچه ها آشغال نبود دنیایی بود رویایی و رنگ وارنگ از خیال.برای کسی مهم نبود انها تمام هوش و حواسشان را پیش آن کتاب ها جا گذاشتهبودند.کسی از بین بزرگتر ها نمیفهمید که داستان نصفه و نیمه و نرسیدن به سرانجام قصه چه قدر میتواند غم انگیز باشد.مثل این است که آدم خودش هم بلاتکلیفمانده ،انگار چیزی را گم کرده .به نظرم حتی اگر انتهای داستان غم انگیز هم باشد ارزش به پایان رساندن را دارد آخر میفهمی که چه بر سرت می آید ،تکلیفت با خودت روشن است ،چه خوب چه بدهمه چیز را میدانی،اما کسی از بین بزرگتر ها اینها را نمیفهمید.بچه ها روز ها و هفته ها رمقی برای بازی کردن نداشتند ؛حوصله ماندن در خانه پدربزرگ و مادر بزرگ و بستنی سنتی پر خامه های آخر هفته دایی نصرت را همنداشتند .فکرشان مانده بود پیش ماهی سیاه کوچولو .انگار همه زندگیشان با آن کتاب به سطل زباله رفته بود.بهانه این یادآوری و روایت گذشته دیدن کتاب ماهی سیاه کوچولو در کتابخانه ام بود .چشمش که به آن افتاد چروک های بغل چشمانش عمیق شد .با این کهحالا دیگر خودش صاحب فرزندو نوه شده بود اما هنوزم مشتاق خواندن آخر قصه ماهی سیاه کوچولو بود، فقط با این تفاوت که حالا دیگر فقط خودش بود کهمیخواست کتاب را به آخر برساند ؛هم بازی و دوست و یارش حالا دیگر کنارش نبود.مشغله های زندگی و بچه داری هم فرصتی نگذاشته بود تا یادی از ماهیسیاه کوچولو کودکیشان بکنند و کتابش را پیدا کنند البته آن روز ها فضای سیاسی داغ بود و تمامی آثار بهرنگی از کتابخانه و کتاب فروشی ها جمع شدهبود .حکومتی ها میگفتند چپ گراست ،حالا بسطش را به داستان های کودکان نمیفهمم اما سالها بود که خبری از آثارش نبود،به همین جهت دیگر به این فکرنیوفتادند که کتاب نیمه تمامشان را تمام کنند ،آخر سر هم یکیشان آن دیگری را تنها گذاشت بدون آنکه لذت به خانه رسیدن کلاغ قصه را با هم ببرند .با خواهش کتاب را از من قرض گرفت .گفت میخواهد سر مزار همسرش کتاب را بخواند و به آخر برساند تا هردویشان باهم کار نیمه تمامشان را تمامکنند.کتاب را به او دادم اما نه به عنوان قرض بلکه به عنوان هدیه .موقع رفتن خوشحال بود ،خودش میگفت انگار گم کرده شان را پیدا کرده ودوباره بچه شده .حالا دیگر تکلیف همه مان روشن بود ؛هم من ،هم او،هم ماهی سیاه کوچولوسارا نسیمیسارا نسیمیSat, 01 Jan 2022 22:01:08 +0330https://virgool.ir/@saranasimi/ماهی-سیاه-کوچولو-m7y9hxzphawmقسمت اولخاطر نشان شد ؛ایام کودکی بود ،عادتشان بود هر روز صبح که پدربزگ قصد رفتن میکرد این ها هم یواشکی لای چشمانشان را باز کنند و با ادا و صحبت های یواشکی و نامفهوم که از این سر تا آن سرخانه که فاصله شان بود اتفاق می افتاد به هم بفهمانند وقت بازی کردنو شیطنت است .همینقدر که پدربزرگ پایش را از خانه بیرون میگذاشت از رخت خوابشان برمیخواستند و با قدم های ارام و بلند و خودشان را به در حیاط میرساندند .زیرزمین خانه پدر بزرگ و مادربزرگ مأوایی بود برای بازی های کودکانه و شیطنت هایشان.چراغ نفتی نیم سوز را به هزار بدبختی روشن میکردند تا زیرزمین را از ظلمات برهانند وبعد میرفتند پی بازیشان .در دبه ترشی هایی که مادربزرگ برای پاییز انداخته بود را باز میکردند و ناخنک میزدند و هزارجور شیطنت دیگر.همیشه ام حواسشان به ساعت بود که قبل از بیدارشدن مادربزرگ به رخت خوابشان برگردند.ساعت خواندن تنها چیزی بود که از ریاضی مدرسه خوب یاد گرفته بودند .یکی از همین روزهایی که در زیرزمین مشغول بازی بودند بین کاغذهای باطله و کتاب ها و دفتر ها چشمشان افتاد به جلدکتاب داستانی که به ظاهرش نمیخورد بدردبزرگتر ها بخورد .نام کتاب ماهی سیاه کوچولو بود و عکس روی جلد کتاب هم نشئت گرفته از همین نام بود.یک ماهی سیاه کوچک که نمیشد از چهره اش تشخیص داداز اینکه عکسش روی جلد یک کتاب است خوشحال است یا ناراحت.بچه ها به این فکر میکردند حالا که این کتاب را که انگار به دردشان میخوردرا پیدا کردند برای اینکه حوصله شان سر نرود نگاهی به آن بیندازند و چند صفحه ایی از آنرا بخوانندخودش گفت :(من که بزرگتر بودم و بهتر خواندن و نوشتن را میدانستم کتاب را برداشتم تا برای هر دویمان بخوانم )شروع کرد به خواندن روایت یک ماهی سیاه کوچک که از صدها خواهر و برادر دیگر خود تمایز داشت و از تخم جدا سر دراورده بود .خسته بود از گردشو گردشوکارهای تکراری .یک روز دیگر ماهی سیاه کوچولو تصمیم میگیرد که از جمع خانواده و دوستان جدا شود و جاهای بیشتری را ببیند و چیزهای بیشتری یادبگیرد .هر دویشان محو داستان شده بودند که چه چیزی قرار است آخر به سر ماهی سیاه کوچولو بیاید.زمان از دستشان در رفته بود و با صدای فریاد های مادربزرگ که درخانه به دنبالشان میگشت به خودشان آمدند .فرصت جمع و جور کردن آن گندی که به زیر زمین زده بودند را نداشتند کتاب را به گوشه ایی انداختند و به سرعت از زیرزمین بیرون رفتند.مادربزرگ با دیدنشان عصبانی شد.سارا نسیمیسارا نسیمیFri, 31 Dec 2021 22:55:07 +0330