https://virgool.ir/feed/@samaneh_nsr.zهمه آدما یه نویسنده تو درونشون دارن شاید و حالا اون بخش من، هرازگاهی قلم به دست میگیره و مینویسه تا صداشو به گوش بقیه برسونهfa2026-11-12 14:27:00https://files.virgool.ir/upload/users/4934/avatar/DVVE0m.pnghttps://virgool.ir/@samaneh_nsr.zhttps://virgool.ir/@samaneh_nsr.z/آنکه-آنچه-نامش-امید-است-youqg9uwnwpv•در میانه عصری داغ•دوباره به تو می‌اندیشم•به کم وکاستی‌هایت•سردرگمی‌ها و زخم‌هایت•خستگی‌ها وافت و خیزهایت•فکر می‌کنی اینبار آخر است•دیگر بلند نخواهم شد•که کاش بلند نشوم•اما زندگی، امان از زندگی...•بلندت میکند تا دوباره بکوبتت•این بار شاید حتی سخت تر•و تو می پرسی برای چه؟•شاید این دور، باطل بی انتهاست•اما زندگی، امان از زندگی...•می فریبدت، امیدت میدهد•و تو دوباره کودک میشوی، میخندی و بلند می شوی•و می آویزی به نخی کم توان•بالا میروی، کمی بالاتر•و حالا دوباره نوبت شگفتی زندگی استمعلق میشوی، افتاده، خسته، غمگین ...•حالا میفهمم مولانا را«یک ریسمان فکندی، بردیم بر بلندیآن رسیمان گسسته، من در هوا معلق»nsamaneh74nsamaneh74Sun, 29 Jun 2025 17:18:34 +0330https://virgool.ir/@samaneh_nsr.z/امروز-اولین-روز-کاری-بعد-از-دوازده-روز-جنگ-است-tex2gdeyykfzما در ایران زندگی می‌کنیم؛ وطنی که گویی بدون بحران معنایی برای خود ندارد! برای چندین نسل است که ما به بی‌ثباتی اقتصادی تا تحریم، تورم و آینده‌ای که هیچ‌وقت قابل پیش‌بینی نبوده؛ خو گرفته‌ایم؛ مگر نه؟ و راستش در دل همه‌ی این‌ سختی‌ها و ابهاماتی که به راحتی می‌تواند یک فرد سفید پوست اروپایی و آمریکایی را از پا دربیاورد (بگذارید حداقل کمی جاجشان کنم)، باز هم تلاش کرده‌ایم مسیر خودمان را بسازیم.اما احتمالا با من موافقید که جنگ… هیچ‌وقت بخشی از تصور ما از آینده نبود. حتی آنهایی که یکبار جنگی 8 ساله را با خون دل زندگی کردند. نه به این خاطر که نمی‌دانستیم ممکن است اتفاق بیفتد، بلکه چون باورش نمی‌کردیم یا شاید دلمان نمی‌خواست باورش کنیم.حالا، بعد از دوازده روز، خیلی چیزها فرق کرده. بسیاری از ما دیگر آن آدم‌های قبل نیستیم. بعضی‌ها عزیز جانی را از دست داده‌اند. خیلی‌ها به بسیاری چیزها بیشتر بی‌اعتماد شده‌اند؛ بعضی دیگر تنها با یک احساس عمیق بی‌ثباتی روبه‌رو هستند؛ و بیشتر از همیشه، مهاجرت برایشان جدی شده و همین روزهاست که بخواهیم از خیل عظیم دیگری از دوستان و آشنایانمان خداحافظی کنیم. بله؛ وطن عزیزمان باز هم خالی تر خواهد شد، حتی اگر 92 میلیون باشیم.در اولین روز رسمی کاری بعد از جنگ! و در محل کار، در چهره‌ همه همکارانم سردرگمی غمناکی موج میزد. همه بودند، اما انگار نه‌تمام و نه‌واقعی. تلاش می‌کردیم مفید باشیم و کار کمال و تمامی انجام دهیم، اما در این 12 روز، گویی تمرکز و انگیزه هم چمدانشان را بسته‌اند و به سفر دوری رفته‌اند و انگار منتظر جرقه امیدی هستند تا دلشان بخواهد برگردند.و آری ما به روی زندگی لبخند می‌زنیم، اما از آن لبخندهای مونالیزا وار که خبر از غمی جانکاه می‌دهد.می‌گویید سیاه نمایی می‌کنم؛ کاش چنین باشد و به من و همه آنهایی که مثل من هستند اثبات شود که این پرشین کت زیبا هنوز جایی برای زیستن است و ما مردم همیشه سمج امیدوار می‌توانیم در بهتر کردنش دخل و تصرفی داشته باشیم که بهتر کردن وطن به معنی زندگی بهتر برای خودمان و نسل‌های بعدی خواهد بود.من این روزها و بعد از چنین تجربه‌ای، دلم می‌خواهد همه چیز را رها کنم و بروم؛ به کجا؛ نمیدانم. اما دارم تلاش می‌کنم با آن ور غمگین سخت جانم صحبت کنم و بگویم؛ عزیزکم تو بارها فهمیده‌ای که زندگی ادامه دارد؛ پس دوباره سلول‌های خاکستری مغزت را به کار بنداز و ببین باید چطور ادامه داد.اما راستش هنوز به خودم خیلی سخت نمی‌گیرم؛ می‌دانم دوام آوردن هم اصولی دارد و شاید بودن در کنار هم، همدلی و آگاهی هنوز بتواند خیلی از ارزش‌های از دست رفته را در دل ما زنده کند.شما این روزها چطورید؟ ایا می‌تونید به آینده فکر کنید و ادامه دهید؟nsamaneh74nsamaneh74Sun, 29 Jun 2025 12:13:43 +0330https://virgool.ir/@samaneh_nsr.z/مجنون-قشنگم-این-قدر-خوب-چرایی-n3hurpyqlcfjدیروز که دوباره در سر راهم دیدمش و بی اختیار لبخند به لبم نشست به طور جدی به خودم گفتم: نه دیگه واقعا نمیشه؛ باید بفهم چرا از بین این همه، مجنون رو انقدر دوست دارم؟بله میدونم؛ ترکیب و آرایشش زیر آفتاب خرداد با ترکیب هوای ملایم، چیز معرکه‌ای خلق کرده بود. از اون تصویرها که مطمئنی فقط چشم میتونه ثبتش کنه و دوربین تواناییش رو نداره. اما این برای بقیه درخت های اونجا مگه صدق نمیکنه؟پرین هم زیر درخت مجنون می‌نشستیادم افتاد موقع بچگی یه سریالی از تلویزیون پخش میشد به اسم «پرین»، دختر بی خانمانی که نمیدونست بابابزرگش یه ادم پولداره و خودش مجبور بود با خر و کالسکه اش مسافرت کنه و توی یه کلبه خراب کنار برکه و درخت‌های بید مجنون زندگی میکردو بله من عاشق اون صحنه ای بودم که پرین با آرامش تمام زیر درخت بید مجنون مینشست و شاید داستان علاقه من به مجنون هم از همین قصه زمان بچگیم میاد: اون آرامش، سکوت و استقلالی که اون دختر جوون داشتمغز و روح پیچیده است؛ اما مطمئنم شما هم قبول دارین که این درخت بید مجنون واقعاااا زیباست؛ به خصوص وقتی زلف هاش توی باد می‌رقصه و راستش برخلاف قصه ها که به غم معروفه؛ برای من نماد آزادی و رهایی و آرامشه.اما دلم میخواد درباره این درخت بیشتر بدونم؛ پس اونچه که یادگرفتم رو با شما هم به اشتراک میذارم:درخت بید مجنون (با نام علمی Salix babylonica) یکی از شاعرانه‌ترین، رؤیایی‌ترین و در عین حال رازآلودترین درختان دنیاست. همون درختی که وقتی باد می‌پیچه، انگار دلش گرفته، مثل آدمی که موهاشو ریخته جلو صورتش، نشسته و گریه می‌کنه...معرفی کلیبید مجنون از خانواده‌ی بیدیان (Salicaceae) هست و بومی کشور چین محسوب می‌شه، هرچند که در بسیاری از نقاط جهان از جمله ایران، اروپا، آمریکای شمالی و آسیا کاشته شده.ویژگی‌های ظاهریارتفاع: معمولاً بین ۱۰ تا ۲۵ متر رشد می‌کنه.شاخه‌ها: باریک، بلند و خمیده، طوری که به سمت پایین می‌ریزن. این همون چیزیه که «مجنون» ش کرده.برگ‌ها: باریک، کشیده، سبز مایل به خاکستری. در پاییز زرد می‌شن و می‌ریزن.