https://virgool.ir/feed/@sara.moghadasiدانشجوی برنامه‌ریزی شهری دانشگاه تهرانfa2026-11-12 02:52:36https://files.virgool.ir/upload/users/83915/avatar/VSuHiq.pnghttps://virgool.ir/@sara.moghadasihttps://virgool.ir/@sara.moghadasi/خیلی-دور-خیلی-نزدیک-دبی-اولین-شهر-مبتنی-بر-بلاکچین-inhlwdukkk0dطرح و برنامه‌های زیادی با چشم‌اندازهای عجیب و دور از دسترس تدوین شدند و حتی کلنگشان هم زده شد اما اغلب آن‌ها یا به‌طور کامل اجرایی نشدند و یا پس از اجرا شباهتی به چشم‌انداز موعود نداشتند. اما جالب است بدانید شهر دبی که در نزدیکی کشور خودمان واقع شده است، بسیار فراتر رفته و طرحی را برای توسعه زیرساخت‌های بلاکچین ارائه داده است تا اولین شهر مبتنی بر بلاکچین باشد. این شهر آنقدر در ایجاد چنین اکوسیستمی موفق بود که توانست در عرض ۴ سال تبدیل به پایتخت بلاکچین دنیا شود. استراتژی بلاکچین شهر دبیطی سال‌های اخیر که صنعت بلاکچین در حال گسترش است، دولت‌ها و حکومت‌ها سند چشم‌انداز و برنامه‌های مختلفی را در این زمینه تدوین و همچنین پیشرفت‌های این برنامه‌ها را طی این سال‌ها منتشر کرده‌اند. یکی از این برنامه‌ها «برنامه استراتژی بلاکچین دبی» است که در سال ۲۰۱۶ تهیه شده و چشم‌انداز آن تبدیل‌شدن به اولین شهر مبتنی بر بلاکچین تا سال ۲۰۲۰ بوده است. در این مقاله خلاصه‌ای از این برنامه که در سال ۲۰۱۶ تهیه شده است بیان می‌شود و همچنین دستاوردهای این طرح در سال ۲۰۲۰ مطرح خواهد شد. بررسی این نمونه‌ها می‌تواند دیدگاه جامع‌تری درباره فرآیندهای ایجاد یک اکوسیستم در اختیار مدیران، سیاست‌گذاران و کارآفرینان قرار دهد.استراتژی بلاکچین دبی مقدمهدبی یکی از هفت شهر تشکیل‌دهنده امارات متحده عربی است. این شهر که پرجمعیت‌ترین شهر امارات متحده است ۸۲ میلیارد دلار تولید ناخالص داخلی دارد. لازم به ذکر است که در سال ۲۰۲۰ این میزان به ۱۰۲ میلیارد رسیده است.در ۴۰ سال گذشته دبی توانسته است به یک شهر جهانی و یکی از قطب‌های تجاری و گردشگری در منطقه تبدیل شود. دبی به‌عنوان یک مرکز اقتصادی و سرمایه‌گذاری توانسته است شهرتی جهانی برای خود ایجاد کند و توجه هزاران شرکت بین‌المللی را که قصد تأسیس مراکز خود را در منطقه خاورمیانه دارند به خود جلب کند. این شهر با تنوع بخشیدن به تولید ناخالص داخلی خود از طریق توسعه دادن بخش‌هایی مانند گردشگری، املاک، خرده‌فروشی‌ها و حمل‌ونقل به موفقیت چشمگیری در این حوزه دست‌یافت. همچنین جذب نیروهای متخصص و ماهر از سراسر جهان آن را به شهرت زیادی رساند.یکی از موارد زمینه‌ساز این موفقیت و رشد اقتصادی، بخش دولتی قدرتمند و مولد است که فناوری‌های جدید را پذیرفته است و خود را به ایجاد مزیت‌های شهری و تحول دیجیتال شهر متعهد می‌داند. در سال ۲۰۰۰ بود که دبی در راستای تبدیل شدن به شهر دیجیتال، استراتژی‌های جدیدی را پیش گرفت و پروژه‌هایی مانند شهر اینترنتی دبی، دولت الکترونیک دبی و دولت هوشمند دبی و... را کلید زد.