https://virgool.ir/feed/@samaneh1399fathifa2026-11-11 19:41:21https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@samaneh1399fathihttps://virgool.ir/@samaneh1399fathi/تبلیغات-آموزشی-تا-چه-حد-qe5nciazoxxmدر بازار انبوه و پر زرق و برق محصولات آموزشی، مراکز آموزشی و افراد مختلفی بسته های آموزشی و محصولات متنوع بسیاری برای ارائه محصول خود بکار برده‌اند. اما آیا وفور محصولات آموزشی نشانی از کیفیت نیز دارد؟ سوال دیگری که مطرح است این است که هزینه مورد نیاز برای استفاده از این امکانات چقدر مناسب است؟همگی ما میدانیم که انجام «تبلیغات» از روش های شناخته شده ای برای معرفی یک محصول است. تا حدود زیادی نیز تاثیر خود را بر تعداد فروش های انجام شده گذاشته است و مشتری های متعددی با این روش به تعداد خریداران محصول افزوده شده اند. بسته های آموزش متنوع هم از این قاعده مستثنی نیستند. اما به نظر میرسد آموزش مبحثی است که درمورد چگونگی تبلیغ آن باید دقت و حساسیت کافی به خرج داد. تبلیغات در نوع خود و در حد کافی خوب است، اما بدون شک افراط در این مساله موجب کاهش اعتماد مخاطبان می‌شود. خصوصا در محافلی که آموزش و فراگیری علم و دانش در آن مطرح است. جایی که مخاطبان عموما به دنبال الگوگیری از شخصی میگردند که آموزش هارا به او ارائه داده است.غلط‌های فاحشاز فاحش ترین اتفاقاتی که در تبلیغات موجب از دست رفتن جذابیت و گیرایی آن خصوصا در معرفی بسته یا دوره آموزشی می‌شود این است که اطلاعات کاملا غلطی از موضوع درسی در آن موجود است. این از مهم ترین فاکتورهاییست که موجب ایجاد حس بی اعتمادی خریداران پکیج یا دوره می‌شود و معمولا از نظر افراد کارشناس در آن زمینه آموزشی بی اعتبار نام برده می‌شود. نمونه فاحش آن را میتوان در تبلیغات پکیج‌های آموزشی متعدد در حوزه زبان انگلیسی دید که در معرفی محصول خود دچار اشتباهات تلفظی و تاکید گذاری اشتباه در ادای کلمات و جملات می‌شوند و در صورت انجام تبلیغ به صورت ویدئو، غلط‌ های املایی و تلفظی هنگام نمایش متن مشاهده می‌شود. همچنین آگهی هایی که ممکن است گه گاهی در فضای مجازی و یا حتی در کوچه های شهرمان به صورت بیلبوردها و فلایرها ببینیم و مثلا درمورد آموزش به کودکان خردسال، به عنوان شخصی که بخواهد فرزند خود را به این مراکز واگذار کند و ذهنیت هرچند کلی نیز از زبان و قواعد دستوری، نگارشی و غیره داشته باشد، با دیدن چنین غلط‌های ساختاری در تبلیغات منصرف خواهد شد. درواقع چنین موردی از تبلیغات به جای جذب مشتری ممکن است به شکل بدتری آن را دفع کند و بازخوردی به شدت منفی از خود به جای بگذارد.سودجویی آموزشینکته قابل توجه دیگر این است که معرفی محصول چه در تبلیغات برای جذب مشتری بیرونی و چه برای مشتری فعلی به گونه‌ای انجام می‌گیرد که تبلیغ بودنش کاملا مشخص است و این ذهنیت را در خریداران به وجود می‌آورد‌ که شخص یا گروه مربوطه که محصول آموزشی را ارائه داده اند بیشتر هدف مالی دارند تا آموزش درست. بنابراین در بازار ارائه محتوای آموزشی لازم است تمرکز، بیشتر بر روی خود محتوای ارائه شده باشد تا تبلیغات افراطی از آن.