https://virgool.ir/feed/@sarakkermanifa2026-11-12 06:43:41https://files.virgool.ir/upload/users/71861/avatar/taFegA.jpeghttps://virgool.ir/@sarakkermanihttps://virgool.ir/@sarakkermani/داستان-یک-رویش-wht73ptrsu76اردی‌بهشت ۹۷، حوالی با نیمه‌ی شعبان، در زمان برگزاری یک کلاس کاملن تخصصی، در دانشکده‌ی ریاضی استاد نازنین ما شروع کرد درباره‌ی قرآن صحبت کرد. فحوای کلامش این بود که از قرآن باید توقع داشت که پاسخ سوالات ما را بدهد. هر گونه سوالی که درباره‌ی دین داریم را از قرآن بپرسیم و انتظار پاسخ داشته باشیم. بعد از کلاس از استاد راهنمایی خواستم که راهی را نشان بدهد که بتونم این فهم را از قرآن به دست بیاورم. استاد هم مدرسه قرآن و عترت دانشگاه تهران را معرفی کرد که کتاب‌های زیادی هم چاپ کرده اند و دوره‌های متخلفی در دانشگاه های مختلف برگزار می‌کنند.چند وقت بعد سر کلاس تدبر در قرآن مدرسه‌ی قرآن که در کانون قرآن دانشگاه برگزار می‌شد حاضر شدم. تدبر در سوره‌ی حدید. تدبر در این سوره مثل برق سه‌فازی بود که به من وصل شده بود و من را تکان داد.سه روز کامل از شدت احساسی که براثر حضور در محضر سوره‌ی حدید تجربه کردم منقلب بودم. فقط روی تخت دراز کشیده بودم و عمیق فکر می‌کردم که باید چه کنم که از زمره‌ی منافقان که در سوره توصیف شده نباشم. از آن‌هایی که روزی از مومنان ملتمسانه نور طلب می‌کنند ولی در ظلمت هستند. خود سوره در مقابل نفاق، انفاق را قرار داده. به فکر افتادم که بگردم دنبال راهی برای انفاق. انفاق در کلمه‌، یعنی پر کردن سوراخ. هر گونه سوراخی در هر سیستمی ایجاد شود. هر کسی که آن سوراخ را پر کند انفاق کرده. انفاق به معنی بخشیدن یک مال به یک فردی که نیازی دارد هم مصداق همین کار است.چند وقتی بود که حاج آقا قاسمیان، روحانی مسجد دانشگاه، به دنبال تشکیل گروه‌هایی بود برای محرومیت‌زدایی. بعد از سه روز که توانستم از جایم بلند شوم رفتم سراغ حاج آقا. بعد از یکی از جلسات تفسیر قرآنش ازش یک وقت حضوری گرفتم. پنج‌شنبه ساعت ۱۰. آمد. سوالاتی پرسید از این که چه جور کار خیری مد نظر دارم. کار اجرایی؟ کار ستادی؟ بخشیدن پول؟ ... گفت یک جایی وجود دارد به نام «سایه دات آی آر» برو در آن‌جا خودشان بقیه‌ش را راه‌نمایی می کنند.شماره‌ی مسئول منابع انسانی سایه را برایم فرستاد. رفتم سایه.و اینجا آغاز رویش بود...سارا کرمانیسارا کرمانیSat, 07 May 2022 17:54:19 +0430https://virgool.ir/@sarakkermani/دفتر-رویاها-hxydfd7unwqwمن یک دفتر دارم که اسمش را گذاشته‌ام دفتر رویاها.در ذهن خودم، من آدم خیال‌باف و رویاپردازی هستم. ضرری ندارد که آدم همه چیز بخواهد. ضرری دارد؟! ضرری دارد که من دوست داشته باشم در تمام کار‌های خیر جهان دستی داشته باشم؟ دوست داشته باشم جلوی بسته‌شدن آب زاینده رود را بگیرم؟ یا کلن فقر را ریشه‌کن کنم؟ یا کلن سیستم آموزشی تمام ایران را یک اصلاح اساسی کنم؟ یا کاری کنم که دیگر هیچ تصادفی در جاده‌ها اتفاق نیفتد؟ قبول دارم که غرق شدن در افکار ولی در عمل هیچ نکردن غلط است و باعث می‌شود احساس ناکامی کنیم. اما اگر در هنگام عمل واقع بین باشیم و حرف و فعلمان یکی باشد، چه اشکالی دارد اگر خودمان را در صف تمام کسانی که در جهان کارهای خوب می‌کنند ببینیم و حس کنم ما هم در کار آن‌ها شریکیم؟خرجش چیست؟ یک دفتر که به نظر من باید خیلی زیبا باشد تا آدم حس بسیار خوبی داشته باشد به آن. بعد از آن دیگر مرغ خیال است و سقف‌های کوتاهی که خودمان از هیچ برایش ساخته‌ایم. یک سری نکاتی هست اما که بعد از سال‌ها رویاپردازی حرفه‌ای!! فهمیده‌ام که به آن‌ها باید پایبند بود تا رویاها به جاهای هیجان‌انگیزی برسند. یکی از تجربه‌های جالبی که برای من زیاد پیش آمده و امیدوارم برای شما هم پیش بیاید این است که وقتی که بعد از مدتی دوباره دفترم را ورق می‌زنم می‌بینم که خیلی از رویاهای قدیمی‌ام الآن دیگر محقق شده است!رویایی که اصلن یادم رفته بود که زمانی رویا بوده! در این جور مواقع با خودکاری با رنگ دیگر کنارش تاریخ می‌زنم و می‌نویسم که حالا دیگر این رویا نیست و دارایی من است. لذتی که در آن لحظه می‌برم قابل توصیف نیست :)فکر می‌کنید چقدر از دارایی‌های الآنتان رویاهای قدیمی‌تان بوده‌اند و شما یادتان نمی‌آید که چقدر آرزویش را داشته‌اید؟من اگر این دفتر را نداشتم خیلی وقت‌ها یادم می‌رفت که چقدر چیز بوده که رویا بوده و حالا دارم :)گفتم که بهتر است زیبا باشد دفترتان. مال من گندش را در آورده از شدت زیبایی!حالا می‌رویم سراغ تکنیک‌ها و توصیه‌های برخاسته از تجربه و مطالعه!اول این‌که سعی کنید تکراری ننویسید. وقتی نوشتید «دوست دارم فقر را کلن ریشه کن کنم»، دیگر همین عبارت را هیچ وقت در دفتر تکرار نکنید. دفعه‌ی بعد شاید بنویسید «دوست دارم سیستمی طراحی کنم که در آن کسانی که از سر فقر به گدایی روی می‌آورند در آن سیستم شناسایی و توان‌مند بشوند». این مصداق تکراری نوشتن نیست. اما عین عبارات را هیچ وقت تکرار نکنید. این باعث می‌شود ذهنتان متوقف نشود و پیش برود.یادآوری داشته باشید. اگر بی‌رویا ماندید، به خاطر غرق شدن در روزمرگی باشد یا به خاطر ناامیدی یا افسردگی یا هرچیز دیگر، سعی کنید الکی هم که شده یک رویای پیش پا افتاده را هر از چندگاهی اضافه کنید. مثلن وقتی بخش جنگ‌جوی ذهنتان حوصله ندارد به موضوعات بزرگ فکر کند، شاید رویایتان این باشد که «دوست دارم تخت‌خوابم را هر روز مرتب کنم!» دقت کنید که این‌جا دفتر رویاهایتان است نه دفتر برنامه‌ریزی. پس تا وقتی که تصمیم نگرفته‌اید برای رسیدن به یک رویا برنامه‌ریزی کنید، نوشتن آن در این دفتر هیچ تعهدی برای شما ایجاد نمی‌کند. پس می‌توانید با خیال راحت شخصیت رویاییتان را بنویسید و نگران نباشید که فرسنگ‌ها با آن فاصله دارید! ایمان داشته باشید که بالاخره یک روزی به آن رویا می‌رسید. شما قرار است تا بی‌نهایت وجود داشته باشید. صد سالش در این دنیا، بقیه‌ش یک کمی آن طرف‌تر. پس