امروز دبی یکی از شهرهای پیشرو در به‌کارگیری تکنولوژی‌های جدید و از پیشگامان پیاده‌سازی طرح‌های هوشمند و نوآورانه است. در حالی که سرمایه‌گذاران بخش‌های خصوصی، بیش از یک میلیارد دلار در بخش بلاکچین سرمایه‌گذاری کرده بودند، سیاست‌گذاران در دبی با درک پتانسیل‌های تکنولوژی بلاکچین در حوزه خدمات شهری برنامه استراتژی بلاکچین را تدوین کردند.پیشرو بودن دبی در به‌کارگیری تکنولوژی‌های جدیدچالش‌ها و واکنش‌هاتوسعه سریع دبی در بخش‌های مختلف اقتصادی نیازمند بهبود کارآیی و به‌روزرسانی مداوم فرایندهای سنتی بود. یکی از اهداف در توسعه بخش‌های اقتصادی، اثربخشی روزافزون در دولت بود. این اثربخشی در خدماتی که دولت به مصرف‌کنندگان می‌داد (G2C) و همین‌طور خدمات داخلی دولت (G2G) ارائه می‌داد تعریف می‌شد.در بخش‌های مربوط به کسب‌وکارها و توسعه‌های ساختمانی و همین‌طور گردشگری، دولت در برای ارائه مجوزها و تأییدیه‌ها و پیگیری‌ها نیازمند کنترل‌های بیشتری بود. با گسترش فعالیت‌های دولت در ارائه خدمات در این حوزه‌ها، فرآیندهای ساده در حال پیچیده‌تر شدن بودند و نیاز دبی به یک راه‌حل سریع برای ساده کردن فرایندها بیش از پیش احساس می‌شد. اینجا بود که دبی بلاکچین را راه‌حلی برای حل معضلات خود یافت.در نهایت، پذیرش بلاکچین در سطح شهر دبی زمانی ایجاد می‌شود که این فناوری به‌عنوان ماشین اعتماد، در حال شناخته شدن است. تکنولوژی بلاکچین نیاز به شخص ثالث را در معاملات از بین می‌برد؛ ویژگی‌ای‌ که می‌تواند ساده‌سازی‌های فرآیندهای تحول دبی را تسریع ببخشد. بلاکچین در بخش‌های حاکمیت هوشمند، اقتصاد هوشمند و مردم هوشمند به کار گرفته خواهد شد که در ادامه در این خصوص توضیحات بیشتری خواهیم داد.پروژه‌های هوشمندچشم‌اندازدر حالی ‌که دولت‌ها در دنیا با احتیاط در حال بررسی کاربردهای بلاکچین هستند، دبی اولین شهری است که چشم‌اندازی را برای کشف پتانسیل‌های این فناوری جدید در مقیاس گسترده شهری مطرح کرده است.در اکتبر ۲۰۱۶، دبی یک استراتژی سراسری را با هدف تبدیل‌شدن به اولین شهر مبتنی بر بلاکچین طراحی کرد. این چشم‌انداز در راستای نوآوری‌های پیشرو حکومت دبی و ساخت اکوسیستمی فعال برای این شهر در دو بخش خصوصی و دولتی بوده است.استراتژی بلاکچین شهر دبی بر سه محور اساسی طراحی‌ شده است:1. کارآیی دولت: به‌کارگیری تکنولوژی بلاکچین در خدماتی که امکان اجرا شدن آن وجود داشته باشد.2. توسعه صنعت: حمایت از ایجاد و توسعه صنعت بلاکچین از طریق فراهم کردن یک اکوسیستم که امکان توانمندسازی در این حوزه را به استارتاپ ها و کسب‌وکارها می‌دهد.3. پیشگامی در سطح محلی و بین‌المللی: تبدیل‌شدن به قطبی برای سرمایه فکری و توسعه مهارت در این صنعت و همچنین هدایت تفکر جهانی مرتبط با این صنعتپذیرش و به‌کارگیری تکنولوژی بلاکچین به‌طور کامل با چشم‌اندازهای پذیرش نوآوری شهر دبی همسو است و دبی را قادر می‌سازد تا کارآمدترین، یکپارچه‌ترین، امن‌ترین و تأثیرگذارترین تجربه را برای ساکنان و بازدیدکنندگانش ایجاد کند.