ما امروزه در روزگاری زندگی میکنیم که شاید فشار اقتصادی بیش از هر دوره دیگری به چشم‌مان میاید و این موضوع بر کسب و کارهای کوچک و بزرگ بسیاری تاثیر گذاشته است و بدون شک حوزه آموزش نیز از این بحران در امان نمانده است. البته حداقل تاکنون، در هر دوره زمانی افراد با انگیزه‌ای برای یادگیری همیشه وجود داشته‌اند، بنابراین وجود مشتری خواه ناخواه انگیزه مربیان و مراکز آموزشی را برای بازاریابی بیشتر و انجام تبلیغات متعدد بر انگیخته است.معمولا قرارگیری گروهی از افراد در شرایط سخت و طاقت فرسا که افراد نیازی برطرف نشده داشته باشند همواره آن‌ها را دچار پرخاشگری کرده است. در حدی که ممکن بوده درصد قابل توجهی از این جامعه آماری دست به کار های غیر اخلاقی برای رفع مشکلات و نیازهای خود زده باشند. متاسفانه در حوزه آموزش وجود چنین افراد سودجویی تلفات بیشتری نسبت به بقیه کسب و کارها به همراه دارد و عملا افرادی که زیرنظر مراکزی آموزش می‌بینند که آموزش در اولویتشان نیست، قربانی این سیستم‌های غلط می‌شوند و بجای فراگیری مطلب خالص مورد آموزش، درگیر همین تبلیغات بی‌جا و بی وقفه‌ای می‌شوند که موجب رانتی شدن حوزه آموزش شده است. بنابراین چرخه معیوبی را پدید می‌آورد‌ که درآن آموزش دیدگان نیز به عنوان مشتری آسیب های پرتلفاتی را به جامعه خود وارد می‌کنند.samaneh1399fathisamaneh1399fathiWed, 23 Sep 2020 12:22:41 +0330https://virgool.ir/@samaneh1399fathi/فرهنگ-استفاده-از-سیستم-مجازی-برای-آموزش-ob9a0c8mytshیکی از مسائلی که در روش‌های آموزشی مورد استفاده در کشورمان دیده می‌شود عدم تطبیق آن با استانداردهای امروزی است.از مسائل مهمی که در آموزش های کشورمان به خصوص در دانشگاه‌های ایران مطرح است این است که مطالب معمولا جزوه وار گفته می‌شوند. دانشجویان چه اهل یادگیری باشند و چه نباشند یا دنبال جزوه نویسی‌اند و یا دنبال جزوه‌ای از همکلاسی‌هایشان یا استاد مربوطه. این کار در ظاهر مفید به نظر می‌رسد. این که حجم نسبتا بالایی از اطلاعات درسی که در طول دوره یادگیری ممکن است به دلایلی مانند غیبت و از دست دادن بخشی از مباحث تدریس شده، پراکنده شده باشند در بسته ای شسته رفته تحت عنوان جزوه به دانشجویان در آغاز یا پایان ترم تحصیلی ارائه شود.درواقع جزوه نویسی به معنای نوشتن جزئی مطالب گفته شده در کلاس پدید آمد.یعنی مطالبی که به‌صورت کلی تر در منابع و مطالب گفته شده وجود دارد را به صورت خلاصه تر و قابل فهم تر در خود جای دهد. این موضوع در مفهوم راه حلی منطقی بنظر می‌رسد و بدیهیست که خلاصه تر کردن مطالب به فهم بهتر آن‌ها کمک می‌کند. اما مساله ای که این بحث را قابل مطرح می‌کند این است که گاهی استادان و تدریس کنندگان مفهوم عمل «جزوه نویسی» را زیر سوال میبرند. معمولا روند تدریس توسط استادان اینگونه است که مطالبی را سر کلاس به دانشجویان ارائه می‌دهند. این مطالب عموما از کتابی به حجم 100 یا 200 صفحه یا بیشتر گرفته می‌شود. اغلب نیز به عنوان منبع به دانشجویان معرفی شده و از آن آزمون گرفته می‌شود. این روند بسیار معمولی در اکثر دانشگاه هاست و راه حل رایج آن نیز ارائه جزوه به دانشجویان است. این جزوه یا به‌صورت دست‌نویس توسط خود دانشجویان نوشته می‌شود و یا به‌صورت از قبل آماده به او ارائه می‌گردد. دانشجویان بسیاری نیز از این جزوات رضایت دارند. اما آیا می‌توان ادعا کرد این روش در سال‌های آینده نیز جوابگوی نیاز یادگیری دانشجویان خواهد بود؟