https://virgool.ir/feed/@samira_kianبا جابجایی یک ویرگول به معترضی خلاق بدل شدم و با گذاشتن نقطه به فرزندی خلف اما هم‌اکنون هیچم...fa2026-11-11 22:45:44https://files.virgool.ir/upload/users/56050/avatar/XtEbhk.pnghttps://virgool.ir/@samira_kianhttps://virgool.ir/@samira_kian/غسالخانۀ-امید-mkqzpw308skrاز آخرین باری که دریچه فلزی را باز کردند و یک جنازه را روی تخت منتهی به سالن هل دادند، حدوداً دو ساعتی می‌گذرد. مانیتور50 اینچ سالن انتظار، روی نام میت‌های خروجی ساعت 7 صبح مانده. کولرِ گازی بین دو دریچه هر ده دقیقه یکبار خاموش می‌شود و بوی ماده ضدعفونی کننده توی هوا پخش می‌شود. روی صندلی‌های آبی سالن، تک و توک آدم نشسته. نگهبان سالن روی صندلی چرمش چمباتمه زده. سرش را خلاف عقربه‌های ساعت می‌چرخاند و سمت هر کسی که بیشتر گریه می‌کند، نگه می‌دارد.مامان جون همیشه تاکید داشت که روزی را خدا اول صبح تقسیم می‌کند. این بود که وصیت کرده بود اول وقت پیش از آنکه غسال‌ها سرشان حسابی شلوغ شود، بروم و با حوصله آداب غسلش را برایشان جزء به جزء بگویم تا خدایی نکرده او را گربه شور نفرستند آن دنیا.گذاشتن تربت امام حسین روی سینه، قرار دادن دعای دست‌نویس کف دست راست، انداختن گردنبند و النگوی سوره‌های قرآنی، خشک کردن با حوله شسته شده با آب زمزم، کفن‌پیچی فقط با کفن خاص خودش!از اول اتوبان کرج-قزوین تا دم بهشت سکینه، جزئیات را توی مغزم مرور کرده بودم.مو به مو برای مدیر غسالخانه بخش خواهران که زنی سربه زیر با صدایی آرام و دست‌هایی استخوانی و سرخ داشت، توضیح دادم. با لحنی شبیه به گریۀ پس از توبه، قول داد که همه‌چیز دقیق و سرساعت انجام می‌شود اما بیشتر از دو ساعت است که دریچه باز نشده.اگر خودش بود حتماً آیه‌الکرسی فوت می‌کرد سمت دریچه تا کارها زودتر راست و ریست شود. پلکم شروع کرده به پریدن. احساساتم توی مغزم اتصالی کرده، اشک می‌ریزم و همزمان به رانندۀ حمل جنازۀ جلوی در فکر می‌کنم. بهتر است بلند شوم و نزدیک دریچه بروم. شاید آنجا صدایی بشنوم و چیزی دستگیرم شود.‌بالای دریچۀ فلزی با خط نستعلیق نوشته‌اند "تلخی کشیدن در این دنیا باعث شیرین کامی در آخرت است." تلخی؟ شیرین کامی؟ این را برای چه کسی نوشته‌اند؟ مردگان؟ یعنی نیم‌خیز می‌شوند و می‌خوانند و با خیال راحت می‌روند زیر خاک؟ ترجیح می‌دهم که ادامه ندهم، همینطوری هم کله‌ام از فکرهای بی‌سروته ورم کرده.«بذار من زنگو بزنم که دریچه رو باز کنن»برمی‌گردم، یک دختر ریزه میزه با چشم‌های درشت و ته آرایش ناشیانه‌‌، شال قرمز گوجه‌ای و لبخندی ملیح، کودکانه من را کنار می‌زند و زنگ سفید مخروطی کنار دریچه را سه بار محکم فشار می‌دهد.یک پاکت ملخی با آرم آرامستان بهشت سکینه توی دست راستش گرفته. بی‌قرار به اینطرف و آنطرف نگاه می‌کند. زیر لب چیزی شبیه به نوحه اما با ریتم شش و هشتی می‌خواند و روی تخت فلزی جلوی دریچه ضرب می‌گیرد. به ساعت بزرگ وسط سالن نگاه می‌کند و دوباره زنگ را سه‌بار پشت سر هم فشار می‌دهد. خنده ریزی می‌کند و می‌گوید: «اینجا همین‌جوریه اگه کاری داری باید زیاد زنگ بزنی»دریچه نیمه‌باز می‌شود و دختر کله‌اش را به داخل دریچه می‌برد. پاکت را به زنی که فقط روپوش سفیدش معلوم است، نشان می‌دهد. تند تند و با صدایی مبهم با آن زن حرف می‌زند. روی نوک انگشت‌هاش می‌ایستد و تا کمر به داخل دریچۀ فلزی می‌رود. یعنی او هم نگران وصیت مادربزرگش است؟ نکند جنازه‌ها اشتباه شوند، گردنبند و النگو را بندازند گردن میت این دختر، کفن و حوله را خودشان بردارند و فقط دعای دست راست بماند برای مامان جون؟ «حالا من اینجام، سرت خلوت شد بهم بگو باید چکار کنم که کارگزینی نوبتم رو جلو بندازه» و در بسته می‌شود. چشم‌های دخترک برق می‌زند، گوشه پاکت نامه را مثل نخ دندان توی دهانش حرکت می‌دهد. خودش را توی انعکاس فلزی دریچه ورانداز می‌کند. دکمه‌های مانتوش را میزان می‌کند و آرام کنارم می‌ایستد.«زنگو بزنی، میاد بهت میگه چقد دیگه نوبتت میشه. نکنه هول ورت داشته که بوش بزنه توی صورتت» قهقه می‌زند و صدایش توی سالن می‌پیچد. نگهبان نیم‌خیز می‌شود سمت ما، چند مردی که روبروی دریچه برادران منتظر ایستاده‌اند، بر و بر ما را نگاه می‌کنند. نیم چرخ کوتاهی می‌زند و می‌رود پشت سرم.«خوش به‌ حالت، چه قدت بلنده، تنها ایرادی که از من می‌گیرن بخاطر هیکلمه، هرچقد بهشون میگم من دوتا شکم تنهایی زاییدم و بزرگ کردم بازم میگن نمی‌تونی از پس میت‌ها بربیایی»عین گربۀ ترسیده او را مات و مستقیم نگاه می‌کنم. 25 سالی بیشتر ندارد. شادی توی چشمهایش، لبخند ملیحش، ضرب آهنگین نوک انگشتهایش؛ قرار است سُر بخورد روی تخت‌های مرده‌شورخانه. مامان جون اگر اینجا بود حتماً دست می‌گذاشت روی پیشانی دخترک و حمدشفا می‌خواند.«اینقدر رفتم و اومدم تا راضی شدن از فردا بیام برای کارآموزی، میگن بخیه زدن تصادفیا و شستن کارتون خوابا از همه سخت‌تره ولی اینا چیزی نیست. اگه منو فقط قبول کنن، زندگیم تازه شروع میشه»دریچه کامل باز می‌شود. جنازه کفن پیچ شده‌ای را هل می‌دهند روی تخت، زن داد می‌زند «همراهان حاجیه خانم تهرانی تحویل بگیرند.» به سمت دریچه می‌روم، دست می‌اندازد، گره را باز می‌کند و می‌گوید « بفرما زندگی جدیدش شروع شد»سمیرا کیانسمیرا کیانTue, 21 Sep 2021 23:22:41 +0330