https://virgool.ir/feed/@samira.sayadi2690fa2026-11-12 11:44:04https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@samira.sayadi2690https://virgool.ir/@samira.sayadi2690/بسپرش_به_ازکی-nidp9vsgks0bچند شبی تو فکر این بودم که یه سفری برم اما کجا؟...توی یه شب سرد زمستون ...آخه کجا میشه رفت ؟!!ای خدا !!!بلاخره به سرم زد ؛ رفتم تو پارکینگ و چادر ماشینم برداشتم و جمع کردم و ماشین زمانم رو استارت زدم و روشن کردم و بدون هدف مقصد، راهی شدم.سرعت ماشینم خیلی خیلی زیاد بود طوری که هر ۱ دقیقه ۱۰ سال به عقب برمیگشتم .تقریبا یک ساعتی رو طی کردم و همه جا تاریک و وحشتناک و بی سرو صدا و سکوت بود که خودم از صدای نفس کشیدنم میترسیدم ...ناگهان از دور تعدادی نور کم توی بیابون چشم منو به خودشون جلب کرد ؛گفتم برم نزدیکتر ببینم چیه؟آه خدای من !!!آخه چه جوری ...چه طوری ...واقعا من که نمیتونم ؛هیچ وقت ...آهی کشیدم و کمی به فکر فرو رفتم و دلم گرفت ....ای خدا!آخه اینها چه طوری میتونند توی این بیابون تاریک و سرد و وحشتناک رو تحمل کنند اونم با وجود این گرگ ها و حیوانات وحشی و گرسنه ؟!...واقعا زندگی برای اینها چه لذتی داره بدون برق و کمبود آب و ...شب و روز رو سر می‌کنند؟همه اینها تو چند ثانیه تو ی ذهنم رد شد یک دفعه صدای شلیک گلوله و صدای سگ ها رو شنیدم ...مثل اینکه به سمت منه .وای خدا...خیلی ترسیدم و داد زدم :منم...منم...شلیک نکنید ...تو رو خدا ...من کاری به شما ندارم ...کمک ..کمک...شلیک نکنید!یه چند نفری با اسلحه و سگها ،هی به من نزدیک ترو نزدیک تر شدند یکیشون گفت:تو کی هستی؟ اینجا چه میکنی؟گفتم :من...من...زبونم از ترس بند اومده بود و نمیتونستم حرف بزنم .یکی از اونا اومد جلو گفت: آروم باش بیا بریم خونمون ببینم تو کی هست و چکار میکنی اینجا؟رفتیم تو چادرشون و خلاصه همه جریانو براشون تعریف کردم ....اونا آدمای مهربون و خوش قلب بودند ازم خیلی پذیرایی کردند و جابرای خواب کنار آتیش انداختن؛ همین طور که گفت وگو میکردیم من چرت میزدم و هی از خواب می‌پریدم..خلاصه نفهمیدم کی رفتم ...یهو با صدای جیغ و ناله های وحشتناک از خواب پریدم .گفتم چی شده؟اما کسی نبود.از چادر رفتم بیرون دیدم یه چادر آتیش گرفته و همه دارن کمک می‌کنند تا خاموش کنند منم سریع رفتم کمک ...خلاصه آتیش خاموش شد اما چه فایده چیزی نمونده بود، شده بود خاکستر ....همه گریه و ناله می‌کردند و بازم خداروشکر که کسی آسیب ندیده بود .منم گفتم :اشکال نداره .به خیر گذشت .کمی دلداری دادم و گفتم :باید قبل از هر حادثه و اتفاقی باید خودتو #بسپریش _به_ازکی اونا با تعجب گفتند:از کی؟گفتم :#بسپرش_به_ازکیبازم گفتند:خب کی؟اونو که میگی کیه؟گفتم :اون کسی نیست .#از کی...یه نوع بیمه هست که همیشه و همه جا و همه ساعت و شب و روز کنارت هست و هیچ وقت تنها نیستی ...اونا با تعجب نگاه هم دیگه می‌کردند گفتند :چه خوبه ...مگه میشه ...اگه بشه که خیلی خوبه ..حالا کجا بریم ‌؟گفتم :هیچ جا نیاز نیست بری #از کی همه جا هست .حتی اینجا ..گفتم :سردهست بیاین بریم تو چادر تا براتون توضیح بدمهمه با ذوق و شوق اومدن و با تمام وجود به تک تک حرف های من گوش می‌دادند .ساعت ۴ بود تقریبا گفتم:میخواهید الان براتون ثبت نام کنم ؟گفتند :الان !نصف شبی؟!گفتم: اره.هر موقع اراده کنی میشه ...همه خنده رو لبهاشون گفتند :باشه همین الان برامون ثبت نام کن.منم گوشیمو برداشتم و همه رو #سپردم_ به_ از کی اونم چه بیمه هایی ...بیمه درمان بیمه حوادث هم فردی و هم گروهی بیمه خانه " آتش سوزی خانه و چادر و زلزله و سیل "بیمه عمر " مستمری فوت در اثر حادثه"بیمه مسافرتی "ییلاق و قشلاق "خلاصه همه‌ی آدمای مهربون و خوش قلب و غیور و دلیر عشایر عزیزمو #سپردمشون_به_ازکیاز خوشحالی همه اونا، خوش حال بودم و به خودم افتخار میکردم که تونستم یه کار خوب و مفید رو انجام بدم .کم کم صبح شد .ازم پذیرایی کردند و صبحانه خوردم اونم چه صبحانه ای !!!رفتم سوار ماشین زمان شدم و به خونه برگشتم .خلاصه بعد از اون جریان تصمیم گرفتم هر چند روز یک بار یه سفری برم و همه ی هم نوعان خودمو #به_ ازکی بسپارم . البته نه سفر شبانه ...#بسپرش _به_ازکیسمیرا صیادیسمیرا صیادیSat, 25 Nov 2023 00:45:50 +0330