سه محور اساسی استراتژی بلاکچین دبیپیاده‌سازی:دفتر دبی هوشمند (SDO) که مسئول پیاده‌سازی این استراتژی است، در این راستا یک نقشه راه دقیق حول محور سه رکن اساسی که مطرح شد، طراحی و تدوین کرده است. این نقشه راه برای پیشبرد چشم‌اندازهای بلاکچینی دبی تعریف‌شده است. شهر برای هر بخش در استراتژی، برنامه‌ای با اقدامات عملی دارد.۱. کارآیی دولتدبی قصد دارد برای اولین بار بلاکچین را در خدمات کاربردی در بخش دولتی پیاده‌سازی کند. در نتیجه این پیاده‌سازی، بخش دولتی می‌تواند با حذف شخص ثالث منفعت ببرد و با بهبود اتوماسیون و کنترل‌های هوشمند و بهره‌مندی از دفاتر کل توزیع‌شده، توسعه پیدا کند.این استفاده آزمایشی از بلاکچین در بخش‌های مختلفی از جمله انرژی، حمل‌ونقل و لجستیک،‌ گردشگری،‌ بهداشت، آموزش و اشتغال، توسعه اقتصادی، عدالت، خدمات اجتماعی و حوزه فعالیت‌های شهری و شهر هوشمند انجام خواهد شد. این فرآیند بایستی شامل حمایت‌ بخش‌های مختلف مانند ادارات اب و برق و دبی، سازمان راه و ترابری، اداره گردشگری، اداره توسعه اقتصادی، اداره پلیس، اداره بهداشت دبی و دیگر ذی‌نفعان بخش دولتی باشد.حوزه‌های مختلف کاربردی بلاکچین در دبیبه‌منظور اجرایی کردن نسخه‌های آزمایشی بلاکچین، دبی سعی کرده است یک چارچوب حکمرانی را طراحی کند تا مطمئن شود همه ذی‌نفعان از نقش خود آگاه هستند و هر موقع که نیاز باشد حمایت می‌شوند. برای رسیدن به این هدف، اداره دبی هوشمند، کارگاه‌هایی برای ذینفعان (دولتی و خصوصی) برگزار می‌کند که پتانسیل بخش خود برای یک نسخه آزمایشی را شناسایی کنند. علاوه بر این، به آن‌ها کمک خواهد کرد تا یک شریک فنی نیز برای پیاده‌سازی نسخه آزمایشی بلاکچین آن‌ها را پشتیبانی و حمایت کند.دبی با روی خوش نشان دادن به تیم‌های فنی از سراسر دنیا برای حضور در دبی و همکاری در پیاده‌سازی طرح‌های آزمایشی در واقع باعث تحریک بازار بلاکچین در آن منطقه و همین‌طور اقتصاد خود می‌شود. به‌طور خلاصه، دبی در حال ایجاد تقاضا برای کسب‌وکارهاست تا بتوانند با به‌کارگیری نوآوری، رشد کنند.۲. ایجاد صنعتدبی قصد دارد تا علاوه بر استفاده از بلاکچین در دولت، یک اکوسیستم بلاکچینی را ایجاد کند که بخش خصوصی و استارتاپ ها نیز بتوانند در آن فعالیت کنند و نوآوری‌های مربوط به آن را گسترش دهند. در راستای رسیدن به این هدف، چهار حوزه عملیاتی که می‌تواند ایجاد این اکوسیستم توانمند را حمایت کند تعریف شده است:توسعه سیاست‌گذاری:نتایج سیاست‌های پیاده‌سازی بلاکچین به‌طور مداوم ارزیابی می‌شود و سیاست‌ها در حوزه‌های امنیت، حقوق مصرف‌کننده، حمایت‌های استارتاپی و فناوری‌های مالی نیز تدوین می‌شود.شتاب‌دهنده بلاکچینی:ایده راه‌اندازی یک شتاب‌دهنده بلاکچینی که استارتاپ ها را در مسیر جستجوی فرصت‌های خلاقانه همراهی کند نیز در این برنامه مطرح شده است. این شتاب‌دهنده قرار است به‌عنوان یک هاب دانشی عمل کند تا آگاهی و درک نسبت به این تکنولوژی و همچنین پذیرش جهانی و برنامه‌های شهر دبی را افزایش دهد.