https://virgool.ir/feed/@sajjad78.ss51متولد تیرماه سال۷۸. دانشجو رشته دندانپزشکی از دانشگاه علوم‌پزشکی مشهد. گاهی وقتا دست به قلم میشم و احساسات درونیم رو روی کاغذ خالی میکنم بعضی وقتا هم شروع میکنم به نوشتن داستان، معمولا کوتاه و عاشقانهfa2026-11-12 00:44:58https://files.virgool.ir/upload/users/25964/avatar/42k3ub.pnghttps://virgool.ir/@sajjad78.ss51https://virgool.ir/@sajjad78.ss51/گرگ-اهلی-داستان-کوتاه-blx4noluwm0vچند وقت پیش یه خوابی دیدم.حس و حال عجیبی داشت.دلم گرفته بود از همه چی. از آدمای اطراف. از سردرد و نگرانی و استرس و کلافگی. یه سری اتفاقای بدی افتاده بود. ظرفیت پذیرش خیلی چیزا رو داشتم اما دیگه داشتم کم میاوردم. دلم میخواست برای یکی تعریف کنم تا خودمو خالی کنم، تا شاید از سنگینی این باری که توی گلومه کم بشه. اما هیچکس نبود تا براش تعریف کنمو خودمو خالی کنم. همه ولم کرده بودن. چند نفر از دوستام بودن اما نمیخواستم با دونستن حالم، حال اونا هم خراب بشه.چند وقتی بود داشتم یه وسیله میساختم که وقتی به دستام وصل میکردم میشد باهاشون پرواز کرد. مثل دوتا دستگیره.توی اتاقِ کارم بودم. رویِ صندلیِ پشتِ میز. مشغول کار تعمیر بودم که به فکر فرو رفتم. فکر کردم. فکر کردم. فکر کردم. دستم که روی میز بود احساس رطوبت و خیسی و چکه آب کرد. به خودم اومدم. "دیگه بسه! تا کی میخوای خودتو عذاب بدی؟ خیلی چیزا درست نمیشن"دستگیره سمت راست هنوز کامل نشده بود اما تصمیم خودمو گرفته بودم. "میرم. باید برم"پرواز کردم. همه خاطرات و دردهام رو جا گذاشتم و رفتم. اشک هام زمین پشت سرمو خیس میکرد. پرواز کردم و دور شدم. مثل یک بیخانمان که دنبال سرپناه میگرده اما از همه جا فراریه. میخواستم اونقدر دور بشم که دیگه کسیو نشناسم، که کسی منو یاد چیزی نندازه.به یه جایی رسیدم که اصلا شبیه اونجایی که توش زندگی میکردم نبود. موجودات عجیب غریبی توش زندگی میکردن. یه حیوون ترسناک رو دیدم شبیه گرگ بود. سیاه و بزرگ. از دور میشد دید که از هم نوعاش فاصله گرفته. مثل وقتی که گربه ها دراز میکشن روی زمین دراز کشیده بود. نزدیکتر شدم تا بیشتر ببینمش اما دستگیره سمت راستم به کل از کار افتاد و آروم آروم اومدم روی زمین. گرگ توجهش بهم جلب شد. اومد به سمتم. سرمو از ترس آوردم پایین و دستمو سپر صورتم کردم "لطفا به من کاری نداشته باش" منو برانداز کرد. پوزه اش رو به دستم مالید. چشمامو باز کردم. سرمو بالا آوردم. دیدم داره نگاهم میکنه. انگشتامو لیس زد. وقتی که چشاش به چشم خورد، خندید. مثل خنده سگ های اهلی که وقتی میخندن زبونشون بیرونه. برام عجیب بود که یه موجود ترسناک چجوری میتونه اینقدر مهربون و خوش قلب باشه. شاید زود قضاوت کرده بودم. شاید بدون اینکه بشناسمش تصمیم گرفتم ازش بترسم.با خودم گفتم بهتره با این یکم وقت بگذرونم، تا شاید یکمی آروم بشم و گذشته رو فراموش کنم. تا فکرم وقت نکنه به یاد گذشته بیوفته.با اون حییون خیلی وقت گذروندم. دنبال هم میکردیم. میدوویدیم. یه چند ساعتی رو با هم گذروندیم. کنارش نشستم تا خستگیم رفع بشه. یکهو یاد وسیلهِ پروازم افتادم که هنوز دستگیره سمت راستش خراب بود. دور و برمو نگاه کردم تا ببینم چیزی پیدا میشه که باهاش بشه تعمیرش کرد یا نه.گرگه ناراحت شد. پوزه ش رو به سینم فشار داد و چسبوند. با حالت غمگین گفت "میخوای بری؟ من خیلی تنهام. میشه پیشم بمونی؟ "پوزه اش رو بغل کردم. گوشا و سرشو نوازش کردم. گفتم "من جایی رو ندارم که بخوام برم. همینجا تا آخر پیشت میمونم"بعد از بیدار شدن همچنان حس عجیبی داشتم. این خواب رو برای یکی از دوستام تعریف کردم. گفت حتما یه کسی یجایی بهت احتیاج داره. کسی که مثل خودته.