https://virgool.ir/feed/@salarjalali.irیک برنامه نویس قدیمی کم تجربه - عاشق تکنولوژیfa2026-11-11 10:33:17https://files.virgool.ir/upload/users/1629267/avatar/hk1XqL.pnghttps://virgool.ir/@salarjalali.irhttps://virgool.ir/codenevis/چرا-از-برنامه-نویسی-دست-نکشیدم-o3xjckf0luyqتوی نوشته قبلی با عنوان "چطور وارد دنیای برنامه‌نویسی شدم؟" از شروع مسیرم توی دنیای برنامه‌نویسی نوشتم. اما الان که بهش فکر می‌کنم، می‌خوام بدونم چرا هنوز دارم توی این مسیر ادامه میدم؟ چرا با اینکه چالش‌ها و سختی‌ها زیاده، هنوز برنگشتم؟خب، راستش رو بخواید، وقتی به این سوال فکر می‌کنم، یه جواب قطعی نمی‌تونم بدم، اما چند تا دلیل به ذهنم میاد که شاید بتونه بهش جواب بده.اول از همه، لذت بردن. لذت هر ثانیه‌ای که روی یه پروژه جدید کار می‌کنم. این لذت هیچ وقت تموم نمی‌شه، حتی اگه کار تکراری باشه. مثل همون انشاهایی که توی مدرسه می‌نوشتیم. شاید هر سال همون موضوع‌ها رو می‌نوشتیم، ولی همیشه فکر می‌کردیم یه جواب جدید داریم. برای من، هر بار که می‌شینم پای کد، انگار هیچ چیزی دیگه مهم نیست جز خود کد و ساختنش. هیچ وقت از این کار خسته نمی‌شم. حتی اگر خیلی وقت‌ها دنیا رو فراموش کنم و توی دنیای کد خودم غرق بشم، هنوز لذت می‌برم.یکی دیگه از دلایل اینه که احساس مفید بودن می‌کنم. ما برنامه‌نویس‌ها داریم کاری می‌کنیم که به زندگی آدم‌ها کمک می‌کنه. از فاصله‌های دور به هم نزدیک می‌شیم و مهم‌تر از همه، افکار آدم‌ها رو به واقعیت تبدیل می‌کنیم. این حس که می‌دونم کاری رو می‌کنم که ممکنه برای یکی مفید باشه، باعث میشه همیشه ادامه بدم.اما یه چیزی که گاهی فراموش می‌کنیم اینه که ما هم رویاهایی داریم که باید بسازیم. گاهی انقدر مشغول ساختن رویاهای دیگران می‌شیم که یادمون میره خودمون هم رویاهایی داریم که باید بهشون توجه کنیم. هنوز هم توی ذهنم با چند تا رویا زندگی می‌کنم، و بهشون میگم که صبر کنید، یه روز میام و به شما رسیدگی می‌کنم.اما یه دلیل دیگه‌ای هم هست که نمی‌ذارم از برنامه‌نویسی دست بکشم: ترس. شاید باورتون نشه، اما من بعضی وقت‌ها می‌ترسم که اگه برنامه‌نویسی رو کنار بذارم، دیگه نتونم کاری پیدا کنم که به اندازه همین کار برام لذت‌بخش باشه. ممکنه از این بترسم که هیچ کار دیگه‌ای نتونم انجام بدم که همون حس 100 درصد بودن رو به من بده. این ترس که شاید نتونم توی کار دیگه‌ای هم مثل این کار خودم رو کامل بذارم، باعث میشه که هرگز از این مسیر کنار نرم.یه چیزی که گاهی فراموش می‌کنیم، اینه که چالش‌ها هم بخشی از کارن. خیلی وقت‌ها کدهایی که می‌نویسیم به درستی اجرا نمی‌شن، یا با مشکلاتی روبه‌رو می‌شیم که ساعت‌ها وقت می‌بره تا حلشون کنیم. اما همونطور که توی زندگی شخصی هم تجربه کرده‌ام، همین مشکلات هم بخشی از لذت کارن. وقتی یه مشکلی رو حل می‌کنی، به خودت افتخار می‌کنی که از پسش بر اومدی. این همون چیزیه که من دوست دارم.و در آخر، همیشه به آینده فکر می‌کنم. به پروژه‌هایی که می‌خوام بسازم، به رویاهایی که دارم و هنوز خیلی‌هاشون به واقعیت تبدیل نشده. هیچ وقت نمی‌دونم که فردا یا سال دیگه چه اتفاقی قراره بیفته، اما همین که الان دارم توی این مسیر میرم، یه انگیزه بزرگه. هنوز خیلی چیزا هست که باید یاد بگیرم و خیلی پروژه هست که باید انجام بدم.