https://virgool.ir/feed/@sana.eslثنا هستم. ۲۵ سالمه. کامیپوتر خوندم و در همین زمینه کار می‌کنم. به نوشت علاقه دارم و برای فرار از روزمرگی ازش استفاده می‌کنم. به فلسفه، اقتصاد، علوم توسعه علاقه مندم.fa2026-11-11 06:03:12https://files.virgool.ir/upload/users/66147/avatar/twR2Y3.pnghttps://virgool.ir/@sana.eslhttps://virgool.ir/@sana.esl/در-ستایش-پاتوق-iubamat7mgryنزدیک خونمون یه کافه کوچیک هست، چندساله که هروقت به قصد خالی کردن باد کله میرم قدم بزنم، یه توقف اونجا دارم. حالا چرا اینجا ؟ خب چون ارزونه، اولش همین بود فقط. ولی‌ کم کم معنی بیشتری پیدا کرد. اینجوری‌ که،‌ هروقت با یک آدم باکیفیت پیاده روی و بحث لذت بخش داشتیم، میبردمش اونجا تا بحث جون بگیره.کم‌کم این کافه شد یه جایگاه که فقط وقتی بحث با کیفیتی در جریان بود انتخابش میکردم، چون وقتی بحثی در جریان نبود خیلی جای بدی به نظر میومد. یه بار یکی از همین آدمای با کیفیت صداش کرد سندیکا، به خاطر ظاهر کارگری و آدمای کفی که میومدن احتمالا. و این اسم خیلی دقیقی بود، اسمش شد سندیکا.من توی هر دوره از این چند سال یه آدم سندیکایی داشتم، هیچوقت در یک زمان دوتا نشدن، ولی وقتی یکی میرفت یکی دیگه جاش میومد. امسال روز تولدم هیچ کدوم از آدمای سندیکایی تو شهر نبودن. تنها رفتم اونجا ولی‌ دلم میخواست یکیشون می‌بود.‏تو این حال چشمم به صندلی روبروم‌ افتاد. صندلی خالی‌‌ای که معمولاً آدمِ سندیکاییِ همراهم روی اون می‌نشست. وقتی این فکر از سرم گذشت ناخوداگاه یکم خودمو جمع کردم، یه نگاه با احترام به صندلی کردمو و محترم جلوش نشستم. خودش دیگه احترام داشت.اون صندلی جایگاه آدمای سندیکایی بود.اینکه خالی بود دلیل نمیشد که دیگه احترام نداشته باشه.خیلی ذوق کردم که همشونو یک بار آورده بودم این‌جا و حالا، بعد از چندسال و به مرور، یه جایگاه ساخته بودم، آدمای سندیکایی یا مهاجرت کرده بودن یا رفته بودن شهرای دیگه، ولی صندلی بود.Sana EslamiSana EslamiTue, 24 Oct 2023 02:12:28 +0330https://virgool.ir/@sana.esl/موج-سواری-bv5pm0wwblwoخورشید کم رمق در گوشه‌ی دریا افتاده بود و آرام به توی آب سر میخورد. نسیم ساحلی خودش را به تنه‌ی آب می‌مالید و بوی ماهی را لای ذرات بخار قاطی میکرد و به صورت مهمانان کافه می‌چسباند. موهای مشکی ،بلوند و قهوه‌ای همه دست در دست باد می‌دادند و با نرمی تانگو دلنوازی روی حیاط کافه ساحلی می‌رقصیدند. موهای مشکی مانی کوتاه تر از آن بود که درگیر رقص بشود. تابستان گرم چابهار با وزش همین بادهای تابستانی قابل تحمل می‌شد. مانی به آرامی فنجانش را سر می‌کشید که صدای مربی را شنید. سبیل سفید پر پشتش مثل یک جزیره وسط سر و صورت براق و بدون مویش تپل تر به چشم میامد.