https://virgool.ir/feed/@sana.e12888به نام الهۀ رعدfa2026-11-10 23:17:33https://files.virgool.ir/upload/users/2642112/avatar/k31p3q.jpghttps://virgool.ir/@sana.e12888https://virgool.ir/@sana.e12888/move-on-qlfj9f6zmclcحقیقت اینه که هنوز که هنوزه ، بعضی از روزا یادت میوفتم و دلم بدجور بهونتو می‌کنه. میشم عین بچه‌ای که مامانشو گم کرده ولی این دلتنگی دیگه منو نمی‌رجونه عزیزم ، چون دیگه برای تو نیست صرفا برای خاطراتیه که باهم رقم زدیم.اکلیلاتو یادته؟ همشونو بالا آوردمو حقیقتا حیف اون همه خاطره‌ی قشنگ.ثنا با سینثنا با سینFri, 23 Oct 2026 20:46:24 +0330https://virgool.ir/@sana.e12888/درد-ها-qmwlt0pv2yq3آدم گـاهی ، میان درد کشیـدن و نکشیـدن می‌مـاند. جایـی میان جراحـتِ عمیـقی که به استـخوان می‌رسد و زخمـی که با آن خـو گرفته. زخـم‌ها به‌طـرز فجـیعی فرامـوش نمی‌کنند و مـدام یادآور گذشته‌اند. گذشته. درواقـع هر آدمـی هرجـا که جـا بزند می‌تواند گذشته‌اش را فرامـوش کند ، اما تبعـات اعمـالی که در گذشته مرتکـب شده همیشه با او می‌مـاند. هرچقـدر هم که تکذیـب کردنش راحت‌تر باشد ، تـاوانِ سخـت‌تری دارد. و با این حـال تو مجبور به تکرارِ گذشته‌ای اگر در زمـانی که بایـد ، از آن نگـذری. در کل سخت‌ترین قسمت زخـم‌ها نیستند بلکه سخت‌ترین قسمت قبـول کردن این است که بخـاطر گذشته‌ ، مدام مجبـور به تـاوان دادن هستی. تـاوان‌هایی که زخـم می‌زنند و زخم‌هایی که هیچـوقت التـیام نمی‌یابندو صـرفا عـادت می‌شوند. ما همیشه در تلـاشیم که از عـادت هایمان فـرار کنیمثنا با سینثنا با سینSat, 01 Aug 2026 14:56:05 +0330https://virgool.ir/@sana.e12888/متحول-fgqjeecjwfowتا یه شـب قبـل از این که بـری فکـر می‌کردم حداقـل کلمـات منـو هیچـوقت ترک نمی‌کنن. وقتی رفـتی دیدم حـتی حوصـله همون کلمـاتو هم ندارم. دیدم هر خـطی که می‌نویسـم تیـغ میشه میره تـوی قلبـم ولی هیـچ خـطی نتـونست مانـع ضربـان قلبـی بشـه که فقط بخـاطر تو می‌تـپه. فکر می‌کردم وقتی که بـری تنـها چیزی که می‌مونه تنفـره و فکر می‌کردم حداقـل قراره به خـودم برگردم. وقتی رفتی دیدم دیگه نه خودمـو می‌خوام نه تـو رو. فهمـیدم می‌تونم از تک تک خاطـرات مشتـرکمون متنفـر بشم ، از آهنگایی که واست سنـد کردم ، از جملـاتی که واست ردیـف کردم اما از خـودت؟ فهمیدم هرچـی هم بشه چیـزی نمی‌تونه عمیـق ترین حسـی که تا امـروز تـجربه کردمو عـوض کنهبالاخره تونستم برگردم.ثنا با سینثنا با سینWed, 03 Jun 2026 22:20:07 +0330https://virgool.ir/@sana.e12888/منو-می-بخشی-cysnklnkycjnمنو می‌بخشی؟ بابت همه‌ی روزایی که پیش من نبودی ، تموم شب‌هایی که بدون من زنده نگه می‌داشتی ، بابت آهنگایی که من برات می‌فرستادم اما با یاد شخص دیگه‌ای گوش می‌دادی. منو می‌بخشی بابت حرفایی که دلت می‌خواسته از من بشنوی اما بقیه به زبون آوردن. بابت لبخند هایی که روی صورتت می‌شستن ولی من دلیلشون نبودم ، بابت این که شخص دیگه ای موهاتو دور انگشتاش می‌پیچیده. آره تو حتما منو می‌بخشی اگه بدونی پشیمونم. واسه همه کلماتی که برای تو کنار هم گذاشتم اما قبل از این که بخونی مچاله کردم ، واسه تموم شب‌هایی که حالت بد بود و من نمی‌تونستم تحولی ایجاد کنم. می‌بخشی منوولی من نمی‌بخشمت. من هیچکسو نمی‌بخشم. حتی اگه بفهمم پشیمونی. حتی اگه هیچکس منو نبخشه. حتی اگه ببینم این تنفر فقط خودم رو بهم می‌ریزه. بابت دفعاتی که باعث می‌شدی ندونم چه حسی دارم ، به چی تبدیل شدم ، چی می‌خوام ، حتی ندونم برای چی نفس می‌کشم نمی‌بخشمت. بابت چایی‌هایی که توی فکر تو سرد شدن ، بابت حرفایی که باید سر من داد می‌کشیدی اما ریختی توی خودت ، بابت وقت‌هایی که دستامو دراز می‌کردم تا تو بگیریش ولی تنها کاری که می‌کردی، پس زدنشون بود. نمی‌بخشمت بابت تک تک دفعاتی که باعث شدی دلم بخواد شخص دیگه‌ای باشم ، بابت هر موقعی که باعث می‌شدی دلتنگ خودمون بشم. بابت تموم شب‌هایی که می‌خوابیدم تا شاید خوابتو ببینم ، تمام دفعاتی که حس می‌کردم یدکیم.‌ نمی‌بخشمت بابت عذاب وجدانِ بی‌موردی که توی جونم می‌نداختی نمی‌بخشمت بابت هر دفعه که سعی کردم ازت بگذرم ولی بازم برگشتی. نمی‌بخشمت بابت شب‌هایی که بیدار می‌موندم تا اگه پیام دادی جوابتو بدم. حتی اگه من تو رو بخشیدم تو خودت رو نبخش.