https://virgool.ir/feed/@sarah.abbasi.1376There is no limit in what I can do..! ^____^fa2026-11-12 05:53:05https://files.virgool.ir/upload/users/60209/avatar/GpfGeG.pnghttps://virgool.ir/@sarah.abbasi.1376https://virgool.ir/@sarah.abbasi.1376/تقصیر-کیه-tvwz9xwrj7kc^ببخشید ولی تقصیر توام بود^این جمله‌ایه که معمولا دخترا وقتی مقصر باشن برای معذرت خواهی بکار میبرن. حالا نه به این فرمت ولی محتوی اکثر معذرت خواهیاشون اینه که ^علاوه بر من تقصیر توام بود.^ اینجور مواقع معمولا پسره میبخشه و همه‌چی به خوبی و خوشی تموم میشه. اما تاحالا به این فکر کردین که حالا اگه دوتا دختر باهم بحثشون شه کی قراره کوتاه بیاد؟؟؟احتمالا اولین تصویری که اومد جلو چشمتون ازین صحنه‌های فیلمای کمدیه که دو نفر دارن موهای همو میکشن؛ ولی خب واقعیت چیز دیگه‌ایه!!!یه دوست چندین و چند ساله دارم که تا الان به تعداد موهای کله مون باهم دعوا کردیم؛ ولی جالبه که هردفعه هم بعد چند دقیقه آشتی کردیمو شدیم رفیقای جون جونی! این وسط هم جملاتی مثل ^تو خودخواهی^ و ^تقصیر خودته^ و... رد و بدل میشه ها، تازه کلی هم سر همدیگه غر میزنیم؛ ولی تهش به جایی میرسیم که بدون هیچ گونه نتیجه گیری از بحث کاملا دلامون صاف میشه و کلا بحثمون عوض میشه و میشیم همون دوستای جون جونی! :)))خب نکته اینجاست که چطور ممکنه؟؟اینطور ممکنه که دقیقا همین بیان کردن ناراحتیایی که تو دلمون مونده همه‌چیو درست میکنه. وقتی از چیزی ناراحتی بگو! حرف بزن!از چی میترسی؟ رابطه ای که پایه و اساسش درست حسابی باشه و چیزی غیر از منفعت جویی توش باشه، رابطه‌ای که موندگار باشه با حرف زدن و بیان کردن چیزایی که توی دلمونه محکم تر میشه! اینجوری خیلی از مشکلات حل میشه و مهمتر از همه سوتفاهم پیش نمیاد و محکم و با دوام تر از قبل ادامه پیدا میکنه.شاید ریشه تو فرهنگمون داشته باشه یا شاید بخاطر نحوه ی بزرگ شدنمون باشه،ولی هرچی که هست باعث شده نتونیم درست حسابی حرف دلمونو بزنیم و با طعنه و کنایه و شوخی شوخی حرف دلمونو بزنیم و در بدترین حالت پشت سر طرفمون حرف بزنیم و رسما جنگ راه بیوفته!حرف بزنیم، بیان کنیم حرفای دلمونو اینجوری هم خودمون اذیت نمیشیم هم مشکلاتمون بهتر و زودتر حل میشن.زندگی حتی اگه ازین عروسک زشتا هم باشه، میتونیم ازین پولک رنگیا بهش بدوزیم و خوشگلش کنیم :)زندگیتون رنگی پنگی ^ــــــــــــــ^sarah.abbasi.1376sarah.abbasi.1376Sat, 27 Jul 2019 16:21:15 +0430https://virgool.ir/@sarah.abbasi.1376/خط-خطی-های-ذهن-من-pumofqz4wbkwبچه که بودم وقتی تو خیابون گربه میدیدم،میرفتم سمتش که بهش دست بزنم و نوازشش کنم، ولی بعضی وقتا گربه‌ها ازم میترسیدن و فرار میکردن؛ و من میموندمو حس خجالت زدگی ناشی از خیط شدن!برای همین همه ش فکر میکردم که آخه چرا و چجوری میشه که اعتماد یک حیوون جلب بشه و دیگه از من نترسه؟ منی که فقط میخوام نوازشش کنم. :(کم کم بزرگتر شدم و فهمیدم اونا هم مثل ما میفهمن خیلی چیزارو، اونا هم نیاز هایی دارن، اونا هم به هرکسی اعتماد نمیکنن و فقط وقتی اعتمادشون جلب بشه میذارن نزدیکشون شی؛ و فهمیدن همین نیازهاشون و سبک زندگیشون باعث شد که بتونم یک ^حامی^ بشم و به حامی بودنم افتخار کنم.بعدش رفتم مطالعه کردم! البته ^مطالعه کردم^‌خیلی جمله ی کلیشه ای میتونه باشه و آدمو یاد یاد وقتی میندازه که استاد حال نداره جزوه بگه و میگه برید راجع به فلان موضوع مطالعه کنید! در واقع من رفتم ^تجربه^ کردم نه مطالعه! حدودای ۱۲ سالم بود که یه گربه اومد تو حیاطمون پاتوق کرد به اسم پیشی خان. پیشی خان رسما شده بود همبازی و همدم دوران کودکی من. تا زمانی که خونمونو عوض کردیم منو پیشی خان هرروز عصر باهم وقت میگذروندیم. الان وقتی گذشته رو مرور میکنم و به کارایی که اون موقع پیشی خان انجام میداد فکر میکنم و خب در واقع میرم راجع بهش ^مطالعه^ میکنم، یجورایی تجربه رو با یکسری اطلاعات صحیح و معتبر تلفیق میکنم و این خیلی خفن تره از مطالعه ی خشک و خالی. اینجوری آدم چیزایی که یاد میگیره رو تا آخر عمرش به خاطر داره چون لمسش کرده، تجربه ش کرده.و من قراره تا آخر عمرم یک حامی باشم که کلی اطلاعات و خاطرات راجع به این فسقلیای پشمالو داره...باحاله دیگه! نه؟! ^ـــــ^sarah.abbasi.1376sarah.abbasi.1376Wed, 24 Jul 2019 15:03:46 +0430