https://virgool.ir/feed/@salدر بلاگ شخصی‌ام منتظرتون هستم. https://salinus.irfa2026-11-10 15:02:46https://files.virgool.ir/upload/users/2023347/avatar/ogY582.jpghttps://virgool.ir/@salhttps://virgool.ir/@sal/تو-مثل-کوچه-هایی-که-به-دریا-می-رسند-cw73d4gq48h6بلوک‌های سیمانی دیوار دور یک ساختمان ویلایی یک طبقه که کمی خزه روی آن را گرفته است، کوچه‌ای که از میانه‌های آن تل ماسه مرزهای آن را بلند کرده و دیوار ویلایی دیگر در سمت مقابل. از بالای کوچه که سرازیر می‌شوی، صدای موج‌ها را می‌شنوی، صدای خوش هرج و مرجی شیرین. ازدحام و هم‌همه‌ای بدون جمعیت، چند ثانیه سکوت، چند ثانیه موجی برزگ‌تر، دوباره سکوت. نسیمی خنک، انگار که از نفس نوزاد تازه‌متولد‌شده‌ای بیرون دمیده شده، به صورتت برخورد می‌کند. کم کم ماسه‌ها را در کفش‌هایت حس می‌کنی.در راست و چپ کوچه، دیوارهایی که کوچه را خلق کرده‌اند، گیاهانی روییده است. بی‌نام اما زیبا. بلند و جان‌گرفته از میان ماسه‌‌هایی که باد آن‌ها را طی روزها و ماه‌ها در کنار دیوار تلنبار کرده است. بادی می‌وزد و برگ‌های سبز گیاهانی که اسمی ندارند، در هم‌نوایی با موج‌های ریز و درشتی که از دور نشانه‌هایی از آن‌ها پدیدار می‌شود، به رقص، آمدن شما به ساحل را جشن می‌گیرند.کاش دمپایی پوشیده بودیم. ولی عیبی ندارد. هنوز می‌توان با پای برهنه به استقبال دریا رفت. خیسی و رطوبت موج‌ها، پیوندی جدانشدنی از کف پاها و دانه‌های ماسه ایجاد می‌کند. انتهای کوچه روی زمین، روی ماسه‌ها، به اندازه یک جهان ردپا وجود دارد. به راستی دانه‌های ماسه از چه چیزی درست شده‌اند که از دور اینگونه برقشان چشم آدمی را خیره می‌کند؟ آیا الماسی درون خود دارند؟ از دور، در دوردستی که به نظر خیلی هم فاصله‌ای ندارد، نقاط سفید رنگی، درست شبیه ستارگان و کهکشان‌های بی‌نام و نشان در تاریکی شب یک آسمان صاف، می‌بینی. صدف‌‌هایی که روزی جان داشتند و امروز کالبدشان، فرشی برای ورود شما پهن کرده است.پایان کوچه کمی بوی جنگل می‌دهد. این بار از جنگل سرسبزی که پشت سر گذاشته بودم، بادها همچون شیپور ورود مقامی مهم به یک شهر، به تاخت می‌تازند و گیاهان بی‌نام و نشان که گویا خوشحال‌تر از همیشه بودن و آمدن تو را جشن می‌گیرند به رقص و لرزه می‌افتند. پاها با ماسه‌ها یکی شده‌اند. هر دو از آن هم شده‌اند و قرار نیست یکدیگر را رها کنند. در توالی دائمی، در پس یکدیگر، دانه‌ها جای هم را می‌گیرند که مبادا قسمتی از کف خالی بماند. گرمایی هرم‌انگیز،‌ از کف پاها تشکیل می‌شود و به دل، شش‌ها،‌ قلب، دهان، چشم‌ها و سر می‌رسد.از آن دور میان ستاره‌های روی زمین، میان کالبدهایی که از قبل از دست رفته‌اند، میان خاطراتی که میان ماسه‌ها چنان جا خوش کرده‌اند که هیچ بچه‌ای با آن سطل قرمزش نمی‌تواند آن‌ها را برای کلکسیونی که دارد جمع می‌کند از آغوش ماسه‌ها جدا کند، میان رطوبتی دائمی که در پس هر موج کوتاه و بلند ایجاد می‌شود، میان جلبک‌هایی که روی ساحل آرام نمی‌گیرند و دم به دم و همراه هر موج سلامی تازه می‌دهند و زیر آب‌ها گم می‌شوند، شمایل دریاوار تو را می‌بینم.تو خالق کوچه‌ای که به دریا می‌رسد، از جان خود تکه‌ای به آن بخشیده بودی و بی‌آنکه منتظرم باشی، مرا به خودت فرا می‌خواندی. من آمدم با همه بادهایی که می‌وزیدند، با همه رمق پاهایم که دانه‌های ماسه همراهی‌شان می‌کرد، با صدف‌هایی که دیگر در کنار شمایل نورانی تو، توان خودنمایی نداشتند.دریا خروشان بود، گاهی نیز آرام. پاهایمان ماسه‌های را لمس می‌کرد و گیاهان از دور از تولد غروری عشق‌انگیز به وجد آمده بودند. کوچه برای من شده بود.ساچ / آبان ۱۴۰۵سالار چایچیسالار چایچیWed, 04 Nov 2026 17:22:11 +0330https://virgool.ir/@sal/من-سال-هاست-از-عشق-می-نویسم-pgasbtanlkosمن سال‌هاست از عشق می‌نویسم عزیزم. هرگز این چیزها به حال روزگاران اخیر ما محدود نبوده است. تا همین قبل‌تر همه چیز بی‌نام و نشان بود. بی‌صورت بوده. بی‌حس و خاکستری مطلق. حالا که نام پیدا کرده‌ای، بوی تو به مشامم رسیده است، موهایت را دیده‌ام که در باد مرکز تهران به رقص افتاده است، صدایی داری که درست مانند زمانی که شجریان می‌گفت «عشق تو آموخت به من رمز پریشانی را» هوش از سرم می‌پراند، می‌بینم که در گوشه و کنار این بیابان بی‌حاصلی که روکشی از عشق روی آن کشیده بودم، این جوانه‌ها هستند که می‌رویند..من سال‌هاست از عشق می‌نویسم عزیزم. نمود تو را بارها و بارها در عمق جانم مرور کرده‌ام. افسار شیب احساستم را بر دستانم گره می‌زنم و می‌دانم که شدن آن چیزی که باید بشود - آن چیزی که بی‌پروا و مجنون‌وار دوست دارم بشود - باید به نهال حضور تو قطره قطره آب دهم. قطره‌هایی که فصل‌ها را می‌سازند، ابرها را می‌آورند، بهار و تابستان را می‌چرخاند تا روزی به همین نزدیکی، خالی به نقش اسم تو بر جان من کوبیده شود..من سال‌هاست از عشق می‌نویسم عزیزم. همه «مراقب خودت باش»ها، همه «دوستت دارم‌»ها، همه «دلم برایت تنگ شده»ها و همه «وقتی رسیدی خبر بده»‌ها را در گنجه دلم هر روز گردگیری کردم. هر روز گوشه و کنار فعل‌ها را هرس کردم، برق انداختم و مختصر از همیشه زمزمه‌شان کردم تا آوای هیچکدام را فراموش نکنم. منتظر ماندم و جلوی همه روزهایی که نبودی را گرفتم تا نشانه‌ای از تو پیدا شود. حالا کلید این گنجه، کلید این شهر آب و جارو زده‌شده در اختیار توست..من سال‌هاست از عشق می‌نویسم عزیزم. روزها و شب‌هایی بود که از دست‌هایت می‌نوشتم. می‌دانی دست چیست؟ دست‌هایی باریک، ظریف، پریشان در هوا. دست‌هایی که رگ‌های روی آن به مثابه رودهایی که جاری از عصاره زندگی هستند، روبرویم بالا و پایین می‌شوند و عشق به شکل گردابی نامرئی دور تا دور سرم را به آغوش می‌کشد. این کدام میدان مغناطیسی بود که هر چه از آن نوشتم، نتوانست جذبه‌ای که از تبلور واقعیتش تجربه کردم را توصیف کند؟.من سال‌هاست از عشق می‌نویسم عزیزم. کدام مدرک را نشانت دهم؟ ماه‌ها قبل اینجا پاییز، شجریان است و جمعه دیوید لینچ نوشتم:باور کن که هنوز در کشاکش این خنکی ناباورانه مرداد، به جای خالی تو فکر می‌کنم. روزی که پیدا می‌شوی از کدام دادگاه،‌ خسارت قلب تکه‌تکه‌‌شده‌ام را طلب کنم؟ حیف که مدرکی نیست اما همه این‌ها نوشته می‌شوند تا روزی مدرک محکمه‌پسندی را برای تو باشند. که مردادی بود، بادی می‌وزید، نمی می‌زند، رعد و برق بود، همه نزدیک جنگ بودیم، وطن در جنگ، من در جنگ، بالش‌ها در جنگ با اشک‌ها و کیبوردها و مدادهایی که دائما از تو می‌نوشتند..من سال‌هاست از عشق می‌نویسم،من سال‌ها می‌خواهم از «تو» بنویسم عزیزم.سالار چایچیسالار چایچیWed, 28 Oct 2026 19:52:54 +0330https://virgool.ir/@sal/یک-روز-قبل-تر-hz9ifbcy4redتا همین‌جا هم راه درازی را آمده‌ام قربانت بگردم. ولی آنجایی عجیب می‌شود که نسیم شبحی از تو - که امیدوارم خودت باشی - هم این بیابان را سبزتر از جنگل‌ها می‌کند. من حتی وقتی سلول‌هایم از تشنگی درماندگی زیر آفتاب هزار درجه برهوت تنهایی‌ام، به مرگ خود راضی شده بودند، از اینکه شاید بیایی، از اینکه شایعه آمدنت را روزی بشنوم، از اینکه نامی ازت جایی آورده شود، از اینکه تخیلات و تصوراتم را آب و کود بدهی، هرگز کوتاه نیامدم.همه کاغذهایم سفیدند ولی چه کسی است که نداند جای همه چیزهایی که سال‌ها درباره تو با مداد نوشتم و نوشتم و نوشتم و پاک کردم و پاک کردم و پاک کردم، همچنان صفحه به صفحه از آفتاب هفت صبح هم آشکارتر است. یک روز قبل‌تر از همه چیزهایی که شاید - فقط شاید - اتفاق بیفتد، بار دیگر جوانه زده‌ام و در مستی چیزهایی می‌نویسم که ماه‌ها از آن طفره می‌رفتم.فردا روز بهتری است.سالار چایچیسالار چایچیSat, 17 Oct 2026 00:22:46 +0330https://virgool.ir/@sal/چه-کسی-ذوق-ما-را-کُشت-m4rk003gh8pjمن در تمام عمرم فقط یک بار کنسرت همایون شجریان رفتم، آن هم با خواهرم، زمانی که کسی که فکر می‌کردم دوستش دارم گفت که به کنسرت نمی‌آید و کل کنسرت با آن آوازهایی که نشان از محمدرضا شجریان داشت، فقط به باریدن و اشک و آه گذشت. چند باری هم در سالیان دور سینما رفتم که چیز زیادی به خاطرم نیست و اصلا نام فیلم‌ها را هم نمی‌دانم.دیروز دیدم یکی از این خواننده‌هایی که خیلی هم اهل شلوغ‌بازی و وایرال‌شدن نیست پس از مدت‌ها فقط یک سانس اواخر شهریور در تالار وحدت کنسرت گذاشته و هنوز بعد از یک روز بلیط هایش تمام نشده است. زیبا می‌خواند و معمولا آهنگ‌هایش را پیانویی که خودش می‌نوازد، می‌خواند و نام کنسرتش هم «پیانو آواز علیرضا قرایی» است.همه ویدئوهای یوتیوبش را دیده بودم و به‌شدت به سبک خوانندگی او علاقه دارم. دیروز که آگهی کنسرتش را دیدم، با شوق زیادی به آن سایت مراجعه کردم. هر چقدر زیر و رو کشیدم، بالا و پایین کردم تا ببینم با چه کسی دقیقا باید بروم و چه کسی را می‌توانم دعوت کنم، به جایی نرسیدم.تلخ بود و به شکل دهشتناکی ناراحت‌کننده. چند ساعت قبل از آن که داشتم با اسنپ به خانه برمی‌گشتم، همه آهنگ‌هایی که داخل ماشین پخش می‌شد به‌شدت شاد بود و موفق شده بودم در اعماق بندری‌ترین ریتم ترانه آن لحظه غمگین‌ترین آدمی باشم که از آن خیابان رد می‌شد. گاها به خودم می‌گویم که چه کسی همه ذوق ما را با خودش برد؟داشتم بیشتر فکر می‌کردم، درست همان لحظه که برای چند ثانیه دو صندلی کنار هم را رزرو کردم اما پولش را ندادم چون قرار نبود بروم، داشتم بیشتر فکر می‌کردم، آیا همین چیزها هم ذوق ما را ذبح نکرده است؟این روزها انسان دلاریزه‌شده ایرانی که نقل مجلس و حرف‌هایش دلار ۲۰۰ و ۳۰۰ هزار تومانی است، واقعا از خودش و خودِ اصلیش کاملا وامانده و درماندگی در او نهادینه شده است. برای من دلار هزار تومانی هم چیزی از تنهایی عمیق و بی‌انتهایی که هست کم نمی‌کند. آیا آدم امروز خودِ خودش که برای خودِ دیگری، می‌تواند معنای عشق داشته باشد را می‌بیند؟ ذوق همه این‌ها هم از بین رفته است.اسم‌‌ها از نواری که داخل ذهنم در حال حرکت بود عبور می‌کرد. دختر ۱، دختر ۲، خانم ۱، فلانی، بیساری... تمامش افکاری گذرا بود. خودم را بی‌لباس در قامت آینه‌ اتاقی کم‌نور تصور کردم. آیا عریانی احساس به اندازه عریانی بدن می‌تواند عطش انسان به چیزی را بروز دهد؟ یا احساسی که سیکس‌پک نداشته باشد و به نوک پستان‌هایش پیرسینگ نزده باشند، برای اینکه یک ساعتی، شصت دقیقه‌ای در کنسرتی که خیلی گام بالایی هم ندارد، می‌تواند کنار کسی تظاهر به عشق کند؟‌ تظاهر کند ذوقی هست؟نمی‌دانم. اطراف تالار وحدت را هم مجنون‌وار گشتم. رستورانی که می‌خواستم بعد از کنسرت برویم را هم پیدا کردم. بیشتر تعریف کرده بودند و فضای رستوران هم بسیار زیبا و تمیز بود.از سختی روز چند دقیقه‌ای در اسنپ چشمانم را بستم. به کنسرت رفتم، شام خوردیم، در خیابان‌ها دلقک‌بازی درآوردیم و بعد از بوسه‌ای طولانی از هم خداحافظی کردیم. چشمانم را که باز کردم، دست چپم بیشتر از قبل درد می‌کرد. حتما به‌خاطر امروز بوده، کار بدنی بیشتر شده و آدمی‌ است دیگر. درب را که باز می‌کنم با لبخند وارد می‌شوم. مامان جان، امروز هم حالم خوب است.کنسرت همایون شجریان - ۱۴۰۱سالار چایچیسالار چایچیMon, 24 Aug 2026 12:37:01 +0330https://virgool.ir/@sal/چیزهایی-که-برایت-می-گفتم-ou4lc2hqfzglزندگی با همه سیلاب‌هایش - از آن‌هایی که روزانه می‌آید و می‌درد - حتی در این کشور جنگ‌زده رو به انحطاط که نفس‌کشیدن در آن هم دیگر صرفه اقتصادی ندارد، زیبایی‌هایی دارد که آدم‌هایش دیگر نمی‌توانند ببینند. چیزهایی که من نه فقط امروز که غم تنهایی سترگی را از این سو به آن سو می‌کشم و سر طاسم را از حمله بی‌وقفه آفتاب سوزان مرداد دور نگه می‌دارم، بلکه از دوران کودکی با آن موهای بلند فرفری‌ام، میان شلوغی زنگ تفریح اول کلاس چندم دبستان، می‌دیدم و من را به با هر سختی و سفتی‌ای که بود به جلو می‌راند.