نمیدونممن حتی خودمو هم نمی‌بخشم. هیچوقت خودم بابت این که زودتر عقب نکشیدم نمی‌بخشم ، بابت گوش دادن آهنگای مورد علاقم به یاد تو. بابت تمام دفعاتی که سعی می‌کردم فراموشت کنم در حالی که منتظرت بودم ، بابت به زبون آوردن چیزایی که می‌دونستم قراره پشیمونم کنی از گفتنش. بابت این که تو رو به همه، حتی خودم ترجیح دادمبابت این که زودتر عقب نکشیدم.ثنا با سینثنا با سینWed, 03 Jun 2026 22:17:59 +0330https://virgool.ir/@sana.e12888/تنهایی-qizvt3axh9fdکاغذ قلب من است. قلم‌ مثل رگ‌هایم می‌ماند و کلمات، مثل خون در رگ‌هایم جاری هستند. در این ثانیه از قلبم فقط یک تیکه ماهیچه‌ی مچاله شده مانده و کلماتی که برای آدم‌های اشتباه به صلابه کشیده‌ام، پا به فرار ‌می‌گذارند. دوباره من می‌مانمو تنهایی. دوباره من می‌مانم با یک کاغذ خالیگفته بود کلمات حس دارند. هیچوقت هم یادم نمی‌رود که چقدر خوب کلمات را به خونم تزریق می‌کرد. گاهی چیزی جز خرسندی و شادابی در رگ‌هایم نبود و گاهی هم سرافکندگی و پشیمانی همچنین ترس، خونم را سیاه رنگ می‌ساختند. اما در نهایت یک‌شب هرچه که توانست را برداشت و برای همیشه غیب شد. انگار که نقش من در زندگی‌اش تنها یک بیمار بود، مثل هزاران بیمار دیگر که برایشان تزریقات انجام می‌دادچند شب اول پلک روی هم نمی‌گذاشتم و منتظرش می‌ماندم. کمی بعد دنبالش می‌گشتم. بعد از گذشت دو سالو هشت ماه قبول کردم. تنها کاری بود که می‌توانستم انجام دهم. تمام شد اما فهمیدم تمام شدن چیزی صرفا به معنای بهتر شدن اوضاع نیست. تمام شد اما هنوز جا برای ادامه دادن داشت و این نوع تمام شدن، از صد تا پایان تلخ بدتر استو برای همین است که من در تمام زندگی کسالت‌بارم هیچکس را ندیده‌ام که بتواند به اندازه‌ی تنهایی همراه خوبی باشد...ثنا با سینثنا با سینSat, 14 Feb 2026 00:31:38 +0330https://virgool.ir/@sana.e12888/تیک-تاک-ساعت-dfshe1ubuxaqهر شب، تیک تیک ساعت بدجور میره روی مخم. حاضرم قسم بخورم وقتی سعی می‌کنم افکارمو مرتب کنم تا بتونم دو ساعتم که شده چشم روی هم بزار، صداش بیشتر میشه. هرچقدر بلند تر نفس می‌کشم ، هرچقدر این پهلو به اون پهلو میشم ، هرچقدر بالشتی که توی بغل گرفتمو چنگ میزنم خفه نمیشه. به خودم میامو می‌بینم فقط تیک تاک ساعت نیست که روی اعصابمه. نبض لعنتی قلبم که با ساعت همراه شده هم بدجور روی مخم رژه میره. چی میشد اگه یه شب منو به حال خودم رها می‌کردن؟ چرا حداقل مرتب نمی‌زنن؟ چرا خفه نمیشن؟ چجوری ممکنه توی چاردیواری به این کوچیکی این همه سروصدا باشه؟ چجوری ممکنه تیک‌تاک ساعت بخواد از قلبم پیشی بگیره، قلبم از ساعت؟مثل یه برق گرفته از روی تخت بلند شد. دست دراز کرد و ساعت رو از روی دیوار جدا کرد. با دستای لرزونش ساعت رو برگردوند و سعی کرد تا باتری‌هاشو بیرون بکشه و وقتی دید زیادی داره طول می‌کشه، بی درنگ ساعتو روی زمین کوبید. برای لحظه ای همه‌چیز ساکت شد. زیاد دووم نیاورد. ضربان قلبش بازی مسخرش رو از نو گرفت. بی‌نظم تر از قبل. و این دفعه صداهایی که مطمئن نبود توهمه یا که چی سرش بلند شدن حالا از قبل هم تنها تر شدیتوی این روزا خیلی بیشتر از قبل مراقب خودتون باشید.شب بخیرثنا با سینثنا با سینSat, 17 Jan 2026 01:25:18 +0330https://virgool.ir/@sana.e12888/نخواستن-ها-tdz7o79mzjswگاهی می‌فهمیم بعضی از آدم‌ها سهمِ زندگی ما نیستند. نه از سر علاقۀ کم ، نه به‌خاطر کم‌ خواستنمان فقط به علتِ آن‌که قرار نیست داستانشان در صفحه‌های زندگیِ ما ادامه پیدا کند. آدم‌هایی هستند که برایشان می‌جنگیم، می‌مانیم، می‌سوزیم، می‌خوانیم، می‌نویسیم و رنج می‌کشیم ولیکن، روزی می‌رسد که می‌بینیم چشم‌هایشان را روی همه چیز بسته‌اند و افسوس که آدم خواب را می‌توان بیدار کرد اما آدمی که خودش را به خواب زده، هرگزتلاش‌هایِ ما به‌سانِ آبِ روان، جاری شده و قطره قطره، از دستانشان چکه می‌کند. نه به‌خاطر تلاش کمِ ما، نه به‌خاطر بد بودنِ شخصیت آن‌ها، فقط به این خاطر که به کارهایی که ما برایشان می‌کنیم احتیاجی ندارند و بودن یا نبودنمان چیزی را در زندگیشان تغییر نمی‌دهد. در زبانی ساده‌تر "نمی‌خواهد" و این چیزی‌ست که پذیرفتنش برایِ روحمان هولناک است اما گاهی باید بپذیریم که بعضی از آدم‌ها، درس‌اند نه همراهِ جادۀ زندگی.