مسابقات استارتاپی جهانی:دبی قصد دارد با برگزاری چندین مسابقه جهانی، راهی برای شرکت استارتاپ ها از سراسر جهان باز کند تا در فرایند ایده‌پردازی برای پیاده‌سازی بلاکچین در سطح شهر شرکت کنند.مشارکت بخش خصوصی:دبی اولین شورای جهانی بلاکچین را تشکیل داده است که متشکل از ۴۶ عضو از بخش خصوصی است که هدف آن ایجاد یک اکوسیستم بلاکچینی پر رونق است. همچنین یک کارگروه محلی در بخش خصوصی نیز برای همکاری نزدیک‌تر با دولت تشکیل می‌شود تا بیشترین نفع را از پتانسیل‌های این تکنولوژی به‌صورت محلی ببرد.حوزه‌های عملیاتی برای ایجاد صنعت۳. پیشگامی در این صنعت (رهبری فکری)دبی قصد دارد تا تفکر جهانی در خصوص تکنولوژی بلاکچین را هدایت کند و به‌نوعی تبدیل به قطب سرمایه فکری بلاکچین و توسعه مهارت‌های این صنعت تبدیل شود. برای رسیدن به این هدف اقداماتی را نیز تعریف کرده است که در ادامه به آن‌ها اشاره خواهیم کرد.توسعه مهارت‌هادبی قصد دارد تا با ارائه جامع‌ترین دوره‌های آموزشی برای برنامه‌نویسان، سیاست‌گذاران و همین‌طور استراتژیست‌ها و مدیران پروژه، به یک قطب منطقه‌ای و جهانی در توسعه مهارت‌های بلاکچینی تبدیل شود.سرمایه فکریدبی سرمایه فکری مربوط به پذیرش بلاکچین را از طریق توسعه مطالعات موردی ایجاد و به اشتراک خواهد گذاشت و همچنین بناست تا از تحقیقات پیشرفته در این حوزه پشتیبانی کند.سخنرانی‌های بلاکچینیدبی قصد دارد تا به‌طور منظم میزبان سخنرانی متخصصان و کارشناسان این حوزه باشد تا پیرامون مسائل مربوط به پذیرش فناوری بلاکچین در سطح شهر به بحث و گفتگو بپردازند.جایزه بین‌المللی بلاکچین دبیدبی از این طریق بهترین برنامه‌ها و کاربردهای جهانی بلاکچین را شناسایی می‌کند و قصد دارد تا جوایزی را نیز برای بهترین کاربردها در حوزه شهری نظر بگیرد.فعال‌سازی بخش علمیدبی قصد دارد مدارس و دانشگاه‌ها را در تمام فعالیت‌های بلاکچینی ازجمله توسعه نسخه‌های آزمایشی، دوره‌های آموزشی و سخنرانی‌ها و ایجاد سرمایه فکری درگیر کند.فعالیت‌هایی برای پیشگامی در این صنعتنتایجشهر هوشمند دبی در سال ۲۰۲۰ توانست به هدفش در زمینه ساخت یک اکوسیستم پررونق بلاکچینی در شهر برسد و دبی را به‌عنوان پایتخت توسعه بلاکچین در دنیا معرفی کند. پروژه‌های پیاده‌سازی استفاده از بلاکچین در ۲۴ مورد در 8 بخش صنعتی، ارائه بستر دبی بلاکچین (Dubai Blockchain) و سیاست‌های بلاکچین دبی شواهد این امر هستند.منابع:Dubai Blockchain Strategy 2016 www.smartdubai.aeسارا مقدسیسارا مقدسیWed, 09 Mar 2022 00:43:00 +0330https://virgool.ir/@sara.moghadasi/کیفیت-خوشه-موزی-cya2c2ftr0dnآسمان از محوطه پردیس کرج دانشگاه هنر تهرانآدم وقتی گیر یک مصیبت نادری تحت عنوان قرنطینه می‌افتد تازه متوجه می‌شود که در روزهای قبل از مصیبت چقدر کم عکس گرفته. کلا عکس از هرچیزی. از هر کسی. از هر اتفاقی. یعنی هرازگاهی می‌نشینم و با خودم می‌گویم که خب من الان با چه متاعی این روزهای دور از ماجراجویی را بگذرانم؟ البته آن طرف سکه‌ای هم وجود دارد که احتمالا دلیل اصلی کم عکس گرفتنم همین باشد: حسرت گذشته شیرین را خوردن. من که وقتی عکس‌ها و فیلم‌هایی را می‌بینم که در آن‌ها خیلی دارد بهم خوش می‌گذرد-تعریف خوش گذشتن بعد از این چند ماه به‌طور مشهودی به نازل‌ترین سطوح سقوط کرده-به خودم فحش می‌دهم که فکر بعدهایت را نکردی که این‌ها را می‌بینی و حسرت می‌خوری؟ البته یک بخش زیادی هم به تنبل بودنم بر می‌گردد که خب مسلما ترجیح می‌دهم قضیه را گردن عوامل دیگری بیندازم.از عوامل دیگر این را بگویم که من همیشه از کمبود حافظه روی تلفن همراهم رنج برده‌ام. نمی‌دانم کی قرار است دیگر رنج نبرم و آیا اصلا این اتفاق می‌افتد؟ حالا علاوه‌ بر اینکه خیلی موقع‌ها گوشی‌ام حافظه ندارد، معمولا کیفیت دوربین خوبی هم ندارد و همین ضدحال می‌زند و می‌گویم گور بابایش و گوشی را غلاف می‌کنم. خب وقتی می‌بینم بعضی‌ها آنقدر قشنگ عکس می‌گیرند که حتی چشم هم نمی‌تواند صحنه را به آن زیبایی و با آن رنگ‌ها ببیند، تمام اعتماد به ‌نفسم را از دست می‌دهم؛ چرا که این ‌طرف هم من هستم، وقتی آفتاب غروب می‌کند و یک رنگ صورتی-سرخابی-بنفش-نارنجی توی آسمان می‌اندازد و دوستانم از زوایای مختلف از آن عکس می‌گیرند و من هم می‌گیرم؛ بعد به عکس‌هایم که نگاه می‌کنم انگار که یک خوشه موز را گذاشته‌ام روی پشت بام ساختمان.ولی عکس گرفتن چیز خوبی‌ست. من سعی می‌کنم کمبود توانایی عکاسی و کیفیت دوربین گوشی‌ام را با انتخاب سوژه‌ی جالب جبران کنم. سوژه‌ی جالب هم که همیشه یافت نمی‌شود. مخصوصا اگر زیاد بیرون نروی و وقت‌هایی هم که می‌روی تمام تمرکزت روی این باشد که خودت را به جایی نمالانی و به کسی نزدیک نشوی و به ماسکت دست نزنی و چشمت را نخارانی و کلا هیچ کار معمولی‌ای را انجام ندهی. واقعا ها. خیلی از آدم تمرکز می‌گیرد. فقط آن یک روزی که صبح زود برای دوچرخه سواری رفتم، آنقدر همه جا خلوت بود که دوباره توانستم احساسات قبل از قرنطینه را برای خودم بازسازی کنم. همین هم شد که توانستم یک عکس سوژه‌دار بگیرم.خلاصه که با همین بهانه‌ها و این مسخره بازی‌ها که «من می‌خواهم از حال لذت ببرم» و «گوشی‌ام جا ندارد» و «عکس هم بگیرم که قشنگ نمی‌شود» کاری کرده‌ام که از یک سوم خاطراتم، عکسی نداشته باشم. البته این را می‌دانم که بعضی مواقع، عقلی کرده‌ام و شده یک عکس بی‌کیفیت هم به‌زور در حافظه‌ی گوشی‌ام جا بدهم که یادم بماند فلان اتفاق هم افتاده، این کار را کرده‌ام. اما حالا فهمیدم که آن‌ها هم حکم آن گوی فراموشی نِویل را دارند که وقتی چیزی را فراموش می‌کرد، قرمز می‌شد: می‌دانم که وقتی این عکس را گرفته‌ام یک اتفاقی در جریان بوده اما یادم نمی‌آید چه اتفاقی.در کل می‌خواهم خودم را نوازش کنم و بگویم که باشد، از حال لذت ببر و شورش را هم در بیاور؛ اصلا برای نداشتن حافظه و کیفیت دوربین هم غصه بخور اما هر از گاهی هم بعضی چیزها را به‌زور هم که شده برای خودت ثبت و ضبط کن؛ شاید یک روز دستت از دنیا کوتاه بود و بخل و حسد را نسبت به خود گذشته‌ات کنار گذاشته بودی و خواستی کمی مرور خاطرات کنی. عکس‌ها را بزنی بعدی و از جلوی مجسمه میرزاکوچک خان رشت بیفتی توی زمین چمن دانشگاه، از آنجا بیفتی توی کوچه‌های تهران، از آنجا یکهو بروی وسط میدان نقش جهان اصفهان، بعدش بروی بازار ماهی‌فروشان بندرعباس و بعد از آن هم بروی به سعد‌السلطنه قزوین یک سری بزنی. خلاصه اینکه، عکس را بگیر. شده حتی با کیفیت خوشه موزی.