مسلما شرایط و بحران‌های موجود امروزی، آموزش‌های خود را به سمت مجازی کردن پیش می‌برند. دانشگاه‌ها نیز سایت‌های مجازی برای این کار راه اندازی کرده اند. اما به نظر می‌رسد جا افتادن روش‌های آموزشی که بازدهی مناسب اما به صرفه و نیازمند زمان کم باشد، مدت زمانی طول بکشد. اگرچه چیزی تحت عنوان جزوه حتی در سال پرتحول 2020 هنوزهم به‌صورت پی دی اف و پاورپوینت در اختیار دانشجویان قرار می‌گیرد اما به نظر می‌رسد در آینده راه حل های بهتری نسبت به جزوه نویسی وجود داشته باشد. درواقع بسیاری از مهارت های مورد نیاز دانشجو امروزه با چند کلیک ساده برایش قابل دستیابی است و همانگونه که در مقاله قبل نیز گفته شد، ماهیت وجودی دانشگاه نیز زیر سوال رفته است.چنانچه بخواهیم با استانداردهای امروزی یادگیری را مورد بررسی قرار دهیم، بهتر است تمرکزمان روی روش‌های مجازی باشد. چراکه مراکز آموزشی کشور نیز همین رویه را پیش گرفته اند. مساله اولی که وجود دارد این است که مربیان و تدریس کنندگان بسیاری هنوز نتوانسته‌اند خود را با مزایای روش مجازی آموزش آشنا کنند. بیشتر آن ها شناختی کلی از روش استفاده از ابزارهای به‌روز آموزشی مثل برگزاری کلاس به صورت آنلاین یا ارائه ویدئوهای آموزشی در سایت های مختلف درسی را پیدا کرده‌اند. اما عواملی وجود دارند که موجب شده بسیاری از این استادان و مربیان درصد کمی از امکانات مجازی را مورد استفاده قرار دهند.البته در هر برهه زمانی از تاریخ هم که باشیم مدت زمانی طول می‌کشد تا سیستم یا روش جدیدی جا بیفتد اما دلایل متعددی را می‌توان مورد بررسی قرار داد که چرا با وارد شدن سیستم های آسان‌تر برای آموزش بهینه، هنوز هم مراکز یا آموزش‌هایی یافت می‌شوند که دنیای مجازی آموزش را در بهترین حالت به کلاس واقعی محیط درس نزدیک می‌کنند به جای آن که مجازی بودن را تبدیل به نقطه قوت خود بکنند.از عوامل مهم عدم شناخت کافی مریبان آموزشی به امکاناتی که می‌توان در آموزش مجازی آن‌ها را بکار برد است.شرایط جدید زندگی مسلما شرایط و تجربیات بدیعی را برای مربیان رقم می‌زند، اما تغییر و تطبیق با این شرایط در برخی اساتید آموزشی به خوبی دیده نمی‌شود. بطور مثال برخی از آن‌ها در کلاس‌های آنلاین مجازی زمان زیادی از وقت کلاس را صرف حضور و غیاب به روش سنتی در کلاس‌هایشان می‌کنند، درحالی که به هر حال این سیستم آنلاین آموزشی است که تعداد و اسامی حضور سر کلاس را محاسبه می‌کند، چه استادان گرامی این کار را انجام دهند و چه انجام ندهند! مثالی دیگر از این دست را می‌توان در مورد برخی سایت‌های آموزشی زد که در ظاهر به حل مشکلات آموزش حقیقی میپردازند و تاحدودی نیز موفق