صندلی را عقب کشید و لم داد و دوربینش را روی شکمش گذاشت:- اینم عکسها بچه. من فقط توی موج گرفتن و چسبیدن به تخته نامبر‌وان نیستم که، عکاسیم هم نامبر وانه. بیا ببینم چجوری شدناز صبح همه را بچه صدا کرده بود. مانی خودشو کمی نزدیک مربی کرد و گفت: فکر کنم خیلی احمقانه افتادم که اینجوری میخندین. نه بابا. این خنده رو همیشه دارم. بی انصافی نکن. از صبح به جز اونجایی که داشتی از ترس دست و پا میزدی کی دیدی خنده نداشته باشم. اونجا هم نخندیدم که حرص نخوری. آدمایی مثل تو اولش فکر میکنن ممکنه بمیرن و مربی باید ۴چشمی مراقبشون باشه. - آره. من سالهاست که میدونم این باشگاه موج سواری تو شهرمون هست. ولی از ترس غرق شدن نمیومدم. ولی تبلیغات این سری دست و پامو شل کرد. - دست و پای خیلیا رو شل کرده. مهدی، اون مهدی لاغره، از تبریز اومده! با ۴ تا عکس خوب از تبریز مهمون کشوندم اینجا.بچه اونجا رو ببین، شاگرد زرنگا اومدن. فنجون مانی رو برداشت و تهشو سرکشید و داد زد: بچه‌ها ما اینجاییم. مری و رویا روی پله های فلزی بالکن بالا می‌آمدند.مربی درحالی که سبیلشو درست میکرد گفت: شاگرد زرنگ منو ببین. یه جوری راه میری انگار هنوز روی تخته سواری. صندلی کنارشو عقب کشید و به رویا تعارف کرد. رویا گفت: - وای کاش میشد. کاش میشد اون تخته همیشه زیر پامون بود و روی زمین لیز می‌خوردیم. انتظار نداشتم اینقدر خوش بگذره.صندلی کنار مانی رو عقب کشید. عینکشو بالا داد و بهش گفت: لعنتی تو اصلا نسوختی. مانی نگاهی به ساعد دستش انداخت و گفت: آره انگار. نسوختم. چشماشو آروم روی دستها و صورت رویا سر داد و گفت: به نظرم تو هم زیاد نسوختی. نگران نباش زود خوب میشه.شب دریا رو کاملاً در آغوش کشیده بود اما روی زمین انسانها با تیر های چراغ برق خیمه‌ی زندگی شبانه رو به پا کرده بودن. بوی سموسه و پکوره و ادویه های فلفلی از کوچه به فضای خانه و از فضای خانه به ته معده‌ی خالی مانی چنگ میزد. به خودش اومد و دید که یکساعته توی صفحه اینستاگرام رویا گم شده. حالا خیلی بیشتر از صبح ازش میدونست.میدونست که اهل سفره و این سومین سفر تفریحی امسالشه. سفر قبلیش به کردستان بوده. اونجا کوهنوردی کرده و چندتا دوست خوب پیدا کرده. میدونست از چرخ زدن توی بازار های محلی خوشش میاد و توی هر سفر یه سری از محصولات محلی که به نظرش جالب میان رو‌ از طریق پیجش میفروشه. میدونست موهاش وقتی کوتاه باشن فر میشن و رویا از این خوشش میاد. گوشی رو پرت کرد روی مبل. میزو لمس کرد و ظرف خالی آجیل رو پیدا کرد، دستشو توش چرخوند و هلش داد عقب و دوباره لم داد و خوابش برد. با زنگ گوشی کش داری که کم کم واضخ میشد از خواب بیدار شد . رویا بود.سلام. خوبی ؟خواب بودی؟؟نه، به تو نمیخندم کهخب چرا به خودت میخندم:))صدات شبیه اگزوز شده. حالا قهر نکن. منم خواب بودم. پیامتو تازه دیدم. اتفاقاً خیلی گرسنمه، غذای محلی رو هم موافقم. هتل ازت دوره ؟ مطمینی ؟ باشه پس، نیم ساعت دیگه جلوی در خروجی هتلمون.