سارا مقدسیسارا مقدسیWed, 23 Dec 2020 17:01:15 +0330https://virgool.ir/@sara.moghadasi/آدم-ها-هستند-که-شهر-را-می-سازند-qdqpe8yquq0t"آدم ها هستند که شهر را می سازند".به نظرم بعد از سه سال و نیم اشاره نکردن به اسم این شهر و ارجاع به آن تحت عنوان "اونجا" و "همونجا" و "همونجا دیگه بابا" و اجتناب تعمدی از به کار بردن نام آن در لوکیشن تصاویر پست ها و استوری ها، دیگر کم کم وقتش است با این واقعیت کنار بیایم که من عملا و علنا بخش اعظم سه سال گذشته را در این شهر کاملا زندگی کرده ام و با اینکه "اینجایی" محسوب نمی شوم، قسمتی از "من" الان در این شهر شکل گرفته است. نمی دانم دلیل اینکه الان تصمیم گرفته ام در موردش صحبت کنم، دلتنگی بی سابقه و ناگهانی ای بود که امروز صبح حین عبور با ماشین اسنپ در سطح شهر به ام دست داد یا آن دو دختر خوشحال چمدان به دست که از اتوبوس پیاده شدند و احتمالا در تعطیلات بین دو ترمشان بودند و نمیدانم چرا باعث شدند اینقدر تعجب کنم. کرج همیشه برای من مبدا بود. حالا یا به مقصد رشت یا تهران. موجودیت و هویتی به نان "مقصد" در جغرافیای ذهنی ام برای این شهر نمی گنجد. گویی فقط باید از این شهر عبور کرد یا نهایتا موقتا در آن زیست و از آن عبور کرد. یادم هست آن اوایل ترم یک، اشتباهی رفتیم نشستیم سر کلاسی که استادش چیزهایی گفت که بیشتر از تمام دیگر استادهای رسمیمان حرفش یادم مانده است. می گفت انسان باید محیط اطرافش، جایی که در آن درس می خواند، زندگی و کار می کند را دوست داشته باشد؛ چون اگر آن را دوست داشته باشد به اش آسیب نمی زند. این عزم برای دوست داشتن شهر کرج از همان روی در من ایجاد شد اما در مرحله جنینی باقی ماند و هیچگاه زاییده نشد. واقعا سعی کردم این شهر را دوست بدارم و یحتمل این امر ممکن می بود اگر از شهر دیگری آمده بودم. اما من از رشت آمده بودم. شهری که کوچک بود و زنده بود و از آدم زندگی کردن می طلبید. پر از موسیقی و باران و آدم های لهجه دار بود که کاری به کار هم نداشتند. آمدم در این شهر بزرگ بی در و پیکر که هیچ کجایش مردم جمع نمی شدند مگر جایی که پاساژ یا مگامالی باشد برای خرید کردن. از تاریکی هوا مردم در حال دویدنند و اعصاب همدیگر را اصولا ندارند. چه این دو گزاره، دو شرطی هستند: کسی که مجبور باشد صبح قبل از روشنایی هوا بیدار شود، نامطلوبیت حمل و نقل عمومی را به جان بخرد و خودش را به سر کارش برساند، اصلا چه دلیلی دارد که اعصاب داشته باشد؟!کرج شهری بود که من پرسه زن تنها، ابدا جایی در آن نداشتم. "این شهر برای پیاده ها ساخته نشده است". از هر معبری که عبور می کنیم به این اصل پی می بریم.خلاصه که این شهر کوفتی از هیچ لحاظی جای "زنده گی" نیست. محل خواب شاید اما زندگی نه.