یکروزهایی در انتهای مرداد و اوایل شهریور هست که جهان بیرون دو پاره می‌شود. بادهایی لحظه‌ای شروع به وزیدن می‌کنند و در زیر سایه درختی قطور در کنار خیابان، تنه‌ات به تنه پاییز در راه می‌خورد. جهان اولی چند قدم آن طرف سایه است که تابستان معنایش را از دست نداده و قاطعانه می‌تازد. جهان دوم کمی آن طرف‌تر است. زیر سایه. زیر برگ‌ها و شاخه‌هایی که بادی سردتر از همیشه - از این چند ماه اخیر - می‌وزد. هرزگاهی یک یا دو برگ نیمه‌زرد روی زمین می‌افتند. باد ذره ذره گرما را در جیب‌هایش می‌گذارد و کمی بعدتر، لباس‌های آستین کوتاه به کمدهایی که کمتر در دسترس هستند برمی‌گردند.باور کن که در همه پاییزها جایی را جست‌وجو کردم که ردی از تو داشت. همه خیابان‌هایی که برگ‌های زیادی در آن ریخته بود، آهنگی می‌ساخت که اگر ما از روی آن‌ها رد می‌شدیم، با همه ابوعطاهای شجریان هم‌نوایی می‌کرد. چند پاییز دیگر باید دنبال تو بگردم؟دوروزهایی که جریان کارهای کارمندی آنقدر تیز و سهمگین می‌شوند که رمق همه چیز را از آدم می‌گیرند. روزهایی که نوشیدن یک لیوان چای را فراموش می‌کنی، دستانت تا زمان برگشتن به خانه کثیف می‌مانند چون فرصت خوردن وعده‌ای کوچک هم نداشتی و جوری به کنج تنهایی‌ات برمی‌گردی که عرق‌گیرت از حجم عرق زیاد در طول روز به پوستت چسبیده است. نزدیک ساعت ۷ هفت بعد از یک دوش آب سرد، کسی می‌آید و یک لیوان چای برایت می‌آورد. آنجاست که صدای تشکر زبان و دهان و مغز و نای و معده و روده را می‌شنوی. چایی که نه فقط آن روز را، بلکه همه رسوباتی که تا آن روز جمع کرده‌ای را می‌شورد و می‌برد. جایی که داغی چای، درست مانند گرمای نفس اژدهایی بزرگ، ذره ذره آهن و تکه چوب هایی که آن روز در جانت رفته است را ذوب و ذغال می‌کند. از هفت تا ربع ساعت بعد، روز دیگری آغاز می‌شود.اردیبهشت ۱۴۰۱تقریبا در همه دوران مدرسه به خاطر فامیلی‌ام - نه اینکه مسخره شده باشم - اما همیشه آدمی پیدا می‌شده که از «چایچی» لطیفه‌ای خوش‌مزه‌بازی‌ای چیزی بیرون بیاورد. گاهی قهوه‌چی هم صدا می‌شدم اما برای تو اگر روزی بیایی همیشه چایچی باقی می‌مانم. طعم اکثر چای‌ها را می‌دانم. می‌دانم چقدر بعد از اینکه روی کتری بماند دم می‌کشد. می‌دانم از کدام فروشنده در رودسر چای لنگر بخرم که هفت شب که از سر کار برمی‌گردی، من آن کسی باشم که لیوان چایت را دستت می‌دهم.سهمن سال‌هاست چیزی می‌فروشم. نه! مغازه‌دار نیستم اما کارم اینگونه بوده است که آدم‌های اینترنتی را وادار کنم که چیزی که در سایتی می‌بینند را بخرند. یا جوری آن‌ها را به سایتی، فروشگاه آنلاینی، جایی بکشانم تا یا خرید کنند یا از خدمات آنجا استفاده کنند. شلوغ‌بودن یک کسب‌وکار، درست مانند زمانی که فلان دختری که در لایه‌های پنهان ذهنت به او علاقه داری و برایت در جایی، ویرگولی، اینستاگرامی، بلاگی و... نظری، لایکی، چیزی می‌گذارد، من را به وجد می‌آورد. اینکه رستورانی جای نشستن نداشته باشد، کافه‌ای برایش صف کشیده باشند، فروشگاهی سفارش‌هایش به سقف رسیده باشد، حتی اگر همه‌شان رقیب من هم باشند، چیزی جز خوشحالی برای من ندارد.بازار نوشهر - ۱۳۹۸خودم را با تو در صف‌ها هم تصور کرده‌ام. صف جایی، صف نانوایی، صف خالی شدن میزی در یک رستوران، صف گرفتن بلیط چرخ و فلک فلان شهربازی، صفی برای سوار شدن به مترو. می‌بینی؟ تو اینگونه به سادگی در همه شلوغی‌ها، تنهایی‌ای را می‌سازی که کلمات از توصیفشان ناتوان می‌شوند.چهاردر مسیر برگشتن از خانه مادربزرگم - آن زمان‌ها که زنده بود و من هنوز بزرگ نشده بودم و کول‌بر تنهایی نبودن‌ها نبودم - پارک تاریکی قرار داشت. زمین بازی نسبتا بزرگش طوری بود که با وجود نبود چراغ و دسترسی بد، اما برای آدم هشت - ۹ ساله‌ای مثل من زرق و برقی کافی داشت. مسیرمان تا جایی با عمو و خانواده‌اش یکی بود. حوالی نیمه‌شب که از آنجا رد می‌شدیم تا به خانه برگردیم، اگر عمویم کنار پارک می‌ایستاد که دنیا برای من می‌شد. خواهرم هم همینطور و پسرعموهایم هم همینطور اما در تنهایی، پدرم اهمیتی نمی‌داد. نیمه‌شب همه پارک در اختیار خودت است، از این تاب به آن سرسره، از آن سرسره به الاکلنگ و هر جور جفنگ‌بازی‌ای می‌شد درآورد. امروز سال‌ها بعد، در کشاکش بزرگسالی غم‌زده که تنهایی‌اش بیشتر از همه به چشم می‌آید از پارک محلمان که هر سال کمتر از آن رد می‌شوم، عبور کردم. پسربچه‌ای همه وسایل بازی را در اختیار داشت و خوشحال بود. پس من هم خوشحال شدم که او گذشته‌ای تکرارنشدنی را در این سن تجربه می‌کند.دخترم که هیچوقت به دنیا نیامد را یادت هست؟ همان چیزی که نوشتم، آدم‌ها از آن همه غم و پلشتی خوششان آمد و حتی در مسابقه‌ای جایزه هم برد؟ اگر دخترمان به دنیا می‌آمد، همه پارک‌ها را می‌گشتم تا پارک خلوتی را برایش پیدا کنم. تا این خاطره را در جان نحیفش بکارم. تا آن پدری باشم که برایش به جای آزرده‌خاطری، تشویش و غصه، زندگی به همراه آورده باشم. همان روز گفتم که: دلم برای دخترم هم تنگ می‌شود. دختری که هیچوقت به دنیا نیامد. می‌توانستم پدر خیلی خوبی برایش باشم، خیلی بهتر از همه چایچی‌هایی که تا به حال به دنیا آمده‌اند. برای اینکه بزرگ شدنش را ببینم، ببینم قد میکشد، ببینم موهایش را می‌بافم، ببینم که شبیه مادرش می‌شود. همان چیزی که می‌خواستم، رعنا، گوارا، زیبا.پنجبرخلاف تصور خیلی‌ها، به نظر من کتاب‌ها گزینه ایدئال‌تری برای همزادپنداری هستند. توانایی توصیف هر صفحه کتاب (اگر نویسنده‌اش خیلی پرت نباشد!) می‌تواند به اندازه یک فیلم باشد. کتاب‌هایی که در مقدمه یا چند صفحه اول جوری هستند که انگار درباره خود من و در اشاره به من نوشته شده‌اند، اشک‌ها را به سرعت از چشمانم جاری می‌کنند. کتابی که تا امروز نیمی از آن را خواندم «رنج‌هامان به ما چه می‌گویند» که از مجموعه مدرسه زندگی آلن دوباتن و ترجمه نشر میلکان منتشر شده. جایی در ابتدای این کتاب نوشته شده است:شاید نشود. احتمالا نمی‌شود. اما حداقل ادامه دادم. همین که شکست زیبا باشد، برای من کافی‌ست.ساچ / ۲۹ مرداد ۱۴۰۵سالار چایچیسالار چایچیThu, 20 Aug 2026 16:18:31 +0330https://virgool.ir/@sal/پاییز-شجریان-است-و-جمعه-دیوید-لینچ-cflkp2gagl7tدر زندگی من هرگز فرد ویژه و مخصوصی نبوده است که «چیزها» من را به یاد او بیندازند. بداقبالی یا کم‌عرضگی من؛ هر چیزی می‌توان نامش را گذاشت. اما در طول سه دهه و اندی زندگی، آدم‌هایی که چیزی به‌یادماندنی برای من به‌جا گذاشته‌اند از انگشتان یک دست بیشتر نمی‌شوند. همه آن «چیزها» در فصل‌ها، آهنگ‌ها، فیلم‌ها، کتاب‌ها و سریال‌ها خلاصه شده است.مرداد امسال از بیشتر سال‌هایی که به یاد دارم حداقل در تهران خنک‌تر بوده است. بادهای ناگهانی و رعد و برق‌ها و نمی که بعد از آن روی زمین می‌زند، چنان بوی خاکی بلند می‌کند که همه چیزهایی که اتفاق افتاده یا نیفتاده‌اند برای من در هم می‌آمیزند.محمدرضا شجریان، کسی که آهنگ‌ها و ویدئوهای کنسرت‌ها و اجراهایش در همه صفحات اجتماعی، فولدرهای کامپیوتر و گوشی من پخش شده است؛ نمادی از پاییز برای من است. ۱۷ مهر ۱۳۹۹ در محل کارم که همیشه تنها بودم خبر ناگواری که نباید را دیدم و در آن سرد و گرم ابتدای پاییز، مهر پاییزی شجریان بر روی هر آن چیزی که نشانه‌ای از پاییز دارد برای من زده شد.تصنیف‌ها، ابوعطاها، دشتی‌ها، آوازها و نت به نت چیزی که از شجریان از آن سال به بعد گوش دادم، چه در سبزی بهار، گرمای تیر یا برف و یخ بهمن، همه چیز را به پاییز و عناصر اطرافش تبدیل می‌کرد. آدم‌هایی که گاه به گاه طی این همه سال فکر می‌کردم علاقه‌ای به آن‌ها دارم، شجریان‌هایی که برایشان می‌فرستادم را هیچوقت درک نکردند. برای آن‌ها احتمالا من کسی بودم که زیاد از حد از خودش احساس بروز می‌داد و شجریان در دنده‌دادن به این موضوع برای آن‌ها خوب عمل می‌کرد.صدای بادی که همین الان از میان برگ‌ها عبور می‌کند و خنکی غیرقابل توصیفی را به اتاق من که پنجره‌اش همه تابستان باز است می‌آورد، نغمه‌ای از نغمه‌های شجریان است؛ آنجایی که برگ‌هایی که در خط مقدم زرد و نارنجی شدن پاییز بوده‌ و ریخته‌اند را روی زمین می‌کشد و خش خش آن‌ها خواب من را به شهریور و سرازیری تابستان و پیوند آن با پاییز می‌کشاند.چقدر خوب می‌شد کسی روزی پیدا شود که با او در جایی یکی از آن آوازهای طولانی نیم‌ساعته شجریان را گوش دهم. بدون آن که از چه‌چه‌زدن آن خسته شود یا دنبال عوض کردن آهنگ باشد. ولی همه این‌ها بیشتر شبیه همان رویاها و افسانه‌هایی است که دیگر حتی تصورشان هم نمی‌کنم. نه تنها امیدی به وقوع آن ندارم که کم‌کم دارند اهمیتشان را هم از دست می‌دهند. پاییز و در هسته آن شجریان، نسخه جامع تنهایی من است که طی سال‌ها کشیده می‌شود و من را با خودش می‌برد. آن نوایی از شجریان که در یکی از کافه‌های فهادان یزد وسط سرمای بهمن شنیدم، همانقدر نقش تنهایی بر جان من زد که ابوعطایش در آخر اردیبهشت و لب ساحل نوشهر.اما این همه چیزی نیست که بند بند من را به دنبال خود می‌کشد. دیوید لینچ فقید برای من سازنده بسیاری از رویاهاست. از مرد فیل‌نما و مالهند درایورش بگیر تا همه مجموعه تویین پیکسش، چیزی در خودش دارد که فقط رویا نیست بلکه نمادی زنده از یک واقعیتی است که همه ما دوست داریم اتفاق بیفتد و در ذهنمان تجربه‌اش می‌کنیم.دیوید لینج روزهای جمعه همیشه ویدئوهای کوتاهی منتشر می‌کرد و آب و هوا را شرح می‌داد. جملات عجیبی می‌گفت و روزهای جمعه من برای سال‌ها با این ویدئوها عجین شده بود. همیشه عینک مشکی می‌زد، چیزی که همیشه با تعجب می‌گفت، دوربین را تکان می‌داد و جملات را می‌کشید و باورش نمی‌شد چقدر زود دوباره جمعه از راه رسیده است:Can youuuuuuuuu believe it? It's Friday Once Again...البته که تماشای تویین پیکس با آن وضعیت سوپر سورئالیستی که دارد خودش کاری می‌کند که همه روزها دیوید لینچ در جایی از ذهن و زندگی‌ات پرسه بزند. آدم‌ها بعد از تماشای تویین پیکس احتمالا دیگر آن آدم سابق نمی‌شوند.حیف است اگر این را هم نگویم که چقدر خوب می‌شد که کسی بود تا با هم فیلم‌ها و سریال‌های مرتبط با تویین پیکس را تماشا می‌کردیم و درباره ایجنت کوپر، آدری هورن زیبا و... بحث می‌کردیم. اما می‌دانی کجایش جالب است؟ این همه اتفاق نمی‌افتد. و جالب‌تر اینکه من دیگر منتظرش هم نیستم که اتفاق بیفتد. اگر شجریان نمادی بر تنهایی بود، لینچ این تنهایی را به دنیایی جادویی می‌برد. به جایی که خیلی از آدم‌ها دوست ندارند آنجا باشند. این هم رویا و افسانه‌ و حتی شاید توهمی بیشتر نیست.باور کن که هنوز در کشاکش این خنکی ناباورانه مرداد، به جای خالی تو فکر می‌کنم. روزی که پیدا می‌شوی از کدام دادگاه،‌ خسارت قلب تکه‌تکه‌‌شده‌ام را طلب کنم؟ حیف که مدرکی نیست اما همه این‌ها نوشته می‌شوند تا روزی مدرک محکمه‌پسندی را برای تو باشند. که مردادی بود، بادی می‌وزید، نمی می‌زند، رعد و برق بود، همه نزدیک جنگ بودیم، وطن در جنگ، من در جنگ، بالش‌ها در جنگ با اشک‌ها و کیبوردها و مدادهایی که دائما از تو می‌نوشتند.مُهر تنهایی را همیشه در کیفم دارم. هر کافه‌ای می‌روم، عکسی می‌گیرم و مُهری بر آن می‌زنم: اینجا هم نبودی! فلان رستوران می‌روم:‌ اینجا هم نبودی! غذا درست می‌کنم، کتاب می‌خرم، دسته‌گل‌های رُز را می‌بینم، سایه درختی، خنکی فواره‌های پارک و نیمکتی خالی را می‌بینم،‌ کتابفروشی قدیمی‌ای را می‌بینم، شجریان به گوشم می‌رسد، تویین پیکس را می‌بینم،‌ مُهر پشت مُهر: اینجا هم نبودی!بعید می‌دانم و با این هم نمی‌جنگم اما عمرم به اینکه روزی پیدا شوی و همه این مُهر را باطل کنی، احتمالا قد نمی‌دهد. دیگر آرزویت هم نمی‌کنم. اینکه چرا روزها درباره فلسفه عشق، رابطه بین آدم‌ها و دیگر چیزها می‌خوانم را خودم هم نمی‌دانم. شاید هنوز قبول نکردم یا این مرداد است که آفتاب را کم‌رنگ کرده و صدای خش‌خش برگ‌ها را بالا برده تا گول آمدن تو را بخورم که خوردم، هر بار همین است. سال‌هاست همین بوده است.