نه بابا:)) من چیتان پیتان ندارم، سریع حاضرم. الکی به دلت صابون نزن. بازار محلی خلوت بود. ته یه کوچه‌ی کم نور، یه میز پلاستیکی که روش سفره‌ای با طرح میوه پهن شده بود و پر از سس های رنگارنگ بود، زیر نور لامپ مغازه قرار داشت. آسفالت کوچه گرمای ظهر رو به باد خنک تحویل میداد. مانی پلاستیک خرید های رویا رو روی صندلی سوم گذاشت. برای کسی که پشت سر رویا بود سری تکون داد و با دست ۲ رو بهش نشون داد. مانی گفت: تو یه چیزهایی توی این بازارو میبینی که من تو اینهمه سال ندیده بودم. فکر کنم باید باهات همه شهرو بگردم. این‌جوری، اینجل برام قابل تحمل میشه. - آره واقعاً خوشکل بود. چیزی که دوست دارم اینه که پر از رنگه. -شاید چون مسافری قشنگ می‌بینیش. به زندگی کردن برسه اینقدر قشنگ نیست.- ممکنه همین باشه. وقتی می‌دونی یه چیزی موقتیه فقط قشنگیشو میبینی. - مانی زبونشو زیر لب بالاییش داد و سرشو پایین انداخت. با یکم مکث گفت: مثل این حسی که بین من و تو هست. نه؟ دختر بچه‌ ای یه سینی با دوتا ساندویچ آورد. رویا نگاهی به لباس سوزندوزی شده و رنگارنگش انداخت و سعی کرد باهاش صحبت کنه. ازش چندتا عکس گرفت و پرسید خیلی خوشکلی به بلوچی چی میشه. بعد همون جمله رو بهش گفت و دختر بچه با لبخند و نگاه کشداری دور شد. مانی روی میز دستشو به سمت دست رویا پیش برد، نوک انگشتو روی انگشت رویا گذاشت. گفت: ولی یه چیزایی داری که مطمینم اگر موقتی نبودی، بازم برام جذاب بود. مثل همین ذوق و محبتت.رویا گفت: مثل هوش تو. و اینکه بالغی. - یعنی چی ؟ - اینکه آویزون نیستی. راحت میتونم بهت بگم ازت خوشم میاد بدون اینکه نگران باشم قراره بعدش پی‌شو بگیری.- یادم نمیاد بهم گفته باشی ازم خوشت میاد.- لوس نشو. خوشم میاد. ولی نمیدونستم چقدر میتونم ابراز کنم که دردسر نشه. از صبح یه جوری نگام میکنی انگار عاشقمی. اولش عصبیم میکرد. ولی بعد حس کردم تو هم میدونی نباید جدیش گرفت.به هر حال ، آره ، ازت خوشم میاد. خیلی. فکر کنم اگر توی یک شهر زندگی میکردیم مختو میزدم. مانی ایندفعه کف دستشو روی دست رویا گذاشت، دست رویا برگشت و دستشو گرفت. چشمای جفتشون برق زد. مانی گفت: وضعیت فلسفی عجیبیه. از هم خوشمون اومده. قاعدتاً باید ازت بخوام بیشتر بمونی. یا سعی کنم راضیت کنم که ارتباط با یا یه آدم از پشت دوربین گوشی هم میتونه جذاب باشه‌. اما نمیخوام، میدونم که تو هم نمیخوای... نه؟ رویا سرشو افقی تکون داد.می‌دونم به محض اینکه این پیشنهاد رو بدم همه چی عوض میشه. سوالای جدی تر درباره‌ی هم میپرسیم و ترسهامون میاد بالا. و دیگه ممکنه اصلا حتی همینو هم نخوایم. الآن ترسی نیست. سوالی نیست. فقط علاقست. اینا دلایل منه. تو هم به همین دلیل نمیخوای؟رویا گفت: آره... احتمالا. من بلد نیستم مثل تو خوب حرف بزنم و احساساتو تحلیل کنم. ولی احتمالا یه چیزایی تو همین مایه‌ها‌ که گفتیه. چشماشو تنگ کرد و گفت: به هرحال این فکرا مال توئه، به من کسی پیشنهادی نداده که بخوام دربارش فکر کنم.مانی لبخند کج کشداری زد و چشماشو از چشم رویا به سمت دستشون برد. دستشو محکم فشار داد و نوازش کرد. گفت: ولی تو هم اگر اینجا بودی ، من حتماً درگیرت میشدم.