مدتها از اون روز گذشت و من هر روز بیشتر آثاری از اون گرگ تنهای وحشی رو پیدا میکردم. توی خودم. من همون گرگ ترسناک بودم. بزرگ و سیاه. و من همون کسی هستم که با وسیلش پرواز کرد. از آدما دور شد اما هنوز بین آدماست.خودشو پیدا کرد. خودشو شناخت. خودشو فهمید. خودشو درک کرد و از بودن کنار خودش لذت برد. اون گرگی که از همه ترسناکتر بود دیگه هیچ وقت نمیخواست پیش دسته گرگها باشه.پایانسجاد سالاریسجاد سالاریSat, 12 Feb 2022 23:48:30 +0330https://virgool.ir/@sajjad78.ss51/آسانسور-چرک-نویس-gmlefrn1hkwoهمه چی به هم ریختچراغا از کار افتادآسانسور با یک لرزه ترسناک شروع به سقوط کرد.بهم لبخند زدی. دستام رو محکم فشار دادی و گفتی: حتی بدترین لحظات، وقتی کنار هم باشیم خیلی زود تموم میشن.چشمام رو بستی.هوا خیلی سرد شده بود.دستام بی حس شدن.وقتی چشمام رو باز کردم تنها بودم.تو پیشم نبودیو من هی سقوط کردمسقوط کردمسقوط کردم...سجاد سالاریسجاد سالاریSat, 12 Feb 2022 22:58:15 +0330https://virgool.ir/@sajjad78.ss51/خستگیِ-خواب-داستان-کوتاه-r6nmda54vberیادم نمیومد چرا اما میخواستم از یه دیوار آجری بالا برم. از درزهایی که لابلای منافذ آجری دیوار بود به عنوان تکیه گاهی برای انگشتام استفاده میکردم. بالا رفتم و بالا رفتم. پنج دقیقه شد. یک ربع شد. نیم ساعت شد که همینطور داشتم بالا میرفتم. هوا داشت سرد میشد. تیزی یکی از برآمدگی های صخره دستمو زخمی کرد. دست نگه نداشتم و ادامه دادم و از کوه بالا رفتم. هر یه لحظه صبر و استراحت منو یه قدم به منجمد شدن و یخزدگی توی کوهستان نزدیکتر میکرد.دیگه آخراش بود. از لبه ی صخره دستمو گرفتم، کوله پشتیم رو انداختم بالا و خودمو هم کشوندم بالا. همونجا کنار کوله پشتیم دراز کشیدم. نفس عمیقی کشیدم که: "بالاخره تموم شد".برف زیادی اومده بود. زمین یخ زده بود. دستامو به هم مالیدم. هااااه کردم. کلاهمو پایین تر کشیدم و به مسیر ادامه دادم. اونقدری برف و بوران میومد که به سختی میشد قدم ورداشت و چند متر جلوترت رو دید. با اینکه بدنم خسته و کوفته بود صبر نکردم. هوا تقریبا داشت تاریک میشد. با یکی از دستام برای صورتم سپر ساختم و به مسیر ادامه دادم. از شدت بوران کم شده بود. یه کلبه کوچیکی رو دیدم که تقریبا ده متری باهاش فاصله داشتم. رسیدم. از نمای ظاهر و بافت بنا مشخص بود که مدتهاست متروکه ست و کسی توش زندگی نمیکنه. برای همین بدون در زدن رفتم داخل.فضای داخل خونه گرم بود برای همین کاپشنم رو در آوردم و همونجا کنار در گذاشتم و کوله پشتیم رو دستم گرفتم. خونه یه راهرو کوچیک داشت که دو طرفش دربِ 4 اتاق رو میشد دید و یک در هم در انتهای راهرو. بدنم ضعف کرده بود و فشارم افتاده بود. یکی یکی توی اتاق ها رو گشتم تا شاید چیز قابل خوردنی بشه پیدا کرد اما توی هرکدوم رو که میگشتم چیزی بجز چند تخت خواب و کمد لباس، بیشتر نبود. درِ انتهای راهرو رو باز کردم. وارد یه بازارچه سرپوشیده شدم. هوا کاملا تاریک شده بود. نمیدونستم اینجا کجاست. به اولین مغازه که رسیدم پرسیدم: آقا اینجا کجاست؟ میخوام برم خونمون مسیر رو بلد نیستم. زبون مغازه دار رو متوجه نشدم. یه سری لباسای پارچه ای عجیب غریب داخل مغازش داشت که مشخص بود هرکجایی که هستم خیلی از خونه فاصله داره. رفتم از مغازه دار بعدی پرسیدم اونم به همون زبان عجیب غریب صحبت میکرد.گوشیم رو از جیبم در آوردم تا از GPS استفاده کنم ببینم کجام. اینترنت گوشی بالا نمیومد اما آنتن تماس داشت. خواستم به بابام زنگ بزنم که از نگرانی درش بیارم. شمارش رو گرفتم زنگ زدم گفت: شماره ای که با آن تماس گرفته اید اشتباه است. دیدم راست میگه بجای 1996 نوشتم 1976. پاک کردم دوباره شماره گرفتم بازم یجاییش اشتباه شد. هی شماره میگرفتم اشتباه میشد. سرم درد گرفته بود. کلافه شده بودم. استرس داشتم نمیدونستم چیکار کنم.