https://virgool.ir/feed/@samirapaknejadkiwiفارغ التحصیل رشته مهندسی کامپیوتر گرایش نرم افزارfa2026-11-11 15:11:38https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@samirapaknejadkiwihttps://virgool.ir/@samirapaknejadkiwi/امیررضا-اسدی-عشق-kcsuuspyjmqfبه نظر میرسه ویرگول جای خوبی برای نوشتن خاطرات نباشه چه برسه برای نوشتن نامه به یک هم کلاسی قدیمی اما چه کنم که سرویس های دیگر رو به زوال هستند، سعی کردم ابتدا شانسم رو در میهن بلاگ امتحان کنم اما نشد که نشد....بهتره از موضوع خارج نشیم. من یکی از فارغ التحصیلان ورودی ۸۹ رشته مهندسی نرم افزار در دانشگاه تهران شمال( همون دانشکده قبادیان) هستم. شاید باز هم از خاطرات تلخ و شیرین دوران دانشگاه بنویسم اما این نوشته اختصاص داره به هم کلاسی عزیزم که عاشقش بودم اما چه حیف که به اون نگفتم. این مطلب را هم اینجا نوشتم چون به نظر میرسه عادت داشته باشه اسمش رو در گوگل سرچ کنه!امیررضا عزیز! امیدوارم این نوشته را بخوانی یا حداقل کسی این نوشته را به تو برساند. کاش آن موقع در دانشگاه احساسم را به تو میگفتم اما شاید استریوتایپ های موجود مانع از ان شد که به تو چیزی بگویم. اول از همه بگویم سعی نکن من را از روی اسمم به یاد اوری چرا که به عمد از یک اسم مستعار استفاده کرده ام تا نتوانی من را پیدا کنی و حالا به راحتی میتونم آنچه در دلم میگذشت را به تو بگویم. بگویم دوستت داشتم و عاشقت بودم. بگویم وبلاگ کدشدگان را دنبال میکردم و به آن دختری که برایش مینوشتی و نمیخواند حسودی میکردم.نمیدانم در نگاه اول در یک کلاس عاشق تو شدم یا علاقه ام به تو با حضورت در کلاس های دانشگاه شکل گرفت. اما همواره حالت دوگانه ات را به یاد دارم سر کلاس ها همیشه بی اعتنا به نظم موجود در کلاس مینشستی گاهی ته کلاس گاهی ردیف اول، در عین حال که خیلی منظم بودی اما بی نظم هم بودی شاید عاشق این تناقضاتت شدم. رسمی لباس میپوشیدی اما با کفش های کتانی. بلند بلند میخندیدی اما موقع صحبت کردن خیلی رسمی و فاخر سخن میگفتی باور کن اغراق نمیکنم همینکارها رو کردی که بعد از سالها هنوز دوست دارم برایت بنویسم.فراموش نکرده ام که در عین حال که باهوشترین دانشجوی دانشگاه بودی برخلاف پسر خرخونا حالتی ماجراجویانه داشتی. یادم هست که به خاطر چه موضوعی حاضر شدی برگه امتحانی را سفید دهی و ترم بعد همان درس سخت را که هفتاد درصد کلاس در ان رفوزه شدند با نمره ۲۰ قبول شوی. فراموش نمیکنم که سر امتحان درس های تخصصی دیر می امدی و زودر میرفتی و نمره بالای را کسب میکردی...کل کل کردن هایت را با اساتید هنوز فراموش نکرده ام اما یک ایراد بزرگ داشتی و آن اینکه اطرافت را نگاه نمیکردی. به نظرم عاشق دختری شدی که این قدر پایینتر از تو بود که سعی میکرد که از تو فرار میکرد و سعی میکرد با دوست شدن با پسر های مختلف تو را ازار دهد. اما تو دوستش داشتی و برایم عجیب بود. نمیگویم این نوشته از روی حسودی نیست و یا من در حد تو هستم اما حداقل خوشحالم که عشقت به او به جایی نرسید چون حیف میشدی!الانم اینو ننوشتم که سراغم بیایی اما نوشتم تا بدونی دوست من که اطرافیانت بی تفاوت نبودند.با نام های مستعار دیگری در توییتر و اینستاگرام تو را دنبال میکنم اما به رویت نمی اورم. برایم عجیب است با این همه دانش و مهارت چرا هنوز از ایران نرفته ای. بصیر و خیلی های دیگر رفتند اما تو هنوز نرفته ای؟ درگیر چه هستی نکند هنوز به خاطر آن دختره نمی روی یا اینه آرمان گرایی خاص خودت را داری و میخوای در همینجا در همین نمکزار ایران ایده های بزرگت را پرورش دهی؟ دست از این عشق و ارمان گرایی بردارشاید چند سال دیگر دوباره در جایی دیگر برایت نوشتم اما امیدوارم هر جا هستی موفق باشی امیررضا اسدی عزیزسمیرا پاک نژادسمیرا پاک نژادSun, 02 Jun 2019 14:31:43 +0430