تا قیامت دل من گریه میخواد'همچنان زئوس ِسابق ِتوثنا با سینثنا با سینTue, 13 Jan 2026 23:51:10 +0330https://virgool.ir/@sana.e12888/دل-زدگی-xvpbs0ccf1rfفکر می‌کردم بدترین حس تنهاییه. شایدم دلتنگی، اما بدترین حسِ دنیا دل‌زدگیست. دل‌زدگی از یک خواستنِ عمیق می‌آید. کاری،چیزی یا کسی را با تمام وجود خواستندل‌زدگی یعنی کاری،چیزی یا کسی که مدت‌ها حس خوب برایت داشته، دیگر در ذهن و قلبت جایی نداشته باشد. احساسی که منجر به نفرت از زمین و زمان می‌شود. گاهی دلتنگی‌ها و تنهایی‌ها هم از دل‌زدگی ریشه می‌گیرندآدمی که دل‌زده می‌شود وسط یک جنگ است. یک طرف، تمام خاطرات روزهایِ خواستن جلوی چشمش هست و طرف دیگر، حقیقتی‌ست که زورش بیشتر از تمام رویاها و خاطرات‌ست.دل‌زدگی یعنی عزیز ترین خاطره‌ها یا رویاها دیگر قلبت را به تپش نیاندازند. دیگر تو را سر ذوق نیاورند. بدترین قسمت دل‌زدگی این است که نمی‌خواهی آن حس را دوباره تجربه کنی. اگر آسمان هم به زمین بیاید دیگر نمی‌خواهی، اما همچنان دلتنگِ گذشته می‌مانیآدم‌های دل‌زده فهمیده‌اند می‌شود عمیق‌ترین خواستن‌ها را کنار گذاشت و فراموش کرد اما همچنان از پا نیوفتاددل‌زده ترین زئوس می‌نویسه ثنا با سینثنا با سینWed, 19 Nov 2025 16:47:26 +0330https://virgool.ir/@sana.e12888/من-و-ما-f3esh7erwwztگفت: باور کن منظوری نداشتم.و من خشمگین گفتم؛منظوری نداشتی؟ می‌دانی من هر بار با شنیدن حرف‌هایت چه حسی پیدا می‌کردم؟ دلم می‌خواست انگشت کنم داخل گلویم و تمام خود را بالا بیاورم...تمام وجود و هویت و روحم را، تا شاید تبدیل به کسی شوم که هیچ‌کدام از آن‌ها ربطی به او ندارد.این قدر از خودم متنفرم می‌شدم! چطور می‌توانی بگویی منظوری نداشتی؟"سکوت مطلق"تمومِ اون گربه ها الان از سرما رفتن زیر ماشین ها. اونوقت تو توی خونه‌ی گرم و نرمت نشستی و درس‌نمیخونی؟این یه نوشته‌ی کوتاه بود، فقط برای اینکه بگم منم زندم(از لحاظ جسمیثنا با سینثنا با سینSat, 15 Feb 2025 23:43:52 +0330https://virgool.ir/@sana.e12888/شایدبهشت-eluupa9q64gnمن یه شاعرمخب؟سنا صحبت میکنه.نویسندهٔ کوچکِ من،من همچنان تو را در دور ترین نقطهٔ ذهنم می‌بینم، می‌خوانم،نفس می‌کشم.نشد بشم اون شازده..نجوایی خیالی گوشم را وادار به سوت کشیدن میکند.می‌برتت از این شهر سرد..قلبم را به تپش می‌اندازد و خاطرات را در ذهنم یادآوری می‌کند. همان خاطراتی که قرار بود دست نخورده باقی بمانند.تو اگه بی من بهتری ترجیح میدم بری..ملودی آنقدر قوی میشود که چشمانم را خیس می‌کند.چشمانی که فکر می‌کردیم برایشان اشکی نمانده.ولی قبل رفتنت بیا دستمو بگیر..دلتنگی را در دست هایم حس میکنم.انگار که می‌خواهند دست شخصی را ببلعند.انگار که در آستانهٔ گریه کردن هستند.من قول میدم بهت،یجا شاید بهشت..ما بازم باهمیمبرای مایی که به یاد نمی‌آورم اشک می‌ریزم.لعنت!آنقدر دروغ گفته ام که آنها را مثل یک حقیقت شیرین قبول می‌کنم!البته بماند که در داستان ما هیچ شیرینی یا حقیقتی نبود..تو؟یک خیال بودی.نزدیک اما خیالی.قابل پرستش اما..خیالی.تو را همانطور که لایقش بودی خواندم و پرستیدم..اما تو فقط یک خیال بودی)نشد بدم دنیامو برا خنده هاتنشد بیای فرش کنم کوچه رو براتنشد زمین برقصه با سازمون نشد نری، نبری قلبمو همرات..تو میری ولی،شعر میشی تو کتابم.یه رؤیای منتوی خوابم)ملودی مرا مجبور به نوشتن کرد.درست همان موقع که در گوشم پخش شد و ذهنم را ویران کرد،قلم دست گرفتم و تو را نوشتم.بجای دستانت، قلم دستم را پر میکند.بجای تنت..کاغذ.موسیقی درستی را انتخاب کردی.‌برای یادآوری خودت، موسیقی درستی را انتخاب کردی.هیچ هم زیبا نبودی. من تو را زیبا گریه کردم. من تو را زیبا نوشتم.من تو را زیبا کشیدم. و در آخر،من تو را زیبا در آغوش کشیدم..حتی یک خیال زیبا هم نبودی.به تو می‌گویند هوس.هوس....پیچکِ غم دیده‌ی من..راستش را بگو.بذر جدید کاشته‌ای یا همان پیچکِ من هستی؟Blue side.من اینجام.