گل‌ها: نر و ماده جدا هستن، روی درخت‌های جدا؛ به شکل گل‌آذین‌های سنبله‌ای (کاتکین).ریشه‌ها: سطحی و گسترده، گاهی حتی تهاجمی. به همین خاطر نباید نزدیک لوله‌کشی یا فونداسیون خونه‌ها کاشته بشه.زیستگاه و شرایط رشدآب: عاشق رطوبته. کنار نهر، برکه، یا جاهایی که خاک همیشه نمناکه، بهترین جا برای رشدشه.نور: آفتاب‌دوست کامل. اما نیم‌سایه هم تاب میاره.خاک: خاک سبک، مرطوب، با زهکشی خوب.کاربردهازیبایی‌شناسی و منظرسازی: درختی‌ست مناسب پارک‌ها، باغ‌ها، حیاط‌ها؛ چون حس عرفانی و شاعرانه‌ای ایجاد می‌کنه.کنترل فرسایش خاک: به خاطر ریشه‌های گسترده‌اش، می‌تونه از شسته شدن خاک کنار رودخانه‌ها جلوگیری کنه.دارویی: پوست بید حاوی سالیسینه، ماده‌ای که به آسپرین شبیهه و خواص ضدالتهابی داره. (اگرچه بید مجنون به‌طور خاص، کمتر از گونه‌های دیگه در دارو استفاده می‌شه.)نماد و معنی در فرهنگ‌هادر ادبیات فارسی و عرفان، بید مجنون نماد غم، دلدادگی و فروتنیه. گویی سر به زیر افکنده، عاشقی خاموش.در فرهنگ غرب، گاهی نماد اندوه، مرگ یا سوگواری‌ست. به‌ویژه در قبرستان‌ها دیده می‌شه.در فنگ‌شویی چینی، بید مجنون اگرچه زیباست، اما نماد انرژی «غم» و «پایان» شمرده می‌شه و توصیه نمی‌شه در حیاط خانه کاشته بشه.نکات مهمعمر متوسط داره؛ حدود ۳۰ تا ۵۰ سال.آسیب‌پذیر در برابر آفات و بیماری‌هاست، به‌خصوص قارچ‌ها و شته‌ها.به سرعت رشد می‌کنه، اما چوبش نرم و شکننده‌ست.و در آخر نگاه شاعرانه ای به مجنون زیبابید مجنون، منو یاد شاعر خاموشی میندازه که روی دفتر باد، شعراشو مینویسه.اگه فرصتی گیر آوردی زیر سایه این درخت بشین، آروم میشی. از غم دنیا فارغ میشی و حالت خوب میشه. مطمئن باش.nsamaneh74nsamaneh74Fri, 06 Jun 2025 12:07:13 +0330https://virgool.ir/@samaneh_nsr.z/پرنده-سیاه-داستان-هم-نشینی-یک-قهرمان-با-شیطان-ive01b3tjrxtاگر دوست دارید یک سریال جنایی تقریبا نفس‌گیر را تماشا کنید و به این شیوه کمی آدرنالین در بدنتان ترشح شود، پیشنهاد می‌کنم سریال black bird را ببینید؛ مینی سریالی 6 قسمتی، جدید (سال 2021)، با بازی‌های دوست‌داشتنی و از همه مهم‌تر بر اساس یک داستان واقعی که هنوز شخصیت‌های اصلی آن در قید حیاتند.جیمی کین، قهرمان اصلی سریال، در واقعیت هم یک قهرمان است، قهرمان فوتبال و البته ثروتمند. ثروتش را هم از راه به‌خصوصی به دست آورده: فروش مواد مخدر و قاچاق اسلحه. رابطه بسیار عالی با پدرش دارد و بسیار خوش‌شانس است که توانسته نه تنها افتخار پدرش باشد، بلکه زندگی مرفه‌تری برای پدرش دست‌و‌پا کند. تا اینجای داستان، جرم و جنایتی در کار نیست؛ اما دست تقدیر به طرز عجیبی این قهرمان فوتبال سابق و دراگ دیلر امروز را به قاتلی سریالی پیوند می‌دهد. او باید بفهمد لری هال (قاتل سریالی 21 زن)، مقتول‌ها را کجا دفن کرده و از او اعتراف هم بگیرد. چرا باید اینکار را کند؟ چون مجبور است. چون حالا خودش برای دراگ دیلر و قاچاق اسلحه‌اش 10 سال زندانی شده و با اینکه زندان چندان هم به مذاقش بد نیامده، به دلیلی که در داستان خواهید فهمید باید مدت زمان حبسش را به کمترین حالت ممکن برساند و به همین علت پسبا FBI معامله می‌کند تا برای چندین ماه نامعلوم در یکی از مخوف‌ترین زندان‌‌ها با قاتلی که ذکرش رفت هم‌نشینی کند تا با دوستی و جلب اعتماد او از او حرف بکشد.چرا او انتخاب می‌شود؟ بگذارید به پای شخصیت کاریزماتیک و به قول فیلم مردم‌دارش (کاریزما، دنیا و ادم ها را تغییر میدهد، شما اینطور فکر نمیکنید؟ )آیا موفق می‌شود؟ پیشنهاد می‌کنم داستان را ببینید. بازی‌ افرادی که شخصیت جیمی کین و لری هال را بازی می‌کنند، عالی است و حتما در طول داستان بارها خواهید گفت: دمتون گرم چقد عالی توی نقش فرورفتین (اگر مانند من به بازی‌ها اهمیت می‌دهید)یک بازیگر زیبای زن دارد که بعد از این که فیلم تمام شد فهمیدم کلا ایرانی است و خوب آن غرور ملی‌ شما هم کمی راضی می‌شود. این بازیگر البته فقط زیبا نیست، در فیلم نقش مهم و نسبتا قدرتمندی هم دارد. بعد از این دیدن این داستان چه چیزهایی در مغزتان بولد خواهند شد؟حتما به شخصیت‌تان ربط خواهد داشت و به اینکه به چیزهایی در هر داستانی اهمیت می‌دهید، اما در ذهن من موارد زیر طبقه‌بندی شد: 1. تربیت فرزند در بچگی مهم است؛ ممکن است با کارهایتان از یک فرد بدبخت معمولی، یک قاتل سریالی بسازید و یا یک قهرمان فوتبال و خلاصه اینکه بسیاری از آدم ها اصلا لیاقت بچه دار شدن را ندارند. پس خواهش میکنم قبل از بچه دار شدن کمی بیشتر فکر کنید. 2. به نشانه های بیماری و غیرعادی بودن در زندگی فرزندان تان بی اهمیت نباشید، حتی اگر فقیر هستید و جیبتان خالی است. چون ممکن است کسی را از تبدیل شدن به یک قاتل سریالی منصرف کنید و جهانی را نجات دهید. 3. نیت و خواسته و کردار شما، آینده خودتان و بچه هایتان را می سازند. چرا این را می‌گویم؟ لطفا صبور باشید و تا قسمت چهارم فیلم را تماشا کنید؛ آنجا که با وجود پست پدر قاتل زنجیره‌ای بهتر آشنا خواهید شد. 4. امان از تنهایی و دیده نشدن؛ چه عقده هایی که در آدم بیدار نمیکند و صدها تعجب برای میل شدید جنسی آدم ها که باعث شده دنیا به جای ترسناکی تبدیل شود؛ جایی که ادم ها قاتل می‌شوند. 5. آدم هایی که ویژگی‌های خوب ظاهری و شخصیتی دارند، چقدر می‌توانند از آدم های معمولی تر جلوتر باشند و چقدر خوب می‌شود این آدم ها قدر خودشان و زندگی را هم بدانند (نکته اخلاقی نصیحت گونه و در عین حال منفی بافی است، به بزرگواری خودتان ببخشید). 6. رابطه با آدم ها و یادگیری رابطه با ادم ها بسیار مهم است. خدا را چه دیدید، شاید مجبور شدید برای نجات جان خودتان هم که شده با یک قاتل حرفه ای دم خور باشید. کاش در مدرسه بیشتر درباره روابط یاد میگرفتیم. کنجکاوی بعد از تماشای فیلماگر بعد از دیدن فیلم مانند من خواستید بیشتر درباره شخصیت های اصلی این داستان واقعی بدانید، میتوانید این لینک را بخوانید. اما حتما بعد از اتمام سریال اینکار را کنید تا چیزی اسپول نشود و لذت دیدن داستان با آدرنالین نسبتا خوب از بین نرود: Black Bird vs. the True Story of James Keene and Larry Hallnsamaneh74nsamaneh74Fri, 30 May 2025 18:29:18 +0330https://virgool.ir/@samaneh_nsr.z/خاطرات-یک-آدم-کش-wztlcq9mjelhاین تیتر، دقیقا نام کتابی است که دوبار خواندمش و دلم خواست درباره‌اش بنویسمنه آن‌چنان مرا تحت تاثیر قرار داد و نه آنچنان بد بود که فکرم مشغولش نشود (این نوشته اصلا حاوی اسپویل نیست؛ پس خیالتان راحت، اگر حال و حوصله داشتید تا انتهای متن را با من همراه باشید).