همه این‌ها می‌گذرد و من با اینکه دیگر جوان نمی‌شوم و حتی منتظر رسیدن روزی خوب نیستم، اما مجبورم بنویسم تا بدانی هر آن روزی که نبودی، اینجا، همه چیز درباره تو بوده است. ساچ / ۲۲ مرداد ۱۴۰۵سالار چایچیسالار چایچیThu, 13 Aug 2026 23:39:36 +0330https://virgool.ir/@sal/کتابخانه-جدیدم-روز-بلاگرها-و-پاییز-rj9ilglqjtaoیکروزها به زور از روی هم کپی می‌شوند. حتی اگر روزی اتفاق خارق‌العاده‌ای بیفتد، خیلی نمی‌تواند چیزی که روز قبل اتفاق افتاده است را تغییر دهد. البته که اتفاق‌های خارق‌العاده زندگی این روزها به نازل‌ترین چیزها تنزل پیدا کرده‌اند. منظورم در واقع چیزهایی مانند عشق و... نیست. نه این چیزهای اتفاق‌نیفتادنی از ایران مهاجرت کرده‌اند. اتفاق خارق‌العاده یعنی سفارشت از دیجیکالا را بیش از یک هفته زودتر به‌دستت برسانند. وگرنه خود مقوله عشق و چیزهای مشابه به آن،‌ در جایی شبیه به ایران ناممکن، نشدنی و افسانه‌ای دورافتاده است.همه جای اتاقم را که طی ماه‌های اخیر مجبور شده بودم با کتاب‌هایم پر کنم، کم کم داشت تبدیل به بی‌نظم‌ترین جای جهان می‌شد. هر طرف را می‌دیدی، ستونی از کتاب‌ها روی هم بالا رفته بود. سروش حبیبی شرحه شرحه میان چند کتاب روانشناسی از میلکان گیر کرده بود. چهار جلد جنگ و صلح تولستوی بالاترین نقطه کمدی غیرقابل دسترس خاک می‌خورد و کتاب‌هایی که اخیرا از شعبه بلوار کشاورز ماجرا بوک، حضوری خریده بودم هم در چند کیسه پارچه‌ای جدا افتاده بودند.لاجرم باید کاری می‌کردم. هدف نهایی می‌توانست این باشد که بروم مستقل زندگی کنم و همه جای خانه شخصی‌ام را از کتاب پر کنم. اما این هم از آن چیزهایی است که اتفاق افتادنش به اندازه عشق از اتفاقات ارباب حلقه‌ها و بازی تاج و تخت هم فانتزی‌تر است. پس گزینه دوم این می‌شد که به شکلی دو یا چند کتابخانه بخرم و جایی در اتاقم باز کنم. اعتبار دیجیکالای من ۲ ماه بود منقضی شده بود و تمدید نمی‌شد. اوایل مرداد بالاخره اعتبار جدید گرفتم و کتابخانه را در لحظه سفارش دادم.بماند از همه روز که وقتم به تمیزکاری و چینش درست کتاب‌ها گذشت، الان می‌بینم که خیلی هم کتاب ندارم. من را متهم به این می‌کردند که خیلی کتاب داری. اما خیلی نیست. هفت طبقه خالی در این ۲ کتابخانه نسبتا کوچک، نشان از این دارد که درآمد ماه آینده باید خرج کتاب‌های زیادی شود و از همین حالا این موضوع را حس می‌کنم :)دوهمه این‌ها مصادف شد با امروز که روز جهانی بلاگرهاست. اگرچه امروز ریلزسازهای اینستاگرام خودشان را بلاگر می‌نامند و این واژه گران‌قدر را که روزی ستار بهشتی‌ها آن را حمل می‌کردند، به سرقت برده‌اند، اما روز بلاگر یعنی روز نویسنده‌های حرفه‌ای و آماتوری که در تاریک‌ترین روزهای تاریخ هر جامعه‌ای به‌ویژه جامعه همیشه در بحران ایران، کلمات را کنار هم گذاشته‌اند تا دل‌نوشته‌ای، خاطره‌ای، مانیفست سیاسی‌ای، عاشقانه‌ای چیزی بسازند.در ایران تقریبا اعتبار همه چیزها کم شده است. دسته‌ها و توده‌های عموما کم‌کیفیت و پرادعا همه چیز را تصاحب کرده‌اند. کلماتی مانند اصلاح، اصول، انقلاب، میانه، آزادی، زندگی، زن، مرد، وطن و خیلی چیزهای دیگر مانند همین واژه بلاگر به قهقرا رفته‌اند و خیلی معنا و مفهوم خاصی ندارند و تحت‌اللفظی به یکسری چیزهای از پیش تعیین شده نسبت داده می‌شوند. فلانی با گوشی آیفون آخرین مدلش که به فلان رستوران و مسافرت می‌رود و از باسن بچه‌اش ریلز می‌سازد و توی شاسی بلندی سان‌روف‌دار با پارتنرش کلیپ‌های به‌اصطلاح طنزی می‌سازد، جوری نام بلاگر و تولیدکننده محتوا را به دوش می‌کشد که من سال‌هاست جایی شغل خودم را معرفی نمی‌کنم. نه نویسنده‌ام، نه بلاگر، نه تولیدکننده محتوا. مردِ احتمالا همیشه مجردی هستم که هر روز سعی می‌کند بیشتر یاد بگیرد. بقیه چیزها بماند برای بقیه.سهکسی ویدئویی ساخته بود که می‌گفت «با دختری سر قرار بودم و گفتم بین بوکوفسکی و داستایوفسکی کدام را ترجیح می‌دهی؟ دختر هم جواب داده بود من فوتبال را دنبال نمی‌کنم و بیشتر کتاب می‌خوانم!» احتمال زیاد که این خاطره خنده‌دار، ساخته ذهنش خودش باشد اما راستش را هم بخواهید وقتی زیاد کتاب می‌خوانی به همان اندازه کسل‌کننده هم می‌شوی. اینکه سر قرار به آدم‌های بی‌حوصله امروزی هم بخواهی کتابی صحبت کنی و سوال بپرسی کار به‌جایی نمی‌بری. آدم‌ها و به نظرم خیلی از دخترها از طرف مقابلشان هیجانی بی‌بدیل که سرشار از تازگی و طراوت و ثروت است می‌خواهند. اینکه چقدر این‌چنین آدمی وجود داشته باشد به کنار، اما کسی که کتاب می‌خواند - منظورم کسی است که کتاب‌ها را زندگی و تصور می‌کند - به جاهایی سفر می‌کند که اگر طرف مقابلش هم همین عادات را نداشته باشد متوجهش نمی‌شود. به خاطر همین است که تجرد قطعی برای من با این آدم‌هایی که می‌بینم عملا اتفاق افتاده و خیلی قدرت،‌ توان یا اراده‌ای برای تغییر آن هم ندارم.آن بدبوی‌ها (فاک‌بوی‌ها) که قبلا در بلاگ خودم سالینوس دات آی آر درباره‌شان نوشتم (عنوان: آیا پسرهای دخترباز در چشم خانواده‌شون تواناتر به نظر میان؟) در این چیزها سرآمدتر و موفق‌تر هستند و عیش و نوش بیشتری در زندگی تجربه می‌کنند.چهارباور کن پاییز در راه است عزیزم. نمی‌گویم که تو را از زردی برگ‌ها و لختی شاخه‌ها بترسانم. یادت باشد که من سال‌هاست در این پاییز و زمستان‌ها گیر افتاده‌ام. روزهای آخر شهریور یقه‌ام را می‌گیرند و تا روزی که در تنهایی صدای توپ سال جدید را بشنوم، مجبور می‌شوم بیشتر از تو بنویسم. همین روزهاست که جای خالی تو را بیش از همیشه آب و جارو می‌زنم. روزی پر از برگ‌های زرد و نارنجی و قهوه‌ای می‌شود و روزی دیگر برف جای تو می‌نشیند. باور کن که اگر پاییز زودتر از همیشه برسد، این بار دست پر تر از قبل‌ترها به استقبالش می‌روم. چهار دهه تنهایی را چگونه با خودم حمل کنم؟ به چهل سالگی‌ام فکر می‌کردم که پاییز لنگان لنگان تر از اوایل سی سالگی سراغم می‌آید و دیگر سراغی از تو نمی‌گیرد اما من همچنان برگ‌هایی که قرار بود تو رویشان راه بروی را گوشه‌ای نگه داشته‌ام. عزیزم چیزی نمی‌گذرد که همه این‌ها می‌گذرد و من در همه این فصل‌ها حل می‌شوم. در همه کتاب‌هایی که دنبال تو گشتم به کلمه‌ها تبدیل می‌شوم و قصه‌ها را من به آخر خود می‌برند. پایان قصه من که تلخ است اما امیدوارم تو با هر اسمی که داری و هر جایی که پاییز را می‌بینی، قصه روشن‌تری را زندگی کرده باشی.سالار چایچیسالار چایچیWed, 05 Aug 2026 13:40:59 +0330https://virgool.ir/@sal/پاییز-در-راه-است-عزیزم-r3l2yrhrcld7پشه‌ای روی مانیتور دارد حرکت می‌کند. از روی ساعت گوشه سمت راست حرکتش آغاز می‌شود، بی‌توجه به جابه‌جایی پنجره‌ها و نشانگر موس، ارتفاع را طی می‌کند و سپس پر می‌زند روی مانیتوری راستی و سپس با پروازی بلندتر روی مانیتور چپی فرود می‌آید. آیا پشه جذب نور بی‌رمق مانیتور شده است یا در جهانی غیرقابل اثبات او در خط زمانی دیگری، مهندس کامپیوتر یا نویسنده‌ای تنها بوده است که روز تا شب، شب تا روز به مانیتورها خیره می‌شده است؟ آیا از اینکه الان نمی‌تواند به من بفهماند که چقدر دوست دارد کنترل این کامپیوتر را در دست بگیرد خیلی ناراحت است و می‌خواهد عمر کوتاه حشره‌ای‌اش زودتر به پایان برسد؟آیا امکان دارد در جهانی دیگر، به اندازه غیرقابل توصیفی «چیزی» بسیار عاشق بوده باشیم و این همه تنهایی که در این جهان حس می‌کنیم، از پس ذهنی که بارها فرمت و ریست شده، دوباره خودش را بروز می‌دهد:یک سگ آبی در یکی از دریاچه‌های دور افتاده سوییس بوده‌ام. آنقدر عاشق که درخت‌های زیادی را قطع می‌کردم تا جریان شدید آب را ارام کنم و سدی بسازم تا معشوقه‌ام آب در دلش تکان نخورد. دندان‌هایم بارها شکست اما صبر کردم تا باز هم رشد کند. سرو، کاج، گردو... نمی‌دانم کدامشان است. فقط اره می‌کنم و تکه تکه فشار را می‌گیرم تا ببینم که در آرامش است.انفجار در سلیمانیه، انفجار در اربیل، شنیده‌شدن انفجار در اردن و کویت، پرتابه‌ای به کشتی باری به مقصد چین خورد... آهان! ممکن است قبلا سطل زباله‌ای فلزی زیر میز یک خبرنگار روزنامه بودم. روزهایی که همه چیز دستی نوشته می‌شد و چرک‌نویس‌ها به سرعت دهان سطل زباله را پرمی‌کردند. چیزهایی که سطح زباله به آن‌ها احتیاج نداشت اما جبر جغرافیایی آن را مجبور می‌کرد تا زمانی که پر شود همه آن خبرها و مقاله‌های نصفه و نیمه و بی‌سر و ته که هرگز چاپ نشدند و هیچ اهمیتی هم نداشتند را در دهان خود نگه دارد.دست‌فروشی که جلوی کبابی حاج ممی بساط پهن کرده است. نمی‌فروشد اما دود دنبه و گوشت تا ماتحتش می‌رود. نمی‌تواند بخرد چون نفروخته است. بفروشد هزینه‌ها و بدهی‌های قبلی پیشاپیش جلوی صف ایستاده است. تلفنش زنگ می‌خورد:-بابا سلام! امروز برام بستنی می‌خری؟+سلام قربونت برم. آره عزیز دلم. یه صورتی توت فرنگیش رو برات می‌خرم دخترم.-(صدا از دور) گوشت و مرغ یادت نره، فردا مهمون داریم.کرم روده این آدم هم ممکن است در زندگی قبلی، خودش بوده باشد. یک لوپ تو در تو. خودش نمی‌تواند بخورد، کرم در روده هم چیزی نیست بخورد. پس دفع می‌شود. دختر نگران بستنی و همسر نگران مهمان‌ها و یخچال خالی. دختر مادرش می‌شود و مادرش، مادر خودش بوده است. همه چیز در هم تنیده و دیگر قابل فهمیدن نیست.قربانت بگردم! مهتاب عزیز، آلما، نسترن... هر کسی که هستی، کمی بیا جلوتر. گردنم درد می‌کند. روزهاست پشت کامپیوتر نشسته‌ام و درد دوری‌ات را تایپ می‌کنم. چیزی باید در گوشت بگویم. اگر همین امروز از این جهان وداع کنم، به‌راستی چیزی از من باقی نمی‌ماند. نه کسی که باشد بگوید حیف دیگر فلان جملات را کسی نیست که بگوید. من میان همه این نوشته‌ها حل شده‌ام. رسمی نیستم و جیبم آنقدر گشاد بوده که باد نکرد و تنها ماندم. متوجه منظورم می‌شوی؟ نمی‌دانم. درست تو را نمی‌شناسم. فلان روز که به خودم آمدم دیدم نمی‌توانم از تو خاطره‌ای تولید کنم. تخلیم کور و عاشقانه‌هایم برایت خشکیده است. می‌گویند جنگ بزرگ‌تری در راه است. من بدون اینکه سرباز باشم، همه جنگ‌ها را به نبودن تو باخته‌ام. در جبهه‌ای که تو در جایی از آن فرماندهی می‌کردی. دیگر بقیه‌اش چه اهمیتی دارد وقتی اسیر تو بودن هم ناممکن شده است؟ عزیز دلم که دوست دارم تصور کنم موهایت انقدر مشکی هست که سفیدی کله تاس من را هم می‌پوشاند، کجای این جهان‌ها زندگی می‌کنی که این همه نیستی‌ات نفس بقا را به خطر انداخته؟سمت درب واگن مترو که می‌ایستم، سرم به بالای آن می‌خورد. من از جهان تو عبور کرده‌ام. تو روی زمین هستی و من باید خم‌تر از این شوم. آنقدر خم که در خاک فرو روم و ریشه بدهم. ریشه‌ها دنبال تو می‌گردند. شاید هم باید شبیه یک برگ زرد جداافتاده از درخت راه‌ها و شهرهایی را طی کنم تا کود درختی شوم که سایه‌اش روزی از تو میهمانی می‌کند. مانند آن آهنگ که می‌گفت:‌ چه مسافرا که زير چتر اون به تن خستگيشون تبر زدن...البته هیچکدام از این‌ها مهم نیست. بی‌برگی و زردی پاییز در راه است. زردتر از همه زردی‌هایی که جوانی رو به پایانم دیده و نارنجی‌تر از همه پاییزهایی که ارومیه بر خاطرم نشانده. تل برگ‌هایی که ارزو می‌کنند من و تو بر آن‌ها قدم بزنیم و باران‌هایی که بر من می‌بارند و با پنهان‌کردن اشک‌ها، طعنه نبودن تو را بی‌اثر می‌کنند.این‌ها مهم نیست. پاییز در راه است عزیزم و من بی‌برگ‌تر از همیشه.ساچ / ۱۰ مرداد ۱۴۰۵سالار چایچیسالار چایچیSun, 02 Aug 2026 02:35:44 +0330https://virgool.ir/@sal/۵۵۵-و-چیزهای-مشابه-را-دوست-ندارم-uowrjhrzmxcjاز نظر دادن و پاشیدن پند و اندرز دست کشیده‌ام. بیشتر از خودم، چیزهایی که بوده، چیزهایی که هست و چیزهایی که دوست دارم باشد می‌گویم. بقیه‌اش مهملات روزهای زندگی یک ایرانی است. چیزهای رُند را دوست ندارم. چیزهایی که رند هستند، خیلی بی‌نقص به‌نظر می‌رسند حتی اگر آن رندبودن در چیزی اثر خاصی هم نداشته باشد.مثل همین تاریخ‌ها ۵/۵/۵ و... که هر سال یکی پیدا می‌شود و عده‌ زیادی بچه را از رحم همسرشان زودتر بیرون می‌کشند تا تاریخ تولدشان رند باشد. برای منی که نویسنده هستم و دوست دارم تخیل و تصور کنم چیزهای رند جایی برای این تخیلات نمی‌گذارند.من از نقص‌ها الهام می‌گیرم. از قوز دماغ دختری با موهای مشکی، پیرسینگی که روی ناف شکم تپلش انداخته، از اینکه درباره تیم‌های فوتبال چیزی نمی‌داند، از اینکه مادرم کارهای ساده با موبایل را بلد نیست و انجام همان‌ها را در من تحسین می‌کند، از کله کچلم، از این همه سال تنهایی، از این گرمای شدید تابستان، از خروار خروار خاطره‌هایی که اتفاق نیفتاده، از بوسه‌هایی که نگرفتم و ندادم، از آغوش‌هایی که تجربه نکردم، از کک‌ومک صورتش، ناصافی سطح پوست صورتش، رنگ‌پریدگی لاکش و...