رویا خندید. ادامه ی خندشو به دختر ساندویچی داد. دختر ساندویچی میزد کناری رو الکی تمیز می‌کرد تا توی دید رویا باشه ولی هربار رویا بهش لبخند میزد، میخندید و فرار میکرد. رویا گفت: این سه روزو چیکار کنیم؟ بهش تن بدیم؟ نمیخوام برات سخت بشه. - نمیدونم... برای خودت نمیشه؟ رویا گفت: فکر نمیکنم. نه بابا. پوستم کلفته. بعدشم فقط ۳ روزه. مانی در حالی که پوست لبشو میکند سر تکون داد و گفت: آره بعیده. ولی نمیدونم چقدر سالمه.- نمیدونم سالمه یا نه، ولی میخوام کاری که حس خوبی بهم میده رو انجام بدم. - خوبه. منم میخوام ایندفعه اینجوری‌ فکر کنم. رویا خودشو پشت صندلی مانی رسوند و از پشت بغلش کرد. گوشیشو به ظرف سس تکیه داد و سلفی رو باز کرد و گفت: بیا یه عکس بگیریم که بعداً بدونیم واقعی بودیم. Sana EslamiSana EslamiSat, 26 Aug 2023 01:12:14 +0330https://virgool.ir/teory-ghalam/درباره-حسرت-imp2dss10oc9دوران کنکور یه مشاور داشتیم که اصلا ازش خوشم نمیومد. حرفهای کلیشه ای و بی معنی میزد. مثل معلم گسسته نبود که عاشق این باشم که درس رو ول کنه و حرف بزنه. اما استثنائا یک بار، یه چیز جالب گفت. نقل قولی از یک روانشناس: «آدم تا جایی فکر میکنه که دیگه فکر نکنه». منظورش این بود: تا وقتی یک موضوع رو کامل متوجه نشده باشی، هربار باهاش مواجه بشی بهش فکر میکنی. توی پیچ سوالاتش گمراه میشی و برمیگردی که عمیق تر بفهمیش. تا وقتی بالاخره درست و عمیق متوجه بشی. از اون به بعد هربار باهاش مواجه بشی، دیگه فکر نمیکنی. حل میکنی و میری جلو.احساسات هم برای من ،از این قانون پیروی میکنن. تا وقتی معنی و مکانیزم یک احساس رو نفهمیده باشم، در هربار مواجهه باهاش، به جای اینکه خالصانه تجربش کنم، سوال میپرسم. الان چرا این احساس رو دارم؟ باید در مقابلش چکار کنم؟ بعدش چی میشه؟ تا اینکه یک بار به شکل کاملی باهاش مواجه بشم و بفهممش. ممکنه خودم تجربش کنم، لابلای درد‌ و دل آدمها ببینمش، یا در یک فیلم یا رمان توصیف شده باشه.اولین مواجهه من با بیان هنری از حسرت، بخش آخر رمان جنگ و صلح بود. فصل آخر رمان یک پاراگراف در توصیف این حس داشت که با این جمله شروع می‌شد: «در جهان دردی بزرگتر از حسرت نیست». ولی بهترین توصیف این حس رو چند سال بعد وقتی برای دومین بار این فیلم رو میدیدم پیدا کردم. همین سکانس کوتاه. نمایشی کوتاه از حسی دردناک. نمایشی که شاید چندان هنری هم نیست. اما بستر داستان امکان استفاده از یک عنصر مهم رو به نویسنده داده: زمان. همه چیز درباره‌ی حسرت رو با زمان باید توضیح داد. هم علت درده، هم علت رهایی.اینجا، بعد از سر و کله زدن طولانی با پیچیدگی‌های گیج کننده زمان و سیاهچاله و جاذبه، متقاعد شدی که اون آرزوی قدیمی امکان پذیره. وقتی از پشت میله های سخت و سیاه زمان سر خودت داد میزنی و مشت میکوبی، در آرزوی این هستی که پیامی رو به گذشته بفرستی. میکوبی، نمیرسه، خسته میشی ، می پذیری. اما اینجا برای چند ثانیه فرصت داری هیجان زده باشی که شاید یک بار برای یک نفر این آرزو برآورده بشه. البته قرار نیست کاپیتان کوپر به صدای آینده گوش بده چون در اون صورت نویسنده هم نمیدونه چجوری داستان رو ادامه بده. اما این آرزوی عمومی، ارزش یک بار برآورده شدن رو داره. پس یک کتاب روی زمین می‌افته.