ثنا با سینثنا با سینSat, 14 Dec 2024 22:09:01 +0330https://virgool.ir/@sana.e12888/فراری-ot1p8cbmauhlگاهی دلم می‌خواهد خود را در انبوهی از جمعیت غرق کنم ، آنچنان که در آغوش ترحم برانگیزشان حل شوم.سلول هایم، سلول هایشان را در بر بگیرند و نبض رگ هایشان را زیر دستانم حس کنم.میخواهم آنقدر به آنها نزدیک شوم که از یک هوا تنفس کنیم و..تا شاید کمتر حس کنم آنچه را که دیگری از آن فراریست.نزدیک کی میتونه کل زنگ ریاضی وقتش رو بزاره روی چهارتا خط چرت و پرت؟بله سناثنا با سینثنا با سینSun, 20 Oct 2024 00:45:17 +0330https://virgool.ir/@sana.e12888/مستر-رنگو-lwjcvcndoanbتنها مارمولکی که ازش خوشم میاد..موضوع این است که آدم ها از یک جا به بعد ،هم را فقط برای پر کردن اوقات فراغتشان می‌خواستند.. موضوع این است که از یک جا به بعد آسمان دیگر آبی رنگ، و دل ها پاک نبودند..موضوع این است که از یک جا به بعد عزیزانمان را با دستان خودمان به خاک سپردیم..موضوع این است که گاهی آنقدر درگیر می‌شدیم که فراموش می‌کردیم این فقط زندگیست..موضوع این است که از یک جا به بعد آرزو می‌کردیم هرکسی باشیم جز آنچه هستیم..موضوع این است که یاد گرفتیم بی صدا گریه کنیم و زار بزنیم..موضوع این است که گاهی آنقدر سخت میشد که حتی نمی‌توانستیم برایش اشک بریزیم..موضوع این است که گاهی موسیقی هم دوا نبود..موضوع این است که شب ها را در آغوش خودمان ، اشک می‌ریختیم..موضوع کودکان کار استموضوع ذوق هاییست که بغض شدندموضوع خداوند رنگین کمان استموضوع سیاهی روز هاستموضوع آغوش های سرد و دروغین استموضوع پرنده ایست که در رویای پرواز، تکه تکه شدموضوع واحد پول استموضوع قیمت گوشت استموضوع اشک های خونین استموضوع سرنوشت استموضوع عشق یک طرفه استموضوع پیروز استموضوع خلیج ایرانیست موضوع فریاد های نکشیده استمی‌بینی آقای رنگو؟ موضوع این است که مردم از یک جا به بعد روح خود را زیر خاک دفن کردند و جسم خود دار به اجبار حمل می‌کردند.آقا رنگو..چشمای کورتو باز کن!مردم شهر من حالشون خوب نیست!وقتی قلمتو بدی دست قلبت همچین چیزی از آب در میادتقریبا دو ساعت دیگه مسابقه دارم و دارم چیکار میکنم؟..ثنا با سینثنا با سینFri, 18 Oct 2024 10:22:24 +0330https://virgool.ir/@sana.e12888/بدون-عنوان-synthpik325cراستشو بخوای من هنوزم تو رو یادم میاد . اونقدر خوب تو رو بخاطر سپردم که هنوزم که هنوزه مدهوشِ عطر تنت‌م .هنوز هم نامه هاتو ورق میزنم . یه جورایی اونقدر خوندمشون که از حفظم..نامه هاتو همیشه اینجوری تموم میکردی :"دوستار همیشگیِ ما"همیشه ؟توی دایره لغتِ تو "همیشه" به معنای شش ماهه ؟توی کویر لوت حرفات "همیشه" چه معنایی داره ؟مگه نگفتی تا "همیشه" دوستار دوتامون میمونی ؟پس چرا وقتی خودتو از دست دادی منو هم ول کردی؟من میتونستم منتظرت بمونم . میتونستم برات صبر کنم ولی تو چی ؟نخواستی پات بمونم ، نخواستی . . ...تو حتی پای خودت هم نموندیتلاشی برای برگردوندن خودت نکردی ، فورا یه آدم جدید از خاکستر باقی موندت ساختی . خیلی سریع ، حتی قبل از اینکه خاکِ بابونه‌ی من خشک شه ، عوض شدی . یجورایی یکیو جایگزینِ بابونه کوچولوم کردی . .پس من نباید از دیدن جایگزین های خودم متعجب شم.میدونی یجورایی احمق بودم . باید می‌فهمیدم وقتی میگی دوستار ما منظورت اینه که من رو به شرط بودن با خودت دوست داری .میشه گفت هیچوقت منو دوست نداشتی .تو فقط بهم وابسته بودی .چرا بهم وابسته بودی ؟چون من باعث میشدم خودت رو دوست داشته باشی..‌ثنا با سینثنا با سینSat, 05 Oct 2024 21:47:11 +0330https://virgool.ir/@sana.e12888/429-qqbav88cfzjpاول از همه بگم که این نوشته صرفا برای آروم کردن یه ذهن بی قراره و قرار نیست ازش خوشت بیاد..ببخشین،اول باید سلام می‌کردمخب..سلامممبا موهام خداحافظی کردم..خیلی ببعی تر شدم..میگن قانون نود درصد دخترا بعد از کوتاهی موهاشون عوض میشه..به احتمال نود و نه درصد من یه پسرم*_)میدونستم این نوشته قراره مزخرف بشه ولی فکرشم نمیکردم انقدر////:اینو دقیقا پارسال نوشتم)شاید نوشته خیلی مسخره ای بنظر بیاد ولی واقعا دوسش دارم.جدا از این واقعا به خودم حسودیم میشه که اینقدر ساده تونستم احساسمو بنویسم..