پس چرا دو بار خواندمنش؟ راستش جاهایی از داستان برایم گنگ بود؛ میخواستم بدانم شخصیت ضد قهرمان داستان چرا و چطور به آنجا رسید و راستش را بخواهید در نهایت باید خودتان با دانش اندک پزشکی و روان‌شناسی که دارید و یا با فیلم‌هایی که درباره جرم و جنایت دیده‌اید (مثلا mind hunter) درباره قاتل داستان و اعمالش قضاوت کنید.می‌گویم قاتل، چون واقعا کتاب درباره یک قاتل است؛ قاتلی که قرار است سرنوشت روزهای پایانی مانده به مرگش را بخوانید. روزهایی که با شرایط عجیبی دست‌و‌پنجه نرم می‌کند! چه شرایطی؟ آلزایمر! درست خوانده‌اید. همان بیماری ترسناکی که این روزها بسیاری به آن مبتلا می‌شوند و راستش من تا حالا سه بار از نزدیک کسانی را دیده‌ام که به این بیماری مبتلا شده‌اند و باید بگویم از آن بیماری‌هایی است که هیچ کس دلش نمیخواهد به آن مبتلا شود. شاید به قول یکی از دوستانم بهتر است همان موقع که فهمیدم به آلزایمر مبتلا شده‌‌ام، به کسی بگویم تا من را با یک گلوله بکشد. می‌دانید چون قرار است از اسپویل خبری نباشد، نمی‌توانم چیز زیادی از داستان بگویم؛ اما به شما اطمینان می‌دهم که کتاب ارزش خواندن دارد (البته اگر مانند من زیاد کتاب نخوانده باشید و هدف خاصی هم از خواندن کتاب‌ها دنبال نکنید؛ بیشتر بخواهید سرگرم شوید و ماجراهای مختلفی بخوانید و یا در جهان‌های مختلفی غرق شوید و مثل من به خلاقیت نویسنده‌ها احسنت و آفرین بگویید). اینجا میخواهم فقط چند جمله‌ای درباره آخر و عاقبت آدم‌ها با بیماری آلزایمر بگویم. اصلا فکرش را کرده‌اید ممکن است شما هم به آلزایمر مبتلا شوید و یا مثلا یک نفر که خیلی هم برایتان عزیز است، به این بیماری مبتلا شود؟ چقدر درباره این بیماری می‌دانید؟ راستش وقتی این کتاب را بخوانید چیزهای زیادی (در قالب داستان) درباره شرایط ترسناک این بیماری خواهید فهمید. من هر بار که چیز جدیدی از آلزایمر و آن هم از روی این داستان میفهمیدم، به خودم میگفتم یعنی مغز و ذهن ما انقدر در جان بخشیدن معنادار زندگی ما تاثیرگذارند و ما اینقدر ساده با آن برخورد می‌کنیم!این کتاب، سازوکاری که آلزایمر در زندگی یک انسان به نمایش می‌گذارد را به تصویر می‌کشد؛ البته در غالب انسان قاتلی که انگار بدون آنکه بداند، بیماری‌های روانی مختلفی را از دوران کودکی با خود حمل می‌کند.بعد از خواندن این کتاب چه حرف‌هایی در مغز و روانم ثبت شد؟ 👇دنیا جای پرتلاطم هچل هفتی است؛ بی‌سر و ته؛ پر از عیب‌ها و نواقص عجیب و غریب که حتی به مخیله‌ شما و خیلی از بشرهای دوپا خطور هم نمیکند؛ در عین حال این انسانی که خودش را موجود غدرقدرتمندی تصور می‌کند و اینقدر بیخیالانه در حال از بین بردن زمین و زمانش است، بسیار ضعیف و شکننده است و به حد غایت نیازمند ارتباط و اجتماع و روابط انسانی. به مهر و محبت و داشتن تعلق محتاج است؛ حتی اگر یک قاتل حرفه‌ای آدم گریز باشد. nsamaneh74nsamaneh74Fri, 23 May 2025 13:31:13 +0330https://virgool.ir/@samaneh_nsr.z/تجربیات-یک-غرفه-دار-در-الکامپ-26-خوشی-ها-و-ناراحتی-ها-mvdp85ja2f8bاجازه دهید بی‌آنکه سرتان را درد بیاورم، از تجربیاتی با شما بگویم که به شخصه خودم در نمایشگاه داشتم و البته بخشی از آنها را با همکارانم هم به اشتراک گذاشتم و بنابراین از دید خودم، با خطای شناختی و قضاوت کمتری لکه‌دارشده‌اند:نکته‌های هماهنگ‌سازی نمایشگاه1. هماهنگ‌سازی نمایشگاه تقریبا دیر انجام شد؛ فکرش را بکنید شما باید دقیقا روز قبل از نمایشگاه غرفه را تحویل می‌گرفتید و جزئیات تمام و کمال آن را به پایان می‌رساندید، آن هم نه از ابتدای صبح، بلکه از کله ظهر!البته اگر نیرو یا نیروهای تداراکات می‌داشتید، احتمالا این شرایط چندان آدرنالین شما را بالا نمی‌برد و خستگی به جان‌تان نمی‌نشاند، به هر حال کار تیمی و افرادی که در این حوزه تجربه دارند، به قول امروزی‌ها، «کار را درمی‌آورد».اما مشکل برای شرکت‌های کوچکی که نیروی تداراکات خاصی نداشتند، داستان پرغصه و سختی می‌شد (این را بگویم که شرکت‌های کوچک به قول فرنگی‌ها، برای سِروایو (Survive) قضیه، سعی می‌کنند با کمترین هزینه، کار را دربیاورند و در نتیجه دلتان خوش است اگر به فکر نیروی تدارکات باشید). در چنین اوضاع و احوالی ما هم تصمیم گرفتیم برای اینکه دلمان خنک شود، تا حدی هماهنگ‌کنندگان نمایشگاه را فحش باران کنیم و تا دلتان بخواهد نواقص را بزرگ کردیم و از آنها کینه به دل گرفتیم. اما بالاخره کار با نتیجه دلخواه و مقدار زیادی خستگی به پایان خوش رسید.2. حتی شرکت‌های بزرگ هم، روز اول نمایشگاه به صورت صد در صد آماده نبودند و به شخصه شاهد بودم که در روزهای دوم و سوم هم با تلاش شبانه‌روزی طراحات گرافیک هنرمند و البته کپی‌رایترها، تجهیزات و بنرها را از چاپ‌خانه‌های محترم می‌گرفتند و به در و دیوار غرفه نصب می‌کردند تا علاوه بر حفظ آبرو و شان آن شرکت محترم، چشم نوازی خوبی هم برای بازدیدکنندگان کوچک و بزرگ اتفاق بیفتد.جذابیت‌های بصری نمایشگاه الکامپ 261. فکرش را بکنید، بعضی از آن شرکت‌های کله بزرگ و کوچک کار جالبی کرده بودند: بادکنک با طرح و لوگو شرکت داشتند و به بازدیدکنندگان گروه سنی الف و احتمالا ب هدیه می‌دادند. به این ترتیب دل این خردسالان عزیزی که در این گرمای طاقت‌فرسا به همراه پدر و مادر فرهیخته به نمایشگاه آماده بودند هم شاد می‌شد.2. از همکارانی که قرار است در غرفه بایستند، بخواهید لباس زیبا بپوشند؛ برای مثال اگر آقا هستند، پوشیدن کت و شلوار مشکی و سرمه‌ای، بسیار جواب است و به خوبی چشم‌ها را به سمت غرفه می‌چرخاند و قابلیت کراش برای همه ایجاد می‌کنند ? و برای خانم‌ها هم دیگر نیازی به گفتن نیست، چون به تنهایی جذابند (از طرف یک فمنیست ?)2. این نمایشگاه که گذشت، اما اگر می‌خواهید با اشتیاق بیشتری از طرف بازدیدکنندگان روبرو شوید، یک گیفت کوچک (بله، منظورمان همان هدیه خودمان است که در اینجا منظور را به طور کامل نمی‌رساند)، روی میز‌هایتان داشته باشید تا آنها را با احتمال بیشتری به غرفه خود جذب کنید.