نقص‌ها جایی برای الهام گرفتن هستند. حداقل برای من. هر چیز بی‌نقصی معمولا جلوی جریان زندگی را می‌گیرد. مادامی که آن نقص به بلاهت و حماقت و جنون تبدیل نشود، زندگی نیازش دارد و منی که این چیزها را مشاهده می‌کنم، حس می‌کنم و با چنگ‌زدن به آن‌ها می‌نویسمشان، رُند بودن یعنی صفحه سفیدی که نه چیزی می‌توان در آن کاشت و چیزی می‌توان از آن برداشت کرد.گاهی اوقات که در اینستاگرام بیشتر از معمول وقت می‌گذرانم، کم‌کم الگوریتمی که سعی دارد افراد رُند و بی‌نقص را به عنوان یک روال معمول و نرمال زندگی به نمایش بگذارد را بیشتر درک می‌کنم. آنجا به خودم می‌آیم و آدم‌هایی را در ذهنم تصور می‌کنم که در اکثریت هستند و پر از نقص و پر از ناکافی که همین‌ها به آدم تبدیلشان کرده است. این آدم معمولی هم قصه دارد و قصه می‌سازد اگرچه که کسی خیلی به آن نمی‌پردازد.اگرچه که همه این‌ها در نهایت در حد حرف آدمی ناشناس مثل در من در جایی دورافتاده مثل ویرگول خاک می‌خورد. آدم‌ها بی‌نقص بودن را دوست دارند. اینجا که منظور از نقص لزوما داشتن صفت‌های بد نیست. اما آدم‌ها معمولا پا را یک گام جلوتر می‌برند و در صفات معمولی هم بی‌نقص‌ترین‌ها را می‌‌خواهند. خوش‌هیکل‌ترین، سکسی‌ترین، کمرباریک‌ترین، پولدارترین، رُندترین، پرعضله‌ترین و... . تنها ترینی که شاید ارزش جست‌وجو داشته باشد آگاه‌ترین آدم‌هاست. چیزی که خیلی خریداری هم نداشته و ندارد.از شما می‌پرسم: کدام یک را ترجیح می‌دهید؟نقص‌ها را بپذیرید و در جهت بهبود حرکت کنید.در جست‌وجوی تَرین و رُندها زندگی کنید.سالار چایچیسالار چایچیMon, 27 Jul 2026 13:56:41 +0330https://virgool.ir/@sal/روزی-که-نمردم-osihywajgmlnاز آن روزهایی بود که دلم نمی‌خواست از تخت خواب بیرون بیایم. همه روزهای قبل از آن و بعد از آن هم همین‌طور بودند. تخت نسبتا کوتاه و قدیمی که طبقه دوم آن کسی از کرمان می‌خوابید. تخت‌ها آنقدر آش و لاش شده بودند که شب‌ها در آن آسایشگاه مرطوب که گاهی سرد بود و گاهی از شدت گرما باید لخت می‌شدی، فقط صدای جیر جیر می‌آمد. اگر پایین تکان می‌خوردی بالایی صدایش درمی‌آمد و اگر بالایی تکان می‌خورد زلزله را بار دیگر تجربه می‌کردی.چند روز بعد از زلزله‌ قصر شیرین کرمانشاه بود. همه چیز به هم ریخته بود. آن روز هم سردتر از همیشه بود و داشت من را به نقطه‌ای می‌رساند که از کوه و کمر فرار کنم. آدم‌ها غیرقابل تحمل‌تر از همیشه و ساعت ۵ صبح بیشتر از قبل نفرت‌انگیز شده بود. زیر تکه چوب‌های تخت بالایی، مجموعه‌ای از خاطرات سربازان دوره‌های قبل نوشته شده بود: جواد از لرستان، حامد و ارسلان از مشهد و یک قلب که میان دو اسم زهره و علی کشیده شده بود.به ربع پایانی دوره آموزشی نزدیک می‌شدیم. اما هیچ چیز آن از تازگی نمی‌افتاد. لجنی که به ذهن آدمی در آن آسایشگاه‌هایی که شبیه به بند تعدادی معتاد بی‌خانمان بود، می‌افتاد قرار نبود به این زودی پاک شود. شبی که زلزله آمد، با اینکه گچ و خاک سقف آن ساختمان فرسوده بر سرم ریخت و از شدت ترس قبل از فرار نتوانستم عینکم را از زیر تخت بردارم، فکر نمی‌کردم هرج و مرج بیرونی اینگونه با هرج و مرج درونی من مخلوط شود و نوعی افسردگی حاد از جنسی که تا به حال ندیده بودم در من ایجاد کند.آن روز مثل بقیه روزها کسل‌کننده بود. روز قبلش پای صحبت یکی از دوستانم نشسته بودم. خیلی غر می‌زد. تمام آن یک ماه و خرده‌ای را غر زد. جلوی سلف غر می‌زد. جلوی مسجد که هیچوقت برای هیچکاری داخل آن نرفتیم غر می‌زد. داخل حمام ساعت ۳ و نیم صبح غر می‌زد. زیرا تنها ساعتی که حمام خلوت بود همان نصفه شب بود. در اتاق غر می‌زد و من هم کم کم با او همراه شده بودم.این‌ها را باید کنار آدم‌های متفاوتی تحمل می‌کردی که هر کدام با بزرگترین نقصشان به آموزشی آمده بودند. تخت بالایی من، پسری از کرمان بود که فرانسوی بلد بود و در یکی از شبکه‌های خارجی صداوسیما کار می‌کرد. سمت راستی من، بختیاری نامی بود که پشم‌های سینه‌اش به ریش صورتش رسیده بودند و در شب که به راست غلت می‌زدم، چشم‌هایی را می‌دیدم که به حجمی از پشم متصل شده بود. سمت چپم پسری بچه مایه بود. آنچنان پولدار که آموزشی در جایی مثل کرمانشاه برایش شبیه به یک مسافرت اجباری می‌مانید و بعدا که ماشین‌ها و وضعیت زندگی‌اش را در اینستاگرام دیدم فهمیدم.من بیشتر سکوت می‌کردم. خیلی حرفی نداشتم. اولین شغلم را که تازه دو ماه بود پیدا کرده بودم معلق گذاشته بودم و کارفرمای مهربانم با من کنار آمد و دو ماه نبودنم را بدون اینکه کسی را کنار من بیاورد تحمل می‌کرد. درآمدی نداشتم و با اندک پولی که ته حسابم مانده بود، درست روزی که نتایج کنکور ارشد آزاد عمران آمد و فهمیدم قبول نشده‌ام، دفترچه را پست کرده بودم.در آن سن که من آن را برای یک مرد، دورانی مملو از نادانی می‌دانم، کسی که فکر می‌کردم دوستش دارم درست چند ماه بعد از قطع رابطه با من ازدواج کرده بود. که حتما با او هنگامی که با من در رابطه بود، آشنا شده بود. همه این بارها و فشارها را با خودم به آموزشی آورده بودم و چیزی از مسیر تهران - کرمانشاه یادم نیست.آن روز که رسید مانند بقیه روزها به همان اندازه تلخ بود. خورشید به زور می‌تابید. برگ‌‌های درخت‌های تنومند پادگان زرد و نارنجی‌تر از همیشه سقوط می‌کردند و هر روز تلی از خودشان و کنسرتی از خش‌خش‌ها برگزار می‌کردند. صبح‌ها هر کسی به نوعی باید حمالی می‌کرد. فقط دکترها یعنی کسانی که پزشک بودند از انجام دادن حمالی‌ها معاف بودند. عده‌ای توالت را باید می‌شستند و مدفوع و ادرار و اخ و توف چند صد نفر و تار عنکبوت‌هایی که پشت در و گوشه دیوارها بودند را برس می‌کشیدند. عده‌ای باید آسایشگاه‌ها را طی و جارو می‌زدند. عده‌ای مسئول جاروزدن برگ‌ها بودند و آن روز وظیفه‌ای اضافه‌تر هم بود. آن هم تمیز کردن محوطه جلویی خوابگاهی دیگر.در این خوابگاه عده‌ای جنگجو که معلوم نبود برای کجا قرار است بجنگند می‌خوابیدند و تازه رفته بودند. لباس‌های نامتحدی می‌پوشیدند و همه‌شان اسلحه خودشان را داشتند. ما حمال‌ها آن روز قرار شد جلوی خوابگاه آن‌ها را تمیز کنیم.سرد بود و شبنم‌های روی انواع علف‌ها و برگ‌ها انگار یخ زده بودند. جارو را دست به دست می‌کردیم تا هر کسی نیاز داشت آن بخش خودش را جارو بکشد. بعد از آن خوابگاه دیگر چیزی نبود. دشت وسیعی بود که به روستاهای خیلی دورتر می‌رسید. روستاهایی که فروش تریاک و مواد مخدر دیگر یکی از راه‌های کسب درآمدشان بود. دشتی که تقریبا زرد شده بود و پاییز از رنگ خودش چیزی روی آن نپاشیده بود.کلاه کاموایی قهوه‌ای رنگم همیشه روی سرم بود و کله کچلم را از آزار و اذیت سرمای سوزان حومه کرمانشاه در امان نگه می‌داشت. از اینکه چیزی بیشتر از یک کارگر یا یک حمال نبودم، دیگر ناراحت نمی‌شدم. سرنوشتم را قبول کرده بودم و غر نمی‌زدم. با اینکه ناراحت می‌شدم اما در چاهی بودم که خودم،‌ خودم را در آن انداخته بودم. حتی او که با داوود نامی ازدواج کرده بود از سر بی‌جربزگی و نادانی و جوانی من توانسته بود سود ببرد. عشق را از من و پول را از او می‌گرفت و من با کوله‌بار تنهایی‌ام که هر روز با رفتن پیش او بزرگ‌تر می‌شد، فکر می‌کردم عاشق شده‌ام. این هم مانند همین حمالی، چاه خود‌کنده من بود.جنگجوهای بی‌نام و نشان از دور هم مشخص بود که بویی از تمیزی و نظم نبرده‌اند. از کنار ما که رد می‌شدند جز خنده و مسخره‌کردن چیزی ازشان بروز پیدا نمی‌کرد. گاهی اوقات لطف می‌کردند و یواشکی به ما تلفن ساده‌شان را می‌دادند تا به کسی زنگ بزنیم. به همین خاطر مشخص بود به چیزی پای‌بند نیستند و خدا می‌داند برای چه و برای چه کسی قرار است بجنگند و درصد موفقیتشان چقدر می‌تواند باشد.علف‌ها و چمن‌ها و گیاهان زیادی جلوی خوابگاه وجود داشت. تاکید کرده بودند که باید آنجا را بلیسیم. به عبارتی یعنی آنقدر تمیز کنیم که مانند روز اولش شود. به همین خاطر مجبور بودیم که لای همه گیاهان را هم برای پیدا کردن تکه‌ای زباله یا پلاستیک بگردیم.کیسه فرزیری پیدا کردم کمی سنگین‌تر از همه زباله‌های دیگر بود. تا الان چند کیسه بزرگ مشکی از آت و آشغال جمع کرده بودیم و هر کسی به نحوی کارش را طول می‌داد تا او را سراغ حمالی دیگری نفرستند. حمالی دیگر می‌شد تفکیک زباله‌ها یا جارو کشیدن حسینیه چند صد متری با جاروی سطلی بزرگ صنعتی یا تمیز کردن اتاق گروهبان و... .کیسه فریزر را برداشتم.شبنمی غلیظ روی آن را گرفته بود. چندبار تکانش دادم. احتمال می‌دادم تکه سنگی، جسد موشی، گربه‌ای، تریاکی چیزی در آن باشد که اشتباها اینجا رها شده است. کیسه را باز کردم و نارنجکی که تقریبا خیس شده بود و ضامنش روی آن بود پیدا کردم. مانند توپ چندبار آن را بالا و پایین انداختم.سایر حمال‌ها دور من جمع شدند و نارنجک را مانند یک توپ بیسبال بین هم پرت می‌کردیم. شاید تنها راه رهایی از آن مهلکه این بود که این منفجر می‌شد و همه ما خلاص می‌شدیم. کسی چیزی به زبان نیاورد ولی افسردگی پنهان و خشم نهفته اجبار آموزشی و تبدیل به یک حمال شدن آن هم برای کسانی که هر کدام مهندس جایی بودند، مغازه‌دار جایی بودند و دوست‌دختری داشتند و آدم‌هایی را می‌شناختند، آنقدر سخت بود که اگر آن نارنجک منفجر هم می‌شد، کسی نمی‌خواست با آن مقابله کند.رئیس کل پادگان را با جیپش، ویراژکنان آوردند. من را به کناری بردند. انگار که من آن نارنجک را در جایی از خودم جاساز کرده بودم و حالا مجبور به رونمایی‌اش شده بودم. نارنجک را پشت یک سنگ در دورترین جای ممکن گذاشتند و به من گفتند مراقب باشم تا کسی به آن نزدیک نشود. کمی سوال‌پیچم کردند و ماجرا که برایشان توضیح دادم و گفتم از کجا پیدایش کردم، متوجه شدند که احتمالا آن جنگجوهای بی‌خیال مقصر اصلی هستند.ماده منفجره نارنجنک فاسد شده بود. و به همین خاطر منفجر نشد.اگر خط زمانی زندگی‌ها واقعی باشد، از آن‌هایی که در فیلم‌های تخیلی می‌بینیم، اینجا یکی از همان خط زمانی‌هایی بود که من به پایان می‌رسیدم. قبل از اسمم یک شهید می‌گذاشتند و کمی بعدتر فراموش می‌شدم. نه کرونا را می‌دیدم، نه ۹۸ نه ۴۰۱ نه ۴۰۴ نه جنگ و نه مهتاب و آلما و... من را به تنهایی فرو می‌بردند. تکه‌هایم به سر حمال‌های دیگر می‌پاشید. گوشم روی سقف خوابگاه پرت می‌شد. آن دستم که نارنجک بود از بازو قطع می‌شد و انگشتانم که از لمس عشق جامانده بودند به اعماق دشت‌ها فرستاده می‌شدند و کمی بعدتر شغال‌ها شامشان جور شده بود. عینکم که شکسته و سوخته بود به عنوان آن چیزی که از من باقی مانده است به والدینم داده می‌شد. همه آن چیزهایی که نوشته بودم، شعرهایی که روی تختم گفته بودم، چیزهایی که درباره عشق نوشته بودم را به کسی که دنبال جسد نصفه و نیمه‌ام می‌آمد می‌دادند. کوله‌ام، یک شیشه عطر کوچک، کارت بانکی، زنجیر استیل دور گردنم، پتوها و دفترچه نوشته‌هایم از من باقی می‌ماند و بقیه چیزها ذره ذره در زندگی بازماندگان حل می‌شد.من آن روز نمردم. اما اگر آن نارنجک منفجر هم می‌شد، جهان به همین شکل ادامه پیدا می‌کرد.فقط کمی تنهایی از دنیا کنده می‌شد و به گور می‌رفت.به خاطر شکل ریش و عینکی که داشتم به شهید چمران معروف شده بودم. آن روز همه درباره من صحبت کردند و شهید چمران گویان از من درباره آن ماجرا صحبت می‌کردند. ساعت ده شب که چراغ‌ها را خاموش کردند، من همچنان تنها بودم، برگ‌ها زردتر و نارنجی‌تر از صبح می‌ریخت، دلم برای همه چیز بیشتر تنگ شده بود و داشتم به حرف‌های تخت روبرویی‌ام گوش می‌دادم که خانواده‌اش از تهران به دیدنش آمده بودند و برایش پیتزا آورده بودند.فردا هم دلم نمی‌خواست از تخت بیرون بیایم.