شروع کردم به دوویدن تا از این مکان خارج بشم. هرچقد میدوویدم به ته بازار نمیرسدم. انگار پاهام یه مشکلی داشتن با تمام توانم میخواستم بدوم هی پام یجایی گیر میکرد. لنگ میزدم. تمام سرعتم شده بود اندازه بچه دو ساله ای که تازه دویدن یاد گرفتن یاد گرفته و هی زمین میخوره. هوا داشت روشن میشد.دستمو از دیوار گرفتم. توی همون شرایط دویست سیصد متری رو رفتم که به یه کوچه رسیدم. آشنا بنظر میومد. شبیه کوچه خودمون بود. خودمو کشون کشون به خونمون رسوندم. پاهام توان وایسادن نداشت. نمیتونستم وایسم تا زنگ خونه رو بزنم. میخواستم داد بزنم بابااااااا، مامااااااان، یکی درو باز کنه. اما هرچی به خودم فشار میاوردم از گلوم صدایی بیرون نمیومد.بابام در خونه رو باز کرد. داشت ماشینش رو میاورد بیرون که بره در مغازه. منو دید که روی زمین ولو شدم. با همون لحن گفت: پسر جان اینجا چیکار میکنی؟ مگه کلاس نداری؟ پاشو که مدرست دیر شد. منو بلند کرد. برد داخل خونه. یه لیوان چایی برام از سماور ریخت دوتا میوه هم توی کوله پشتی مدرسم گذاشت و گفت: بابا جان، چاییت رو که خوردی سریع راه بیوفت که از مدرست جا میمونی هااا.چاییم رو که خوردم انرژی گرفتم. بلند شدم. دیدم ساعت7 عه. اگه به اتوبوس هم میرسیدم بازم با تاخیر سرکلاس حضور میخوردم. کوله پشتیم رو ورداشتم و بدو بدو رفتم سر کوچه. اتوبوس به ایستگاه رسید اما نگه نداشت. دست تکون دادم و داد زدم: آهاااااااای وایسا. دنبال اتوبوس دویدم اما بهش نرسیدم.گفتم فایده نداره. تا اتوبوس بعدی بیاد یک رب طول میکشه. بند های کوله پشتیم رو سفت کردم. خودمو اماده کردم تا یک کیلومتر مسیر تا دبیرستان رو بدوم. دویدم و دویدم تا بالاخره به در دبیرستان رسیدم. ساعت هشت شده بود. در دبیرستان بسته بود.فکر کردم. با خودم گفتم که از دیوارِ کنار در بالا برم و یواشکی برم داخل. کسی هم نمیفهمه گیر بده و پرسوجو کنه که چرا دیر اومدی. دیوار آجری بود. از شیارهای لابلای آجرها میشد به عنوان تکیه گاهی برای انگشتام استفاده کرد ...پایان.سجاد سالاریسجاد سالاریThu, 11 Feb 2021 23:40:29 +0330https://virgool.ir/@sajjad78.ss51/bazichegan-khoda1-auefxfmwzp6m مقدمهنمیخوام بازیچت باشم! با تمام وجودم از غرایزی که بهم دادی متنفرم.چرا باید حس دوست داشتن نسبت به کسی که دوستش ندارم رو توی سرم به وجود بیاری؟ چرا باید اصلا حسی به اسم عشق و علاقه وجود داشته باشه؟ از تمام هرمون های مزخرفی که این فرایند رو به وجود میارن متنفرم. تمام معیار های زیبایی تعریف شده جامعه مسخره ست. اون چشم و لب رو که همه دارن حالا دوسانتی متر چشماش به هم نزدیک تر باشه میشه جذاب و لباش نیم سانت برجسته تر باشه میشه خوشگل و باید دوستش داشته باشم؟ باید ذهنمو درگیر کنه؟ خب اگه اون شخص توی یه مکان و زمان دیگه بدنیا میومد هم که بازم یکی دیگه رو سر راه بنده ت میذاشتی که غریزش بگه: آره، این همون فرد رویاهاته، این همون نیمه گم شدته! خب اگه منطقی نگاه کنم که جایی برای عشق نیست!از تولید مثل و ادامه نسل بشر و عشق و شهوتی که این فرایند رو ادامه میده متنفرم. چرا باید همچین لذتی رو بوجود بیاری که با تماس جنسی و لمس گیرنده های حساس نقاط خاص بدن بوجود بیاد؟ چرا فقط توی این نقاطن و فقط طی عمل جنسی فعال میشن؟ چرا یه عمل احمقانه و چندش آوری مثل تُف کردن داخل دهان جنس مخالف، لذت بخش نیست پس؟ خودت خندت نمیگیره از اینکه فکر میلیاردها نفرو با این شیوه خلقتت درگیر کردی؟ اصلا کسی که نمیخواد نسلش رو ادامه بده چرا باید اندام جنسی داشته باشه؟ حالا گیریم چندتا بچه هم تکثیر کرد، چرا هر روز و هرماه و هرسال این هرمون ها ترشح میشن؟ مگه چقد بنده میخوای؟ ها؟هشت میلیارد انسان توی هستی خلق کردی تا بر اونا حکمرانی کنی. تا خدا باشی. تا مورد سجده قرار بگیری. تا رحمان و رحیم باشی. هشت میلیارد کافی نبود؟ چرا دوباره من؟