نوشته های سارا رنجبر

۵ برعکس من؟

سارا رنجبر — Wed, 21 Dec 2022 12:21:00 +0330

ساعت شش و سی دقیقه صبح روز یکشنبه داره بارون میباره و روی برگ های خشک میریزه.اون ها رو پر از آب میکنه و کاری میکنه که وقتی پاهاتو روشون بزاری دیگه خش خش نکنن.اون خانمی که از جلوم می دوید و رد میشد تا یوقت خیس نشه فکر کرد دیوونم...چون بدون چتر زیر بارون نشستم روی نیمکت پارک‌.من دلیل های خودمو برای کارهایی که میکنم دارم اکثر آدم های دورم فکر میکنن من هیچ وقت فکر‌نمیکنم ولی خب آرزوم بود همونقدر که اکسپلور اینستاگرامم منو میشناسه اوناهم منو بشناسن...میدونین ما وقتی زیر بارونیم نرم میشیمیعنی اگه کسی بخواد هم دیگه نمیتونه دلمون رو بشکنهدقیقا مثل برگ های خشک حتی اگه مردم هم پاهاشون رو رومون بزارن باز هم اتفاقی برامون نمی‌افته چون نرم نرم شدیم.بگذریم اگه براتون سوال شده اول صبح که حتی سگم توی هوا پر نمیزنه دارم اینجا چیکار میکنم؟خب من فقط منتظر یه دوست قدیمیمیا بهتره بگم بهترین دوست قدیمیم؟میدونین اکثر آدما میگن همه عقیده هاشون یه روزی بلاخره عوض میشه ولی بعد این همه سال من هنوزم معتقدم اون مهربون ترین آدم دنیاست.جالبه که از پاییز متنفره ولی الان مجبوره توی پاییز برگرده لندن تا منو ببینه.یادمه گفت بزارم مردم راجبمون هرچی میخوان بگن اونا مارو به اندازه هم نمیشناسن..‌.ما کارامون رو مرموز انجام میدیم و نمیذاریم کسی بفهمه کی داریم راجب هم حرف میزنیم هرچی باشه این قانون اولهو میدونین چیهقانون دوم اینه...۵ برعکس من فقط و فقط مال اونِ.

مرد در ظاهر سنگی

سارا رنجبر — Wed, 28 Apr 2021 01:08:12 +0430

سارا رنجبرنفس نوشتن ساده بود ، کافی بود که به دل گفتن متناوب و بیقرار داستان خویش را که سال ها درون ذهنش در جریان بود بر روی کاغذ منتقل کند و بعد آرام اشک هایش را بر روی موهای پریشان و مواج کاغذ های پوسیده کاهی ریخت و بغضش را مثل صبحانه روز هایی که دیرش میشدو لقمه ای قلمبه میگرفت و کمی مانده بود تا خفه شود تند تند بلعید تا کسی از آشوب دلش که مثل طنابی یود دور گردن یک بیگناه ، خبر دار نشود، دلی که دل نبود !! سنگی بود از جنس شیشه های ترک خورده که هر لحظه میخواست بیشتر و بیشتر از دقایق قبل بشکند ، دلی که له میشد اما باز هم نمی شکست در کتابخانه به آن بزرگی فقط خودش بود و روح های اطرافش اما باز هم نمیخواست که حتی روح ها از شکستن دل شیشه ای اش که در ظاهر سنگی بود به عظمت سینه کوهستان با یکدیگر صحبت کنند.حالا او بود و قصه خودش که روی کاغذ با دواتی که بوی ذغال نم دار داشت مینوشت و در دلش هر بار تکه ای از قلب سنگی اش خرد میشد و می افتاد به جان قلم بیچاره اش که کمی تند تر بنویسد داستان زندگی مردی که ارام در دل شیشه ای اش زار میزند و خرد میشد تا کسی چشم های خیس و خون آلودش را نبیند حتی اگر آن هایی که قرار بود اشک هایش را دید بزنند روحی بیش نباشند.نویسنده : سارا رنجبر

