https://virgool.ir/feed/@sarah.etefaghدیجیتال مارکتر / کپی رایتر / یه فروشنده خوب / و خیلی چیزای دیگهfa2026-11-12 08:08:40https://files.virgool.ir/upload/users/523294/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@sarah.etefaghhttps://virgool.ir/@sarah.etefagh/درخت-کافر-داستان-کوتاه-pwwhl7kmbg3dپیش گفتاروقتی شغلی به نام تولید محتوا وجود نداشت، فقط کسانی که ذوق نوشتن داشتن سمت آن می آمدند. من هم از همون13 سالگی که کامپیوتر خریدم پای اینترنت بودم و یه وبلاگ هم برای خودم داشتم، از هرچیز و هرجا مینوشتم، البته بیشتر توی وبلاگم موزیک برای دانلود میزاشتم و یا از عکس افراد مشهور کالکشن میساختم و برای دانلود میذاشتم. اما اونجایی که واقعا از خودم مینوشتم یه دفتر بود، گاهی یه کاغذ . یادمه وقتی ایده درخت کافر به ذهنم رسید ساعت 2 شب بود و من داشتم برای کنکور میخوندم و تست های دینی میزدم. لا به لای کتابای تست چند تا کاغذ پیدا کردم و شروع کردم به نوشتن تا حدودای ساعت 3 یا 4 صبح. قبل از این هم خیلی نوشته بودم خیلیاشو الان ندارم. اما خوشحالم که از بین نوشته هام که الان نمیدونم کجان، بعد از نوشتن این داستان اونو توی وبلاگم ثبت کردم. چند روز پیش بود که خیلی اتفاقی توی فضای لینکدین، وبلاگمو جایی معرفی کردم اونم فقط بخاطر اسمش که گیگل وبلاگ هست، و باز خیلی اتفاقی یک نفر امد و کامنت داد که چقدر داستان درخت کافر خوب بود و اجازه بازنشر آن را دارم؟رفتم توی وبلاگم و دوباره نشستم خوندمش، الان که دیجیتال مارکتینگ کار میکنم و بخاطر همین مسیر شغلی تولیدمحتوا هم کار میکنم فهمیدم که نوشتن چیزیه که باید ذوقشو داشته باشی، و من مدت هاست این ذوق را به عنوان شغل انجام میدم، تنها تفاوتش اینه قبلا ایده هامو مینوشتم برای دل خودم، اما الان طبق چهارچوب سازمانی که هستم مینویسم...بگذریم، دوست داشتم این نوشته را جایی ثبت کنم تا شاید علاقه مندان بیشتری بخونن، نقد کنن یا تعریف و تمجید کنن و خلاصه از یادم نبرن که من باید ایده هامو بنویسمراستی این داستانو توی سال دوم دانشگاهم برای مسابقات داستان نویسی فرستادم و نفر چهارم کشوری شدم.امیدوارم شما هم دوستش داشته باشید:داستان درخت کافردرخت کافر:مرد کافری در دهکده ای دور زندگی می کرد.تا زمانی که برای هر انسان دیگری فرا می رسد، برایش فرا رسید.او مرد...!کافر هیچ خویشاوندی نداشت و مردم ده نیز اهمیتی به او نمی دادند پس تنها او را در جایی دور از ده خاک کردند...حتی برای فبر او علامتی هم نگذاشتند.چندی گذشت در یک روز بهاری بچه هایی برای گردش و بازی به آنسوی ده ها رفتند.جایی که کافر هم در آنجا آرمیده بود.بچه ها میوه می خوردند و دانه های آن را در طبیعت پرتاب می کردند...یکی از دانه ها به سمت خاک کافر کشیده شد...انگار که خاک آن را خواسته بود!دانه در دل زمین فرو رفت...چندی گذشت....باران گرفت خورشید تابید....نهالی در خاک پدیدار شده بود و همچنان کسی زیاد به آنسوی ده علاقه ای نداشت.هیچ کس کافر را هم یادش نبود.سال ها گذشت...آن دانه ی بی ارزش درختی شد...درختی با سایه اما بی میوه...-------------درویشی در ده زندگی می کرد.عمر زیادی به او عطا شده بوددرویشی پیر و عالم.همه ی ده به او احترام می گذاشتند.روزی درویش پا به آنسوی ده گذاشت.به درخت رسید.زیر سایه ی درخت نشست تا استراحتی بکند.آذوقه ای در آورد...خدا را شکر گفت و شروع به خوردن کرد.پس از اتمام باز خدای را شکر گفت.زیر درخت خوابش برد وقتی بیدار شد حیوانی را دید که سر در کیف آذوقه هایش برده بود...حیوان غذایی برداشت به درویش نگاهی کرد و دور شددرویش باز خدا را شکر گفت.صدایی آمد:که را شکر میکنی؟درویش حتی تعجب نکرد...و گفت: خدای عالم را!درخت باز پرسید: چرا به او اعتقاد داری؟درویش گفت: تو چرا اعتقادت را از دست داده ای؟درخت گفت: به هیچ چیز اعتقادی نداشتم که بخواهم آن را از دست بدهم.درویش به گفتگو ادامه نداد و تنها آنجا نشسته بود.درخت گفت: سال ها بود کسی به این دورو برها نیامده بود!تو که هستی؟چرا آمده ای به اینجا؟درویش گفت: درویشی هستم خانواده ای ندارم ....مردم شهراخترام زیادی برایم قائلند...کول بار خود را بسته ام نمی خوام به آنجا برگردم!!درخت گفت: چرا؟