این‌ها هم دلایلی بودن که به ذهنم رسید. اگه دلیل جدیدی یادم بیفته، حتما به این متن اضافه می‌کنم.اما من سالار جلالی هستم، یک برنامه‌نویس که هنوز از این مسیر لذت می‌بره و هر روز بیشتر به آینده‌ام امیدوارم.سالار جلالی پورسالار جلالی پورMon, 16 Dec 2024 13:54:01 +0330https://virgool.ir/@salarjalali.ir/چطور-وارد-دنیای-برنامه-نویسی-شدم-xmqymtk6eqmyسالار جلالی پور - برنامه نویستابستون سال 1383 بود که من همراه با مادر و برادر 1 سالم از مشهد به تهران اومده بودیم برای اینکه به خانواده پدری و مادری سری بزنیم و دیدار تازه کنیم ، اهل مشهد نبودیم در واقع اصالتا اهل تبریز و متولد تهران حالا 1 سالی بود که خانواده 4 نفره ما به خاطر شرایط کاری پدرم به مشهد مهاجرت کرده بود و هنوز عادت به غربت و تنهایی نکرده بودیم ، راستش رو بخواید هیچ وقت هم بهش عادت نکردیم و برای همین فقط 3 سال توی مشهد موندگار شدیم، حالا بگذریم ....پدرم برگشته بود مشهد و ما داشتیم تعطیلات تابستون رو سپری میکردیم و من غرق زندگی شیرین کودکانه خودم بودم ، جایی که هیچ خبری از دغدغه های امروزم نبود و دنیا رنگی تر به نظر میرسید.ساعت حوالی 9 شب مادرم صدام زد، پدرم پشت خط تلفن بود و من بعد از خوش و بش و ابراز دل تنگی به حرفای بابا گوش میدادم :- بابا : برات یه چیزی خریدم که خیلی خوشت میاد ازش+ من : چی خریدی برام؟دوچرخه جدید؟- نه بهت نمیگم چیه تا خودت بیای و ببینیش.+ توروخدا بهم بگو.نمیتونم صبر کنم.- عجله نکن بچه وقتی اومدی میبینیو تلفن قطع شد و من تا روزی که قرار بود به مشهد برگردیم نتونستم از فکر این هدیه مرموز بیرون بیام.روزا سپری شد و ما سوار قطار شدیم ، هر صدای چرخش چرخ های قطار به من ذوق و شوق بیشتری میداد، دیدن بابا بعد از 3 ماه ، پی بردن به این راز سر به مهر بابا و از همه مهم تر دوستای خودم .....عشق در یک نگاه اتفاق افتاد :از تاکسی که مارو بعد از استقبال بابا به خونه رسونده بود پیاده شدم ، توی مسیر انقدر راجب راز بابا ازش پرسیدم که فکر کنم دیگه کلافه شده بود ، پله هارو دو تا یکی بالا رفتم . منتظر بودم تا در باز بشه و به این راز بزرگ پی ببرم ، و اما اون لحظه رویایی ....در خونه باز شد و من یه موجود جدیدی رو دیدم ، با اینکه جون نداشت ولی برای من پر از احساس بود انگار یه بخشی از وجودم رو توی این دنیا میدیدم ، انگار که این موجود با من اجین شده بود .من مسخ شده بودم یا عاشق شده بودم ، عشقی که قطعا باور من رو به این جمله بیشتر از هر آدم دیگه ای کرده :که عشق در یک گاه ممکنه اتفاق بیوفته من عاشقش شده بودم و نمیتونستم چشممو ازش بردارم ، از رنگ آبی و طوسی که روی بدنه کیسش داشت ، تا تصویری که روی صفحه مانیتورش میدیدم، همه اینها برای من جادیویی بود عجیب ترین جادویی که تا بحال دیده بودم .....