اما دوست دارم سرتان را کمی درد بیاورم و این بحث شیرین برای بازدیدکنندگان و پرخرج برای شمای کارفرما را بیشتر بسط و گسترش بدهم. پس لطفا اگر تا اینجای داستان، صفحه را نبسته و نویسنده را فحش باران نکرده‌اید، در ادامه هم وقت ارزشمندتان را صرف خواندن این متن کنید که می‌خواهم تجربیات گرانقدرم را با شما به اشتراک بگذارم که در هر کوچه و بازاری نمی‌توانید آن را پیدا کنید.تجربیاتی برای خلق رضایت بهتر در بازدیدکننده‌ها1. اصلا لازم نیست گیفت بزرگی در نظر گرفته باشید که شما را مجبور کند جیب‌های خود را خالی کنید، گاهی حتی یک پیکسل زیبا با لوگو شرکت و یا حرف‌های دلنشین و البته انگیزشی هم دل بازدیدکنندگان را به قدری شاد می‌کند که حالتان به کلی عوض می‌شود و به خودتان افتخار می‌کنید که چنین کار ساده‌ای را انجام داده‌اید که نتیجه به این دلچسپیایجاد کرده کرده است.2. تهیه این گیفت‌ها اگر شرکت کوچکی هستید که می‌خواهد میان قد بلندهای حوزه خود، اعتماد به نفس داشته باشد، از دید اینجانب بسیار حیاتی و اثرگذار است.3. بسیاری از شرکت‌ها، فقط زحمت کشیده بودند و کاتالوگ چاپ کرده بودند و آن را هم حتی روی میز مبارکشان نگذاشته بودند؛ حالا سوال من این است که چقدر در جذب مخاطب موفق بوده‌اند؟ دوست دارم نتیجه کار آنها را بدانم.4. روی خوش را فراموش نکنید و به این ترتیب بازدیدکنندگانی که کمتر می‌خواهند در غرفه شما متوقف شوند را به تله بیاندازید. بسیاری از افراد فقط سعی می‌کنند بنرهای شما را بخوانند و با فهمیدن آنکه شرکت شما در چه حوزه‌ای فعال هستید، نتیجه لازم را گرفته و شما را در زباله‌دانی حافظه رها کنند. اما اگر در میان این تردید و بررسی بنرهای شما، با آنها سلام و احوالپرسی داشته باشید و با روی خوش به آنها خوش‌آمد بگویید و بخواهید آنها را راهنمایی کنید، مطمئن باشید نتیجه به طرز باور نکردنی برای شما بهتر خواهد بود و البته آن بازدید کننده عزیز هم پرونده غرفه را به کمک شما، به صورت دقیق‌تر بررسی خواهد کرد.5. اگر کاتالوگ و کارت به مخاطب‌های خود می‌دهید، خلاقیت را در آنها به حداکثر برسانید، متن‌های جالب و زیبا بنویسید تا مخاطب با دیدن و خواندن آنها، دوست داشته باشد ادامه ماجرا را پی بگیرد.6. اگر شرکتی هستید که هنوز نوپاست یا آنچنان بزرگ شده که آمازون هم به گرد پایش نمی‌رسد، از من به شما نصیحت، بازی ساختن و سرگرم کردن بازدیدکنندگان را فراموش نکنید و هدف از این بازی را برای خود و آنها مشخص کنید. مثلا یک کد تخفیف ناقابل نتیجه بازی باشد، یک گیفت کوچک دوست داشتنی که لوگو شرکت در آن حتما جا باز کرده باشد.اجازه دهید از این بخش، چند تجربه دلنشین بگویم که هر وقت حافظه‌امبرای یادآوری آن را دم دست مغزم قرار می‌دهد، دستور لبخند به لب‌های من صادر می‌شود:تجربه‌های واقعی شیرین از نمایشگاه الکامپبچه‌های گروه سنی ب و ج، نوجوان‌های پر شر و شور، عاشق بازی‌اند، می‌خواهند هیجان تجربه کنند و چه بهتر که این هیجان با یک تخفیف و جایزه همراه شود تا هم پیش هم‌سن‌و‌سال‌های خود و هم والدین‌شان بتوانند به خودشان افتخار کنند؛ می‌گویید اینها که مخاطب شما نیستند؟ خوب اجازه دهید بگویم شما سخت در اشتباهید که نسل z را دست کم گرفته‌اید؛ آنها به خوبی بزرگ‌ترهایشان را در خرید اینترنی و انجام کارهای آنلاین راهنمایی و هدایت می‌کنند. از طرف دیگر این کار، باعث می‌شود غرفه شما شلوغ شود و شلوغ شدن همان و کنجکاو کردن دیگرانهمان و به این ترتیب، اینکار آهنربایی خواهد بود برای جذب بازدیدکننده‌های بیشتر.و اما خاطره منیک نوجوان پرشور با چند دوست دیگرش به غرفه آمدند و خواستند بازی 20 ثانیه‌ای ما را انجام دهند، در پی رقابت با همدیگر و بردن جایزه، سر و صدایشان و کُری خواندنشان بلند شد و جیغ و دادشان همه سالن را به وجد آورد، حتی در آن شلوغی و ازدحام سالن‌.و اما چند مورد از حواشی نه چندان جالب نمایشگاه1. از هر طرف که راه می‌رفتی، با این تابلو نازیبا روبرو می‌شدی که «حفظ شئونات اسلامی واجب است» و و البته آدم‌های زیادی هم به خوبی به آن جواب منفی داده بودند. اما غرفه‌دارها باید حواسشان به آن روسری می‌بود و به این ترتیب تذکر لسانی زیاد می‌گرفتند، اما خوشبختانه کو گوش شنوا. تا اینکه مسئولین سالن می‌گفتند اگر بار دیگر تکرار کنید، غرفه شما جریمه خواهد شد. با این حال باز هم مبارزه مدنیکم و بیش ادامه داشت و از این جهت به خودمان می‌بالیم.2. آدم‌های مسن و میانسال زن و مرد زیادی آمده بودند که فقط گیفت ببرند، تنقلات‌ها را درو کنند و متاسفانه اینکار را در همه آن 5 روز هم تکرار می‌کردند و اگر به آنها می‌گفتی عزیز من، این گیفت‌ها برای بازدیدکنندگان است، ناراحت می‌شدند و بعضی‌ها همچنان سمج برای گرفتن گیفت‌ها. حتی تعداد زیادی از آنها آمده بودند تا ناهار و شام‌هایشان را هم از غرفه‌دارها بگیرند و این موارد چندان هم کم نبود و راستش همگی تا دلتان بخواهد در دلمان برای وضعیت موجود مملکت تاسف خوردیم و باعث و بانی‌ها را نفرینکردیم.3. حتی آدم‌هایی مشاهده شد که کیسه‌های بزرگی از کاتالوگ‌ها را از چندین غرفه جمع‌آوری کرده بودند و احتمال می‌خواستند آنها را به بازیافتی‌ها بفروشند.4. و همچنان در این نمایشگاه بزرگ مثلا بین‌المللی، جای سطل زباله‌های بازیافتی و جداکننده زباله خالی بود و تا دلتان بخواهد پلاستیک و زباله غیر بازیافتی تولید شد که من به اندازه خودم از آن متاسف و شرمگینم.و اما بهترین‌های نمایشگاه الکامپ1. من به عنوان غرفه‌دار نتوانستم همه غرفه‌ها را ببینم و با جزئیات کامل آنها را مورد نگاه نقادانه عمیق خود ? قرار دهم، اما آنچه که توجه من را جلب کرد، غرفه تسکو بود که توانسته بود با استفاده از اینفلونسرهای حوزه مارکتینگ مانند اهورا نیازی دوست داشتنی، علی بیگز خفن و مانند آن، دل مخاطبان نسل z و البته بقیه را ببرد و احتمالا سایر غرفه‌هایی که چنین استقبالی از مخاطب را نداشتند، تا حد توان تسکو را نفرین کردند.2. و البته غرفه خود ما که بازی زیر را ارائه داده بود، گیفت‌های ناقابل چیده بود و با روی بسیار خوش با مخاطبان ارتباط برقرار میکرد. هنوز هم می‌توانید این بازی را انجام دهید و برنده شوید؛ به قول این بازی؛ «یادت باشه، برنده‌ای!»یادت باشه، برنده ای (bobokoservice.com)راستی تا یادم نرفته میدانید #الکامپ یعنی چه؟ الهام کام پلو ?