https://virgool.ir/feed/@samanemohammadi5fa2026-11-11 15:27:41https://files.virgool.ir/upload/users/12960/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@samanemohammadi5https://virgool.ir/@samanemohammadi5/کتابخوانی-که-قبول-دارد-نویسنده-نیست-ihzfnsba6qw7سمانه محمدی برای نوشتن نبود که شروع کردم بخوانمبرای این بود که حس کردم کارهایی که دیگران را شگفت‌زده، آرام و خوشحال می‌کند هیچکدام برای من جذاب نیستبرای نوشتن نخواندم و هرگاه نوشتم حس کردم شبیه یکی از کتاب‌هایی که خوانده‌ام نوشته‌امشبیه یکی از نویسنده‌هایی که می‌پرستیدمشاننهدر حد آن‌ها نهفقط شبیه به آن‌هامن ناخواسته تقلید می‌کنماحساس گناه از نوشتن دارمچرا که اعتقاد دارم در هنری چون نوشتنکم و معمولی بودن یک گناه است.یا باید عالی باشم (و این درصورتی خواهد بود که خود را وقف نوشتن کنم و خب برای نوشتن استعدادی در خودم سراغ داشته باشم. بیخیال این حرف‌ها که می‌گویند تلاش استعداد می‌آورد و استعداد اولویت نیست و.... باور نکرده و نمی‌کنمشخصی که نویسندگی در ذاتش نباشد بتواند شاهکاری بیافریند)یا نباید بنویسم و اگر می‌نویسم به قصد نوشتن نه، به قصد آرام کردن ذهنم باشد .برای او نوشتم لطفا این کتاب را دوست داشته باش چون من عاشق این کتابمخطم چون هول کرده بودم بد شد. کتابِ خوبِ نادر ابراهیمی از چشمم افتاد. حس کردم کتاب را حیف کرده‌ام... بعد به جمله‌ام دقت کردم! چقدر من خودخواه بودم. چرا باید به زور دوستش داشته‌ باشد!جلد دیگری از همان کتاب تهیه کردم و برایش فرستادمو چیزی ننوشتم.من آدم نوشتن نبودم! به همین سادگیحتی در جملات کوتاهی که روزانه به کار می‌بردم. تصمیم گرفتم ننویسمهمیشه خواندم و خواندمیکی پرسید فلان کتاب خوب استگفتم آره خیلیگفت فلان خط از صفحه‌ی فلان، فلان جمله را گفته بود یادت که می‌آید!و دیدم باید جواب پس بدهم بخاطر حافظه‌ی خرابمدیگر نگفتم کتاب می‌خوانمپیش دکتر رفتم گفتم حافظه‌ام تحلیل می‌رودو من حس می‌کنم هر چه میخوانم در ظرفی میریزم که ته ظرف سوراخ استگفتم و گفتم و مثال زدمگفت صدسال تنهایی را خوانده‌ای؟آن را بخوانی کامل میتوانی از خودت ناامید بشویاما لطفا فکر نکن تو فراموش کرده‌‌ایهنگام خواندن کتاب لذت برده‌ایو سرگذشت و جملات مهم در تو تاثیر گذاشته‌اند خواه یادت بیاید یا نیاید(برای پز دادن کتاب نخوانیم)من برای نوشتن نبود که می‌خواندممی‌خواندم چون حس می‌کردم دنیای اطرافم گنگ استو دنیای کتاب برایم ملموس‌تر استکریستین بوبن جمله به جمله و بریده بریده تو را در صفحات کتاب غرق می‌کند، پریشانت می‌کند اما رهایت نمی‌کندکتاب را می‌بندیحس می‌کنی ده سال فهمیده‌تر شده‌ایمحمود دولت آبادی به غم‌هایت که هیچ‌گاه نتوانستی به زبان بیاوری چنگ می‌زندمی‌شویدت و وقتی کتاب را می‌بندی حس می‌کنی ساعت‌ها با یکی درد و دل کرده‌ای و حالا وقت این است آرام بخوابیمن می‌خواندم وقتی تنهای تنها بودموقتی حس می‌کردم غم دارموقتی حس می‌کردم شادمو پدرم همیشه می‌گفت انقدر می‌خوانی خطرآفرین می‌شویمدت‌ها فکر کردم چه می‌گویدحالا می‌فهمم وقتی می‌خوانیتو صدهزارآدمی در قالب یک آدم تمام آدم‌هایی که در کتاب‌ها بودند در تو زندگی می‌کنند چه یادت بیاید چه نیایدتو صد هزارنوعِ متفاوت از شجاعت، ترس، امید، خشم و ... را در خودت داری. باز هم چه یادت بیاد چه....بخوان اما کسی که نمی‌‌خواند را محکوم نکنبخوان اما از دیگران امتحانِ کتاب خواندن نگیربخوان اما برای زیبایی قفسه کتابت کتاب را نگه ندار!کتابت را برای دوباره خواندن، برای هدیه دادن، برای مرور اطلاعات نگه دار...لطفاsamane mohammadisamane mohammadiSat, 04 Apr 2020 07:56:20 +0430