تو که خارج از بعد زمانی. اگه زمان برای ما یک خطه برای تو یک نقطه س و اول و آخر هرچیزی رو میبینی. همون لحظه که جهان رو آفریدی مرگش رو هم دیدی. برات چه فایده ای داشت؟با تمام وجود بهت ایمان دارم ولی با تمام وجود از خلقتم متنفرم...احساسلذت چیه اصلا؟ چه چیزی باعث میشه ما از یه کاری لذت ببریم؟ چه چیزی باعث میشه من از بازی کامپیوتری لذت ببرم، تو از کتاب خوندن، فلانی از سفر و فلان کس دیگه از خوردن فلان چیز توی فلان جا. چی باعث میشه از دیدن منظره سرسبز لذت ببری. از بودن توی طبیعت و دیدن گیاهان و موجودات زنده یا استراحت لب ساحل.+اصلا این همه احساس خوب که مردم درباره عشق میگن چیه؟ آخه چجوری میشه عاشق موجودی شد که اونم توانایی اینو داره عاشق موجوداتی بجز تو بشه؟ یکی که قابلیت های بیشتری برای معشوق واقع شدن، داره. چجوری میگن که "اره من عاشق و دلباخته فلانی ام، براش حاضرم بمیرم و دنیام بدون اون معنی نداره"! چجوری ممکنه؟ اگه این شخصی که عاشق و دلباختشی اصلا وجود نداشت و بدنیا نمیومد چی؟ اگه خدا اونو توی یه زمان و مکان دیگه قرار میداد و تو اصلا باهاش مواجه نمیشدی، چی؟ چیکار میکردی؟ خب واضحه! عاشق یه غیر همجنس دیگه میشدی که توی زندگیت باهاش مواجه شدی. خیلی سادس+تا حالا شده از خودت بپرسی چرا وقتی توپ رو شوت میکن لذت نمیبری؟ چرا توی کوبیدن سر به دیوار لذتی وجود نداره مگه اینکه دیوونه باشی؟ چرا با خاروندن گوش و انگشت کردن توی گوش ارضا نمیشی؟ چرا با کار چندش آوری مثل فین کردن از دماغت توی دهن یه جنس مخالف نیاز جنسیت برطرف نمیشه و به اوج لذت نمیرسی؟ ظاهر کار یکیه! عجیب نیست؟ چرا باید اندام های جنسی در کار باشه تا حس لذت بوجود بیاد؟ فکرشو بکن؛ خدا اون بالا نشسته دوتا آدم خلق کرده که جداگانه دارن زندگی میکنن و هیچ کاری هم به هم ندارن و بعد 70-80 سال فیلم سینمایی تموم میشه و هیچ اتفاقی خاصی نمیوفته! ای بابا! این که نمیشه! باید یه کاری کرد! باید یه کاری کرد تا هر دو موجودی که یه مدت معدودی رو کنار هم میگذرونن به هم عادت کنن و از دوری هم احساس ناراحتی کنن. باید یکاری کرد که نسل بشر ادامه پیدا کنه!زیبایی های یک منظره جذاب رو چجوری برای کسی تعریف میکنی که نابیناست. چه تفاوتی داره یک درخت یا یک حیوون یا یک سنگ یا هرچیز سه بعدی دیگه ای که فضا رو اشغال کرده و منظره ساخته؟ چه جذابیتی داره؟ باد گرم بوزه یا سرد. روز باشه یا شب. شلوغ باشه یا خلوت یا هرچیز دیگه ای. مگه فرق آب خونه با قهوه یا شیر کاکائویی که توی یه محیط بسته و تاریک و نسبتا جذاب کافیشاپ سرو میشه چیه؟ فرق نون پنیر با پیتزا یا غذاهایی با اسمای عجیب غریب تزیین عجیب غریب تو جاهای عجیب غریب میخوریم و احساس لذت بیشتری میبریم، چیه؟ مگه غیر اینه که همشون بواسطه گیرنده چشایی توی دهن یه مزه خاص خودشونو دارن که با پایین رفتن از گلو تموم میشه! مگه غیر اینه که بعد چند دقیقه لذت اولیه ش رو از دست میده؟ تا حالا فکر کردی چرا اینجوری نیست که هر روز صبحانه توی خونه ای که شبیه رستوران لوکسه، پیتزا بخوری بعد ناهار با آشناها کلاس بذاری بری رستوران باکلاسی که چیدمان ساده ای داره، نون پنیر سفارش بدی که یکی از گرون ترین غذاهای منو ست؟ مگه همشون یه مزه نیست که تکراری میشه؟ فقط میخوری که سیر بشی دیگه! وان حموم با استخر با دریا چه فرقی میکنه؟ همش آبه. جاده شمال با جاده کویر با جاده شهری چه فرقی میکنه؟ همش جاده ست. همه ش یه موقعیت جغرافیایی توی کره زمینه که آب و هوای خودشو داره.+حس غرور چرا بوجود بیاد وقتی کل داراییمون توی کهکشان چیزی حساب نمیشه؟ چه لذتی داره داشتن خونه 1000 متری یا ماشین میلیاردی یا لباس مارک یا چمیدونم هر چیز دیگه ای که بخاطر داشتنش احساس غرور بهتون دست میده! غرور برای موجودی که با پریدن غذا توی حلقش در عرض چند ثانیه میمیره. غرور برای موجودی که خودش و تمام دارایی هاش از ارتفاع چند کیلومتری ناپدید میشن. غرور برای موجودی با عمر 70-80 سال که هیچ تاثیری توی کائنات نداره. که چی بشه؟ که تهش کجا رو بگیره؟حس ناراحتی و غم چرا باید باشه وقتی زندگی محدوده؟ حس لذت و خوشحالی چرا باید باشه وقتی یه حس گذراست و چرا کارایی رو انجام بدیم که حسی رو بهمون برسونه که فقط توی خاطرمون بمونه؟ که ممکنه فراموش بشه طوری که انگار هیچ وقت وجود نداشته؟ که شاید من توهم بزنم که چندسال پیش کل کشور رو گشتم و کلی هم خوش گذروندم اما تویی که این کار رو واقعا کردی حسش رو فراموش کرده باشی و من از تو سرحال تر باشم!چرا واقعا؟ چرا آدما اینجوری ان؟ چرا کلی سختی میکشن تا به چیزی برسن که برای چند لحظه ازش لذت ببرن. غذا، مکان، منظره یا هر چیز دیگه ای که فقط چند ثانیه ابتدایی ازش لذت ببرن و بعدش براشون تکراری بشه. شاید وانمود کنی و بگی نه! این حس ها اگه بگذرن بازم خاطراتش یادمون میمونه.خاطره؟ حافظه انسان یکی از غیرقابل اعتماد ترین ابزار هاست! وقتی که پی میبری لابلای خاطراتت جاهاییش رو که فراموش کردی مغزت با سلیقه خودش پل میزنه و خاطره رو ترمیم میکنه. آشنا پنداری و خاطره سازی میکنه با سوالات شخصی ای که هیچ وقت برات پیش نیومده. در هر لحظه میلیاردها حس رو دریافت میکنه از دما، صدا، نور و رنگ و ... و فقط درصد کمی رو ذخیره میکنه و فقط درصد کم تری رو میفرسته خاطره کوتاه مدت و درصد خیلی کمتری رو حافظه بلند مدت و درصد خییییلی کمتری رو بدون تغییر تا مدتها نگه میداره. این درصد یعنی چیزی حدود 0. پس آیا واقعا ارزشش رو داره؟از بازیچه شدن متنفرم. خیلی وقته که تمام طنابا رو بریدم. تمام این چند سالی که با خودم کلنجار میرفتم و دنبال زیبایی های دنیا میگشتم.آفرینشتا حالا شده جلوی آینه به صورت خودتون خیره بشین و توی فکرتون از دنیا فاصله بگیرین، یهو به خودتون بیاین و برگردین به دنیای حاضر و از خودتون بپرسین: من کیم؟ چرا توی این بدنم؟ اینجا چی میخوام؟تا حالا شده فکر کنین نکنه تمام این چندین سالی که زندگی میکردم خواب باشه؟ خوابی که خیلی طولانی تر از خواب 8 ساعته شبه که مثل همون داخلش احساس درد و لذت و شادی و ناراحتی میکنم؟ نکنه این زندگی فقط یه خواب شبانگاهی 70 ساله از زندگی 2000000000 ساله باشه؟تا حالا شده به دنیای اطرافتون و آدمایی که دور و برتونن شک کنین؟ نکنه اینا همش یه توهمه؟ نکنه همه اینا مثل یه بازی کامپیوتریه که فقط دور و بر من وجود داره و دنیای من مثل تردمیل میمونه که مناظر جلوم جدید بوجود میاد و پشت سرم تخریب میشه و تمام عمر بشریت از زمان تولد من آغاز شده و تاریخ یه قصه س تا به گذشته قبل خودم مشکوک نشم؟تا حالا شده که از خودتون بپرسین که خدا دلیلش از خلقت ما چی بوده؟اگه بخوام یجوری توضیح بدم که متوجه بشین همه داستان از اونجایی شروع میشه که خدا یه روز با خودش میگه خب من که توانایی هرکاریو دارم. تمام جهان رو هم آفریدم، حالا چجوری قدرتمو بیشتر ثابت کنم؟ چجوری رحمان و رحیم باشم و حکمرانی کنم؟ رییس جمهور توی کشور بدون ملت که معنی نداره! پس باید بشریت رو خلق کنم. باید یه سری خصوصیت و غریزه هم بهشون بدم تا اونا رو درگیر دنیای کوچیکشون کنم و مثل انگل توی هم بلولن و خودم از این بالا مدیریت و نظاره کنم. فتبارک الله احسن الخالقیناختیارچرا من توی این کشور و این زمانم؟ چرا باید تعصب داشته باشم و وطن و زبان مادری بدونمش در حالی که هیچ اختیاری براش نداشتم! من اگه به اختیار خودم بود دوست داشتم توی یه کشور اروپایی چهل سال پیش بدنیا میومدم و مسیحی میشدم و یجور دیگه بهشت میرفتم یا حتی قبل از میلاد مسیح، بجای اینکه اینجا بدنیا بیام. از بچگی بهم تلقین بشه که اسم دوازده فردی که توی هزارسال پیش و توی کشور غریبه و با فرهنگ مختلف که حتی اون زمان دشمنمون بودن رو حفظ کنم چون شب اول قبر ازم میپرسن و اگه اشتباه بگم توی جهنم میوفتم! اتفاقات و مکالماتی که بین چند فرد توی یه کشور دیگه و هزار سال پیش که هیچ کدومشونم الان زنده نیستن رو باید حفظ کنم، بخاطرشون خوشحال یا ناراحت بشم چون بهم تلقین شده که اگه برای این اتفاق خوشحال باشم و جشن بگیرم خوبه و اگه برای اون اتفاق ناراحت بشم و عزا بگیرم ثواب داره و میرم بهشت!