حالا که سرتان را حسابی درد آوردم و احتمالا باید با یک قرص مسکن آن را خوب کنید، خوشحال می‌شوم نظر و نگاه ارزشمند شما را بخوانم و البته حق دارم با آن مخالف باشم ?nsamaneh74nsamaneh74Fri, 30 Jun 2023 10:52:48 +0330https://virgool.ir/@samaneh_nsr.z/night-thinkings-experience-xbl5jiknz5doشب جمعه است و شاید این خاصیت تنهایی و داشتن وقت آزاد در کنار هم است که تو را وادار می‌کند موسیقی‌های دلچسپ برانگیزاننده احساسات را از پلی لیست انتخاب کنی و با گوش دادن به آنها و فکر کردن به گذشته‌ای که هیچ‌وقت دست از سرت برنمی‌دارد، بخواهی بنویسی؛ از احساس‌هایی که در این چند روز اخیر تجربه کرده‌ای، از تجربه‌هایی که هربار متفاوت درکشان می‌کنی و کارهایی که از انجامشان پشیمان و خوشحالی و و به واسطه همه این حس‌ها و تجربه‌هاست که بخشی از ذهنت شروع می‌کند برایت تصمیم گرفتن برای رفتارها و کارهای آینده. تراپیست از دو ماه پیش توصیه کرده کتاب «تکه‌هایی از یک کل منسجم» را بخوانی و حالا که مجبور شده‌ای با شنیدن کتاب صوتی، این مشق مهم را به انجام برسانی، دلت کم کم شروع می‌کند به گرفتن، به اینکه چقدر حرفهای کتاب را خوب درک و زندگی کرده‌ای و اینکه زندگی چه موجود دوست‌داشتنی غمگینی است که گاهی شادی‌های کوچکی را نصیبت می‌کند و همیشه تلنگرهای محکمی را برایت فراهم می‌کند که یادت نرود، همه چیز و همه کس موقتی است، پس آدم بودن را تجربه کن، با همه جوانب خوب و بدش، با همه دردناکی و آسانی‌هایش.دوباره سریال Friends را به وقت میل کردن ناهار و شام تماشا می‌کنی و با خودت میگویی، تمام اپیزودها و فصل‌هایی که هنوز مانیکا و چندلر با هم نبودند، عالی بود. هر شخصیتی در سرجای خود قرار داشت و هرکدام سهم خود را به اندازه ایفا می‌کردند و چقدر بازی‌ها واقعی‌تر بود و تو دوست داشتی چندلر همان بازیگری باشد که جایزه‌ها را درو می‌کند، نه ریچل ای که گویی مهره مار داشت برای این تماشاگرهای خارجی (نظر بیمارگونه‌ای است شاید و احتمالا به پارتنر شدن او با برد پیتِ محبوب قلب بسیاری آدمها ربط داشت). با خودت میگویی نحوه داستان‌سازی که فرندز در سیزن‌های اول داشت، می‌‌تواند در تولید محتوای حوزه تکنولوژی هم به تو کمک کند و ذهنت تو را نمیبرد به آن سمت، گویی میداند کار سختی است و حالا تو هیچ حوصله سختی نداری. او آمده و تمام روح زیبای کودکی‌اش حال تو را خوب کرده است. حرف زدنش، نحوه پاسخش به اتفاقاتی که می‌بیند، سوالاتی که از روی از ذهن کوچکش می‌پرسد و آسیب‌پذیری که در وجود کوچکش می‌بینی. با تمام وجود بغلش می‌کنی و تمام گونه‌اش را غرق بوسه می‌کنی و به وضوح میبینی هم او که علاقه‌ای به بغل شدن و بوسیده شدن ندارد، از اینکه مورد دوست داشته شدن قرار گرفته خوشحال است و تو همین وقت است که دلت میخواست کاش این همه فاصله نبود. کاش آنقدر توانایی داشتی که برای او فرد بسیار تاثیرگذاری می‌شدی. او نمی‌تواند کار عملی را انجام دهد و تو به او می‌گویی «نمی‌تونم نداریم» و او حرف تو را تکرار می‌کند و کار را ادامه می‌دهد و همین موقع است که تو با تمام وجود می‌خواهی کاش اینبار بتواند. با خودت میگویی روزی 8 لیوان آب فقط برای یک نفر ضروری است و همین موضوع ذهن حسابگرت را به سوی جمع و تفریق می‌برد. روزی 1.5 لیتر آب نوشیدن برای هر نفر ضروری است و این یعنی برای 8 میلیارد جمعیت در روی زمین در یک روز، 12.000.000.000 لیتر آب لازم است. نمیتوانی عدد را درست بخوانی، پس ادامه میدهی در طول یک سال میشود: 4.380.000.000.000 و باز هم نمیتوانی عدد را بخوانی. اما میدانی این عدد خیلی خیلی زیاد است. پس سراغ چت جی بی تی میروی و از او میخواهی آماری از وضعیت آب در دنیا به تو بدهد و نتیجه ناامید کننده است. تا دو سال دیگر کشورهایی مانند ایران، تنش شدید بی‌آبی را تجربه خواهند کرد و تو میترسی و ناراحت می‌شوی از این همه جهل و بی‌تفاوتی مسئولینی که حتی عارت می‌شود نام مسئول به آنها بدهی. دلت میخواهد بتوانی کاری کنی، آگاه‌سازی شاید، اما میدانی اوضاع خرابتر از این حرف‌هاست. دلت می‌خواهد میتوانستی مهاجرت کنی تا این سختی‌های جدید ترسناک به قبلی‌هایی که از سرت گذرانده‌ای اضافه نشود، اما میدانی نمی‌شود و حتی اگر بشود، پس خانواده چه، آن کوچولوهایی که خالصانه خوشبختی و خوشحالی‌شان را آرزو می‌کنی. دلت می‌گیرد باز هم و میخواهی رها کنی و فقط بیخیال شوی. به همه این نوشته‌ها فکر میکنی، به موارد بسیار زیاد دیگری که میتوانی اضافه کنی، از پسر کوچک افغانی که به تنهایی به ایران مهاجرت کرده و حالا در بازار گل کار میکند، به آن دو پسر جوان افغانی که در نانوایی حقشان را خوردند و تو دم نزدنی و آنها هیچ نگفتند، به او فکر میکنی که حالا 40 سال را رد کرده و هنوز بلد نیست خودش را اولویت اول زندگی‌اش قرار دهد و دلت میسوزد که او فقط یک عمر دارد، به اوی دیگر فکر میکنی که حالا غم دارد، غمی 40 ساله شاید و ناامیدی‌هایی که دلت را به درد می‌آورد و آرزو میکنی کاش میتوانستی خوشحالش کنی، به «او»های دیگر فکر میکنی و دلت میخواهد کاش این همه درد نکشند، کاهش همه چیز خوب شود و میدانی که این آرزو، همان دروغ بزرگی است که در دوره معصومیت زندگی به خوبی باورش داریم... به غم فکر میکنی که تمام اطرافت را فراگرفته، به درد فکر میکنی که گویی تمام وجودت درد میکند، آن هم خودخواسته، اما سعی میکنی به خودت نهیب بزنی که همه چیز به این کشور و شرایط آن برمیگردد. اما نمیتوانی ژنتیک غمگین خود را مقصر ندانی. به روحیه حساسی که برایت به ارمغان آورده. به احساساتی که بیشتر از منطق در تو شعله می‌کشند و حالا خسته شده‌ای و میخواهی نوشتن را تمام کنی با این پیغام به خود که «زندگی گرچه غمگین است، اما من دوام می‌آورم و شادی می‌آفرینم، برای خودم و برای اطرافیانم و برای هر فرد و موجودی که تحت تاثیر من است».nsamaneh74nsamaneh74Thu, 13 Apr 2023 23:33:24 +0330https://virgool.ir/@samaneh_nsr.z/کتاب-هایی-که-هرگز-نخواندیم-چه-تاثیری-در-زندگیمان-داشت-dnj1sxqs0w6iچند شعار را از همان دوران کودکی، چقدر شنیده ایم و چه کمتر عمل کرده ایم: سیگار کشیدن بد است، ورزش کردن عالی است و کتاب خواندن، دانایی را برایتان ارمغان می اورد!اما آدمیزاد موجود عجیبی است، به سمت منع شده ها مانند آهنربا جذب می شود و از تمایلات خوب که کمتر سختی بر او وارد کند، فرار می کند.