به این کار شده اند، اما همچنان نمی‌توان آن‌ها را به عنوان روشی کاربردی برای آموزش نام برد. بطور مثال در سایت‌های آبان وب، فرانش و فرادرس آموزش مهارت‌هایی از قبیل فتوشاپ قرار دارد که برخی نمونه های آن در ابتدای ویدئو به بیان اهداف آموزشی موجود در ویدئو می‌پردازند و نهایتا صفحه ای از مواردی باشد که قرار است در آن ویدئو آموزش دهند و تنها از روی آن موارد روخوانی انجام دهند، بدون آن که سریع تر از روی آن رد شوند یا حداقل توضیحات اضافه ای راجع به موارد نوشته شده بدهند! این مساله در کلاس های آنلاین دانشگاهی هم دیده می‌شود که برخی استادان تنها پی دی افی را باز کرده و محتوای آن را برای دانشجو بازخوانی می‌کنند. بدون آنکه نکته جدیدی به پاور پوینت یا پی دی اف خود اضافه کرده باشند! بطور کلی روش جزوه وار و سنتی که کسلی معروف دانش‌آموزی و دانشجویی را به همراه دارد، به نظر روش موثری برای فراگیری مطالب آموزشی به شمار نمی‌آیند. قیمت بالای این آموزش‌ها نیز نسبت به کیفیت آن از موارد مهمی بود که در نظرات افرادی که آن دوره را خریداری کرده بودند دیده میشد. در کنار این ها آموزش های متعددی در یوتیوب و اینستاگرام موجودند که در عین استفاده از امکاناتی که آموزش واقعی را شبیه سازی کند، مزایای دیگری را نیز به ویدئوهای خود اضافه می‌کنند. بطور مثال ادیت‌های بجایی انجام می‌شود. مثلا افزایش سرعت ویدئو در مواقعی که وقت کشی ممکن است اتفاق بیفتد. مثل select کردن در فتوشاپ با استفاده از lasso tool و یا حتی تسریع جزئی توضیحاتی که حین درس داده می‌شود. بی دلیل نیست که پیامرسان‌هایی مانند تلگرام قابلیت افزایش سرعت در پیام‌های صوتی را اضافه کرده اند؛ چراکه مغز انسان سریع تر فکر می‌کند اما موقع ادای کلمات با سرعت کمتری صحبت می‌کند. این باگ موجود در سیستم ذهنی انسان را می‌توان با چنین امکاناتی بهبود داد! در کنار این آموزش‌ها، سایت ها و پیج‌های متعدد و بیشماری از آموزش‌های این چنینی دیده می‌شود که این مساله را برطرف کرده‌اند و خدمات بهتری به یادگیرندگان داده‌اند. مثلا درمورد آموزش نرم افزاری از قبیل فتوشاپ، اکانت‌ها و پلتفرم‌هایی مانند، کادر آموزش، مستر دیزاین، لینوم، احسان قنبری فرد و هزاران آموزش بهینه دیگر، با ادیت و وقت گذاری بیشتر برای تدوین ویدئو و رفع اشکالات گفتاری یا تصویری کیفیت بهتری از آموزش را برای کاربران فراهم کرده‌اند.samaneh1399fathisamaneh1399fathiSat, 19 Sep 2020 16:39:53 +0430https://virgool.ir/@samaneh1399fathi/نقد-و-بررسی-سیستم-آموزشی-دانشگاه-sttkxbatuj5aنقد و بررسی سیستم آموزشی دانشگاههرجا صحبت از «آینده درخشان» در اقشار مختلف در میان باشد، اولین و ابتدایی ترین توصیه هایی که شنیده می شود به چنین ترتیبی است:« درس بخوان! کنکور بده، رتبه بیار و خودت را به دانشگاهی خوب برسان! در آنجا نیز بی وقفه درس بخوان، مدرک بگیر و با مدرک "ارزشمندت" به دنبال شغلی در زمینه رشته دانشگاهی‌ات بگرد. شک نکن(!) با تلاش های بی‌وقفه به اهداف درخشانت که جلایشان را از همان رشته های دانشگاهی‌ گرفته اند میرسی. البته حواست باشد! منظورم از تلاش روزی 12-13 ساعت درس خواندن است، یعنی باید بیشتر اوقاتی که در روز به کارهای روزمره ات اختصاص میدهی را با درس خواندن جایگزین کنی. شاید شانس آوردی، حالت خوب بود، احیانا اتفاقی نیفتاد و تو موفق به قبولی درآن رشته شدی!»