تو که می گویی احترام برایت قائلند...من را حتی کسی دوست نمی داشت...می بینی من را به کجا آورده اند؟درویش گفت:با اینحال روزگارت نیکوست.درخت گفت: روزگار من؟می دانی چندین سال است که مرده ام؟روحم در کالبد درختی زندانی است.چگونه روزگارم نیکوست؟درویش گفت: خدا به تو کالبد دیگری عطا کرده....درخت گفت:کالبدی دیگر؟من حتی به اویی که تو گفتی اعتقادی ندارمدرویش گفت: تو در زندگیت هیچگاه زنده نبودی ، مرده نیز نبودی!عقلی برای تفکرريالاحساسی برای دوست داشتن و دوست داشته شدن...محبتی و نه حتی خانواده ای ....حتی اعتقادی هم نداشته ای تمام زندگیت را مثل یک درخت زندگی کردی حالا هم به کالبد واقعیت پیوستی،از چه چیز ناراحتی؟درخت گفت:این چه حرف هایی است؟من مردم!دانه ای از خاک تن من رشد کرد و روح من را در خود کشید و آزادیم را گرفت.درویش گفت: در این مدت به این فکر نیافتادی که چرا هرگز درختت میوه ای نداده است؟درخت گفت: به آن اهمیتی نمی دادم.به هر حال من یک درخت معمولی نیستم من یک درخت سخنگو هستم.درویش گفت: درخت کافر.درخت گفت:آری اعتقادی نیز ندارم.!درویش گفت: شاید تو همان درختی هستی که آدم و حوا نباید به آن نزدیک می شدند.هرچند آن درخت فرقش با تو این بود که اعتقادی داشت پس میوه ای هم داشت. اما...ممنوعه بود!درخت گفت:اوه!خواهش می کنم!گفتم که اعتقادی ندارم.درویش گفت:دوست داری همیشه درخت بی میوه ای باقی بمانی؟درخت گفت: اهمیتی نمی دهم.چون حتی دلیلش را نم دانم.درویش گفت:اگر به تو بگویم که زندگی بدون اعتقاد باعث همه بدبختی هاست چه؟درخت گفت:حتی آن زمان ها که انسان بودم چیزی برای اعتقاد در زندگی ام پیدا نکردم.زندگی خود را داشتم و فقط از دیگران کناره می گرفتم! آن ها با خرافاتی خود را گول می زدند که مرا عصبانی می کرد.حالا بعد از این همه سال تو آمده ای و برای من از اعتقاد حرف می زنی؟اعتقاد به چی؟به کی؟درویش سکوتی کرد....درخت منتظر بود!درویش پاسخی نداد!درخت صبرش سر آمد و گفت: چرا ساکتی هستی و جوابی نمی دهی؟درویش گفت: باید این اعتقاد را داشته باشی که گاهی باید سوال کنی و جواب نگیری ، گاهی باید صبر کنی، گاهی باید خرافاتی را هم بپذیری تا یاد بگیری در موردش تعقل کنی....یاد بگیری امتحانش کنی تا در بین خروارها حرف و سخن، اعتقادات درست را پیدا کنی.  آری!مردم ده انسان های ساده ای هستند که هرکدام دچار اعتقادات نادرستند!! آن ها اعتقاد به سعی و تلاش و نتیجه اش را از دست داده اند، اعتقاد به صبر اعتقاد به حرف راست،اعتقاد به کمک کردن به یکدیگر،اعتقاد به کار نیک، اعتقاد به عشق، اعتقاد به مرگ و در انتها اعتقاد به خدا.درخت گفت:ولی این ها دیگر چیست؟من فکر می کردم تنها اعتقاد به خدا هست!؟درویش گفت:برعکس!نباید اول به خدا رسید و بعد هیچ نکرد و آخر به خرافات پیوست! باید اول اعتقاد داشت به ثانیه ثانیه و لحظه لحظه زندگی،اعتقاد به مردم،اعتقاد به اعتماد،اعتقاد به همه چیزهای خوب ناخداگاه اعتقادت به خدا می رسد و دیگر درگیر خرافات نیز نمی شوی!درخت کمی فکر کرد سپس گفت:چرا آن اول که حیوانی غذایت را برد خدا را شکر کردی؟درویش گفت: زیرا اعتقاد داشتم که آن غذا برای من مقددر نشده بود.اعتقاد داشتم که آن حیوان گرسنه است و روزیش دست من بوده و ثوابی هم برای من.و اعتقاد داشتم که اگر غذایی نداشتم حیوان به من حمله می کرداعتقاد داشتم که من در جای درستی از زندگیم هستم پس خدا را شکر گفتم زیرا تمام اعتقاداتم درست بوده اند و با خرافات یکی نشده بودم.درخت دیگر هیچ نگفت.درویش کوله بارش را جمع کرد و از آنجا رفت زیرا اعتقاد داشت در جای درستی از زندگیش است و راه او این بوده تا با درخت گفتگو کند و اعتقاد داشت هنوز جاهای فراوان دیگری هستند که اعتقاداتشان را از دست داده اند و البته درویش به این نیز اعتقاد داشت که خود هنوز انسان کاملی نیست! پس راهش را ادامه داد و رفت....سال ها از پی هم گذشتند ...آنسوی ده حالا شلوغ تر از همیشه بود....شاید اعتقاد به شادی در دل ها زنده شده بود.مردم ده به آنجا می آمدند و در زیر سایه ی درخت پر میوه ای به شادی می پرداختند.و حالا به اعتقاداتشان بیشتر از پیش باور داشتند.سارا اتفاق / بهمن 1389سارا اتفاقسارا اتفاقSun, 02 May 2021 17:14:57 +0430