بهانه این مقاله و نوشتن این چند خط اول، کتابی است که این روزها، خوره خواندنش شده ام و ذهنم را در وقت فراغت مشغول می دارد و روحم را با سوالاتی بیشتر از جنبه معنای اصیل زندگی و البته سرگذشت غریب انسانی، سردرگم و غمگین میکند! این در حالی است که اهداف زندگی که بیشتر از جنبه پیشرفت و رشد اقتصادی و کاری هستند، من را بیشتر به سمت خواندن کتاب های تخصصی و منابع معتبر حوزه کار معطوف می کند. اما "کلیدر" محمود دولت آبادی مرا از تمام این اهداف و کارهای مربوطه دور ساخت.اسم کتاب را در دوران دانشجویی شنیدم، اما وقتی فهمیدیم، کتابی 10جلدی است، از خواندنش منصرف شدم، به همان دلایل رشد و پیشرفت که پیشتر شرحش رفت!شنیده بودم که هر ایرانی باید کلیدر را بخواند و خودم هم جای خالی سلوچ نویسنده را خوانده بودم و با اینکه حالا کمتر ادبیات داستان را یادم هست، اما سرنوشت غمگین و پر از رنجهای شخصیتهای داستان، روحم را سالخورده تر کرده بود. با این حال، کتاب ارزش خواندن و مزه کردن برایم داشت و می دانم من در همان سطح 1 کتابخوانی، چیزهای زیادی از زندگی دستگیرم شد، گرچه مرا پخته تر نکرد این نوع کتاب خواندن!بهانه عنوان مقاله، با خواندن کلیدر در ذهنم شکل گرفته و حالا که تازه خواندن جلد اولش را شروع کرده ام و بیم آن دارم که شاید نتوانم به دلیل مشغله هایی که برای خودم می تراشم، تمام ده جلد کلیدر را تمام نکنم، این سوالات ذهنم را می تراشد: چرا ما کمتر کتاب می خوانیم؟ کتاب باید چه عنصری داشته باشد که هر کتاب نخوانده ای را کتاب خوان کند؟ چرا نباید بچه هایمان را از همان روزهای اول با کتاب آشنا کنیم و به آنها بیاموزانیم که اگر از فرصت عالی کودکی و نوجوانی برای خواندن کتاب استفاده نکنند، بزرگسالی و مسئولیت هایش آنچنان گریبانشان را میگیرد که کمتر فرصت تجربه با کتاب را خواهند یافت؟ مگر ما چند بار فرصت زندگی و تجربه کردن همه آنچه زندگی است را داریم؟ در حالی که به زعم من و بسیاری آدم های کتابخوان واقعی، کتاب ها، بی منت و به راحتی وجهه هایی از زندگی را به ما نشان می دهند که شاید هرگز خود به سراغشان نرویم و فرصت زندگی اش را پیدا نکنیم. وقتی کلیدر را می خوانید، احساسات و خواهش هایی در وجودتان بیدار می شود که ممکن است پیشتر تجربه نکرده باشیدش، یا فراموشش کرده باشید و همین ها به شما، چشمانی میدهد برای بهتر دیدن محیط اطرافتان و ادم ها و بعد به سراغ توانایی هایی درون خود میگردید که کمتر به سراغشان رفته اید، در حالی که شخصیت های داستان از آنها سرشارند!میخواستم نقد جامعی از کلیدر دولت آبادی و به صورت جداگانه بنویسم، حداقل برای خودم که بعدترها که کتاب کمتر در ذهن و یادم ماند، یادآوریش روحم را دوباره تازه کند، اما شاید هرگز این اتفاق نیفتد و از طرفی دلم میخواهد شما را هم به خواندن این کتاب بسیار ارزشمند ترغیب کنم. از همین رو، چند سطر باقیمانده، به این کوشش اختصاص دارد:1. اگر دلتان دیدار دوباره طبیعت بکر و زیبا، کویر و اسب و زندگی بدون مدرنیته را میخواهد، این کتاب، به طرز اعجاب آوری، شما را به آن دوران میبرد، دورانی که اگرچه بسیاری از ما هرگز ندیده ایمش، اما با خواندن کتاب، گویی ما هم در تمام آن طبیعت و کوچه باغ ها قدم می گذاریم، هوایش را استشمام میکنیم و آفتاب داغ صحرایش، پوستمان را نوازش میکند. اعتراف میکنم، مایلم بعد از اتمام کتاب، خودم را به استان خراسان برسانم و به سراغ منطقه کلیدر بروم تا شاید نام و نشانی از شخصیت های داستان را در آن دیار بیابم و با نفس کشیدن در آنجا، یاد و خاطره شخصیت های داستان را در خودم برای همیشه زنده کنم!2. اگر دلتان داستان عشقی میخواهد، باید بگویم نوع دست اولش را کلیدر، از همان اولین سطرهایش، برایتان خلق کرده است. عشقی با تمام جنبه های آن: کشش های روحی و حتی احساسات ج ن س ی، غیرتمندی های مردانه و حسادت های زنانه، دلواپسی ها، نگرانی ها، سوز و گذاز و غم هایش. عشق این کتاب، شما را غمگین و در عین حال زنده خواهد کرد و احتمالا اگر هنوز عاشقی را تجربه نکرده باشید، آرزوی این عشق در وجودتان بیدار خواهد شد.3. به نظرم، دولت آبادی، روانشناس چیره دستی است، وگرنه چطور میتواند این چنین زیبا، دقیق و موشکافانه، احساسات، افکار و اخلاق و کردار آدمی و البته ایرانی را ترسیم کند! فکر کنید به مهمانی رفته اید و در آنجا حس سربار بودن دارید: میخواهید عواطف خود را در این چنین زمانی شرح دهید؟ به خودتان زحمت ندهید، به سراغ کلیدر بروید و بخش اولین دیدار مارال با خانواده عمه را بخوانید. مثال هایی از این دست در کتاب بسیارند و هربار با شگفتی، به قلم چیره دست دولت آبادی، آفرین خواهید گفت و در عین حال، تمام ان احساس و عواطف به شما یادآوری خواهد کرد، آدم ها چقدر می توانند در تمام دوران و اعصار شبیه هم باشند. 4. ادبیات داستان، از نثری قدیمی پیروی میکند که خواندن را برای خواننده امروزی کمی دشوار میکند، اما بعد از خواندن چند صفحه از کتاب، با این نوع نوشتن، آشنا می شوید و بعد از آن از بازی با کلمات که به نحو زیبایی کنار هم چیده شده اند، لذت بسیار خواهید برد. همچنین با کلمات قدیمی که در حال حاضر در گویش ها کمتر گفته می شود و با لهجه شیرین کردی و خراسانی، بیشتر آشنا خواهید شد. احساس میکنم، هنوز تحت تاثیر نوع نوشتن دولت ابادی در کتاب کلیدر هستم و از همین رو،نثر این متن نیز، فقط کمی به همان نوع ادبیات متمایل شده است. 5. هنوز مطمئن نیستم، چرا که از 3000 صفحه کلیدر، 1/30 آن را خوانده ام، اما همین صفحات نشان میدهد، کتاب، نقش مهم زنان را در کتاب به خوبی توصیف کرده است. پس اگر مانند من، حضور پررنگ زنان در کتاب ها، ارزش خواندن آن را برای شما دوچندان میکند، خواندن کلیدر محمود دولت آبادی را به همه شما توصیه میکنم. میتوانید ادعاهای دولت آبادی را رد کنید و یا بپذیرید و یا اصلاحش کنید. برای مثال، پاراگراف طولانی درباره حسادت زنان در این کتاب شرح رفته که من را وادار به جستجوی علمی کرد و حالا تا حدی با او موافق شده ام. سخن پایانیاگرچه دنیای مجازی، ما را با جهان جدید، متنوع و سریعی آشنا کرده، اما به شخصه امیدوارم، خواندن کتاب را بیشتر اولویت لحظات فراغت کنم تا اگرچه زندگی را به شکل محدودی تجربه میکنم، کتاب ها این محدودیت را برایم نامحدود کنند.nsamaneh74nsamaneh74Mon, 23 Mar 2020 13:24:42 +0430https://virgool.ir/@samaneh_nsr.z/تولید-محتوا-متری-چند-t3bspuvaj7jv پادشاه وب سایت ها، محتوا تولید محتوا، یک کار تخصصی قلمداد میشه؛ علت این موضوع به این مساله بر میگرده که امروزه، تقریبا هر وب سایتی، برای اینکه بتونه در گوگل دیده بشه و در صفحه اول نمایش داده بشه، باید محتوا داشته باشه. حالا شما یک موضوع رو انتخاب کنید: مثلا جاهای دیدنی ترکیه: برای این موضوع، سایت‌های خیلی زیادی مطلب نوشتن و خواهند نوشت. اما چه چیزی یک محتوا رو متمایز میکنه؟ برای پاسخ به این موضوع، دو جنبه حائز اهمیت داره و باید مورد بررسی قرار بگیره. اولین مورد برمیگرده به خلاقانه نوشتن، امانت‌دارانه نوشتن، منحصر به فرد و جدید نوشتن، و اینکه مطلب واقعا باید با جان و دل نوشته بشه تا اثرگذار باشه، تا مخاطب متوجه بشه که برای وقت اون ارزش قائل شده و مطلب اصلا سرسری نوشته نشده. و اما عامل دوم: باید خوانندگان هر وب سایتی رو شناخت، چه قشرهایی به وب سایت شما سر می‌زنن؟ و اهداف اونها از این سر زدن به وب سایت شما چیه؟ این دو نکته که اتفاقا، دو موضوع مهم و یا به عبارتی پرسونا نوشتن برای وب سایت شما هم محسوب می‌شه، بسیار در جهت‌گیری شما برای نوشتن تاثیر میذاره. اما این همه، هست و این همه، نیست.در نهایت باید کار #سئو بشه تا بتونه مطلبی که با جان و دل نوشتید، دیده بشه و توی گول بالا بیاد، وگرنه به مرور دلسرد خواهید شد و افراد هم شما رو به عنوان یک محتواکار خوب نخواهند شناخت. اما هنوز با همه این تفاسیر یک بخش مهم رو یادمون رفته و اون هم #گرافیک کاره. تصاویر، این روزها، بیشتر از متن‌ها سخن می‌گن و بیشتر از متن می‌تونن جذاب بشن و محتواکاری موفق‌ هست که بتونه رابطه خوبی بین گرافیک و متن برقرار کنه. حالا با این تفاسیر نمیشه واقعا گفت که یک متن به چندتا عکس نیاز داره؟ مثلا 3 تا یا 5 تا؟ و باید با توجه به محتوای تولید شده، تعداد عکسهای لازم و حتی نوع عکس ها را مشخص کرد. اینها همه کارهایی هست که یک محتواکار میتونه انجام بده. حالا بریم به متر کردن محتوا و وزن مالی دادن به اونهزینه های تولید محتوا، چقدره؟معمولا وقتی پروفایل افراد رو برای تولید محتوا چک میکنید، یه نکته توی همشون بولد شده و اون هم اینه: مثلا مطلب 200 تا 1000 کلمه رو پیشنهاد میدن؛ بله واقعا میشه، همین حدود کلمه رو برای هر محتوایی تولید کرد. اما باید حواسمون باشه که مطلب چیه، برای کجا و برای چه قشری می‌نویسیم و چقدر نیاز هست که براش تولید محتوا بشه. گاهی فقط استفاده از یک منبع معتبر خارجی، میتونه محتوایی که میخایم رو به ما بده و گاهی باید برای هر قسمتش، مقاله جداگانه‌ای خونده و ترجمه بشه تا اصل مطلب ادا بشه. از طرفی فرد، میتونه به طور معمول بین دو ساعت تا چندین ساعت رو صرف تولید محتوایی کنه که فقط از لحاظ آماری، کمیت مقالات سایت رو بهبود نمیده، بلکه بر غنا و ارزش سایت هم اضافه میکنه. پس در مجموع اونچه که نوشته شد، مشخص میکنه که نمیشه آمار دقیقی برای هزینه مالی یک محتوا مشخص کرد. اون چیزی که مشخصه اینه که یک محتوای خوب و نویسنده اون راه خودشو پیدا میکنه، البته به شرطی که از ابزاهای درستی برای معرفی خودش هم استفاده کنه و همینطور ارزش محتوایی که تولید میکنه رو بدونه. دوست دارم آنچه که در مورد محتوا نوشتم رو با دو سخن از دو نویسنده معروف، جمع‌بندی کنم:اسکات فیتزجرالد میگه: هر نوشته خوبی برای من، به اندازه شنا کردن در زیر آب، نفسم رو در سینه حبس می‌کنه.و رایان هالیدی گفته: نوشتن یک مقاله کامل، به میزان زیادی شبیه به یک عملیات نظامی است؛ این کار، مجموعه‌ای از نظم، پیش‌بینی‌ها، تحقیقات، استراتژی رو در برمی‌گیره و اگر همه اینها به درستی انجام بشه، نتیجه، یک پیروزی خواهد بود. nsamaneh74nsamaneh74Sat, 26 May 2018 17:41:41 +0430https://virgool.ir/@samaneh_nsr.z/در-ستایش-باغی-که-ویژه-است-و-درختانی-که-خبر-از-آسمان-دارند-muppvgtla6mm شنیدین میگن بچه ها شگفت انگیزن و کیه که بچه ها رو دوست نداشته باشه؟! آیا شما هم موافق این دیدگاه هستید؟ جمله ای از پائولو کوئیلیو هست که میگه "کودکان ملکوت آسمان ها و زمین اند" و من دلایل زیادی برای پذیرش چنین دیدگاهی دارم. دیدگاهی که باعث میشه بتونم بچه ها رو به باغ های ویژه و درخت های آسمانی مربوط کنم.زمانی که کودکی بیش!!! نبودم، یکی از سرگرمی های همیشگی و هیجان انگیز من، مقایسه انواع درخت های بلند و کوتاه بود. چرا باید بعضی از درخت ها از بعضی دیگر بلند می بودن و پاسخ کودکانه من، دنیای جالبی برام خلق کرده بود: درخت هایی که بلندترن، حتما باید کنجکاوتر باشن. پس بیشتر خودشون رو به آسمون نزدیک می کنن تا راحت تر از احوالات آسمون و دنیای بالا خبر بگیرن. اونها از دنیای آسمون خبر می گیرن و خبرها رو به درخت های کوچک تر می رسونن. پس من به سمت این درخت ها می رفتم و همیشه حس می کردم اگر خوب گوش بدم و در سکوت اونها غرق بشم، حتما صدای اونها رو در حال نجوا کردن خواهم شنید. پس درخت ها اهمیت ویژه ای در زندگی من داشتند. دنیای کودکانه من با اهمیت ویژه ای که به اونها داده بود، همواره متوجه وجود درخت ها می شد. درخت هایی که حال من رو خوب می کردن و زندگی رو برام با ارزشتر می ساختن. اما به گذشته که نگاه می کنم، آنچنان آدم بزرگ!!! شدم که بیشتر موقع ها، دیگه درخت ها رو نمی بینم، دیگه صدای گنجشگ ها و بلبل خرماهایی که روی درخت ها پرسه می زنن، من رو متوجه خودش نمی کنه و این یعنی روزمرگی هایی که لذت های کوچک، اما مهم زندگی رو نمی بینه. اما و اما باغی وجود داره که همیشه به من اجازه میده نه تنها به دوران آزاد و رهای کودکیم سری بزنم، بلکه آرامش، لطافت و دیدگاهی رو به هم هدیه می ده تا از زندگی، از توانایی دیدن و درک باد و نسیم پیرامونم لذت ببرم و با خودم تکرار کنم، اگر زندگی همین دلخوشی های کوچیک نیست، پس چیه؟ این باغ در محله قدیمی در تهران قرار داره و به "باغ ایرانی" معروفه؛ باغی پر از عناصر ایران قدیم، همون ایران قدیمی که "لحن آب و زمین رو خوب می فهمیدند". اینجا دیوارهایی باغ رو احاطه کردن که به رنگ خاک و از جنس خاک اند؛ قهوه ای تیره آرامش بخشی که شاید یادآور این جمله باشند: "همه از خاکیم و به خاک برمی گردیم"!