بعد از چند ثانیه هیجان، واقعیت به شکل ناامید کننده‌تری برمیگرده:«هیچ چیز نمی‌تونست تو رو از انجام کاری که فکر میکردی درسته منصرف کنه»و این همه‌ی چیزیه که در مواجهه با حسرت بهش فکر میکنم.Sana EslamiSana EslamiSat, 09 Jul 2022 18:23:04 +0430https://virgool.ir/@sana.esl/اینجا-نمیتواند-همان-جای-قبلی-شود-d9p7idhejm9g اسفند ۹۸ برای اولین بار پس از فاجعه پرواز اوکراین، سفر هوایی داشتم. ساعت ۵ از سالن انتظار خارج شدم. امیدوار بودم بتوانم طلوع را از زاویه پنجره هواپیما ببینم. در حال محاسبه بودم تا بفهمم از صندلی ردیف B می‌شود طلوع را دید یا نه، پای پله های هواپیما پیاده شدیم و در صف ایستادم، عادت دارم وسایل همراهم رو مدام چک کنم ، کوله بود، کیف پول و هدفون هم هنوز توی جیبم بود.سرگرمی ای که توی صف می‌تونست جذاب باشه نگاه کردن به هیبت هواپیما و شمردن موتور هاش بود، پس نگاهم رو از یک موتور به موتور بعدی بردم، اما در این وسط یک فریم نامربوط دیدم، نمی‌دونم چی بود ولی جنس دلهره داشت، انگار آپارات مغزم مثل بردپیت توی فایت کلاب، عکس‌هایی که می‌خواست ببینم رو بین قاب های تصویر گنجانده بود، نه من خود آزار نیستم و اینجاهم باشگاه خود زنی نیست، بهش فکر نمیکنم.جالبه، ماشین سوخت رسانی هواپیما همون نیسان آبی آشناست که یکم تغییرات روش دادن. شت ایندفعه حمله قوی‌تری بود، حرکت چرخ های نیسان سوخت رسانی روان نبود، تصویر می‌پرید، وسوسه قوی تر میشد. باید به آدمها نگاه کنم، چهره‌های تازه قصه های جدید دارند که انسان رو از خاطرات تلخ گذشته فراری بدن. اگر یه بچه‌ پیدا میشدکه چه بهتر باد خنک صبح به صورتم خورد ... باید این ساعت روز رو بیشتر تجربه کنم، هوای سحر تازست. اون پرواز هم همین ساعت روز بود، شاید اونها هم نسیم تازه رو حس کردن و تصمیم گرفتن سحر رو بیشتر بیدار باشن بهش فکر نکن. فکر نکنم؟ چرا؟ که استرس حس نکنم؟ اینقدر خودخواهی‌؟ آها بیخیال بودن؟ برنامت همینه واسه زندگی توی این کشور؟ اصلاً همزاد پنداری باهاشون یه وظیفه اجتماعیه، یه سوگواری مدنی، آخه از استرس تو چی قراره عوض شه؟ «در اردوگاه خودی هم سربازان احساس تردید کردند، و فرمانده فهمید دفاع از شهر دیگر ممکن نیست، دروازه ها را بازکرد و ماشه را بر مغز خود کشید. یورش شروع شد، حالا همه می‌خواستند شهرشان را نابود کنند، به انتقام شهری که باید روی سر عده ای خراب می‌شد اما نشد.»وقتی توی این صف بودند به چی فکر می‌کردند؟ بیا تصور کنیم، حالا در دقایق آینده تو یکی از آنهای خواهی بود.