من تقریبا به همه نویسنده های خوب حسودیم میشه.مخصوصا اگه ویرگولی باشن..داستان از این قراره که دیگه مثل قبل نمی‌نویسم.درواقع نوشتن هنوزم مثل قبله..این منم که عوض شدم.خوب یادمه که می‌گفتم ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌"نوشتن شده یه تیکه از وجودم"‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌‌‌ ‌‌ ‌‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌و الان دقیقا یه تیکه بزرگ وجودمو گم کردم..اینووو دو ماه پیش خودم گفتمممم(اشکک) بگذریم..و بلهه..هفته اول مهرههخب واقعا نامردیه که انقدر زود اومد..و بخش بدترش اینه که این پنج روزش اندازه یه قرن گذشت..واقعیت اینه که به شدت استرس دارم.نمیدونم با درسای سنگین نهم چیکار کنم و این حجم از مطلب رو چجوری توی ذهنم بگنجونم..و از یه طرف دیگه..انتخاب رشته که..وایییییییییییییییی بیاین بهش فکر نکنیم‌.من هنوز نه ماه وقت دارم آره بابااین خیلی قشنگ بودولی جدی تابستون خیلی یهویی پاییز شد..این تابستون متوجه شدم که باید به قدرت افکارم ایمان بیارم و هرچی قلبم گفت..همون درسته.من هیچوقت نمیتونم برای یه آدم کافی باشم چون آدما تنوع پذیرن و تا وقتی منو میخوان که براشون تازگی داشته باشم.ناراحت کنندس ولی نمیشه کاریش کرد‌.این تابستون..یه آدمو داشتم که بهم میگفت تو بهترین آدمی هستی که توی زندگیم دیدم معرکه ای از این حرفا..و من اینجوری بودم که واووووووووووووووووووووسنااا یه نگاه به خودت بنداز! تو الان ینفرو برای خودت داری که تا همیشه پشتته حرفایی که می‌زد.. متن هایی که واسم میفرستاد..رفتار هاش..اونقدر قشنگ و خوب بودن که سرشون چندین بار احساسی شدم و گریه افتادم.آخر سرم فهمیدم به همه همینارو می‌گفته(عی تف تو روحتتت لاشیی)یکم واسش گریه کردم.یکم نوشتم.یکم احساس کم و بی‌خاصیت بودن کردم.افکارم غیر قابل کنترل شده بودن.کمبود وزن پیدا کردم.یه جورایی خرد و خمیر شدم..ولی بعد از یه مدت تونستم بپذیرمش.که من فقط یه بازیچه بودم واسش..و چون حوصلش سر رفته بود باهام بازی کرد.خب باید بگم که به درک!من کسیو از دست دادم که دوسم نداشت و اون کسی رو از دست داد که واقعا دوسش داشت.خب من ضرر کردم یا اون؟شد یه تجربه خوب واسم.دمشم گرم.خیلی چیزا ازش یاد گرفتم....خب..واقعا تابستون خوبی داشتم.سریع گذشت و یکمم رو مخ و چندش بود ولی..اتفاقای جدید واسم افتاد و..محض رضای خدا من تونستم از خیلی چیزا دل بکنم.چیزای عجیبیو با چشمام دیدم و..فهمیدم هیچی از زمان بعید نیست..نمیدونم چرا اینو میگم ولی پاشو برو آب بخور.همین الان!منظورت چیه که مراقب خودت و بدنت نیستی؟!بزنمت‌؟فکر نکنم دیگه حرفی مونده باشهتهران مال منه یوع‌یوع🤙🏻🤙🏻🤙🏻(چرا باید اینو بگممممممم؟)الان که دارم اینو می‌نویسم ساعت 4:27 دقیقه‌س.میخوام آپلودش کنم و بعد برم بخوابم.نمیدونم صبح قراره از انتشارش پشیمون شم یا نه..چون من کلی از این پیش نویسا دارم که هیچوقت هیچکس قرار نیست اونا رو بخونه..ازم نپرسید چرا..تهران مال منه یوع یوعثنا با سینثنا با سینFri, 27 Sep 2024 05:33:27 +0330https://virgool.ir/@sana.e12888/از-هم-گسستم-kwykjipnduvhخیلی وقت بود که اینگونه محتاج نوشتن نشده بودم..چقدر مضحک..من خیلی وقت بود که به نوشتن احتیاج داشتم اما هر بار که قلم دست میگرفتم انگار برای دستم سنگینی می‌کرد و حتی نگه داشتنش برایم دشوار بود..اما ایندفعه،تحمل این حجم از افکار پوسیده و لجن گرفته برایم سخت تر بود تا دست گرفتن قلم..،شاید من اگر خودم و ذهنم را نداشتم آدم خیلی شاد تری می‌بودم.بیشتر مردمانی که مرا قضاوت می‌کنند هیچ چیز درمورد چیزهایی که در سرم می‌گذرد نمی‌دانند.آنها هیچوقت در باتلاق افکار من غرق نمی‌شوند پس هیچوقت هم نمی‌توانند اینجانب را درک کنند...در این چند وقته از خیلی چیزها متنفر شده ام!درست خواندید تنفرمنی که در زندگی ام از هیچ چیز جز خودم متنفر نبود،حال از چیز های زیادی متنفر شده بودم..در کتاب"به امید دل بستم"چنین نوشته بود:فرق بین عشق و نفرت این است که تنفر دست تو است اما عشق نهاما بنظر من تنفر هم دست خود آدم نیست.منظورم این است که، هیچوقت، تاکید می‌کنم هیچوقت دلم نمیخواست واژه "تنفر" را برای افراد مهم زندگی ام به کار ببرم.