احتمالا هرکدام از ما در هر محدوده سنی هم که باشیم به چنین توصیه هایی برخورده باشیم.البته که تلاش بسیار در هر زمینه ای که به آن علاقمندیم بدون هیچ چون و چرایی مارا به هدفی که در ذهن داریم نزدیک خواهد کرد، اما چه اتفاقی میفتد اگر مثلا به ما بگویند با چشمان بسته زمینی را شخم بزنیم که هیچ اطلاعاتی درمورد حاصلخیز بودن یا نبودن آن نداشته باشیم؟! فقط بی وقفه برای شخم زدن آن تلاش کنیم، چراکه جور دیگری ممکن نیست!در دنیای به شدت پویای امروز، احتمالا با افراد و کسب و کارهای مختلفی رو به رو شده باشیم که بدون توصیه هایی که در بالا به آن اشاره شد به موفقیت های بسیار برجسته ای دست یافته اند. درکنار چنین افرادی، افراد دیگری نیز وجود دارند که با به کار گیری همان توصیه ها به درجات اکثر علمی بالایی رسیده اند. بسیاری از افراد نیز بینابین این دو دسته قرار دارند که اکثریت جامعه را تشکیل میدهند.اما چه می‌شود که بعد از تمام این حرف و حدیث ها، هنوز هم کیفیت قابل قبولی از محصول این آموخته ها و تلاش های در ظاهر "به جا" در محیط های شغلی و در زندگی مردم دیده نمی‌شود؟! هنوز که هنوز است دانشجویان چندان لذتی از تلاش در این رشته های "مورد علاقه" خود نمیبرند. هنوز که هنوز است وقتی به اغلب دانشجویان نگاه کنیم، مثل ‌پروانه ای بی پروا که از پیله کنکور درآمده باشند به دنبال فرار از محیط کلاسی دانشگاه و به اصطلاح خودمانی خود دانشجویان "پیجاندن" درس میروند. تنها دلخوشی که باعث وابستگی اکثر دانشجویان به دانشگاه می‌شود موضوع گرفتن مدرک است. مدرکی که صرفا به عنوان کلیدی برای ورود به بازار کار آن هم نه در همه موارد استفاده می‌شود.انگیزه؟به نظر میرسد دانشجویان انگیزه درونی برای ادامه مسیر تحصیلی خود ندارند. بخشی از این انگیزه مربوط به اشتیاق درونی محصلان است، اما فاکتورهای متعددی وجود دارند که انگیزه درونی را نیز کور میکند.بیشتر اوقات همان انگیزه درونی نیز وجود ندارد؛ ممکن است حتی خودمان یا اطرافیانمان جز افرادی باشند که با فشار خانواده، فامیل یا معلمان به سمت رشته‌ای غیر از رشته مورد علاقه خود رفته‌ باشند چرا که این رشته ها به نظر از «پرستیژ» بالایی برخوردارند. حتی مساله چشم و هم چشمی نیز هنوز که هنوز است در برخی از گروه های فامیلی دیده می‌شود. بنابراین چنین باورهای غلطی که از ناآگاهی افراد جامعه نشئت می‌گیرد بی‌تاثیر نیست.چرخه معیوبیکی از این دلایل، ناکارامدی یا رفتار غیر حرفه ای برخی استادان در رابطه با دانشجویان است. استادانی که خود با حاضر نشدن به موقع سر کلاس این ذهنیت را در دانشجو ایجاد میکنند که استاد اهمیتی جزئی برای وقت دانشجو قائل نمی‌شود. حال ممکن است استادی هم باشد که کارش را به درستی انجام می‌دهد اما رفتار دانشجویان به گونه‌ایست که اورا از ادامه کارش دلسرد و ناامید می‌کند.