bella ciao

سارا رنجبر — Tue, 13 Apr 2021 20:24:58 +0430

>" /><<سر یک وجب خاک خونین >>در اعماق دل تاریک و سیاه شب درست کنار سینه کوهستان و در همان دشتی که حتی روزنه ای از نور سرد و ارغوانی مهتاب در آن وجود نداشت در کنار همان رودخانه شیشه ای و یخ زده گلی رویید ، گلی هرچند کوچک اما به زیبایی شکوفه های گیلاس روبروی خانه ی پدربزرگ ، غنچه ای که از تن بیجان یک مبارز شکوفا شد . گلی پر از آرزو پر از عشق ، پر از حسرت های شیرین که برای مردی بود بیگناه،که برای مبارزه سر یک وجب خاک خونین جانش را کف دستانش گرفت و ریخت پای درخت وطن که داشت خشک و خشک تر میشد . جان ناقابلی که شاید باعث خرید زمان میشد و شاید فقط شاید ، کمی پایدار میکرد درخت کهن سال و پوسیده وطن را.درست در زمانی که گرگ زوزه میکشید و ماه ملحفه کلفت ابری اش را کنار میزد تا کمی از روزنه های نور ارغوانی اش دل سیاه دشت را روشن کنند درست مثل نوری که کرم های شب تاب در آخرین شب عمرشان نمایان میکنند در میان آن دشت خشکِ کنارِ رودخانه ، که باد چون اسب های وحشی سرکشی میکرد و فقط گل خشکی مانده بود که همراه با باد پا به پا میرقصید و علاقه ای به پایین آمدن از صحنه این رقص هرچند سخت اما دلنواز را نداشت اما نمیدانست باد سرسخت تر از سنگ های کنار اوست و حالا گلی مانده بود شکننده تر از تکه های شیشه و خنده های ترسناک باد و زوزه های وحشت ناک گرگ ها که تن بی جان گل را همچو بیدی بی دفاع را میلرزانند .و فردا صبح که بیدار شدم دشمن همه جا را گرفته بودند و من بودم و درخت خشک و پوسیده وطن و جای خالی گل .پ ن : متنی برگرفته از معروف ترین شعر جنگ جهانی دوم bella ciaoنویسنده : سارا رنجبر

نبض اشک های من

سارا رنجبر — Tue, 13 Apr 2021 11:50:19 +0430

خروار اشک هایم روی پشتم سنگینی میکنند، اما میدانم ساعت شنی تا اکنون چند بار با آن پر شده قرار است خالی شود . یادت هست .قلعه شنی کودکی هایم که زمانی برای ریختنش گریه میکردم، حالا هر روز میشکند و من دوباره با خنده میسازمش. قطره اشکی که آن شب برای رفتنت ریختم، حالا تبدیل به مروارید شده و رفته به اعماق دریا، درست آن جایی که مثل سیاهی شب تاریک است درست مثل شبی بدون ماه و من مثل دانه های شن روی ساحل میخندم و آن را تماشا میکنم. جالب است دیگر نبض اشک هایم نمیزند، حتی برای تو. نمیدانم چرا؟ اما دیگر نه گریه میکنم و نه برایت اشک میریزم. درست مثل گل سرخی میشوم روی ماشه تفنگم، همان تفنگی که به سمت خودم نشانه رفته ام، اما دیگر نمیگذارم اشک هایم ماشه را بکشند. آن ساعت شنی را به یاد داری همان که با اشک هایم برایت هر روز چند بار پر میشد، اما حالا خالیست. حالا جای آن شن هایی خوشحال بالا و پایین میپرند، درست مثل حال اکنونم. و این منم گل سرخی زیبا که با آب شور و اشک و دانه های ساعت شنی روی خاک ساحل روییده ، میدانی که زیباتر از تو شدم؟؟ و به اشک هایم و حسی که زمانی که رفتی داشتم. اکنون مرا میبینی گل سرخی زیبا که با آب شور و اشک و دانه های ساعت شنی روی خاک ساحل روییده و اشک میریزی که چرا ترکم کردی و گلی را اینجا روی این خاک و آب گذاشتی، اما نمیدانستی که من در هر حالتی زندگی خواهم کرد . و این منم که این بار میگذارم اشک هایم ماشه آن تفنگی را که رویش گل سرخی شده ام بکشند اما این بار این تفنگ به سوی قلبت نشانه رفته به سمت همان قلبت که از سنگ ساخته شده، اما این تیر که از اشک هایم هست قلب سنگی ات را میشکافد، دقیقا همان کاری که تو با قلب من کردی. و این منم گل سرخی که با آب شور و اشک و دانه های ساعت شنی روی خاک ساحل روییده که به تن بیجان و خسته ات خواهم خندید ، حتی بیشتر از اشک هایی که برایت چند بار در ساعت شنی عمرم ریختم . در آخرین لحظات زندگی ات مرا میبینی که گلی سرخ شدم، تو هم سرخ شدی اما از شرم و اشک خواهی ریخت، اشک هایی که هرچند به اندازه یکبار پر کردن ساعت شنی هم نیست. اما من باز هم خوشحالم و به تو در حالی که میگذارم اشک هایمان ماشه را بکشند لبخند میزنم و این بار مجذوبم خواهی شد، مجذوب گل سرخی که با آب شور و اشک و دانه های ساعت شنی روی خاک ساحل روییده ولی نمیدانی دیگر دیر است. و من لبخند میزنم حتی در لحظه ای که به سوی آغوش مرگ پرواز میکنی. این منم گل سرخی که با آب شور ، اشک و دانه های ساعت شنی روی خاک ساحل مرجانی روییده و میدانم در زندگی بعدی ات هم مرا از یاد نمیبری، درست مثل من!نویسنده:سارا رنجبر