اما به مرور زمان این حس در وجود من ریشه کرد.اوایل سعی می‌کردم بخاطر خیلی چیز ها درکشان کنم،یا خودم را قانع کنم که نه،از او متنفر نیستم‌..اما همانگونه که عشق دست من نیست و نخواهد بود،نفرت هم دست من نیست.شاید بتوان گفت بخش کوچکی از احساسی که دارم بخاطر رفتار،اخلاق و گفتمان همان فرد است..اما میدانید،همان قدر که نسبت به او احساس تنفر دارم،از خودم هم متنفرم..شاید احمقانه باشد،اما من همیشه احساسی بودنم را دوست می‌داشتم...با اینکه بیشترین لطمه را می‌دیدم اما...اینکه به خودم اجازه نمی‌دادم تا ضعف هایشان را به چشمشان بیاورم،چون خوب می‌دانستم چه حالی دارد..اینکه مثل خودشان تکه بارشان نمیکردم و بعد بخندم...اینکه بخاطر اعمال و رفتارهایشان خیلی سریع تر از آنچه که باید می‌بخشیدمشان...همه اینها را دوست میداشتمالبته که کسی از من این را نخواسته بود.ولی من،بر خلاف تمام آنها،انسان بودم.قبل از هر چیزی من در وجودم "انسانیت"داشتم.چیزی که افراد هیچ بویی از آن نبرده اند و بماند که همان افراد،لیاقتش را هم نداشتند..اما همه اینها برای قبل از این بود که کارما دیر کُنَد.کارما دیر کرد و من خودم دست بکار شدم... ‌ ‌ ‌《نوشته بود:اگه قاضی نکشتش،خودت بکشش!》خب اینبار من دیگر حتی کوچکترین سعیی هم نکردم تا شعله تنفری که حتی به قلبم هم رحم نکرده بود را،خاموش کنم..من با آغوش باز تنفر را قبول کردم و اجازه دادم در وجودم جا خشک کند.ناراحتم.از تنفری که قلبم را پر کرده،متنفرم.اما با این حال،این اولین باریست که بابت احساسی که دست خودم نیست،متاسف نیستم.[خواننده گرامی،می‌دانم که از گفته هایم هیچ نمیفهمی. متاسفم]از چیز های دیگری هم درمورد خودم متنفر شده ام.مثلا تازگی‌ها حوصله بحث درمورد اعتقاد های اشتباه را ندارم و بجای بحث،می‌شوم هرچه که آنها می‌خواهند!مثلا هفته گذشته که به پارکی رفته بودم و به گربه ای مشکی رنگ غذا میدادم،چهار یا پنج نفر آمدند و به من گفتند که گربه سیاه رنگ نحس است!من آنقدر بی حوصله بودم که نخواهم با آنها بحث کنم.پس گربه به حال خودش رها کردم.چند روز بعد وقتی دیگران درمورد لباس پوشیدنم اظهار نظر کردند،شالم را جلو کشیدم تا فقط در دهان هایشان را ببندم.بی حوصله شده ام.اوه،از این هم متنفرم.آنقدر بی حوصله که اجازه میدهم معلمان هر طور که خواستند مرا تحقیر کنند.آنقدر بی حوصله که به رَه گذران اجازه دخالت در زندگی ام را می‌دهم.از بی ذوقی هایم برایتان نگفته‌ام.دیگر حتی چیپس لیمویی مرا خوشحال نمی‌کند‌.وقتی مادرم امر کرد که فقط اجازه دارم در هر ماه فقط یک چیپیس لیمویی بخورم هم غفلت ورزیدم.بین خودمان بماند اما آدامس دارچینی هم دیگر نمی‌تواند حالم را خوب کند.حتی دریافت پیام از آن فرد محبوب حال مرا خوب نکرد.حتی وقتی بر مزار اویی که رفته،رفتم،حتی با اینکه به طرز عجیبی دلتنگ بودم،وقتی به سنگ قبر رسیدم فقط سلامی کردم.حرف هایی که میخواستم به او بزنم را به یاد نمی‌آوردم.از حافظه ام هم متنفرم.دیگر حتی صدای خنده های دختر دایی کوچکم مرا به وجد نمیاورد‌..چند روز پیش من ساعت اتاقم را به خاطر صدای تیک تیک رو مخش درآوردم.دیگر حتی حوصله آن دختر اوتیسمی را هم ندارم.حوصله هیچ چیز را ندارمحوصله هیچکس را ندارمحوصله تنهایی را ندارمحوصله جمعیت را هم ندارمخوابم می‌آید،اما در روز نزدیک ۱۲ ساعت میخوابم.کتاب هایم را نگفتم،حتی دیگر حوصله ورق زدنشان را هم ندارم.مثل یک بچه آدم نشستم و ده ساعت تمام ریاضی تمرین کردم.چند روزی است که از دوست مجازی ام خبری نیست اما به درک.رفیق چندین ساله ام مُردو حتی یک قطره اشک نریختم.انگار اشک هایم خشک شده اند.منی که با چیز کوچکی میزدم زیر گریه،حالا دلم می‌خواهد یکی آنقدر مرا بزند که بالاخره به گریه بیوفتم.سنگینی گلویم اذیتم‌می‌کند.احساس میکنم چند روزی است که چشم هایم ضعیف تر شده اند..به درک.دیشب گلدون مورد علاقه ام افتاد و خرد شد.و من فقط قلبم را دیدم.خسته ام.اما دلم نمی‌خواهد به تخت خواب بروم.دلم برای دوستانم تنگ شده اما نمی‌خواهم با رفتار هایشان درگیری ذهنی ام را بیشتر کنند.زیر تخت چیپس لیمویی قایم کرده ام.اما حتی نمی‌خواهم به آن لب بزنم‌.میخواهم از خانه برای همیشه فرار کنم و مثل مین یونگی وقتی موفق شدم به خانواده ام برگردم.