https://virgool.ir/feed/@sami.ariaبه شوقِ هنرfa2026-11-12 07:09:05https://files.virgool.ir/upload/users/71785/avatar/3uSLoP.pnghttps://virgool.ir/@sami.ariahttps://virgool.ir/@sami.aria/julie-green-شام-آخر-h8sa3bpmsza0Julie Green |The Last Supper 1947جولی گرین بیش از یک دهه است که درخواست های " آخرین وعده غذای" زندانیان را روی بشقاب های چینی سفید نقاشی میکند.هر بشقاب بیش از هر چیز تنوع و پیشینه فرهنگی و اخلاقی انسان های مختلف را برای من تداعی میکند.Julie Green | The Last Supper من شخصا بشقاب سیب برایم از همه عجیب تر و اسرار آمیز تر بود. سیب!Julie Green | The Last Supper گرین معتقد است که نقاشی بشقاب ها را تا زمانی که مجازات اعدام حذف شود ادامه خواهد داد.Julie Green | The Last Supper جولی گرین:" اندی وارهول گفت که هنرمند آینده فقط اشاره خواهد کرد, من نقاشی میکنم که اشاره کنم."Sami.MehrariaSami.MehrariaMon, 28 Oct 2019 17:25:01 +0330https://virgool.ir/@sami.aria/frida-kahlo-1925-هنر-و-رنج-ovjtjh4fyq5r|این یک برداشت شخصی است.| 'Self Portrait with Thorn Necklace and Hummingbird'1940در سال 1925 فریدا از تصادف سخت و مرگباری, نجات پیدا می کند. دردی تا پایان عمر همراه او ماند. بعد از آن جراحی های بسیار، درد ها و رنج ها، تنهایی، سقط جنین های مکرر، سینه بند های آهنی و گچی و قطع پای راستش که در نهایت منجر به مرگ او شد, او را رها نکرد. بعد از آن حادثه و ماندن در تخت تصمیم گرفت نقاشی کند. در خاطرات روزانه اش نوشته " من نمرده ام, به علاوه دلیلی برای ادامه زندگی دارم و آن هم نقاشی است."من زیاد نوشتن بلد نیستم. این روزها بیشتر از هر کسی نیاز داشتم دوباره کتاب ها، مجله ها و نقاشی های فریدا رو بارها و بارها ورق بزنم. لحظاتی که انگار در همان سینه بند فلزی محبوس شدم. دیدن استقامت و شوق انسان ها برای زندگی و هنر همیشه برایم رهایی بخش بوده.فریدا در جهانی زندگی می کرد که خود آن را ساخته بود. از دردها و رنج ها، از هویت، ترس، از عشق از نا امیدی ها و تلاشش برای زندگی. تمام آن جهان خودش بود.تاثیر عشق، جدایی، درد های جسمی و مرگ همواره در نقاشی هایش جاری بود. نمادها در نقاشی های فریدا تسکین دهنده نیستند. هر آنچه هست واقعیت های زندگی او بود. تلاش برای زندگی، عشق و تصویر کردن واقعیت هر آنچه زندگی اش را می ساخت. در زندگی تاریخ هایی هست که مثل همان تصادف در زندگی فریدا, رنج هایش تا پایان می ماند. انگار که همیشه در همان سینه بند فلزی و گچی فرو رفتی. اما چند نفر شانس این را دارن که در همان حالت آینه ای نصب کنند در بالای سر خود و هر آنچه هست ببینند. هر آنچه هست نقاشی کنند. من در آن زن شوق ساختن میبینم. ساختن جهان خودش.با رنگ های خودش، نمادهای خودش، رنج های خودش.با عشق.نقاشی های فریدا برای من، تمام رنج ها و شوق و و تلاش و شور و راز های درون خودم است. ارتباط نمادین هر آنچه از درون انسان آغاز می شود و به دنیای واقعی می آید. هر آنچه را که نمی توانم بگویم. در تمام آن رنج ها, من ایستادن میبینم و خود بودن. هیچ کدام از نقاشی های فریدا برای من احساس غم و سنگینی ندارد بلکه تماما شجاعت و استقامت و شور زندگی است.از خاطرات روزانه فریدا:می خواستم بتوانم آن کسی باشم که دوست داشتم باشم, آن سوی پرده جنون. تمام روز دسته گل درست می کردم. رنج و عشق و مهربانی را نقاشی میکردم. در دل به حماقت دیگران می خندیدم و آنها با خود می گفتند: دیوانه بیچاره.دنیای خود را می ساختم.Tree of Hope, Keep Firm, 1946|کاش من گل های روی موهای فریدا بودم اما در آن زندگی نقش داشتم.|Sami.MehrariaSami.MehrariaSat, 12 Oct 2019 18:52:02 +0330