ساچ / مرداد ۱۴۰۵سالار چایچیسالار چایچیSat, 25 Jul 2026 00:20:38 +0330https://virgool.ir/@sal/پول-غم-خورشید-و-خاطرات-اتفاق-نیفتاده-eqnrwunewellیکتوان نوشتنم هر روز بیش از قبل تحلیل می‌رود. پیدا کردن واژه و ساختن جمله‌ هر روز دارد سخت‌تر می‌شود و بیشتر اوقات چیزهایی که کنار هم قرار می‌گیرند نامفهوم به‌نظر می‌رسند. پنجره اتاقم در سمتی از خانه است که به جز در مواقع خاصی از روزهای سال که آن هم باریکه‌ای بیش نیست، روی آفتاب به خودش نمی‌بیند. آفتابی که در تابستان و زمستان می‌تابد با زاویه تندی،‌ انگار که با همسایه‌های ساختمان روبرویی مشکل شخصی دارد، هر روز روی پنجره‌هایشان را گرفته است.با این حال پرده بنفش اتاق من طی این سال‌ها رنگ‌پریده شده است. این را عید امسال که آن را باز کردم تا ماشین لباسشویی زحمت شستنش را بکشد فهمیدم. با اینکه آفتاب هرگز توانایی تابیدن مستقیم به این پنجره را ندارد اما انعکاس حضورش طوری چند پرده رنگ از آن پرانده است که انگار تمام سال پرتوهای خورشید و تار و پود این پرده با هم در آمیزش بوده‌اند.من می‌گویم وقتی همه آدم‌ها تنها باشند - یعنی به معنای خاصی تنها باشند - تو هر چقدر هم احساس کنی تنهایی می‌تواند تو را به جایی برساند - حتی اگر احساست درست باشد - باز هم تو در انعکاس این همه آدم‌های واقعاتنها، تنها می‌مانی. این را به خوشبختی و آرامش هم می‌توانم نسبت دهم. همه این‌ها همیشه جمعی بوده است. انعکاس زندگی‌ها در هم‌دیگر و انعکاس جان آدم‌ها در جان‌های دیگر، همه چیز را به کلاف به‌هم‌متصل تودرتویی تبدیل می‌کند که هر چقدر هم تلاش کنی از آن فرار کنی بالاخره جایی پایت به آن گیر می‌کند.دوخیلی اهل بیرون رفتن نیستم. تنها رفیقی که دارم به اندازه من تا پاسی از شب در گیم‌نتش مشغول است. خودم هم سه شیفت کار می‌کنم. ساعت کاری من از نزدیک‌های ظهر آغاز می‌شود و تا آن زمانی که اولین پرتوهای روشنایی روز جدید، به جان گنجشک‌ها و پرنده‌ها سیخونک می‌زند و به جیک جیک واداراشان می‌کند،‌ ادامه پیدا می‌کند.جایی می‌گفت هر چقدر بیشتر در خانه بمانی، بیرون رفتن برایت سخت‌تر می‌شود. خیلی هم بی‌راه نبود. یکی دو روز قبل برای گرفتن عینک جدید (که دیشب فریم آن شکست!) بیرون رفتم،‌ واقعا همه چیز سخت‌تر بود. با این حال این سختی چیز ادامه‌دار و کش‌داری نیست. ماجرا وقتی هولناک‌تر می‌شود که می‌بینی این بیرون خیلی چیزی هم وجود ندارد. یعنی نه سرگرمی خاصی هست، نه یاری هست، نه وقت کافی برای رفتن به کافه و نشستن در پاک و خوردن بستنی و تماشای بقیه.کمی که می‌ایستی و به اطرافت مسلط می‌شوی، یعنی از آن حس کار ۳ شیفت در خانه که برایت شبیه به ماتریکس شده است خارج می‌شوی، متوجه ناآرامی جمعی آدم‌ها می‌شوی. عجله‌ای که همه دارند، این غر غرها و شکایت‌هایی که دیگر نقل هر مجلسی است، ضرب و جمع کردن گرانی‌ها و مانیفست‌ها و تفسیرهای سیاسی از جنگ و... عصاره همه چیز این زندگی را مکیده و این چیزی که بیرون جریان دارد شبیه پوسته‌ای ترد و شکننده از هیچ و پوچ شده است.سهدر همین وانفسا که در جنوب لبران (ایرانی که جنوبش تبدیل به جنوب لبنان شده است = لبران) جنگ است و شاید این جنگ سال‌ها ادامه پیدا کند، سوالی که از شما دارم این است که آخرین باری که با کسی گفت‌وگوی عمیقی غیر از این مسائل ایرانیزه و روزمره و تکراری داشته‌اید کی بوده است؟‌ آخرین باری که درباره اینکه واقعا در چه حالی هستید و نسبت به اطرافیانتان چه حسی دارید چقدر حرف زده‌اید؟ راجع به آن آرزوهایی که از ترس بیانش سال‌هاست آن را پشت پرده شرم و سکوت پنهان کرده‌اید؟برای من که پاسخ به این سوال‌ها نمی‌دانم کی است. زندگی در ایران به محاق رفته و دارد رنگ می‌بازد. چیزی که همیشه دوست داشتم این بوده است که بنشینم و ساعت‌ها با کسی درباره آرزوهایم که بیشتر به تمسخر گرفته شده‌اند صحبت کنم. اینکه چقدر دوست دارم یک رستوران بزنم که در آن نه فست فود یا غذاهای معمولی سنتی ایرانی، بلکه ساندویچ‌هایی که از مواد غذایی سالم تهیه شده‌اند درست کنم. که ابعاد کوچکی دارند، سس‌های اختصاصی دارند، با اینکه رژیمی نیستند اما فست فود هم نیستند. درباره این صحبت کنم که چقدر وجود این رستوران در این جایی که ما هستیم خالی است. اینکه با چه ابزار بازاریابی می‌توانم فروش را بیشتر کنم. اینکه چگونه برایش عکس تبلیغاتی بگیرم. اسم برند چه باشد. لوگو را چگونه طراحی کنم. چه محتوایی برایش بنویسم...چقدر آدم‌ها حوصله شنیدن این چیزها را دارند؟ نمی‌دانم ولی احتمالا هیچ.چهارجایی می‌گفت «فقط کسانی پول ندارند فکر می‌کنند همه چیز درباره پول است!» این دریده‌ترین حرفی است که یک انسان ایرانی می‌تواند بزند. معمولا کسی در که در این وضعیت اقتصادی در ناز و نعمت زندگی می‌کند، دهانش برای پند و اندرز دادن کمی گشادتر از سایر ایرانی‌هایی می‌شود که به طور پیش‌فرض عاشق نصیحت کردن بقیه هستند.کسانی که نمی‌دانند پسری در سی و چند سالگی حتی از بروز جوانه علاقه‌ای که برای دختری رویانده‌ است از ترس اینکه می‌داند نداشتن پول و ثروت پیشاپیش تیشه به ریشه همه چیزش زده است، خودداری می‌کند. خودداری می‌کند و همه چیزی که ذره ذره به آن داده را خشک می‌کند و خودش را لایق دوست‌داشتن و دوست‌داشته‌شدن نمی‌داند. چون ندارد و در هم نمی‌آید.بیشتر از این حوصله حرف‌زدن درباره این داستان را ندارم.پنجهمه چیز ایران غم‌انگیز است. یکی از چیزهایی که به‌نظرم در ظاهر بسیار جالب و شاداب اما در باطن بسیار ناراحت‌کننده است ایرانی‌هایی هستند که در این همه کشورهای مختلف پراکنده شده‌اند و با زن‌ها و مردهای خارجی خانواده تشکیل داده‌اند. دختر ایرانی با مرد ژاپنی، فلان مرد ایرانی با زن استرالیایی... آیا همه این‌ها از سر خواست آدم‌ها بوده است؟‌ بعید می‌دانم. وقتی از زادگاهت رانده می‌شوی و عده‌ای اجنبی به ظاهر دوستدار ایران شب و روز در خیابان‌ها جولان می‌دهند، هر چقدر هم در جای دیگری سعی کنی ادغام شوی و سازگاری پیدا کنی، بخشی از هویت و وجودت گم شده است.با این حال شاید همه آن آسایش روانی‌ای که مهاجرت به دنبال دارد، این غم وسیع پشت پرده را کم‌رنگ‌تر از قبل کند. اینکه صبح از خواب بیدار شوی و خبری برای چک‌کردن نباشد به اینکه جنگ‌طلب‌ها در مجلس و روانی‌ها و دزدها در حکومت و خون‌خوارها و مفت‌خورها در خیابان و رسانه‌ها دائم برایت تصمیم بگیرند و احتمالا به غم غربت و تن دادن به زندگی با یک فرد خارجی که فرهنگش ۱۸۰درجه با تو فرق دارد می‌ارزد.ششعزیزم بی‌وقفه دوست داشتن تو همان چیزی بود که این روزها بیشتر از همیشه به آن نیاز داشتم. ولی جای این دوست‌داشتن را روزهایی گرفته‌اند که نه می‌فهمم کی می‌آیند و کی‌ می‌روند. هسته زندگی رضایت‌مندانه‌ای که می‌خواستم را در دل خاطراتی که با تو برای من هرگز اتفاق نیفتاده است، جاگذاشته‌ام. دوستت دارم نه به خاطر اینکه نامت مهتاب یا آلما و چیزهای دیگر است یا من را یاد همه چیزهایی که نداشته‌ام و نشدم می‌اندازی. بلکه تو توانستی در کشاکش همه این جنگ‌های درونی و بیرونی، من را به چنان صلحی برسانی که هیچ توپ و گلوله‌ای آن را نمی‌شکند. اگر بودی جایزه نوبل صلح زندگی‌ام را به تو تقدیم می‌کردم. تو کم کم محو می‌شوی و فقط نامت روی بخشی دیگر از خاطرات من که دوباره اتفاق نیفتاد مهر می‌شود. فراموشت می‌کنم چون زندگی بی‌مهابا و هراسان مرا از لبه احساساتم به مرکز حقیقت‌های می‌کشاند که نه می‌توانم و اجازه پیدا می‌کنم انکارشان کنم. اگر روزی داستانی بنویسم نمی‌دانم چقدر از این غم‌نامه را در شخصیت‌ها و اتفاق‌ها جا بدهم. از کجای این همه خاطراتی که حتی به اتفاق‌افتادن نزدیک هم نشدند شروع کنم؟ عزیزم همه این‌ها معنای زندگی است. من به آن کسی که در آینده با او خاطراتی که با من اتفاق نیفتاد را تجربه می‌کنی حسادت می‌کنم و او اگر روزی به این کلمات دست پیدا کند، می‌فهمد که هرگز نتوانسته تو را به آن اندازه که لایقش هستی دوست داشته باشد. بعد از اینکه ذره ذره در من حل شدی، به شعرهایی تبدیل می‌شوی که در ناکجا‌آبادها می‌سرایم. به نثرهایی که جایی منتشر نمی‌کنم و کسی نمی‌خواند. هر بار که در گوشه گوشه این تنهایی قدم می‌زنم به تکه‌پاره‌هایی از خاطراتی می‌رسم که آنقدر در انبار اتفاق‌نیفتاده‌ها جامانده‌اند که پوسیده شده و مانند پرزهایی که در پرتوی خورشید می‌بینیم، رها شده‌اند. دوستت دارم و امیدوارم در زندگی دیگری تو را ملاقات کنم.هفتساختمان یکی از جاهایی که چند سال در آن‌جا مشغول بودم، ساختمانی مسکونی بود. درب ساختمان شاید پنجاه قدم تا سه راه امین حضور و ابتدای خیابان ری فاصله داشت و شلوغی و سر و صدای همیشگی صدها موتور و کارگرهای همیشه عصبانی، جنب و جوش آن محله را هرگز از بین نمی‌برد. زیر ساختمان دو واحد مغازه بود که یکی از آن‌ها سوپرمارکتی نسبتا کوچک بود که در آن محله که جز مغازه لوازم خانگی برقی چیزی پیدا نمی‌شود، برای خودش می‌درخشید و همیشه مشتری داشت.طبقه اول ساختمان، پیرزن تنهایی زندگی می‌کرد که کمی هم جنون داشت. به حدی تنها بود که اگر در راهرو گیرت می‌آورد نیم‌ساعتی حرف‌های نامفهومی می‌زد. چیز زیادی از حرف‌هایش نمی‌شد فهمید. در آن واحد بیشتر اوقات من تنها بودم و بقیه در رفت و آمد. یک روز برای تخلیه آب کولر پیرزن به او کمک کردم. کولر پرتابلی که در آستانه فصل سرما می‌خواست آبش را تخلیه کند.در همان حین از جوانی‌اش گفت که خیلی زیبا بوده و فلان. میان آن همه چروک و رفتار دیوانه‌واری که از او طی یکی دو سال دیده بودم، اینکه او روزگاری برای خودش به قول معروف دافی بوده باشد برایم قابل تصور نبود. عاشق نوشابه بود و هرزگاهی از مرکزی می‌آمدند و به او سرمی‌زدند که نمرده باشد. بعد از مدتی هم دیگر درب واحدش باز نشد و نمی‌دانم چر بر سرش آمد. گاهی اوقات که جنونش به حد اعلا می‌رسید در راهرو داد می‌زد حاج آقاااااااااااا! که منظورش من بودم. داشتن ریش بلند، این وصله‌های ناجور را به شکل ناجوانمردانه‌ای به آدم می‌چسباند. اگرچه که به داد و غار او می‌گفتند اهمیت نباید داد و از عادتش است. تا کمر خم بود و یک طبقه با پله‌های تند را نیم‌ساعت طول می‌کشد بالا برود.نکته اخلاقی اینکه هر چیزی که الان به شکل فیزیکی دارید به‌ویژه ظاهر برانگیزاننده، روزی می‌رسد که از بین رفته و جایش را جنون و دیوانگی ممکن است بگیرد. باقی پند و اندرزهای پدرانه بماند برای بعدا :)سالار چایچیسالار چایچیTue, 14 Jul 2026 16:41:57 +0330https://virgool.ir/@sal/زادگاه-من-کجاست-برای-تو-که-نیستی-n82jz7qoqcyyعزیزم همه چیز کم‌رنگ‌تر از قبل شده است. آنجا که شب‌ها کمتر از همیشه،‌ کمتر از سایر روزهای عمرم، در من پرسه می‌زنی. این چیزها همیشه خدا درباره تو بوده است. حتی کلماتی که نشانی از تو نداشته‌اند هم به تو ربط پیدا می‌کردند. اما وقتی همان خاطره‌هایی که اتفاق نیفتاده‌اند هم دیگر قابلیت تصورشدن پیدا نمی‌کنند، همه چیز رنگ می‌بازد.آن آهنگ داریوش را گوش داده‌ای؟ همان که ایرج جنتی عطایی ترانه‌اش را سروده است. آن که می‌گوید:برام از خاطره سنگری بساز / بید بی‌ریشه رو شن باد می‌برهنسل بی‌گذشته رو خاک غریب / مثل شخم کهنه از یاد می‌برهمی‌خوام از باغچه سبز امروزم / سبد خاطره‌هامو پر کنممی‌خوام از عطر دوباره گم‌شدن / شهر سالخوردگی‌هامو پر کنمبدون تو واقعا که گم و گیج و تلخ و بی‌گذشته شده‌ام. اما بنیان زندگی مگر چیزی غیر از همین بوده است؟ اینکه اینقدر درونت را با عشق به شعله بکشی تا همه باغچه‌هایت سبز شوند. تازه، شبنم‌زده و مرطوب. منتظر برای رسیدن. گاهی گرد و غبار می‌گیرند، آفت می‌زند و پاییزهای پشت سر هم با سبزها به تقابل می‌افتند. اما در انتهای همه این‌‌ها، باغچه‌ها و کلمات منتظر تو هستند، حتی اگر گاهی در بی‌ریشه‌ترین حالت خود در حالی‌که رنگی به رخسار ندارند، وجود داشته باشند.نام‌های مختلفی داشته‌ای. تمامش را ذهن متخیل و گاهی متوهم نویسنده‌ای مثل من ساخته است. مهتاب،‌ آلما،‌ نسترن، دنیا، پریچهر و... تو در همه روزهایی که در خیال تماشایت می‌کردم، صورتی نداشتی. پس فرقی ندارد نامت چیست و کجا زندگی می‌کنی.