این درواقع چرخه معیوبی بین اعضای گرداننده سیستم دانشگاهی در کشور وجود دارد که بخشی مربوط به فرهنگ غلط جا افتاده بین اعضای جامعه دانشگاهی و بخشی دیگر مربوط به رئسای مربوطه می‌شود.دو روی سکهدر بخش قبل به از بین رفتن انگیزه استادان و دانشجویان اشاره شد. در این مورد نمی‌توان از کوتاهی بخش اداره کننده سیستم دانشگاهی صرف نظر کرد. عدم توجه کافی این مسئولین به حقوق استادان، میزان آن و زمان پرداخت این حقوق‌ها، از عوامل کلیدی دلسرد کننده استادان (به خصوص اعضای خارج از هیئت علمی) و در نتیجه ضعف سیستم آموزشی می‌باشد. این که چه اتفاقی با این مبالغ مورد کمبود میفتد نیز جای سوال دارد؛ بودجه مورد نیاز برای این تغییرات سیستمی دقیقا صرف چه کار دیگری می‌شود؟ کار خیر، قدردانی فوق ویژه(!) از زحمات خود و پایمال کردن حقوق دیگر اعضای زحمت کش؟!نقش امروز دانشگاهموضوع مهمی که مسئولان مربوطه در طراحی سیستم دانشگاهی در نظر نگرفته‌اند، تطبیق با استانداردهای امروزی است. جهان قرن ۲۱ ام در هر دهه دچار تغییرات اساسی می‌شود. جمعیت در حال افزایش است و هر روزه افراد بیشتری تقاضای کار میکنند. حتی نوع کارها نیز دچار تغییر شده. دنیای امروز بیشتر مهارت محور است تا مدرک و علم محور. نه به این معنا که علم اعتبار خودرا از دست داده باشد اما هرکس بتواند خودرا در مهارتی به خصوص ثابت کند، مدرک در مقابل آن ارزش قابل توجهی نخواهد داشت. بسیاری از آموزش ها نیز بصورت مجازی و با هزینه بسیار کم در دسترس است، بنابراین ماهیت دانشگاه از مکانی برای کسب علم بیرون آمده و بیشترین کاربردش، همان گسترش ارتباطات بین افراد در پست های مختلف و دوستی های بین دانشجویی می‌شود. درواقع صرفا مکانی برای افزایش موقعیت های اجتماعی واقعی می‌شود که این ویژگی از سالهای دور در کنار سود علمی‌اش برقرار بوده. در نتیجه جذابیت قبلی‌اش را از دست می‌دهد. با نگاه به وضعیت کنونی کشور های پیشرفته و جهان اول، متوجه خواهیم شد که همین موضوع کاملا بدیهی رعایت شده و چالش هایی که در این مکان ها با آن روبه رو هستند بیشتر به سمت کشف و بررسی راه حل هایی بدیع و کاربردی توسط دانشمندان و نخبگان بعضا همان دانشگاه ها می‌رود. این می‌شود که نخبگان ما نیز اگر نخواهیم بگوییم بیزار از کشور خود اند، حداقل می‌توان گفت فرصت‌های تحصیلی مناسب خودرا در دانشگاه‌های خارج از کشور میابند.عدم توجه به آموزش‌های ضروریدرحالی که در کشور ما هنوز بسیاری از فرهنگ های جا افتاده در جهان دیده نمی‌شود. اهمیت آموزش هایی اساسی در مورد موضوعات مهم فردی و اجتماعی کاملا نادیده گرفته می‌شود.بطور کلی، چنانچه قرار باشد تغییری تحت عنوان "انقلاب" یا "تصحیح رفتاری" در هر جامعه ای چه کوچک که بزرگ، چه دانشگاه و چه جامعه کشوری، به وجود بیاید گفته می‌شود مهم ترین اصل مطالبه گری درست است. این مطالبه گری نیز باید از طرف اجزای کوچک جامعه شکل گیرد و سپس به کل اجزای تشکیل دهنده جامعه تزریق شده و انتشار باید.samaneh1399fathisamaneh1399fathiSat, 12 Sep 2020 16:23:36 +0430