https://virgool.ir/feed/@saltshaker291fa2026-11-12 12:14:13https://files.virgool.ir/upload/users/521288/avatar/Q5s6TF.jpeghttps://virgool.ir/@saltshaker291https://virgool.ir/@saltshaker291/موبایلت-را-قورت-بده-lqhak9zrydk7من آدم راه رفتنم. آن وقت ها که دنیا اینقدر دراماتیک نبود، بی آنکه بدانم، کیلومترها راه میرفتم. موبایلم را میگذاشتم خانه و میرفتم... پیاده؛ بی توقف! فقط پشت ویترین کتاب فروشی ها، پایم سست میشد. می ایستادم و سرِ وسوسه هایم فریاد میکشیدم که ( این یکی گرانست! آن یکی را بعدا میخرم. )چند بار هم وسوسه شدم از آن کتابهای روانشناسی بخرم که اسم های عجیب و غریب دارند، مثلا (قورباغه را قورت بده ). ولی سالها گذشت و گذشت... دنیا گشت و گشت و من هیچ وقت کتاب روانشناسی نخریدم.چهار پنج سال پیش، وقتی برای دومین بار تنهایی با نامزدم بیرون رفته بودیم، عادت راه رفتنم ناگهان از جایی سر بر آورد و یقه ام را گرفت! هِی به خودم نهیب میزدم که (عادی باش دختر! ) هی راه میرفتم و آن طفلک را هم دنبال خودم این طرف و آن طرف میکشیدم.نامزدم یک پارچه تکنولوژی بود! از آن آدم هایی که به زور از صندلی کامپیوتر، کَنده میشوند. احتمالا خسته اش کرده بودم. گفت بنشینیم یک جایی بستنی بخوریم و نشستیم. همان طور که منتظر بستنی بودیم، یکی از آن گوشی های جدیدی که تازه به بازار آمده بود را از جیبش بیرون آورد و گذاشت روی میز. گفت انگشتت را بگذار اینجا و من بی چون و چرا گوش کردم. شاید اگر شرایط دیگری بود، حداقل میپرسیدم (چرا؟ )بار اول انگار دستم را زیادی فشار داده بودم، بار دوم وسط کار انگشتم را از روی حسگر برداشتم. سرانجام... نامزدم با خنده نوار رنگی رنگی توی گوشی اش را نشانم داد و گفت (استرس داری؟ ) آن لحظه نمیدانستم چطور انکارش کنم. دیدم نشانگر استرس دستگاه، از نیمه بالاتر است. گفتم نوبتی هم باشد، نوبت خودت است و نشانگر چسبید آخرِ خط!آن روز، گفتیم و خندیدیم و راه رفتیم. قبل خداحافظی، یکبار دیگر موبایلش را از جیبش در آورد، گرفت جلوی صورتم. گفت ( میدانستی امروز چهارده کیلومتر راه رفته ای؟ ) و بعدها فهمیدم پاهایش تاول زده بودند!بعد آن ماجرا، به خودم قول دادم کمی بیشتر با تکنولوژی دوست باشم ولی اصلا آسان نبود. من همیشه سبک سفر میکردم؛ بدون کیف! گوشی را که دست میگرفتم، یک دست کم می آوردم. هندزفری هم چاره ی کار نبود. بارها فکر کردم کیسه ای درست کنم که مثل کیف، توی دست و پا نباشد. چیزی شبیه کیسه ی کانگورو! آخر سر هم، به این نتیجه رسیدم که یک راه بیشتر ندارم. اینکه گوشی را قورت بدهم!آقای تکنولوژی، همه ی این ها را فهمیده بود. رفت و برایم ساعت هوشمند خرید. بعد یک مرتبه دنیا زیر و رو شد. برای اولین بار به چشم دیدم که تمام دنیا، یک دشمن مشترک دارند: کووید نوزده! دیگر نمیتوانستم پیاده بزنم به دل کوچه و خیابان. من و ساعت و گوشی، مینشستیم همدیگر را نگاه میکردیم!وقتی از زل زدن به هم خسته شدیم، پیش خودم گفتم (چطورست به جای پیاده رفتن، خودم را با نوشتن، خفه کنم؟ )نمیدانم از آن لحظه، دستهایم را چند هزار کیلومتر، روی صفحه ی گوشی کشیده ام. نمیدانم چند تا کتاب شنیده ام، چقدر ساز زده ام، چند صفحه ترجمه کرده ام و چقدر از دوران قرنطینه، آویزان همان موبایلی بودم که حتی نمیخواستم توی دست بگیرمش!اما سرانجام... من موبایل را بلعیدم. شاید هم موبایل من را بلعید!مجاورمجاورWed, 30 Dec 2020 19:22:44 +0330