هیچکدام از این‌ها البته مهم نیست. آن روزی که بیشتر در خودم فرو می‌روم، حجم حضور تو بیشتر می‌شود. دیگر عادت کردم در جهان ملموس فیزیکی وجود نداشته باشی. ذهن نشخواردوست من هم این باور را پیدا کرده. هیچ ایدئولوژی، دین، علم و کتابی نیست که شبیه تو باشد. تو شبیه شعرهایی. شعرهایی که بیشترشان را هنوز نخواندم. از آن‌هایی که ناگهان در صفحات کتاب یک دستفروش خیابان انقلاب می‌خوانم و می‌گویم این مصرع چقدر شبیه فلانی است و یکی از نام‌هایت را به زبان می‌آورم! هینقدر تصورشدنی و تصورنشدنی.البته ساختن همه این خاطره‌ها خیلی هم آسان نیست. سوال‌هایی را می‌سازد که پاسخش به این سادگی‌ها پیداشدنی نیست. چند جام جهانی را با هم می‌بینیم؟ با کدام آهنگ مهستی و معین بیشتر می‌رقصیم؟ چندبار طعم گیلاس و خانه دوست کجاستِ کیارستمی را تماشا می‌کنیم؟ کدام سریال را از ابتدا بارها تماشا می‌کنیم؟ برکینگ بد یا لفت‌اُورز؟ از عطاویچ بیشتر غذا می‌گیریم یا شیلا؟ برایت بیشتر مرغ می‌پزم یا پیتزا؟ روبروی مسجد جامع یزد بیشتر عکس می‌گیریم یا جنگل سی‌سنگان؟عزیزم بی‌گذشتگی بیشتر از همه چیز آزارم می‌دهد. گاهی اوقات چنان احساس می‌کنم که زندگی را از دست داده‌ام که چیزی آرامم نمی‌کند. انگار زندگی کیف پولی قدیمی بوده که سال‌ها پیش در یکی از ایستگاه‌های متروی تهران از جیبم دزدیده‌اند و من هر روز هاج و واج قطارها برای بیست سال گشته‌ام تا پیدایش کنم. اما به خودم که می‌آیم می‌بینم من سال‌هاست فقط در همان ایستگاه اول، روی یکی از صندلی‌های بدقواره آبی نشسته‌ بودم. شاید تو بارها از مقابلم عبور کردی و من نفهمیدم.ولی با اینکه در جوی‌های جانم هرزگاهی خون جاری می‌شود و از چشم‌هایم آبی نمکین، تلاش کردم جوهره‌ام را هر روز آب و جارو بزنم. در بلندگوهایم شجریان پخش می‌شود و مرکز فرماندهی تخیلاتم کنار هدف اصلی‌اش که تو باشی، به کتاب‌ها مشغول است و سازه وجودی‌ام را چکش می‌زند. دستانم کار می‌کنند تا حسابم جاری باشد و تعادل در بیشتر چیزها، سلامتی‌ام را تضمین می‌کنند.همه این‌ها می‌گذرد. یک دهه این‌ور، یک دهه آن‌ور. جانم به ستوه می‌آید از نبودنت اما پرورش عشق، همان پیشه‌ای بود که از قبل دوستش داشته‌ام. اینکه چیزی که تعلقی ندارد را بسازی، بزرگ کنی و هرس کنی تا روزی که صاحبش از راه برسد. شاید عمرم قد ندهد و تنهایی و عشق را با خودم به گور ببرم. اما در این رودخانه زندگی که بی‌قایق و پارو رها شده‌ایم، مگر راهی جز ادامه‌دادن هم هست؟ساچ / تیرگان ۱۴۰۵سالار چایچیسالار چایچیTue, 07 Jul 2026 15:45:09 +0330https://virgool.ir/@sal/عکس-ها-و-حرف-ها-۲-g2a6rmegsi5wاین عکس رو شهریور ۱۳۹۷ گرفتم. اینجا مدرسه دوران دبستان من در محله شکوفه تهرانه. جایی بین سال‌های ۷۹ تا ۸۳ کلاس‌ اول تا چهارم رو گذروندم. خیلی اتفاقی در اون سال مسیرم به اونجا خورد. فرسودگی و ازهم‌پاشیدگی مدرسه به وضوح هم در این عکس و هم در ظاهر معلوم بود. تابلویی که همه اجزاش کنده شده و افتاده، درب‌های چوبی دهه سی و چهل و ساختمون‌هایی که به مرز فرو ریختن رسیدن...جهت راست و چپ رو من در این مدرسه یاد گرفتم. جایی که کلاسمون که پنجره رو به حیاط مدرسه داشت سمت چپ می‌شد و درب خروجی کلاس سمت راست. معلم کلاس اول جهت‌هارو اینجوری به ما یاد داده بود. یکی از همین کلاس‌های طبقه اول هم بودیم. خانم کفاشیان.موقعیت مدرسه نسبت به خیلی از مدرسه‌های تازه‌ساخت امروزی بهتره. هم از نظر وسعت و هم از نظر لوکیشن. کنار این مدرسه ۲ تا پارک هست. مارو برای اردو یا گرفتن عکس سالیانه به همین پارک کنار مدرسه می‌بردن :)پارک کنار مدرسهکلاس چهارم معلم ما آقای کبورانی بود. یکی از واضح‌ترین خاطراتی که از اون کلاس یادمه جمله‌ای بود که آقای کبورانی سر یکی از کلاس‌هاش فقط به من گفت:چایچی تو آب نداری وگرنه شناگر ماهری هستی!اینو طی بیست و خرده‌ای سال بعد به اشکال مختلفی می‌تونم تفسیر کنم. چیزی که گفته بود در اون زمان برای من خیلی معنی نداشت اما امروز بیشتر متوجه می‌شم. اما هیچوقت آبی هم گیر من نیومد که مهارتم توی شنارو به نمایش بذارم.آقای کبورانی اواخر سال تحصیلی خبر ناگواری که همه ازش ترسیدن رو بهمون رسوند:بچه‌ها از سال بعد اینجا قراره به مدرسه راهنمایی و دبیرستان تبدیل بشه و شما کلاس پنجم رو باید برید یه مدرسه دیگه!برای پنجم ابتدایی همه دوستانی که اونجا با هم بودیم پاشیده شدیم و به چندین مدرسه دور و نزدیک رفتیم. عده‌ای به حوالی میدون کلانتری رفتن و منم رفتم مدرسه گلشن بالای میدون شکوفه ثبت نام کردم. جز حیاط مدرسه گلشن و چند کارت امتیازی که گرفتم و منو سر صف معرفی کردن و هم اینکه پلیس مدرسه بودم (یعنی زودتر میومدم و با جلیقه فسفری و پرچم راه ماشین‌هارو می‌بستم تا بچه‌های کوچیک کلاس اولی و دومی بتونن از خیابون رد بشن) چیز زیادی یادم نیست.مدرسه جاییه که در لحظه بسیار نفرت‌انگیزه. در چند سال بعد از پایان مدرسه به خاطره تبدیل میشه و در دوران بزرگسالی وقتی کرور کرور دغدغه و مشکلات مختلف سر آدمی که در دهه چهارم زندگیشه می‌ریزه، به عنوان بهترین دوران به یاد آورده می‌شه. اگرچه که از یک بچه در اون سال توقعی نمی‌ره که این چنین دور اندیشانه وضعیتش رو ببینه.در این چهار سال من بارها دعوت‌نامه ثبت‌نام در مدرسه تیزهوشان رو گرفتم اما چون پول نداشتیم هیچوقت نتونستم در این مدرسه‌ها ثبت نام کنم و جایی رسیده بود که یک عالمه نامه و دعوت‌نامه از مدارس تیزهوشان داشتیم که همشون بی‌جواب مونده بود.عکس‌ها و حرف‌ها (۱)سالار چایچیسالار چایچیSun, 05 Jul 2026 14:25:31 +0330https://virgool.ir/@sal/میم-ها-۱-دوران-کرونا-jdnvis7s8boxبه شکل غیرمنتظره‌ای فولدری توی کامپیوتر پیدا کردم به نام Memes که اکثرا برای سال ۲۰۲۰ و دوران کروناست. احتمالا وقتی می‌خواستم محتوای گوشی قبلیم رو جابجا کنم میم‌هارو از بین اسکرین‌شات‌ها و... جدا کردم و این فولدر رو ساختم. درک میم‌ها لزوما برای همه ساده نیست و نیازه که قبلا باهاش آشنا باشید تا متوجه دارک‌هیومر یا همون شوخی دارکی که داره بشید وگرنه می‌تونه کاملا بی‌معنی و لوس باشه.یکمن خیلی تجربه زیادی ندارم اما اینکه به اون توی رابطه برسی که یکی بهت بگه Who Got You Smiling Like That یعنی کی باعث شده اینجوری بخندی، معمولا چت‌های طولانی رو پشت سر گذاشتی. که البته بیشترش اشتباه بود و اون آدمه کلا اشتباه بوده. با این حال نمیشه از اون شادمانی خالص اون لحظاتی که پیام‌های عاشقانه با اموجی قلب رد و بدل میشه بگذری :)دو۱۴ فوریه یا همون ۲۵ بهمن روز ولنتاینه. من روز ولنتاین تا به حال نه کادو گرفتم نه کادو دادم. فقط کادو درست کردم و فروختم :) باب اسفنجی نمود انیمیشنی من در ۳۲ سال اخیر و احتمال بسیاری از سال‌های آینده‌ست. اگرچه من سینما نمی‌رم و سال‌هاست نرفتم اما اگر برم قطعا همین شکلیه :)سهحداقل برای من طبیعه که اون بخش از یک آهنگ که بیشتر از سایر قسمت‌هاش ناراحتم میکنه رو هی پشت هم گوش کنم. اخیرا سینا پارسیان یک اجرای لایو روی پیانو داشت که شعر عجیبی داره. اینو تا الان بارها گوش دادم:نه رفاقتی نه صداقتی/ شدی زندگیم، چه حماقتی!دل من شکست که برنده شی / چه برنده بی‌لیاقتی!دست کشیدی از من پاپتی / با چه رویی؟ با چه قباحتی؟بلدی بری، برو برنگرد / تو که حاضری، تو که راحتی!چه نشونه‌ای، چه اصابتی / چه گلوله‌ای، چه جراحتی!نفسم گرفت نفسم شکست مثل بغض گلومغل و زنجیر رو قفسم شکستچهارهمه کسایی توی دهه ۱۹۹۰ میلادی به دنیا اومدن هر سال به جمعیت سی سال به بالاها اضافه میشن. اون موقع ترسش بود و الان وجودش برای من کاملا لمس‌شده‌ست و خیلی حرفی ندارم درباره‌ش.پنجکمتر پیش میاد یک انسان تا سی و یکی دو سالگی بارها کشتار داخلی ببینه، قرنطینه یک بیماری همه‌گیر کشنده ببینه، دو تا جنگ ببینه و خودش هم بارها تا مرز مردن بره اونم به دلایلی که اصلا دست خودشم نبوده! خب من و خیلی از شماها تجربه کردیم اینو. اون حس تنهایی روزهای ابتدایی قرنطینه (که البته من حتی یک روز هم تعطیل نشدم و تک به تک روزها رو داخل مترو و بی‌آرتی بودم!) بیشتر از همه به مجرد بودن طعنه می‌زد. ولی خب بعدها، یعنی الان، تنهایی اونقدر عمیق‌تره که اگر کووید-۲۲ هم بیاد، خیلی چیزی فرق نمی‌کنه.سالار چایچیسالار چایچیFri, 03 Jul 2026 00:53:43 +0330https://virgool.ir/@sal/زمان-×-زمان-cv90ajzdz093از کجا زمان را به یاد می‌آوری؟ آیا اصلا زمان به آن معنایی که ما می‌شناسیم به یاد‌آوردنی است؟ مثلا زمانی که برای اولین بار در جمع تحقیر شدی یا اولین باری که دختری دست رد به سینه‌ات می‌زند واقعا زمان آغاز می‌شود؟ یا زمان وقتی رو به زوال خودش می‌رود معنایش را بازمی‌یابد؟ وقتی بیماری سختی می‌گیری یا مادرت را از دست می‌دهی؟ پاسخ این سوال‌ها را نمی‌دانم.اما وقتی روی زمان قبلی‌ها زمان جدیدی به شماره می‌افتد، شمردن این همه ساعت‌های تو در تو سخت‌تر از همیشه می‌شود. وقتی در کشاکش منزوی‌ترین روزهای عمرت، پوچی ازقبل‌وجودداشته زندگی - به معنای عام خودش - دوباره بیشتر از قبل خودنمایی می‌کند، زمان در زمان ضرب می‌شود. این نمودار چهار وجهی که هر ساعت و دقیقه‌اش در اندام ساعت و دقیقه‌ای دیگر جان گرفته، نفس همه زندگی را به شماره می‌اندازد.مثلا می‌گویند تقریبا برای همه چیز دیر شده است. این یعنی زمان چیزی آنقدر سال‌ها و دهه‌ها را گذرانده که حسابش از دست همه در رفته است. اما آیا برای زنده‌گی کردن هم دیر می‌شود؟ پاسخ این یکی را می‌دانم. تا حدودی می‌دانم. شاید هم فقط فکر می‌کنم که می‌دانم. اما امشب که اطراف را وارسی می‌کردم، واقعا زندگی رفته بود.یعنی اینقدر دور شده بود که دیگر معنای درد و غیردرد، شادی و غیرشادی تقریبا محو شده است.این را وقتی روزها تلاش کردم چیزی عاشقانه بنویسم و نتوانستم فهمیدم.سالار چایچیسالار چایچیWed, 01 Jul 2026 22:58:22 +0330https://virgool.ir/@sal/عکس-ها-و-حرف-ها-۱-av6fk9qtupzeاین عکس را پاییز ۱۳۹۷ گرفتم. یکی دو سالی از فارغ‌التحصیلی من از دانشگاه ارومیه می‌گذشت و فرصتی دست داده بود تا بعد از سال‌ها بشود مسافرتی بروم. بلیط هواپیما میلیونی نبود و برای سومین بار می‌خواستم سفر هوایی داشته باشم. قبل از شروع سفر به یکی از همکلاسی‌های اصفهانی سابقم در ارومیه،‌ پیام دادم و مطمئن شدم که در اصفهان حضور دارد تا در آن چند روز ولو برای چند ساعتی با هم مراوده‌ای داشته باشیم.هنگام بلندشدن هواپیما، آنجا که دلت کمی می‌ریزد و احساس قلقلک عجیبی درونت حس می‌کنی به من پیامی داد که فلانی من نیستم و برایم کار پیش آمده. همانجا فهمیدم که ۳ - ۴ روز قرار است تنهایی در اصفهان بمانم. هتلی که گرفته بودم حدودا صد قدم با میدان نقش جهان فاصله داشت. هواپیما که نشست با اولین تاکسی مخصوص فرودگاه که مدل‌بالا هم بود مستقیم به هتل رفتم و بعد از تحویل اتاق، شام را در رستوران هتل که از قضا تولدی کسی را هم داشتند آنجا برگزار می‌کردند، خوردم. چلو گردن.یکی از روزهای این مسافرت منزویانه که در زل آفتاب پاییز اصفهان در میدان نقش جهان رو به کاخ عالی قاپو نشسته بودم، دختری با تعدادی کتاب آمد. این حس تنهایی امروز آن روزها آنقدر ریشه نداده بود اما طی‌الارض‌های نشخوارگونه اختصاصی خودم همان سال‌ها هم کم و بیش وجود داشت. دختر نزدیک شد و ظاهر من را برانداز کرد.اگر منصفانه نگاه کنیم طعمه‌ای خوبی به‌نظر می‌رسیدم. احتمالا بیشتر روزها آنجا بود و فرق مسافر با بومی اصفهان را می‌شناخت. شروع کرد به تبلیغات درباره کتاب‌هایش و اینکه منفعت فروش کتاب‌ها به کجا سرریز می‌شود و ... . اگرچه امروز هم اگر در همان موقعیت قرار بگیرم،‌ دوباره همان کار را می‌کنم اما هدف کمی متفاوت است. برگشتم و هر جلد کتابی که داشت را جداگانه بررسی کردم.کتابی به نام پر و کتاب دیگری به نام ۳ سال از آنتوان چخوف را خریدم. اگرچه که هیچکدام را نخواندم و او را هم فردای آن روز دیگر ندیدم ولی از اینکه طعمه شده بودم و به قلاب تن داده بودم خیلی احساس خوشایندی نداشتم. خیلی هم اصفهان را نگشتم. صد بار دور نقش جهان گشتم و یک بار هم خیابان چهارباغ عباسی را گز کردم. جایی را هم پیدا کردم که بریونی معروفی داشت.