دیدم ،متعجب شدم ، خواستم و انجامش دادم :زندگی کاملا عوض شده بود،کمتر دنبال آتیش سوزوندن توی کوچه با رفقام بودم و بیشتر با کامپیوترم وقت میگذروندم، عاشقانه و پر از سوال برای اینکه با همه ریزه کاری های وجودش آشنا بشم انقدر پر از شگفتی بود این عالم جدید که به هیچ وجه خستم نمیکرد.اون سالا کامپیوتر توی هر خونه ای نبود، در واقعا کامپیوتر یه کالای لوکس محسوب میشد، خب درست هم بود چون به نسبت درآمد های مردم توی اون سال خیلی گرون به حساب میومد.خوشبختانه ما داشتیمش و من هر روز بیشتر از حضورش توی خونمون لذت میردم انگار که یه عضو جدیدی به خانوادمون اضافه شده بود، عضوی که میتونستم ساعت ها باهاش وقت بگذرونم و از هر ثانیش لذت ببرم.دل تنگی ما واسه خانوادمون و خریدن کامپیوتر برای عمه کوچیک ترم که هنوز توی اوایل دوره دبیرستانش بود باعث شده بود که ما بفهمیم میشه از طریق اینترنت و yahoo mssanger تصویر و صدای عزیزانمون رو همزمان داشته باشیم و این همه اتفاقای شیرینی که کامپیوتر به ما هدیه کرده بود هر روز بیشتر منو متعجب میکرد.خوشبختانه من خیلی زود تر از همسن و سالهای خودم با اینترنت اعجاب انگیز آشنا شده بودم درسته نمیتونستم به تنهایی ازش استفاده بکنم و حتی وقتی هم که میخواستم ازش استفاده کنم برای یه بچه 9 ساله محتوای فارسی خاصی وجود نداشت، اما میدونستم که این یه اتفاق بزرگ توی زندگی من به حساب میاد.3 سال بعد من توی اتاقم بودم و داشتم توی وبلاگی که روی بلاگفا ساخته بودمش یه دل نوشته مینوشتم. وبلاگ داشتن ترند اون روز های اینترنت بود، همزمان داشتم از هر چیزی که راجب کامپیوتر یاد میگرفتم به بقیه هم یاد میدادم و توی دایره کوچیک دوستای خودم یه مهندس محسوب میشدم.علاقه ام به بازی کردن یا بهتر بگم به بازی ساخت باعث شده بود که با یه واژه آشنا بشم، واژه ای که تنها داشته من ازمسیری بود که باید برای متولد کردن همه خیالات و آرزو هام واردش میشدم " برنامه نویسی".اون روز ها برنامه نویسی برای من صرفا وسیله ای بود برای به دنیا آوردن همه خط خطی هایی که از رویاهام و آرزو هام توی ذهنم داشتم و حتی نمیدونستم میشه ازش پول در آورد .کم کم فهمیدم که برای عوض کردن چهره خشک وبلاگم هم میتونم از برنامه نویس کمک بگیرم و اعجاز این معجزه برام بیشتر و بیشتر شد، با شخم زدن اینترنت و گوگل اون دوران تیکه تیکه یاد گرفتم و آشنا شدم با این جادوی سفید.کلمه به کلمه ورد های این جادو رو یاد گرفتم و تبدیلشون کردم به رنگ ها و شکل ها ومتن و ها و طرح ها...تبدیل شدم به یک برنامه نویس، کم کم فهمیدم که میتونم به آدمای دیگه کمک کنم کاراشونو راحت تر کنم و از دیدن ذوق اونها بابت این راحتی ذوق کنم، فهمیدم که میتونم رویا های آدمای دیگه رو هم خلق کنم و بهشون شکل بدم و این بعد از گذشت این سال ها هنوز لذت بخش ترین کاریه که انجامش میدم، هنوز وقتی کد میزنم گذر ثانیه ها واسم معنی پیدا نمیکنن و هنوز عاشق این کارم.وقتی این مطلب رو شروع کردم به نوشتنش فکر نمیکردم شبیه به یه داستان کوتاه عاشقانه باشه که من رو احساساتی کنه، شاید هم فقط من رو احساساتیم کرده باشه اما در هر صورت :من سالار هستم یک برنامه نویس قدیمی کم تجربه واز برنامه نویسی لذت میبرم.سالار جلالی پورسالار جلالی پورThu, 12 Dec 2024 14:37:35 +0330