درختان چنار بسیار بلند که آسمان رو در آغوش گرفتند و قطر تنه هاشون حکایت از سرگذشت طولانی و پر رمز و رازشون داره. عمارتی با آجرهای قهوه ای، ستون های محکم و استوار و شیشه های رنگی که ظرافت و خوش ذوقی معماران قدیم رو به یادت می اندازه. جوی های آب روانی که در نهرها و حوض هایی به رنگ آبی فیروزه ای جاری هستند و آسمون رو به زمین متصل می کنند و صدای آبی که، تمام استرس ها و نگرانی هات رو برطرف می کنه. راستش نمیدونم چرا اینقدر صدای آب باید آرامش بخش باشه، اما شاید دلیلش به محیط امن و پر آرامش رحم مادری برمی گرده که از مایع جنینی پر شده بود و حسی از امنیت به ما می داد.در نهایت تمام این باغ به من یادآور میشه، با #کودک درونم آشتی کنم و سرزنده تر، و با نگاه کنجکاوانه تری به اطرافم نگاه کنم. چرا که هنوز دلخوشی های کوچک فراوانی هستند که می تونن امید رو توی دل ما زنده نگه دارن و اجازه بدن ما موثرتر و با رضایت بیشتری، زندگی رو زندگی کنیم و به جستجوی ناشناخته ها بریم. nsamaneh74nsamaneh74Sun, 11 Mar 2018 15:03:30 +0330https://virgool.ir/@samaneh_nsr.z/تولید-محتوا-یا-خلق-داستان-زندگی-uvmwr1rbi6ym به گذشته های دور که نگاه می کنم، به یاد میارم که همیشه وقتی مجله های مدرسه رو می خوندم، دوست داشتم، من هم توی مجله ها بنویسم و ایده ها و عقاید خودم رو با دیگران سهیم بشم. در واقع من هم دوست داشتم آدمی باشم که می تونه با قلمش برای مردم موثر باشه. از اون روزها مدت زیادی گذشته و من هیچ وقت اینکارو به صورت جدی انجام ندادم. اما شاید جوشش خفیف همین حس و خواسته بود که من رو در وادی "تولید محتوا" انداخت. این حرفه، امروزه واقعا جایگاه مهمی در توسعه وب سایت ها و البته تجارت ها پیدا کرده و هر فردی که بتونه قلم، خلاقیت و آگاهی لازم رو داشته باشه میتونه در این حوزه #برند شخصی خودش رو خلق کنه و تاثیرگذاری قوی داشته باشه. اما انچه امروز باعث شد بخوام در این زمینه بنویسم، دیدگاه دوستی درباره نوشتن بود. اون عقیده داره که نوشتن می تونه برای هر فردی مفید باشه و جدا از برندی که با نوشتن برای خودش خلق می کنه، می تونه به خودش هم به میزان زیادی کمک کنه. احتمالا به شما هم زیاد توصیه شده که #دفترچه خاطراتی برای خودتون داشته باشید و روزمرگی هاتون رو توش بنویسید. مسلما در این دنیای شلوغ، نوشتن تمام روزمرگی های روزانه باید کار دشواری باشه، چون وقت چندانی براش نداریم و شاید حتی از حوصله بسیاری از ماها خارج باشه؛ اما دوست دارم چند جمله که از من نیست، اما از مرجع های مهمیه براتون بازگو کنم تا شما هم مانند من به اهمیت نوشتن بیشتر واقف بشید. دقیقا نام کتاب رو به یاد ندارم، اما فکر می کنم از #کتاب هزار توی بورخس بود که خوندم و من نقل به مضمون می کنم، "هر فردی درون خودش نویسنده ای داره که باید بهش اجازه خلق کردن بده". همچنین جمله ای از #انجیل وجود داره که برای من بسیار زیبا و تاثیرگذاره. این جمله طولانیه و من تنها بخشی از اون رو میارم: "در ابتدا کلمه بود و کلمه نزد خدا بود و کلمه خدا بود. همان در ابتدا نزد خدا بود... و کلمه جسم گردید و میان ما ساکن شد پر از فیض و راستی و جلال او را دیدیم..." . چقدر این جملات میتونه تکان دهنده باشه، به راستی اهمیت #کلمه در کجاست؟ و اما آیه ای از #سوره قلم در قران داریم که با این جمله آغاز میشه: "سوگند به قلم، و آنچه می نویسد". اینجا هم تاکید ویژه ای روی نوشتن شده و اما باز هم چرا؟ بگذارید به بخش دیگه ای از جهان امروز نگاه کنیم، به عصر دانش، اطلاعات و تکنولوژی. به راستی امروز با وجود دنیای ارزان اینترنت، و شبکه های اجتماعی، افراد زیادی هستند که می نویسند. هر فردی که شروع می کنه به #سفر رفتن، در اینستاگرام و یا تلگرام برای خود صفحه ای درست می کنه و خاطرات و تجربیاتش رو با دیگران سهیم می شه. هر فردی که وارد #دنیای تجارت شده و البته دغدغه منده و به رشد شخصیش اهمیت می ده، دست به قلم برده و در شبکه های مجازی مختلف و حتی در وبلاگ هایی مانند ویرگول در حال نوشتن از تجربیات و اندوخته هاشه. اما چرا این اتفاق افتاده. چرا در گذشته، افراد کمتری اهل نوشتن بودند و حالا اینچنین نیست. امروزه شما می تونید تنها با نوشتن چند جمله در توئیتر، اشتراک گذاری یک عکس، یک متن کوتاه و یا بلند در وبلاگ ها، دنیای درونتون رو به جهان بیرون عرضه کنید و از عقاید موافق و یا مخالف باخبر شید. شاید این سودای نوشتن همیشه برای همه آدمیان وجود داشته، اما امکانات کمتری برای تحقق این خواسته وجود داشته و حالا نوشتن داره تبدیل به یک امر ناگریز میشه. شاید آنچه که عیسی مسیح در انجیل و خداوند در قران از نوشتن میگن، اهمیتی فراتر از آگاهی های اکنون ما داشته باشه. آیا میشه اهمیت نوشتن رو به این دلیل نسبت داد که همه ما آدم ها دوست داریم قهرمان زندگی خودمون باشیم، و داستان زندگیمون رو بنویسیم و اون رو با دیگران هم سهیم بشیم؟ آیا این به همون علاقه ما به تاثیرگذاری که من در ابتدای این متن نوشتم بر نمیگرده؟ ما آدم ها دوست داریم از قاب خودمون خارج بشیم و خودمون رو به دنیای اطرافمون معرفی کنیم و بشناسونیم. ما ادم ها دوست داریم در این دنیای وسیع شگفت انگیز، حرفی برای گفتن داشته باشیم، حرفی که بتونیم با اون به وجود خودمون و زندگیمون افتخار کنیم تا امید و انگیزه بیشتری برای موندن و زندگی کردن در این دنیا داشته باشیم. نوشتنی که باعث میشه، بهتر خودمون رو بشناسیم، رفتارهارمون رو زیر ذره بین قرار بدیم و در جهت رشد شخصی مون بهتر عمل کنیم. روانشناسی که الان اسمش به خاطرم نیست، یکی از ارکان معنا داشتن در زندگی رو، تعلق می دونه و نوشتن یکی از راه های ایجاد تعلق با دنیای پیرامونه. برای اهمیت نوشتن میتونیم دلایل تجاری و کاری زیادی رو ارائه بدیم که اون رو به مقاله دیگری موکول می کنم. اما اگر بخوام این نوشته طولانی رو در زمینه اهمیت نوشتن به اتمام برسونم ، دوست دارم با این جمله از "جبران خلیل جبران" متن رو به پایان ببرم:"اگر در خویش میل نوشتن سراغ کردی–میلی که سّر آن را جز اولیاء ندانند– باید در تو سه چیز باشد: شناختی، هنری و سِحری. شناخت موسیقی کلمات، هنر ساده و بی پیرایه نویسی و سحر عشق و علاقه داشتن به آنها که نوشته تو را می خوانند".nsamaneh74nsamaneh74Mon, 05 Mar 2018 11:03:25 +0330