اینکه همیشه فکر می‌کنم چیزی چسبیده به فرهنگ،‌ کتاب، شغل، کلمات و... اثر متفاوتی روی مواجهه من با تنهایی می‌گذارد را دوست ندارم. این‌ها یکی از یکی کسل‌کننده‌تر شده‌اند. نه برای من. برای بقیه. دختری که طعمه‌ای برای فرو کردن کتاب به او در صد متری عالی‌ قاپو انتخاب می‌کند همانقدر من را از تنهایی نجات نمی‌دهد که فلانی از محل کارم که مدتی است احساس می‌کنم به علاقه پیدا کردم و خودش نمی‌داند و من هم قرار نیست چیزی بگویم!این طعمه‌شدن‌ها طی سال‌ها به اشکال مختلفی که گاهی باور کردنش سخت‌تر از چیزهای دیگر است، مانند آن بیماری‌ گری‌اسکیل که جورا مورمنت در گیم آو ترونز گرفته بود، بخش به بخش دل من را که دنبال عشق بود را دارد تبدیل به سنگ می‌کند. اگرچه که یاد همان فلانی از محل کارم، مرهم می‌شود اما آیا این بیماری به بقیه من هم سرایت می‌کند؟ احتمالا همین‌طور خواهد شد اما خواهیم دید چه می‌شود.سالار چایچیسالار چایچیMon, 29 Jun 2026 02:04:09 +0330https://virgool.ir/@sal/کتاب-ها-نشخوارها-تجربه-ها-الان-زندگی-و-دیگر-چیزها-cojg7x4mgz6iیک - با اینکه چیزی برای نوشتن ندارم اما گاه و بیگاه تب جدیدترین نوشته‌های ویرگول را باز می‌کنم. از حجم مزخرفات تجاری و بیزینسی که روزانه می‌بینم که منتشر می‌شود سردرد می‌گیرم. یکی چرت‌وپرت‌هایش را از هوش مصنوعی احتمالا رایگانی که داشته کپی پیست کرده و دیگری متنی هزاران خطی از یک مانیفست متوهمانه که معلوم نیست از کدام سند ازقبل‌نوشته کپی شده را به اشتراک می‌گذارد. وقتی ماه‌ها جان یک پلتفرم با محدودیت‌های ابلهانه گرفته می‌شود، به اینجا می‌رسیم که شور نصفه و نیمه‌ای که در آن جریان داشت را عده‌ای ربات کپی‌پیست‌کن می‌گیرند.دو - هر چقدر بیشتر می‌خوانم و به جای نوشتن و گفتن، بیشتر مشاهده می‌کنم، بیشتر می‌فهمم که خیلی چیز زیادی نمی‌دانم. همین ندانستن‌ها باعث می‌شود که بیشتر دنبال این باشم که چیزی بخوانم و چیزی یاد بگیرم. هرزگاهی می‌بینم آدم‌ها در بیست و چند سالگی‌شان مطالبی بلندبالا با پاراگراف‌های قطور همراه با همه اعراب کلمات پیرامون چیزهایی مثل فلسفه، عشق و... نوشته‌اند که برق از سر من می‌پراند. البته نه از کیفیت خوب یا بد آن مطلب، بلکه به این خاطر آدم ایرانی فکر می‌کند چون در سختی زاده شده و بزرگ شده و همه چیز برایش سخت بوده حتی یک زندگی عادی، همه این شرایط و فشارها او را داناتر و آگاه‌تر کرده است. انسان‌ها به‌خصوص انسان ایرانی که در ایدئال‌ترین حالت حتی یک شهروند درجه یک هم محسوب نمی‌شود، کربن نیست که با فشار زیاد الماس شود. البته اینکه کسی بتواند در این شوره‌زار خودش را سبز نگه دارد، آفرین دارد. اما اگر این‌گونه بود که این سرزمین این همه خالی از آگاهی و علم نمی‌شد. برای من دانستن بیشتر همیشه مساوی با کمتر گفتن و کمتر نوشتن بوده است.سه - پذیرفتن تجرد قطعی در جهانی که تقریبا هیچ چیز قابل پیش‌بینی نیست کار عاقلانه‌ای محسوب نمی‌شود. یعنی خود عبارت تجرد قطعی، عبارت اشتباهی می‌شود. اینکه این تجرد از سر یک اتفاق یا سلسله‌ای از اتفاق‌ها در روزی در جایی ناگهان قطعیت خودش را از دست بدهد، خیلی دور از ذهن نیست. اما من حداقل آن را این روزها قاب‌ کرده‌ام و افتاده‌وار آن را پذیرفته‌ام. اگرچه بسیاری از زنجیرهای این قطعیت لزوما در دست من نبوده و نیست اما بریدن این زنجیرها که اصلا دست من نیست! چون تقریبا همه چیز به پول ختم می‌شود. در این سال‌ها هر چقدر سعی کردم با این کلیشه درون و بیرون خودم بجنگم که نه! پول همه چیز نیست! موفق نشدم. هر بار انکارش کردم، گندش از جای دیگری بالا آمد.چهار - از سایت فروشگاهی‌ام که چند روزی می‌شود رسما فعال شده است، ۴ سفارش جدید گرفته‌ام. اگر تجربه‌اش را داشته باشید احتمالا می‌دانید که سایت‌ها وقتی به فروش می‌افتند شبیه به بچه آدم می‌شوند. دلت می‌خواهد دائما حواست به آن باشد، ارتقایش بدهی و برایش بهترین امکانات را فراهم کنی. هدفم را برای تیر و مرداد ۱۰۰ سفارش در ماه انتخاب کردم.پنج - از دی ماه خون‌بار سال قبل که تقریبا درآمدی نداشتم، بیشتر پولی که به سختی درآوردم را خرج خریدن کتاب کردم. کتاب‌هایی که بیشتر حول توسعه فردی و روانشناسی بود. پدرم که هیچوقت من و شغل و تخصصم را به رسمیت نشناخته یک روز میان اندرزهای بی‌فایده همیشگی‌اش گفت اگر درآمدت زیاد شد به جای هپلی‌هپو خریدن، برو وام مسکن بگیر و... . پدر من در عمرش یک جلد کتاب دستش نگرفته، بیشتر رفتارهایش آزاردهنده است و کتاب‌ها را هپلی‌هپو (چیزی بی‌اهمیت) می‌داند. می‌دانم که خودم خیلی جاها و روزها تنبلی کردم اما اگر پدری داشتم که من را به اندازه می‌شناخت و موجودیت من را به رسمیت می‌شناخت، امروز حالم خیلی بهتر بود. این بزرگترین حسرت من میان هزاران حسرت دیگر است. در راوی‌کست (با عنوان پدرم فرانکنشتاین است) مطلبی در این باره نوشتم. وقتی همه کمبودهای وجودی‌ات را می‌خواهی به واسطه کتاب‌ها درمان و جبران کنی - کمبودهایی که والدین نابخردت مسببش بوده‌اند - اما خود مسببین آن را هپلی‌هپو می‌خوانند، زندگی دیگر شبیه همان زندگی نخ‌نمایی که قبل از آن جریان داشت هم نمی‌شود.بخشی از کتاب‌های منشش - اشغال فکری یا همان نشخوار فکری‌ام این روزها کم‌تر از قبل شده است. دوره‌ای در مکتب‌خونه به نام «آموزش رهایی از افکار مزاحم» از خشایار نعماوی‌زاده (کارشناس ارشد روانشناسی) را دیدم و آن را با جانم درک کردم. اگرچه هنوز میانه راه قرار دارم اما سعی کرده‌ام که این نشخوار بی‌فایده را کم و کم‌تر کنم.هفت - البته همه این نشخوار فکری هم آزاردهنده نبود. وقتی مهتاب را تصور می‌کنم، مهتاب که از پوسته‌اش یعنی آلما در عین نزدیکی حتی دورتر به‌نظر می‌رسد، غم و خوشحالی را همزمان در من پدید می‌آورد. اما از نظر منطقی این فکرها فایده‌ای ندارند و همین است که باعث شده بتوانم آن‌ها را کمتر کنم. مهتاب، نمی‌داند من به این شکل وجود دارم. از مهتاب در بلاگ شخصی‌ام سالینوس دات آی آر بیشتر نوشتم.هشت - سال ۱۳۹۱ از تنها دختر کلاسمان جزوه ریاضی ۱ را گرفتم که کپی کنم و برایش برگردانم. پاییز ارومیه سردتر از آنچیزی است که تصور می‌کنید. و دانشگاه ارومیه در ساعات تاریکی ۵ و ۶ غروب تاریک‌تر از خیلی جاهای دیگه است. ذهن سالار ۱۸ ساله اگرچه با گرفتن آن جزوه، کم و بیش چیزهای دیگری را هم دنبال می‌کرد اما قصدم خیلی چیزی بیشتر از آن جزوه نبود. فردا که در خوابگاه با دوستانم روبرو شدم، همگی می‌گفتند شایعه شده است که فلانی از تو باردار شده است! اینکه چه کسی در آن ساعت از روز ما را دیده بود بماند، اینکه چگونه همه چیز اینقدر دهان به دهان بیخ پیدا کرده بود برایم هنوز عجیب است! آن درس را ۶.۷۵ شدم و برای اولین بار طعم افتادن را چشیدم.نه - ویدئو و عکس‌های زیادی از کافه‌ها و رستوران‌های قشنگ و دل‌باز در تهران را در اینستاگرام ذخیره کرده‌ام. ذخیره می‌کنم تا اگر روزی کسی پیدا شد، چند گزینه داشته باشم که او را به آنجا دعوت کنم. اینکه در شهر خودت از مسافرترین آدم‌ها مسافرتر باشی، واقعا ناامیدکننده است.ده - جا برای ناله‌کردن و شکایت بسیار است. در ایران البته کم و بیش همیشه همین‌طور بوده است. اما حداقل در یکی دو سال اخیر سعی کردم میزان ناله را به حداقل برسانم و بیشتر تلاش کنم تا بحران‌ها و سدها و موانع را کمتر کنم. اگرچه برای هر کسی که از شرایط ناله می‌کند احترام قائلم اما معمولا چیزی را حل نمی‌کند و آدم را با کسانی آشنا می‌کنند که همه چیزشان از جمله رفتارشان با تو از سر دلسوزی می‌شود. با این حال این ادامه‌دادن و تلاش‌کردن لزوما به حل مسئله و موفقیت نمی‌‌رسد. اما از بی‌حرکت ماندن در جریان عمومی زندگی، ارزشمندتر است.یازده - صفحه‌ای در اینستاگرام هست به نام Hamneshinz جایی که رویدادهایی را برای آدم‌ها برگزار می‌کند تا بتوانی با غریبه‌ها و آدم‌های رندوم بازی کنی، آشنا شوی و گپ بزنی. یک‌بار چیزی شبیه به همین را به شکل تور یک روزه به آبشار رندان تجربه کردم. هنوز آثار آن پس از چند سال در من باقی‌ مانده! ۱۷ - ۱۸ نفر آدم (دختر و پسر) برون‌گرای شلوغ که عاشق رقص و شوخی‌های دستی بودند در کنار منی که به زعم خودم قرار بود تور یک روزه‌ای را در جوار یک منبع آرامش طبیعی در سکون و سکوت بگذارنم، به شلم شوربایی ۱۴ - ۱۵ ساعته، شلوغ، گرم با رقص و حرف‌ها و بازی‌هایی گذشت که برای من معنای خیلی خاصی نداشت. شاید تقصیر خودم هم بود که دید درستی نسبت به این تورها نداشتم. با این حال آدم‌های جالب و دوست‌داشتنی‌ای بودند. جاهایی مثل همنشینز خروج از مرز امن زندگی را مساوی با این می‌دانند که یک انسان درون‌گرا که از قضا اصلا ضداجتماع و منزوی نیست را داخل استخر دو متری برونگرایی و داد و بی‌داد‌های عده‌ای انسانی که رفتار متفاوتی دارند بیندازند. اگرچه کارشان قابل تحسین است اما اینکه چگونه آدم‌ها را کنار هم می‌گذارند و اجازه تجربه طبیعی را می‌دهند و چه مرزهایی را رعایت می‌کنند موضوعاتی است که من خیلی از آن خبر ندارم. اگر جراتم را جمع کردم و توانستم در یک یا چند رویداد این همنشینز شرکت کنم، بعدا بیشتر می‌نویسم.دوازده - شاید اولین باری است که تقریبا دلم برای چیزی در گذشته تنگ نشده است. نگاهم بیشتر از قبل روی خودم، الان و اکنونی است زندگی می‌کنم. حتی خیلی آینده را هم جدی نمی‌گیرم. نه اینکه به کلیشه در لحظه زندگی کردن دائما چنگ بزنم اما سعی می‌کنم کمتر از آن خارج شوم. یکی از سایدافکت‌های کاهش نشخوار فکری همین بوده که تقریبا گذشته را رها کرده‌ام.سیزده - آن هپلی‌هپوها که بالاتر به آن اشاره کردم، آن کتاب‌ها، مهم‌ترین سرگرمی این روزهای من هستند. کنسول‌های بازی‌ام را ماه‌هاست روشن نکردم و کم کم به یک سالگی مسافرت‌نرفتن هم دارم می‌رسم. اینکه ناگهان مرداد - چله تابستان - به یزد بروم تا زیر آفتابش بسوزم و زندگی کنم، خیلی دور از نظر نیست :)چهارده - به طور کلی خیلی آدم امیدواری نیستم. اما از ناامیدی هم کمتر می‌نویسم و می‌گویم. و این روزها یک ماه بعد از تولد سی و دو سالگی، به آینده نگاه بهتری دارم. همچنان همان روزنه روشن در انتهای تونل اما محسوس‌تر و قابل لمس‌تر.پانزده - یکی دو هندوانه بیشتر از ظرفیتم برداشته‌ام. از شغل گرفته تا درس و علائق شخصی. اینکه مجبور می‌شوم یک یا چند از این هندوانه‌ها را زمین بگذارم را نمی‌دانم اما سعی دارم همه آن‌ها را حتی با همه دردی که در استخوان‌هایم حس می‌کنم نگه دارم و زمین نگذارم.شانزده - آیدی تلگرام من را داشته باشید. iamsalar@ به خیلی از همین مزخرفات و دیگر چیزها را می‌توانیم آنجا پر و بال بیشتری دهیم. شاید خودم باید همنشینز اختصاصی خودم را راه بیندازم :)هفده - بیست و چند روز از آخرین باری که دوباره خداحافظی کردم می‌گذرد. گفتم با بوی نارنگی برمی‌گردم اما با برنامه خاموشی و قطعی‌ آب برگشتم. بوی عرق و لباس‌های نشسته و تسک‌هایی که ددلاینشان عقب افتاده بیشتر می‌آید تا بوی نارنگی اما زندگی در هر صورت در جریان است. کاری از دست ما برنمی‌آید.باور کن تو را دوست دارم،صدای مرا نقاشی کن.دلتنگ توام،اندوه مرا نقاشی کن.به تو می‌اندیشم،در غم دیگران،پندار مرا نقاشی کن.گفتی در خلأیی که هوا نیست،نه من تو را می‌خوانمنه تو مرا می‌شنوی.برایم چراغی بیاور،بی‌نور چگونه نقاشی کنم…(محمد ابراهیم جعفری)ساچ / ۵ تیر ۱۴۰۵سالار چایچیسالار چایچیFri, 26 Jun 2026 18:22:45 +0330https://virgool.ir/@sal/زنده-گی-رفتارها-خداحافظی-و-امید-۲-egxnhunqv9fbاین عجله من برای خداحافظی و ننوشتن نمی‌دانم از کدام خراب‌شده‌ای نشئت می‌گیرد. اما این بار چهارم است و این بار امیدوارم به درازا بکشد. میانه اتفاقات دی ماه نیاز شدیدی داشتم که برای مدتی طولانی یا ننویسم یا ناشناس مهملاتم را منتشر کنم. در ناامیدی، امیدواری، عشق و دیگر چیزها گفتم که مدتی نیستم. اما اینترنت قطع بود و سکوت لزوما فضا را در اختیار صیانتی‌ها می‌گذاشت. پس باز هم نوشتم.بعد از آن روزها که شبحی از فیلترنت وصل شد، دوباره خواستم ننویسم و مدتی نباشم. در زنده‌گی، رفتارها، خداحافظی و امید ۳ روز قبل از شروع جنگ از شما خواستم که ماقبل، خود عید و بعد از آن را جشن بگیرید. خودم تقریبا هیچکدام را نتوانستم انجام دهم. روزهای زیادی در خانه تنها بودم و صدای توپ و موشک را گوش می‌کردم.