این ها را گفتم که به چه برسم؟ شهر با آدم ها معنا پیدا می کند. اما گفتم که، آدم ها هم عموما در این شهر دوستانه نیستند. پس آدم ها کیستند؟شهرهای بزرگ مثل کرج و تهران، تولید اجتماع های کوچک می کنند. مردم میل به ارتباط گرفتن با شهروندانی که نمی شناسند را از دست می دهند و یک زیرجهان کوچک برای خودشان تشکیل می دهند که دوستان و خانواده شان را عضو آن دنیا کرده اند. این یک روش موثر برای بقا در شهرهای بزرگ است.حالا من بچه شهرستانی دانشجو، اجتماعم کجا بود؟ تنها یک جواب وجود دارد: هم خوابگاهی هایم. کسانی که بعد از مدت کوتاهی با هم کاسه کوزه یکی می شدیم -و یک خوابگاهی درک می کند که این اصطلاح چقدر در خوابگاه صحت دارد- و می شدیم همه کس هم در آن شهر غریب وسیع.خیابان، خیابان است. پر از مغازه ها با جنس های گران قیمت، بدون هیچ جای مکث تعبیه شده ای برای وقت گذرانی با آدم ها. حال چه می شود که این خیابان را بعد از سه سال می بینم و گریه می کنم؟ آدم ها. آدم هایم. انگار روی تک تک موزائیک های پیاده رو که با هم قدم زدیم، روی تک تک شیشه مغازه هایی که رفلکسمان درشان افتاد، روی تک تک برگ های سوزنی درخت های کاج که هنگام عبور از پیاده روی تنگ کنار دانشگاه در چشممان فرو می رفت، اثر وجودمان را گذاشته بودیم. اینجوری می شود که تو کالبد خیابان جلوی چشمانت است اما داری آدم هایت را می بینی، زیرجهان کوچکت را، خاطراتت را.آدم ها هستند که شهر را می سازند. آدم های خودت.سارا مقدسیسارا مقدسیFri, 07 Feb 2020 15:08:41 +0330https://virgool.ir/@sara.moghadasi/خواب-گاه-zwe3rg4wtvllقرار نبود این طور باشد. یعنی در تصوراتی که قبل از کنکور از خوابگاه داشتم اصلا قرار نبود این طور باشد. تصورم از خوابگاه صرفا "گاهی" برای "خواب" بود که جلوی پنجره های حفاظ دارش را ایرانت های زرد بدرنگ کشیده بودند که با تلاش دانشجوهای سابق ساکن اتاق، لب پر شده بود. احتمالا جزوی از چند نفر می بودم در یک فضای نهایتا چهار در چهار با چهار نفر دیگر می چپیدم و هیچ در دنیایشان وارد نمی شدم و مثلا هر بار که از کلاس می آمدم، یک نفر در یک گوشه اتاق در حال گریه کردن بود و من معذب می شدم و نمی دانستم باید چه کار کنم. می شدم گریزان و فراری از خوابگاه صرفا برای دور شدن از یک فضای مریض و دلتنگی آمیز و غریب گز.یکسری المان ها، هر چند، ثابت هر خوابگاهیست. اما از اولین مواجهه ام با خوابگاه بگویم که نه تنها از پنجره های ایرانت دار خبری نبود، بلکه اتاق هایمان بالکن داشتند؛ آن هم نه هر بالکنی: بالکن رو به جنگل! چند تا دختر بچه 18 ساله دیگر با موقعیت های مشابه دیدم که می خواستند با هم دوست شویم و در دنیاهای پرتفاوت و پرهیجانشان به رویم باز بود. چه کسی فکرش را می کرد که روابط انسانی در مکانی مثل خوابگاه دانشجویی بتواند به متعالی ترین موجودیتش برسد؟ از بحث های فلسفی که تولید ایدئولوژی می کردند، بگیر برو تا یاد گرفتن اینکه چه طور باید با هر کسی رفتار کنی تا جای امنیت و آرامش جا مانده پیش خانواده برایش پر شود.