شما خدایی رو تصور کن که از بعد زمان خارجه! یعنی چی؟ یعنی مثل ما، مثل هممون، زمان محدودش نمیکنه. یعنی چی؟ یعنی همیشه بوده و هست، یعنی اول و آخر هر چیزی رو میدونه، یعنی همون لحظه ای که با کلی محاسبات جهان رو خلق کرده، درست همون لحظه به حرکت در اومدن اولین چرخ دنده آفرینش، پایانش رو دیده. بذار یکم واضح تر توضیح بدم. یعنی کل جهان و زندگی ما که در راستای محور زمان گسترش پیدا کرده، برای خدا همشون توی یه لحظه بوده. یعنی محور زمان برای ما یک خط هست اما برای خدا یک نقطه! دقیقا مثل زمانی که کلید لامپ رو میزنی و همون لحظه میبینی که لامپ روشن شد! همون لحظه ای که جهان رو آفرید همون لحظه مرگش رو دید!من یک لیوان آب رو ورمیدارم. میخوام همشو بخورم اما فقط نصفشو میخورم. خدا اینو نمیدونست؟ چرا! حالا نصف دیگشو خالی میکنم روی زمین. کاملا با اختیار خودم. خدا اینو نمیدونست؟ چرا. میدونست! حالا اصلا لیوان رو پرت میکنم زمین و لیوان میشکنه. خدا اینو نمیدونست؟ چرا اینو هم میدونست! کل اهداف و زندگی من و تمام موجوداتشو میدونه! اره ما اختیار داریم چیزی رو انتخاب کنیم و کاری رو انجام بدیم که از قبل انتخاب شده و مشخصه. از قبل همه چیز تعیین شده ست.اختیار؟ تو اصلا اختیاری داری از خودت؟یه سوال. به چند درصد از کارای روزمره ات فکر میکنی؟ وقتی تصمیم میگیری از خونه بیای بیرون و سر کلاس حاضر بشی، به کفش پا کردن یا مسیر حرکت یا نحوه قدم زدن یا ماشین و مترویی که سوار میشی یا استایل برخوردت با حوادث توی مسیر، فکر میکنی؟ نه! همشون به صورت ناخودآگاه پیش میره. از خواب بیدار میشی، تصمیم میگیری بری سر کلاس و یکهو به خودت میای میبینی سر کلاسی! توی این مسیر ناخودآگاهت روی زندگی ده ها یا هزاران نفر در طول روز تاثیر میذاری بدون اینکه بهش فکر کنی یا انتخاب کنی.اختیار چجوری به وجود میاد؟ اول فکر میکنی، بعد تصمیم میگیری، بعد برنامه ریزی میکنی، بعدش عمل میکنی و اختیار داشتن خودت رو در انجام یک کار به منصه ظهور میرسونی. خب، این درست! اما یه جای کار ایراد داره. این رَوَند از پایه مشکل داره. دقیقا همونجایی که فکر شکل میگیره. خودِ فکر چجوری بوجود میاد؟ تو تصمیم میگیری که چه فکری کنی یا نه؛ یهویی یه فکری به ذهنت میرسه؟! یه فکری به سرم زد! یه چیزی یادم اومد! فهمیدم! حتی ایجاد یک فکر هم به عهده خودمون نیست. تحت تاثیر عوامل محیطی، ژنتیک، نیروهای ماورایی و خیلی عوامل تاثیر گذار دیگه ای فکر به سرمون میزنه، تصمیم میگیرم و یه کاری رو انجام میدیم.اختیار رو زیر سوال بردم؟بذار یکم جذاب ترش کنم. بچه ای که توی یه خانواده فرهیخته و بافرهنگ بزرگ میشه قطعا آینده درخشانی داره و بچه ای هم که توی یه خانواده بی بند و بار و معتاد بزرگ میشه قطعا آیندش تباهه. شاید بخوای مثال نقض بزنی اما خودتو گول نزن. این موارد انگشت شمارن و چه بخوای چه نخوای ما تحت تاثیر خانواده و محیطی که توش بزرگ شدیم قرار گرفتیم و اخلاق ما میانگین 5 دوست یا فردیه که بیشترین ارتباط رو باهاشون داریم.وراثت و محیط؟ این نظریه ثابت شده است که کسی که دزده یا جنایتکاره یا اختلالات و علایق جنسی خاصی داره، توی بدن و مغزش ژن های بخصوص ویا اختلالات مشابه مثل سایر افراد مشابه خودش داره و از زمان تولدش مستعد بوده! یا مثلا بچه ای که توی آفریقا و جنگ بدنیا اومده و از همون بچگی با خشونت بار اومده و به اجبار تفنگ دستش گرفته و آدم کشته و حالا که بزرگ شده و سرش پر از خشونته، انتخاب خودشه که توی بزرگسالیشم آدم میکشه؟ اره انتخاب میکنه ولی به صورت پیشفرض! اگه از ژنتیک اطلاعی داشته باشین میدونین علاوه بر اینکه خیلی از بیماری ها ژنتیکی هستن و به ارث میرسن، پدر و مادر خیلی از ویژگی های خودشونو در قالب ژن به فرزندشون انتقال میدن. مثل قد کوتاه، چاقی، ضریب هوشی. علاوه بر این، با اینکه صحبت پیش روم دلایل علمی زیادی داره، میدونین که پدر و مادر خیلی چیز های دیگه رو هم در قالب ژن به فرزندشون منتقل میکنن؛ مثل چیدمان نورون های مغز! مثل اخلاق و خصوصیات رفتاری، هنر و مهارت ذاتی، خشم و مهربونی، کنجکاوی، حواس پرتی و ...پس اختیار چی میشه؟ عدالت کجاست؟ بهشت و جهنمت چی میشه؟یه درجه بالا تر از افسردگی هست به اسم کلافگی. وقتی بیشتر فکر کنی کمتر حرف میزنی. وقتی بیشتر فکر کنی سردرد میگیری و میفهمی دلیل کم صحبتی اونایی که زیاد میدونن اینه که نمیخوان بقیه رو توی این عذاب فکری سهیم کنن!پایانسجاد سالاریسجاد سالاریSat, 24 Oct 2020 15:50:27 +0330https://virgool.ir/@sajjad78.ss51/میم-مثل-مغز-مریض-داستان-عاشقانه-nbbmm6pgg8saساعت دوازده شب بود. همه چیز زیبا بود، چون هیچ چیز دیده نمیشد. نور گوشی و شب تاریک مثل تنهایی. عکسی هرچند غریبه و دست نیافتنی اما زیبا.حالم یکم گرفتس. مثل تمام دل خرابی هام بازم میرم سمت دفتر خط خطیم. با مداد مشکیم از روی الگو، طراحی میکنم.چشم چشم دو ابرو.چشم های خمار با رنگ خاکستریغنچه شکفته. شروع میکنم به طراحی دست سفید با انگشت های ظریف دخترونه که سعی میکنه لبخندش رو بپوشونه...خیلی وقته که از زمستون گذشته اما دست های من هنوزم سرده. سرد تر، لاغرتر و پژمرده تر از دیروز.حس شکست بدون تجربه عشق!!!خب اینم یجور پارادوکسه. مثل تضاد کلماتم. مثل تنهایی وسط منظره شلوغ از غریبه هایی که صفت آشنا رو به دوش میکشن.شدیم مثل دوتا اتاقک جدا از چرخ و فلک که هرچی میدوم بازم بهت نمیرسم. شاید اتاقک من تکون نمیخوره، ثابت اون پایین بعد سرازیری گیر کرده و درجا میزنه.شایدم اتاقک تو یه دروغه. دروغی که از صدای باد توی مغزم میپیچه!فکر کردن بهت مثل مخدر مدرن هرچند توهم زا، اما آرامش بخش و تسکین دهنده ست...همه جا پر شده از خاطراتت. اولین باری که دیدمت... چه روزی بود اون شب، دقیقا به خاطر نمیارم اما پایان اکثر روزای هفته وقتی دلم از زمین و زمان میگرفت، میرفتم همونجا روی همون صندلی، همون کافیشاپ و همون فکرها و همون نتیجه گیری ها برای فاصله گرفتن بیشتر از آدمای اطراف.چشمام رو که باز کردم پر رنگ ترین تصویر، چهره دختری بود که دقیقا مقابلم نشسته بود. با تماشا کردن لبخندت به یکباره تمام دردام رو فراموش کردم. مثل مخدر مدرن، آرامش بخش و تسکین دهنده.....هر شب با چند میز فاصله میدیدمت اما پا پیش گذاشتن جرئت میخواست و با اینکه جرئت هرکاری رو داشتم اما همیشه حقیقت رو انتخاب میکردم و حقیقت هم این بود که حتی توی عکست هم نرسیدن میدیدم...اما انگار تو با لبخندت خلاف این مفهوم انتزاعی رو بهم میرسوندی!عرصه رو برای نزدیک تر شدن فراهم میکردی. شاید تو هم همین حسی رو داری که من دارم. شاید از دلیل دستپاچه شدنم وقتی که لبخندت رو میبینم با خبری. یا شایدم من رو وارد بازی کثیفی کردی که ازش لذت میبری. ..به دغدغه های فکری روزمره ام، لبخندت اضافه شده بود اما آخر شب که میدیدمت دوباره تمام دردام رو فراموش میکردم. فکر نداشتنت توی سرم بود در حالی که اصلا فکر نداشتم. کل روز رو توی این فکر بودم که لااقل امشب رو بهت فکر نکنم و کل شب هم با این فکر گذشت که چطور بهت فکر نکنم. بالاخره دلو زدم به دریا و پا پیش گذاشتم و سعی کردم خودمو بهت برسونم.پاهام این مسیر رو میشناخت. به ظاهر مسافت نمیخورد که چندین کیلومتر باشه و چند ساعت طول بکشه. وقتی خودمو تقریبا رسونده بودم کس دیگه ای بجام نشست. لباسام زرق و برق گرون قیمت نداشت اما تمام اعضای داخلش با تمام سلول هاشون تو رو میخواست. ..