https://virgool.ir/feed/@sanaz.emadi.99معمار، نیمچه نویسنده و علاقمند به تولید محتواfa2026-11-12 06:52:37https://files.virgool.ir/upload/users/632830/avatar/6BbbDc.jpghttps://virgool.ir/@sanaz.emadi.99https://virgool.ir/@sanaz.emadi.99/برگشتن-به-مکان-هایی-از-گذشته-راهی-برای-فرار-یا-تسکین-jplrccmpjo8fزندگی پر از بالا و پایین و روزهای بد و خوب است. روزهایی که دلمان با دلیل یا بی دلیل از همه چیز می‌گیرد و هرکدام برای خود چاره های متفاوتی انتخاب می‌کنیم. یکی از این راه حل هایی که بسیاری ازما انتخاب می‌کنیم، سرزدن به مکان هاییست که در گذشته خود، مخصوصا دوران کودکی و نوجوانی آنجا خاطره داریم. خانه کودکی، خانه مادربزرگ و پدربزرگی که از دست دادیم، مدرسه هایمان، کوچه ای که در آن بازی می‌کردیم و... . آیا تا به حال فکر کردید که دلیل اینکار ما چیست؟ چرا برخی از زمان هایی که حالمان خوب نیست، بی آنکه آنقدرها هم کنترلی روی آن داشته باشیم خودمان را در این مکان ها پیدا میکنیم؟کجا می‌رویم ؟در ابتدا راجب این مکان ها صحبت کنیم. راجب زمان هایی که در آن موقعیت های مکانی حضور داشتیم. دوران کودکی، دورانی بود که اکثر ما یا مشغول بازی در کوچه و یا وقت گذراندن با خانواده ای بودیم که از سختی ها و مشکلاتشان درک چندانی نداشتیم.تا سنین 18 19، هم اگر صادقانه به قضایا نگاه کنیم، بیشترمان مهم ترین دغدغه ذهنیمان کنکور و درس بود. یعنی از میان هزار و یک مسئولیت و دغدغه ای که با بالاتر رفتن سنمان با آن ها روبرو شدیم. ما در سنین کودکی و نوجوانی با کمتر از چهار یا پنج دغدغه دست و پنجه نرم میکردیم. بیشتر اوقات هم با کمترین زحمتی از ذهنمان میرفتند وبه دنیای ساده ترمان برمی‌گشتیم. پس تا اینجا دیدیم. آن روزها روزهای ساده تری بودند یا حداقل اگر هم سختی ای را آن روزها تجربه کردیم، از آن روزها گذشتیم.چرا می‌رویم؟روزهای سخت همواره بوده اند و خواهند بوددر هر بخشی از گذشته امان که به آن سر بزنیم همیشه و طبق روال همیشگی زندگی، روزهای بد، سخت و طاقت فرسا بوده اند. روزها و شب هایی بوده اند که فکر می‌کردیم نمی‌گذرند. شب هایی که فردایش یک امتحان سخت و به نسبت آن زمان سرنوشت ساز داشتیم و تمام وجودمان پر بود از استرس و ترس؛ اما آن شب ها هم گذشت. روزهایی که بدلیل تجربه های سختی که شب قبلش داشتیم دلمان نمی‌خواست حتی یک قدم برداریم چه برسد جایی برویم و کاری کنیم؛ اما رفتیم و گذشت. حتی در کودکی شاید عزیزی را از دست دادیم و بعد از آن دیگر رمقی برای زندگی نداشتیم و فکر می‌کردیم این درد تا به ابد سرد نمیشود؛ اما سرد شد، تماما فراموش نشد اما سرد شد و از پس آن روزها برآمدیم. برگشتن به مکان های نوستالژیک و مرور خاطرات علی الخصوص تلخ گاهی به ما یاداوری می‌کند که روزهای سخت پیش از این هم بوده اند، اما گذشتند و باز هم این روزها هم خواهند گذشت و این به ما درصدی از حس آرامش و خیالی راحت هدیه می‌کند.