بعد از آنکه ویرگول قطع شد و مدتی بعد با آن وضعیتش برگشت سعی کردم برای همیشه اینجا دیگر چیزی ننویسم و در ۲ پست جداگانه (یک و دو) گودبای پارتی هم برگزار کردم که البته تا یک ماه بیشتر نتوانستم تحمل کنم و باز هم نوشتم. دوباره به هیولای قطع اینترنت خورده بودیم و باید جایی بود تا می‌توانستم در حد خودم چیزی بنویسم. اگرچه که از انتهای سال قبل بلاگ خودم یعنی سالینوس هم راه افتاده بود و آنجا راحت‌تر می‌نوشتم.فیلترنت که وصل می‌شود، اولین جایی که کاربرانش را کرور کرور از دست می‌دهد همین ویرگول است. تقریبا هر کسی که تازه می‌آید و اینجا چیزی می‌نویسد از اینکه محکوم بوده است و جایی برای رفتن نداشته می‌گوید. بلاگ‌نویسی به شیوه سنتی آن کاری بسیار سخت و در این روزها اینکه همان چیزها خواننده پیدا کند، کاری بسیار بسیار سخت‌تر است. دوستی می‌گفت بلاگ‌نویس‌ها را این روزها فقط بلاگ‌نویس‌های دیگر می‌خوانند.الان که می‌بینم ویرگول خلوت شده خوشحال‌ترم. نه برای کم‌شدن آدم‌ها، برای اینکه آن چند نفر آدم واقعی باقی‌مانده، واقعا تو را می‌خوانند. حتی با اینکه خودشان هم بلاگ‌نویس‌اند. اما در عین حال ربات‌های مزخرف‌نویس هم بسیار زیاد شده‌اند و تقریبا از هر ده مطلب ۷ یا ۸ مطلب یا تبلیغند یا کپی‌شده از هوش مصنوعی.در دنیای ریلزها و شورت‌ها، نویسنده‌بودن خیلی معنایی ندارد. خوراک آدم‌ها ویدئو شده و کلمات در نازل‌ترین جایگاهشان قرار دارند. البته برای منی که خیلی برای جذب مخاطب و خواننده نمی‌نویسم این‌ها مهم نیست. چند گره کور ذهنی دارم و مدت‌هاست هر چیزی می‌نویسم فقط تکرار مکررات است.آلما نبود و حالا کمتر در ذهن و فکر حضور دارد. کمتر به او فکر می‌کنم و دیگر چیزی نبوده که نگفته باشم و به آن فکر نکرده باشم. انگار تونلی را داشتم وسط یک کوه بزرگ می‌کندم و حالا چکشم را ازم گرفته‌اند و چراغ هم ندارم. نشسته‌ام میان تاریکی‌ها. تمام دیوار تونل را از خاطره‌های اتفاق‌نیفتاده نقاشی کردم و حالا در خاکستری‌ترین حالت ممکن چشم‌هایم را بسته و در خلا به‌سر می‌برم.البته ممکن است یکی دو هفته آینده به‌خاطر کار ریسکی که می‌خواهم هفته بعد انجام دهم یا اینترنتی که احتمال دارد دوباره قطع شود، برگردم و چرت و پرت‌هایی بنویسم. اما احتمالش ناچیزتر از این حرف‌هاست. این شکل نوشتن من و اعلام خداحافظی که در نسخه قبلی همین نوشته به آن اشاره کرده بودم، دیگر بخشی از رفتار من شده است وگرنه می‌دانم بودن یا نبودن من اصلا مسئله نیست و بیشتر برای خاموش‌شدن این بخش از ذهن خودم که شهوت دائمی نوشتن دارد این‌جور چیزها را می‌نویسم.برخلاف قبل هم خیلی دنبال معنای زندگی و این چیزها نیستم. بیشتر دنبال معنای خودم می‌گردم. دنبال مرهم زخم‌هایی که سال‌هاست ترمیم نمی‌شوند و ذهنی که هرگز آرام نمی‌شود. البته در جایی مثل ایران خیلی شدنی نیست از بس پایت به ابتدایی‌ترین چیزها گره خورده. اما سعی می‌کنم بیشتر از همیشه بخوانم. کمتر از همیشه حرف بزنم و ترجیحا این شبح کم‌رنگ آلما را هم از ذهنم پاک کنم.تا حدودی در سال ۱۴۰۵ به این سمت حرکت کرده‌ام و روزی یک پرده آلما رنگ‌پریده‌تر از همیشه می‌شود. صداهای شبانه‌ای که اجازه خوابیدن هم نمی‌دهند به دنبال او می‌روند. اگرچه خالی از عشق می‌شوم اما بهایی است که باید بپردازم. دکتر چشم‌پزشکی که دیروز رفته بودم می‌گفت چشمانت بیش از حد خشک شده است. گفتم شبانه‌روز به مانیتور زل زده‌ام و نگفتم ممکن است گاهی اشک هم بریزم. اما آیا اشک ریختن باعث خشک‌شدن چشم‌ها می‌شود؟ نمی‌دانم. برایم قطره اشک مصنوعی نوشت و باید روزی ۳ بار استفاده کنم.تا همین‌جا که بودم علی‌الحساب نقطه می‌گذارم. از خیلی چیزها دیگر نمی‌گویم. از خستگی‌ها، از آن کار ریسکی هفته بعد، از آدم‌ها،‌ از مهتاب، نسترن‌ها، سیماها، مهشید‌ها و...،‌ بماند برای روزی که حالی بود و احوالی داشتیم.البته از من در صفحه ویرگول اتو ابزار ممکن است مطالبی ببینید که با اسم من منتشر نمی‌شوند. ممکن است راهنمای عیب‌یابی و تعمیر خودرو در شرایط جنگی، یا مطلب معرفی بهترین کانال‌های خودرویی آپارات یا مطلب آخرین اخبار خدمات خودرویی در زمان جنگ (معاینه فنی، تعویض پلاک، عوارض و...) را قبلا خوانده باشید :) من یکی از نویسنده‌های بلاگ اتو ابزارم :)برای شما عشق و آرامش آرزو دارم.با بوی نارنگی برمی‌گردم.ساچ / خرداد ۱۴۰۵بازار اصفهان - ۱۳۹۷سالار چایچیسالار چایچیThu, 04 Jun 2026 02:53:51 +0330https://virgool.ir/@sal/هواپونوپونو-زرد-آمونیاکی-و-شکست-dtrdodcw41hoچند روزی‌ست فن کیس کامپیوترم به‌صدا افتاده است. همه چیز این زندگی دارد به سر و صدا می‌افتد. شبی نیست که این کتابخانه از هزارجایش صدا درنیاید. جنی، روحی چیزی داخل ام‌دی‌اف‌های این کتابخانه گیر کرده است. خیلی دستم به نوشتن از تو هم نمی‌رود. می‌خواستم این صداها را هم گردن تو بیندازم. که نیستی. طبق معمول نیستی. سی سال بیشتر شده که نیستی. اگر بگم خسته‌ و درمانده شدم که تکرار مکررات است. این بار می‌خواهم کمی از رویاها بگویم. رویاهایی که هرگز صادقه نمی‌شوند. مثل کله کچل من که قرار نیست هیچوقت تار مویی به خودش ببیند، در عمر کوتاه و در نظر عده‌ای دیگر بلند ما، این رویاها هم همیشه در حد همان رویا باقی می‌مانند. اگر اتفاق بیفتند، زندگی که می‌گویند سخت و پر از تنهایی‌ست، لزوما اتفاق نمی‌افتد.برای سال‌ها قبل از اینکه خوابم ببرد، دوستت دارمی زیر لب زمزمه می‌کردم. بله. درست شبیه مجنون‌های کارت قرمزی. البته در بخش‌های دیگر زندگی هم کم و بیش این جنون وجود داشت. مثل کسی که در دورترین نقطه تهران بود، محل کارش زیر پونز نقشه انتهای افسریه بود و ساعت‌ها هر روز در راه می‌ماند. صاحب‌کارش حقوق کافی نمی‌داد. این دوستت‌دارم گفتن ادامه داشت بی‌آنکه دلیل یا منشئش را بدانم. تا اینکه کتاب مزخرفی به نام هواپونوپونو را خواندم. آن هم در نه خانه یا جای دیگر. در اتوبوس BRT یا متروی متعفن تهران با آدم‌های همیشه عبوسی که انسانیتشان کاملا ته‌کشیده و احتمال زیاد با هم دشمنی خونی دارند.این کتاب کاملا زرد بود. نه زرد لیمویی یا موزی، بلکه زرد آمونیاکی با همان بو و اسانس. کل هدف این کتاب که مثلا از آموزه‌های عرفانی فلان جای دنیا نشئت می‌گرفت این بود که شما باید روزانه دائما ۴ جمله را تکرار کنید: متاسفم، مرا ببخش، متشکرم و دوستت دارم. اتوبوس‌های BRT از ماشین لباسشویی ما هم بیشتر می‌لرزد. عملا هیچ سیستم تعلیقی ندارد و همه چاله‌های علم و صنعت تا افسریه را با تمام سلول‌هاست حس می‌کنی. در این وضعیت این کتاب را می‌خواندم. آخرین ردیف صندلی‌ها، گوشه، چسبیده به پنجره. همان‌جایی که قرار نیست جایت را به پیرمردی که با پررویی تمام انتظار دارد صندلی‌ات را به او بدهی.این هواپونوپونو اگرچه کاملا احمقانه است و یکی دو سال بعد کتاب را دور انداختم اما لزوما گفتن این چهار جمله خیلی هم بد نبود. جملات بدی نیستند. من که هیچوقت تکرار نکردم. اما انگار کمی هم در ذات ما ایرانی‌ها حداقل از قدیم جای دارد. هر کاری که می‌خواهیم بکنیم ببخشید را حتما در بین یا قبل و بعدش بارها می‌گوییم. بقیه را نمی‌دانم. اما دوستت دارم برای من جمله همیشه زیبایی بود. شب‌ها وقتی خرناس بقیه اعضای خانواده، خانه را پر کرده و صدای تنها ساعت سالم خانه هم از دور شنیده می‌شود، این دوستت دارم را جوری که انعکاس آن در جانم بپیچد همیشه تکرار می‌کردم.البته کاملا بدون صاحب. چند سالی که گذشت و چشم و گوش من چشم‌وگوش‌بسته کمی باز شد، فهمیدم دوستت دارم جمله‌ای‌ست که اولا نباید خیلی زود به زبان بیاوری و دوما به هر کسی هم نباید بگویی. بدتر شد وقتی فهمیدم کلا بروز احساسات از سمت مرد، در چشمان زن‌ها، مردانگی مرد را از بین می‌برد. یعنی منی که از ۱۷ - ۱۸ سال پیش دائما در حال نوشتن و دوستت دارم گفتن (حداقل در نوشته‌ها) هستم، باید همه را جمع کنم و بگذارم انباری.اگرچه جریانی که در جهان راه افتاد و مردان را به بروز احساسات بیشتر سوق می‌داد اما در نهایت بدبوی‌ها - Bad Boys - برنده اکثر بازی‌ها می‌شوند. بدبوی‌ها بی‌احساس، ریاکار در بروز احساسات، اهل بی‌محلی شدید و عموما دختربازند. بیشتر در طول زندگی‌شان سک*س می‌کنند و خوشتیپ‌تر هم هستند. اینکه آیا عمیقا هم در زندگی خوشحال و راضی هستند را نمی‌دانم. احتمالا باشند. وگرنه مثل دیوانه‌ها هواپونوپونو-وار شب‌ها در اتاقی مرطوب که بوی کاغذ کتاب‌ها همه جا را گرفته، زیر لب به آدمی که سال‌های سال است وجود ندارد دوستت دارم می‌گفتند.برای من حداقل این موضوع حل شده است و خیلی اهمیتی ندارد. چون من حداقل دیگر جان انجام خیلی از کارهای فیزیکی که در پاراگراف قبلی به آن اشاره کردم را ندارم! اصلا بدبودی‌بودن از همان ابتدا در خون من نبود. همانجا که در مهمانی‌های خانوادگی مجبورم می‌کردند کارنامه‌ام که تمام نمراتش ۲۰ بود و تا دیپلم هم کم و بیش ۲۰ ماند را بیاورم و به مادر و پدر بزرگ و خاله و عمو و بقیه نشان دهم. بدبوی‌ها تک‌ماده‌کن‌های شهریورند. همان‌ها که جمع کسرها را ترم هفتم دانشگاه یاد می‌گیرند، بعد از اینکه ۱۲ - ۱۳ بار دوست‌دختر عوض کردند.همه این‌ها را گفتم که بگویم اساس زندگی من و من‌هایی معمولی - کاملا معمولی - مثل من، در گیر و دار مجموعه‌ای از شکست‌ها رقم می‌خورد. در جلد اول مجموعه کتاب‌های ستایش باخت از نشر اطراف که عنوان باخت به بدن دارد، از شکست‌هایی که انسان‌ها از دست و پا چلفتی‌بودن می‌خورند گفته است. البته نه به معنای کودن بودن، بلکه به معنای چیزی که بدن آن چیزی که بقیه می‌خواهند را ندارد و شکست می‌خورد اما افکار متعالی‌ای که می‌توانند پشت این بدن شکست‌خورده متبلور شوند، همه این شکست را به نوعی جبران می‌کنند.وقتی یکی از بدبوی‌ها یک روزی در یکی از روزهای سوم دبیرستان آمد کنارم روی نیمکت نشست و شروع کرد به اشک ریختن. گفتم چت شده است؟ جواب داد که با دوست‌دخترم خوابیده‌ام و الان می‌ترسم حامله شده باشد. شرح ماوقع داد و گفت به‌نظرت ممکن است؟ انگار من دکترم یا هر روز دارم این کار را انجام می‌دهم. یادم نیست چه چیزی گفتم اما ظاهرا حامله نشده بود. یکی از کوتاه‌ترین آدم‌های مدرسه بود و خواهرش را هم همه مدرسه می‌شناختند.خوش‌بینانه‌ترین موقعیت برای من این است که دختری هم‌لیگ خودم پیدا کنم. اما مشکل بزرگ اینجاست که این دختر اگر مثل من باشد که در هیچ‌جا نیست. نه اینکه وجود نداشته باشد، اینکه حضورش با حضور من همزمان شود تقریبا غیرممکن است. من سالی یک یا دو بار در تهران بیرون می‌روم. مگر اینکه یزد یا رشت پای من را به رستوران و کافه‌های بیشتری باز کنند اما در تهران من از مسافرترین آدم‌ها هم مسافرترم. بله می‌دانم، این چیزها تقدیر است و فلان و بیسار و خودش می‌آید و فلان و فلان و فلان...به نقطه‌ای هم رسیدم که همه این ماجراها دیگر به تنهایی بیشتری منجر نمی‌شود. یا به ناراحتی بیشتر. اینجا قله همه این‌هاست. خیلی منتظر کسی هم نیستم. یعنی انتظاردانم پر شده است. حتی از اینکه بگویم این نیز می‌گذرد هم پر شده‌ام. همه چیز در خرتناق خودش قرار دارد و این روزها، من را کتاب‌‌خواندن‌تر از همیشه کرده است. کتاب باعث می‌شود این چیزی که نمی‌دانم چیست - ذهن،‌ عقل، تصور، آگاهی و... - که از هر چیزی از آن دختری که نیامده پر شده است را منبسط می‌کند، به آن زمین‌های بیشتری می‌دهد و اجازه می‌دهد سرزمین‌های دست‌نیافتنی همه این سال‌ها و احوالات را کشف کنم.حتی خسته هم نیستم. خوبم. ادامه می‌دهم حتی برای رسیدن به شکست‌های بیشتر.سالار چایچیسالار چایچیTue, 02 Jun 2026 19:48:00 +0330https://virgool.ir/@sal/امروز-۲-کتاب-خواندم-j7kfggkeki7dتوضیح زیادی ندارم. این دو کتاب رو امروز خوندم. هر دو دو جهان از تنهایی مفرط، تنهایی پر از عشق و جادو رو به تصویر کشیده بودن. اگرچه ژانر کنستانسیا خیلی رئالیسم جادویی نیست اما منو خیلی یاد صد سال تنهایی انداخت. کتابی که خیلی روی من تاثیر داشت.من گنجشک نیستم هم از عشق و مرگ می‌گه. چیزی که امروز به هر دوش نزدیکم.توصیه می‌کنم حتما بخونید.سالار چایچیسالار چایچیTue, 02 Jun 2026 01:49:46 +0330