اگر یک دفتر هزار برگ را هم پر از رویا کنید، فرض کنید قرار است به تک‌تک آن‌ها برسید. دفتر رویا دفتر برنامه ریزی نیست. آدمی‌زاد در هفته کلن ۱۶۸ ساعت وقت دارد. در روز هم کلن ۲۴ ساعت. پس اگر در طول کل عمرش به یک رویا برسد، باید کلاهش را به ارتقاع زیادی بالا بیندازد! پس اگر روزی خواستید برنامه‌ریزی کنید بدانید که فقط در لحظه به یک چیز می‌توان پرداخت و همان یک چیز هم حداقل ۱۰ سال زمان لازم دارد. وقتی خواستید عمل کنید فرض کنید همین یک روز را زنده‌اید و فقط مهم‌ترین کار را باید انجام دهید. رویاهای بادآورده نداشته باشید. حتا در عالم خیال هم شما اجازه ندارید آرزوی دور و درازی داشته باشید که دست خودتان نیست. در تمام رویاها باید فاعل جمله، خودتان باشید. مثلن ننویسید «رویا دارم که صد میلیارد در فلان قرعه‌کشی پول به من برسد!» این رویا نیست. این آرزوی دور و دراز است که از هر روان‌شناس و هر کسی که یک بار نهج‌البلاغه خوانده باشد بپرسید می‌گوید که جز ضرر چیزی برایتان ندارد.لذت ببرید. همین!سارا کرمانیسارا کرمانیMon, 22 Feb 2021 11:50:33 +0330https://virgool.ir/@sarakkermani/من-اینجا-چه-می-خواهم-i2mu8ujghzhdمن سارا کرمانی هستم!از وقتی یادم می‌آید راجع به همه چیز نظر داشته‌ ام و راجع به همه‌چیز فکر می‌کردم و درگیر فلسفه‌ی همه‌چیز می‌شدم. در روایت است که وقتی کودکی بیش نبودم، در سنین پیش از دبستان، در سفری به ساحل دریای خزر، گوش‌ماهی جمع نکرده‌ام چون می‌گفتم اگر من جمع کنم به بقیه‌ی بچه‌ها چیزی نمی‌رسد. خلاصه که وی از کودکی فلسفی می‌اندیشید!زمانی که وبلاگ‌نویسی رونق داشت وبلاگی داشتم و می‌نوشتم.وبلاگ نویسی که جایش را به شبکه‌ی اجتماعی داد کمی اصرار کردم بر نوشتن‌هایم در وبلاگ کمی هم به سمت فضای مجازی کشیده شدم. پاک شدن اطلاعات بلاگفا برای همیشه من را از آن‌جا منزجر کرد و بعید است دیگر دلم با آن صاف شود! اینستاگرام و دیگر فضاهای مجازی هم هیچ وقت به من حس آزادانه صحبت کردن را نداد. همیشه هر چه گفتم، مجبور به جواب پس دادن به عالم آدم شدم و به انزوا و بسنده کردن به عکس‌های ژورنالی و تک جمله‌های گنگ و نامفهوم روی آوردم. این‌جا می‌خواهم بنویسم. از هر آنچه به ذهنم می‌آید و می‌رود. از غصه‌ خوردن برای خشکی هامون و بررسی سیر تحول معنویت در جامعه و هیجان خرده عادت‌هایی که آن‌ها را تغییر می‌دهم و نتیجه‌اش را می‌بینم که شاید شبیه یادداشت‌های مجله‌ موفقیتی و انگیزشی به نظر برسند. هر آن‌چه می‌گویم چیزی است که آن را زندگی می‌کنم. سعی می‌کنم اگر انتقادی می‌شود بشنوم و بهترین استفاده را بکنم اما مخالفت‌ها را بر نخواهم تابید و جماعت کلن همیشه ایرادجوی طلبکار را به همان اینستاگرام حواله می‌دهم تا کامنت‌های نقادانه‌ی غیرسازنده‌ی خود را آن‌جا حسابی خرج کنند و امیدوارم اینجا کنج امنی بیایم که حرف‌هایم را بدون این‌که بده‌کار کسی باشم بزنم.سارا کرمانیسارا کرمانیMon, 22 Feb 2021 11:04:11 +0330