کنترل اتفاقات، در سایه آشناییبخش بزرگی از ترس رویارویی با اتفاقات جدید، ناآشنایی ما با آن‌هاست. ما نمی‌دانیم که چه اتفاقی قرار است بیفتد. حتی نمی‌دانیم ناگوارند یا باعث سرخوشی و حال خوب ما میشوند. همین ناآشنایی باعث می‌شود ما حسی از عدم کنترل بر آینده نزدیک و دور خود داشته باشیم. مشکل ترس از عدم کنترل کم و بیشتر در همه ما انسان ها وجود دارد و این در برخی می‌تواند حاصل یه طرحواره یا تراوما باشد که میتواند وضعیت را ترسناک تر کند. اما سر زدن به مکان های نوستالژیک و آشنای قدیمی که خاطرات مثبت و منفی اش را در خاطرمان داریم و از ابتدا تا انتهای آن هارا بلدیم و آشناییم، به ما حسی از کنترل می‌دهد. یعنی ما در آن نقطه و آن لحظه خاص بر تمامی چیزهایی که در ذهنمان از آن مکان خاص می‌گذرد کنترل داریم. می‌دانیم که چه اتفاقاتی افتاده و حتی می‌دانیم که چطوری پایان یافته است. این دلیل، دلیل دیدن چندباره یک فیلم سینمایی نیز هست. زمانی که ما فیلمی که قبلا هم دیده ایم را چندبار میبینیم، به این دلیل است که خیالمان از رخ ندادن اتفاقات غیرمنتظره راحت است و تمامی فیلم را بلدیم و با آن آشناییم.یادآوری روزهای خوبگاهی هم در ساده ترین حالت ممکن، صرفا دلمان فرار از موقعیت سخت فعلی و یادآوری روزهایی را می‌خواهد که در آن حالمان خوب بوده است. برای مثال همیشه در خانه مادربزرگ خود مشغول بازی و خنده و شکل دادن به قشنگ ترین خاطرات بوده اید؛ پس در روزهای سختی که در بزرگسالی تجربه می‌کنید، رفتن به خانه مادربزرگ و حتی تماشای آن از دور، باعث می‌شود آن روزهارا به یاد بیاورید. رفتن به مبدا خاطرات خوب در دوران تلخ زندگی ما به ما کمک می‌کند، روحیه خودرا تقویت کنیم و با حال و قدرت بیشتری به جنگ سختی ها برویم.یادآوری خودماندر دنیای امروز که زندگی از ما پیشی می‌گیرد و ما گاهی به سرعت آن نمی‌رسیم، فراموش کردن خودمان از راحت ترین کارهاییست که انجام میدهیم. ما علایق، اشتیاق، آرزوها و هرچیز دیگری که از ما، ما میساخت را کم کم از یاد می‌بریم. می‌شویم انسان هایی ماشینی که صرفا به دنبال تامین نیاز های خود می‌روند و در بهترین حالت زمانی که زندگی ما را به زمین می‌کوبد، به فکر سلامت روان و یادآوری بخش های خودمان می‌فتیم. در غیر این صورت انگار رسیدگی به خود، خوداگاهی و شناختن خودمان کاری سخت و غیرضروریست که همیشه پشت گوش می‌ندازیم؛ اما نکته در اینجاست که گاهی دلیل حال بد و تلخی های زندگی ما، فراموشی خودمان است. ناخودآگاه ما گاهی متوجه این مسئله می‌شود و برای یاداوری خودمان به خودمان مارا به مکان ها و موقعیت هایی می‌برد که در آنجا به خودمان دوباره متصل شویم. اینجاست که خودمان را در جایی که مدت ها بود فراموش کرده بودیم میابیم که زندگی خود را دوره کنیم.آیا این یاداوری ها انتهای راه روزهای سخت است؟هرکدام از ما در مواجه با روزهای سخت، راه یا راه هایی منحصر بفرد انجام می‌دهیم. این موضوعی که راجبش صحبت کردیم تنها یکی از راه حل های موقتیست که ممکن است انتخاب کنیم. اما آیا این می‌تواند راه حل دائمی تمام شدن روزهای سخت باشد؟ خیر!مثل هر چاره ای از این جنس، این راه ها موقتی هستند و برای حل مشکلات عمیق تر و ریشه ای تر باید به فکر راه حل های جدی تری باشیم. باید به فکر درمان وکمک گرفتن باشیم. شاید مشکل کوچک باشد و بتوان با کمک دوستان و خانواده و خود قویترمان آن را حل کرد. شاید هم مشکل ما ریشه ای عمیق تر داشته باشد که باید به فکر سرزدن به یک متخصص باشیم.