میخواهم آهنگ "از هم گسستم" از نامجو را پلی کنم و برای چندین ساعت مکرر به آن گوش دهم.اما فردا آزمون ریاضی دارم.. میخواهم به خودم گوشزد کنم که اینها فقط و فقط تلقین است.اما این حقیقت است.من زنده ام.یادت می آید که گفتی:هیچ انسان زنده ای نمی‌میرد.من زنده ام.همین حوالی در خانه ای کز کرده و منتظرم تا شب شود و بخوابم.من زنده ام.توی همین کوچه پس کوچه ها منتظرم تا شاید فردی که شبیه پدر بزگم است را ببینم.من زنده ام.نفس می‌کشم.من زنده ام.غذا میخورم.زنده ام.میخوابم.من زنده ام.فقط چند وقت پیش روحم را در قبرستانی دور افتاده زنده به گور کردم.با خودتان‌می‌گویید عجب آدم ضعیف و خسته ای.با خودتان مرا قضاوت میکنید.با خودتان می‌گویید انگل جامعه هستم.هرچه میخواهید بگوییداگر می‌خواهید مرا احمق و ترسو صدا کنید.کودن صدایم کنید.بیکار صدایم کنید.هر ظلمی که دارید بکنید.اما تو نمیمیری،نه تا وقتی که با کفش های من راه نرفته ای...هیچکس متوجه حال من نمی‌شود.هیچکس متوجه احساسات من نمی‌شود.تا اینکه ناراحتی ام به عصبانیت تبدیل می‌شود و آن موقع من،آدم بده ی داستان می‌شوم!سنا؟بله سناممنون که خوندید...^^پ‌ن:این طولانی ترین نوشتم بوده تا امروز...نمیدونم چرا...ثنا با سینثنا با سینSun, 15 Sep 2024 13:58:13 +0330https://virgool.ir/@sana.e12888/گورستان-b1xmam29kryzهرکس در اینجا تکه ای از وجودش را به خاک سپرده.بعضی ها پدرشان رابعضی ها مادرشان رابعضی ها اقوامشان رابعضی ها رفیق و دوستانشان راو بعضی ها . . .حال من هم در این گورستان به سمت درخت نخلی قدم بر میدارم.جایی که در هفدهمین روزِ آذرِ سالِ هزار و چهارصد و دو،حوالی ساعت سه ظهر،زیر همین درخت نخل قدیمی،خودم را به خاک سپردم.شاید بی ربطثنا با سینثنا با سینSat, 15 Jun 2024 13:31:48 +0330https://virgool.ir/@sana.e12888/جانانِ-مَن-afpsqnz9iowsدردانه من،می‌دانم،می‌دانم.قرار بود دیگر برایت ننویسم.به خاطر دارم که قرار بود دیگر مخاطب نوشته هایم نباشی.همه چیز را به یاد می‌آورم.لبخند هایت را،موهایت را،لب هایت را،چشمانت،نرمی دستانت،گیسوانت،عطر تنت..من تک تک چیز هایی را که قرار بود فراموش کنم را از حفظم..قرار بود فراموشت کنم؟نشد.در عوض فراموش کردنت را فراموش کردم...__________________^_^_________________ثنا با سینثنا با سینSat, 11 May 2024 20:41:14 +0330https://virgool.ir/@sana.e12888/جانانِ-من-map5saavnutgیادته میگفتی اگه به پیشواز تغییر نرم این تغییره که با پیشواز من میاد؟حالا بگو تو رفتی به استقبال تغییر یا ناخواسته عوض شدی...احتمالا خودت خواستی و عوض شدی چون این رابطه آسیب شدیدی بهت رسونده...گفتی بین من و خودت،خودتو انتخاب کردم.میخوام حرفتو عوض کنمتو بین ما و خودت،خودت رو انتخاب کردی..منم باید بتونم مثل تو از همچی بگذرم..؟قرار نیست من بتونم مثل تو باشم..اوه عزیزم چه غلطی با چیزایی که بینمون گذشت کردی؟اون خاطرات لعنت شده دارن اذیتم میکننمیدونی چقدر سخته که به حال روزای خوب گریه کنم؟میگفتی آدما ارزش اشکاتو ندارنچیشد که توهم شدی از همون آدما...؟خب،فکر کنم همون اول،پایان ما رو لو دادنیکی بود و یکی نبود...اگه شرح حال ما نیست پس چیه؟اگه هنوزم هستی پس کجایی؟جانان منحالا بهم بگو این پایانشه؟پایانِ "ما"؟همینقدر زود؟بعد از مدت ها...سلامخب،دیگه نمیتونم مثل قبل بنویسم.حتی دیگه علاقه ای برای دست گرفتن مدادم ندارم...امیدوارم این بی میلی هرچه سریع تر از بین بره.این روزا خیلی دیر میگذرن...خسته کننده و تکراری:)ثنا با سینثنا با سینSat, 20 Apr 2024 23:00:09 +0330https://virgool.ir/@sana.e12888/ناخدای-خسته-ngzettzliinkمن میتونستم کافی باشم.میتونستم بهترین باشم.شاید اگه یکم بیشتر برای هرچیزی وقت میزاشتم زندگیم عوض میشد...اما من همین الآنشم خسته‌م.مثل ناخدایی که دریا کشتی‌ش رو از بین می‌بره و خودش رو غرق میکنه.شاید ناخدا بتونه خودش رو نجات بده اما روحش توی دریا خفه میشه... .داستان من هم شبیه این ناخدا‌س.میشه گفت من ناخدای کشتی خودمم.کشتی کوچیکم انگیزم و پشتکارمه و امواج دریا تمام درد ها و رنج های من هستن...من انگیزم رو خیلی وقته گم کردم.