فرصت غریب ترین تجربه ها در خوابگاه وجود دارد. از سفرهای ناگهانی تا وارونه شدن شب و روز و جا به جایی وعده های غذایی.برای مباحث منشوری، میان اعضای خوابگاه مرز و محدوده ای وجود ندارد و شاید به همین دلیل است که با هیچ یک از اعضای خانواده یا دوستان معمولی، هیچوقت به این درجه از صمیمیت نمی رسید.قرار نبود این طور باشد و خوابگاه باید قاعدتا غیرقابل تحمل تر از این حرف ها می بود. اما ناگهان یک نیمه شبی در اواخر ترم هفت به خودت می آیی و دور و برت را می بینی که دو نفر روی تخت نشسته اند و درباره طراحی فضایی در پارک با کانسپت زن باردار صحبت می کنند، یک نفر خیلی متمرکز در آشپزخانه در حال پختن ته چین است، یک نفر روی تختش خوابیده و تو پنداری که یک لحظه از کالبدت خارج می شوی و تک تک افراد حاضر در اتاق را با روحت لمس می کنی و مستمر دوست می داریشان و با تمام وجودت خودت را عقب می کشی از آن روزی که بخواهی دلتنگشان شوی.سارا مقدسیسارا مقدسیSat, 01 Feb 2020 23:08:18 +0330https://virgool.ir/@sara.moghadasi/همان-یک-لحظه-qce5lxh3f5lpتا به حال در موقعیتی قرار گرفته‌اید که نتوانید حس خوبی را که تجربه می‌کنید توجیه کنید؟ به طور مثال: صبح زود است، شب قبل کمتر از سه ساعت خوابیده‌اید؛ در سوز سرمای دی ماه زده‌اید بیرون و خودتان را به مترو رسانده‌اید؛ مترو شلوغ بوده، جایی برای نشستن نداشته و به ناچار روی زمین مترو نشسته‌اید؛ آن هم زمینی که سرمای ورودی به‌اش را منتقل به بدن و مستقیما از تولید به مصرف، آن را تبدیل به شکم درد می‌کند؛ قطار در حال حرکت است و تنها منبع گرما، دوستتان است که خودتان را به او چسبانده‌اید. از خستگی چرتتان می‌گیرد اما سرما جانسوز است و تمرکز خواب را از شما می‌گیرد. در همین خلسه برزخ وار، ناگهان چشمتان به بیرون از پنجره قطار می‌افتد و اجسام ثابتی که حر کت می‌کنند.نگاهی به دوستتان می‌اندازید. یکهو حس می‌کنید این تجربه را قبلا هم زیسته‌اید اما این حس فوری کنار می‌رود و حس دیگری جایش را می‌گیرد: ناگهان خیلی حس می‌کنید که وجود دارید. در آن زمان، در آن نقطه متحرک، و در کنار آن شخص. حس می‌کنید که باید خیلی آن لحظه را دوست بدارید چرا که قرار است یک موقعی خیلی خیلی دلتنگش شوید. کاری از دستتان بر نمی‌آید؛ جز اینکه خودتان را به دوستتان بیشتر بچسبانید و عمیق‌تر به سرمای کف مترو فکر کنید، دل دردتان را که بیشتر و بیشتر می شود-عمدا-با دقت بیشتری حس کنید، خوابی که در مغزتان می پیچد را بیشتر تحویل بگیرید و سیم‌های برق یا تلفن که در اثر حرکت قطار بالاتر می‌روند را با علاقه‌ی بیشتری ببینید.معلوم نیست بعدا که دلتنگ آن لحظه شدید لبخند می‌زنید یا نه و حتی معلوم نیست که آیا اصلا دلتنگ خواهید شد یا نه. این نکته‌ای‌ست که به‌اش فکر نمی‌کنید. یک شعله‌ای در درونتان زبانه می‌کشد؛ بلند[قد] و کوتاه[مدت]. تمام می‌شود. فقط برای همان یک لحظه است. برای همان یک لحظه بس است. همان یک لحظه‌ای که خیلی وجود داشته‌اید.سارا مقدسیسارا مقدسیSat, 18 Jan 2020 22:59:51 +0330