در هر حال، این را فراموش نکنیم که روزهای سخت مثل روزهای خوبی که داشتیم، می‌گذرند و فقط ما باید برای گذشتن و عبور انسان های قویتری باشیم.sanaz emadisanaz emadiSat, 30 Nov 2024 16:59:44 +0330https://virgool.ir/@sanaz.emadi.99/جنگجو-بودن-مشت-زدن-یا-مشت-خوردن-oawtfmgdoki2چندروز پیش داشتم فیلم black phone 2021 رو می‌دیدم و حقیقتش فکر نمی‌کردم که از یک فیلم هیجان انگیز/ترسناک بتوانم به همچین نکته اخلاقی ای برسم. نکته ای که شاید این روزها و در کل در روند زندگی خودم بسیار به رسیدن بهش نیاز داشتم. اینکه معنی و تعریف جنگیدن و جنگجو بودن واقعا برای ما چی هست؟ آیا اصلا تعریف خاصی در فرهنگ ما دارد یا نه؟ آیا جنگجو بودن به همیشه مشت زدن و حمله کردن محدود میشود یا خیر؟ اصلا آیا میتوان به یک مفهوم ثابت در خصوصش رسید یا مثل عشق محکوم به چندمعنی و مفهوم بودن است؟در این فیلم (spoiler alert) پسربچه ای نقش اصلی را دارد،که کل زندگی اش همیشه در مقابل قلدر بودن های پی در پی همکلاسی هایش، سکوت کرده، کتک خورده و بیشتر مواقع هم سعی در فرار داشته است. خلاصه بگویم، به قول دوست نزدیکش، او باید یکی از این روزها برای خود ایستادگی میکرد و حقش را میگرفت...جدا از بقیه خط داستان برسیم به سکانسی که باعث شد فکر نوشتن این مطلب به ذهنم خطور کند؛پسر بچه، در صحنه ای مجبور است از خودش دفاع کند تا زنده بماند، در این صحنه با روح دوست صمیمی اش که بالاتر هم به او اشاره کردم ارتباط برقرار میکند ( فیلم ترسناک است و استفاده از روح و... اجتناب ناپذیر !)او که پسری قلدر و دعوایی بود به پسربچه داستان ما میگوید که باید مشت بکوبد، دعوا کند و به هر شکل جان خودش را نجات دهد! پسر داستان ما اما، میگوید که نمیتواند چون همیشه دوستش جنگجو بوده و خودش هیچوقت نجنگیده است!اینجا همان نکته مدنظر من شکل میگیرد؛ دوستش میگوید که جنگجو بودن هردو مشت خوردن و مشت زدن است و به او میگوید که تو هم جنگجو هستی چون هر بار بعد از هر دعوا و اسیب دیدن از جایت بلند شدی و دوباره سرحال شدی و با تمام زخم هایت باز هم به راه رفتن و روند زندگی ات ادامه دادی...شاید مدت ها پیش فکر میکردم که برای جنگیدن برای زندگی، باید حرکات عجیب و غریبی زد. باید با دنیا سرشاخ بود و تمام رفتار، حرکات و سر و وضعت بیانگر جنگجو بودن و مقاوم بودنت باشد. ولی اکثر مواقع اینطور نیست. گاهی همین که بعد از حادثه، مشکل و گردباد زندگی دوباره سرپا میشویم، حتی اگر سال ها طول بکشد، یعنی با بیشترین توان خود جنگیده ایم. بله قبول دارم گاهی باید با مشکلات مستقیما روبرو شد و مشت کوبید، ولی گاهی نه لازم است و نه ممکن! گاهی تنها اثر جنگیدن در ما در مشت خوردن، صبر کردن و دوباره سرپا شدن است. وقتی میخواهید با تمام وجود زندگی کنید، باید توان مشت خوردن و مشت زدن را تواما باهم داشته باشید. چون زندگی هیچوقت همیشه حمله یا همیشه دفاع نیست. زندگی ترکیبی شیرین و در عین حال تلخ و شور و ترش از تمامی چالش هاییست که باید به جان بخرید و یاد بگیرید که در زمان مناسب حرکت مناسب را از خودتان نشان دهید. ولی تا آن موقع؛اگر این روزها در مرحله ای هستید که حس میکنید مشت میخورید و اشتباها فکر میکنید جنگجو نیستید، باید بگویم که بسیار و مطلقا اشتباه میکنید... شما در این لحظه شاید باید این مشت هارا با تمام جان خود حس کنید اما بلد باشید در این گام از جنگ به موقع و در زمانی که آماده بودید از جای خود بلند شوید، محکم، سلامت و با تمام قوا به مسیر خود ادامه دهید.چون شما، یک جنگجوی تمام عیار هستید :)sanaz emadisanaz emadiTue, 08 Oct 2024 22:55:11 +0330