انگار بعد از غرق شدن خودم و قایقم تونستم با انگیزه کمی که برام مونده بود فقط خودم رو از مرگ و خفگی نجات بدم و تمام مدت توی ساحل راه برم و دنبال کشتیم بگردم و روزی هزاران بار به دریا لعنت بفرستم.این تمام من بود.جالبه نه؟یه ناخدای خسته که تا ابد قدم زنان توی ساحل دنبال تایتانیک خودش میگردهدر صورتی که تایتانیک‌ش چند متر اونور تر توی دریا‌ستاما ناخدا برای دوباره غرق شدن توی دریا خیلی خسته‌س.یجورایی داره خودشو گول میزنه.به هرحال روحش رو توی تایتانیک‌ش جا گذاشته... .ثنا با سینثنا با سینSun, 31 Mar 2024 22:15:41 +0330https://virgool.ir/@sana.e12888/مَن-وُ-مَنِ-اَحمَق-tjhsfgrjue22-tjhsfgrjue22این اولین باری نیست که سعی می‌کنم اوج احساساتم را روی کاغذ بیاورم.من بارها و بارها تلاش کردم خودم را روی کاغذ بیاورم.اولین بار را خوب به یاد دارم.من کشیدن را انتخاب کردم.میخواستم مثل معلم هنرم،نقاشی های سه بعدی بکشم.ميخواستم مثل نقاشان بزرگ ،آرت هایم را رمز گزاری کنم.اوج احساساتم را به نمایش بگذارم.اما استعداد من برای کشیدن کافی نبود...برای بار دوم شعر نوشتن را انتخاب کردم‌.من میخواستم همچو حافظ از عشقِ بی حد و مرزم به پروردگارم بنویسم.میخواستم مثل سعدی از معشوقم بنویسم.میخواستم شعر هایم روی سنگ قبر دیگران هک شده باشد.اما افسوس که هیچ جا به من یاد ندادند قافیه و ردیف را.هیچ کجا به من نگفتند وزن شعر را.دانشم برای شعر گویی هم کافی نبود.برای بار سوم میخواستم یک گوینده یا مجری شوم،میخواستم متن هایم را روی کاغذی بنویسم،سپس حفظ کنم و به گوش مردمان برسانم.اما کجای این دنیا پرنده می‌تواند با بال های بریده شده اش پرواز کند؟از این هم گذشتمزمان زیادی از بار آخر نمی‌گذرد.خوب به یاد دارم.هر موقع که حالم بد میشد کاغذی در دست میگرفتم و می‌نوشتم.می‌نوشتم و می‌نوشتم... آنقدر نوشتم که گویا مرحم دردم را پیدا کرده بودم.من می‌نوشتم و به واسطه تخیلاتم از این دنیای فانی جدا میشدم.اما در کدام نقطه این زمین زندگی روی بدش را به آدمی نشان نداده...؟من می‌نوشتم و حالم خوب بود.چرا که به واسطه تخیلاتم، زندگی ای دگر داشتم...اما سرانجام زندگی غول مرحله آخرش را نمایان کرد.برای لحظه ای تمام ناخوشی ها بر سرم آوار شد.میخواستم به ذهنم پناه ببرم اما دیگر رویایی برای بافندگی وجود نداشت.دیگر راهی برای فرار از حقیقت وجود نداشت.انگار که هرچه رویا بود،حقیقت آن را شکافتچرا که در تمام این سال ها من فرار می‌کردم.من از رویاروی شدن با آینده که همان غول مرحله آخر نام میگیرد فرار می‌کردم.و سر انجام دیدم که آن غول همان من است!همان منی که بارهابارها از سرنوشت فرار کرد.همان منی که هیچوقت نتوانست تحمل کند.همان منی که هیچوقت نخواست بهتر شود.همان منی که هیچوقت صدش را برای کاری نذاشت.همان منی که هیچوقت تلاشی برای خوب کردن حالش نکرد.تمام من ها جمع شده بودند و غول مرحله آخر را ساخته بودندمن نمیخواستم با عامل تمام بدبختی هایم روبرو شوم.من نمیخواستم با خود احمقم روبرو شوم.اصلا نمی‌توانستم.و در آن زمان هم من نخواست من احمق را درک کند.هیچکس نتوانست او را درک کند.شاید هم هیچکس نخواست.این هیچکس ها که میگویم شامل من هم می‌شود.بخش عظیمی از آن من است.منی که هیچوقت نتوانستم خودم را با تمامی نقاط قوت و ضعفم قبول کنم.منی که هیچوقت نخواستم به خودم فرصت دوباره بدهم.منی که هیچوقت نتوانستم از اشتباهاتم بگذرم.منی که هیچوقت نخواستم روی واقعی ای از خودم را به دیگران نشان دهم.منی که هیچوقت نتوانستم پایبند قانون جنگل باشم.منی که هیچوقت خودم را اولویت خودم قرار ندادم.منی که انتظار دارم دیگران درکم کننددر صورتی که همان من هیچوقت با خودش مدارا نکردمنی که روی واقعی خودش را بارها کشت.اما نوشتن اینها چه دردی را از من -من‌ها- دوا می‌کند؟حال من احمق یا همان منی که بارها کشتمش کنار دیوار کز کرده و دستانش به خون آلوده‌اند.خون؟درست خواندید.خون منمنی که ساختم تا دیگران دوستش داشته باشند.و حالا...حالا قسم میخورم که دیگر ترسی برای بروز من حقیقی نداشته باشم.فکر کنم بهترین انتخاب باشه__________________^_^_________________ثنا با سینثنا با سینMon, 04 Mar 2024 22:01:45 +0330