ضربان قلبم تند تر شد، در خط موازی، یک نفر چشم نابینایش را به رادار دوخته بود و صفحه را رصد می‌کردمن در هر قدم ۱۷۰ نفر شده بودم، تا جاییکه می‌توانستم نام به یاد می‌آوردم، سرگذشت مرور می‌کردم. پله ها را که بالا می‌رفتم، به مسافران و خدمه پرواز به چشم کشتگانِ بی‌خبر از تقدیر نگاه میکردم، سعی می‌کردم بفهمم آیا فرد دیگری هم خبر دارد که قرار است چند دقیقه دیگر کشته شویم؟می‌خواستم در دقایق آخر عمرم همه جزییات را ببینم، برای شناور شدن زمان، موسیقی هم باید اضافه میشد. Holy mother- Eric Clapton که سومین آهنگ پلی لیست بود، آهنگ مناسبی برای روایت تراژدی به نظر می‌رسید. هر دقیقه ضربان قلب و استرسم بیشتر می‌شد. سعی می‌کردم با لبخندی از روی ترحم به هم‌ سفرانم در مسیر خروج از این دنیا، آرامش بدهم.تیک آف، چرخش اولیه، یک تکان شدید، و تعلیق ...، هواپیما در ارتفاع مورد نظر قرار گرفت، خودمان را از سطح زمین نگاه می‌کردم، فاصله هواپیما از زمین نفسم را بند می‌آورد. به پایین نگاه کردم .زیر صندلی ام چند تیکه ابر و یک زمین کشاورزی زرد بود. کاش کل مسیر این سقوط آزاد را زنده نباشم ، پاهایم میلزید، توی مغزم داد زدم: لعنتی بزن دیگه ... اینکه قبل از شلیک قلبم وایسه بهم حس بزدلی میدادتموم تنم میلرزید. ۱۵ دقیقه بااین حال گذشت، آرام‌آرام سعی کردم کنترل شهر رو به دست بگیرم و این آشوب رو تموم کنم. نی آبمیوه رو مثل یک وحشی فرو‌ کردم و بالا کشیدم ، نباید غش می‌کردم... خورشید طلوع کرد... صبح را دیدم، شانس زندگی کردن به ما بخشیده شده بود... به سختی نفس هامو عمیق تر کردم و در لابه‌لای این تلاش خوابم برد، وقتی بیدار شدم من یک از مرگ برگشته بودم، زمان باقیمانده تا پایان پرواز به مرور یاد مردگان آن سال، که عاشق ترین زندگان بودند، گذشت. از مظلومانِ آبان تا اولین های کرونا.وقتی از پله‌ها پایین می‌آمدم، سعی کردم احساسات و افکار یک ساعت گذشته‌ام را مرور کنم و جمع بندی کنم. من به این عادت دارم که بعد از هر تجربه‌‌ی عمیق، این کار را انجام دهم. به طرز احمقانه ای نگرانم اگر این کار را نکنم همه اش را از یاد ببرم. شاید هم می‌خواهم معنایی عمیق را به زور در تجربه های عادی‌ام ‌بچپانم.معتقد بودم افکار عمیقی در این مدت از سرم گذشته اما به طرز ناامید کننده ای، چیز جدیدی نداشتم. فقط می‌دانستم، ایمان دارم که دنیا مثل قبل نیست. بسیار بدیهی است. دنیا مثل قبل نیست. آنقدر بدیهی که قاعدتاً قبل از این پرواز هم آن را می‌دانستم‌. آنقدر بدیهی که احتمالا همه‌ی آدمهای این پرواز هم آن را می‌دانند. حتی آن انسان هایی که به قدر کافی کورند تا قانع ‌شوند خاص هستند هم، با همه حماقت ‌شان این را می‌دانند. اما اکنون توجه به این امر بدیهی به من آرامش بیشتری می‌داد.حس کردم به این امر بدیهی اطمینان دارم، و به روشنی این امر بدیهی را می‌بینم، که با هر جانی که با ظلم پر پر می‌شود، دنیا دیگر آنجای قبلی نیست. «نمی‌تواند» باشد، هرقدر هم که بخواهند ... هرقدر هم که برای آرامش ‌مان لازم باشد، اما دنیا، آن جای قبل نیست. تمام.Sana EslamiSana EslamiThu, 14 May 2020 17:19:13 +0430