فردا شب دوباره همونجا و با همون فاصله تنها دیدمت، نیروی محرکه ای داشت توی وجودم فریاد میزد که: بجنب، منتظر چی هستی؟از جام بلند شدم و با سرعت بیشتری به سمتت اومدم. هنوزم لبخند میزدی اما نمیدنستم به کی!دوباره نزدیکت شدم و بازم یکی دیگه کنارت نشست. یکی پولدار تر، خوشتیپ تر یا هر ویژگی دیگه ای که دلیل برتری بقیه پسرا نسبت به من میشه و باعث شده من همیشه تنها بمونم.اصلا مهم نبود که برق چشات از سوویچ ماشینش بود، من که همیشه آسمونم رو توش میدیدم. آره، خاکستری!..بیشترین افسوس زندگیم رو زمانی خوردم که فهمیدم آدما خیلیا رو دوست دارن اما فقط عاشق یک نفر میشن. تو برای من همون یک نفر بودی و من برای تو یکی از اون خیلی ها. همه چیز که پول و ظاهر نمیشه! اون میتونه اینقدر خوب صورت نازت رو بکشه؟ اصلا هنری داره؟دهنم مزه خون میده انگار حرفام رو کشتم. همون روزی که اون پسره زودتر از من بهت رسید باید میگفتم که من خیلی بیشتر دوستت دارم.لابلای تمام لبخندهای از ته دلت، شکستن های از ته قلبم رو جا دادم. آخرین باری که دیدمت رو بخاطر میارم. دیگه لبخند نمیزدی! برای آخرین بار سعی کردم تا خودم رو بهت نزدیک کنم اما رنگ مشکی کم آوردم. کم کم ناپدید شدی.....به خودم اومدم دیدم دارم تو خودم میرم. در نهایت من میمونم و تویی که رفته. آدمه دیگه، گاهی برای موندن نیاز به مواد نگه دارنده داره!فراموش کردن رو از خودم شروع کردم. این بدن نبودن میخواد. خسته از حمل شصت کیلو گوشت و استخوان در قالب آدمیزاد. این تن نیست که... قبر متحرک آرزوهامه!ولی یه زمان این دل بوگندو و متعفن دریا بود. زمانی که موج لبخندت بدنمو به لرزه مینداخت. هنوزم یادمه که باید فراموشت کنم. الانم دارم بهت فکر نمیکنم.سرم اندازه دو، سه نفر درد میکنه. مثل گیاهی که به نور اعتصاب کرده گوشه خاموش نصفه شب بیدارم. سکوت شب اصلا قشنگ نیست. شب پره از خفگی و کبودی حرفهایی که نگفته و سیاه شده!..لعنتی دلم خیلی برات تنگ شده. نه به همین سادگی که تو میخونی! با کلی درد دلم برات تنگ شده. دیگه حالم از کلمه "خوب" هم بد میشه انگار که غصه ها چسبیده باشن بهم! خب شادی هم یه نوع غمه... وقتی میفهمی تموم میشه.بی تو شبا خیلی سخت میگذره. الان چند روزه که توی 02:00 گیر کردم.لعنتی نمیخوای برگردی؟آخ. اشکم نقاشی رو خراب کرد. من هیچ وقت نقاش خوبی نمیشم!_پایان_ سجاد سالاریسجاد سالاریTue, 01 Sep 2020 18:23:38 +0430https://virgool.ir/@sajjad78.ss51/ghedis-lmhex5cpjixaدر روزگاران قدیم فردی سلحشور و دلیر وجود داشت که امپراتور سرزمینی بزرگ با چندین فرمانروایی بود.امپراتوری دلیر اما سنگدل که به همراه اسب سیاهِ تنومند و شمشیر افسانه ای و ارتش پرافتخارش به هر قلمرویی که لشکرکشی میکرد و پیروز میشد، همگیِ خانه ها و سازه ها را به آتش میکشید و سر تمام اسیران خود را از دم ‌تیغ میگذراند و آیین آبا اجدادی مسحیت را به تمام مردمانش تحمیل میکرد.امپراتور هفت دختر داشت. مدتها بود که وردهای جادوگران سرزمینش بر او کارساز نبود و پسردار نمیشد. تا اینکه پس از دعاهای فراوان و متوصل شدن به خدای پدر و نذر کردن قربانیان بسیار، صاحب پسری زیبا رو شد.به مناسبت این تولد فرخنده جشنی مجلل گرفت و تمام اشراف زادگان فروامانروایی اش را فراخواند.از پسرش و امپراتور آینده به شدت مراقبت میکرد و او را در کمال توجه دایه ها و آموزه های استادان رزم و عرفان پرورش میداد.شاهزاده داستان ما کم کم بزرگ شد و کودکی پنج ساله شده بود،پسری با هیکل و اندازه ای درشت تر از همسن و سالانش.امپراتور او را وارث فرمانروایی خود میدید.اما از یک چیز نگران بود...از اینکه پسرش در تماشای اعدام اسیران بیگناه شرکت نمیکرد و از این کار سر باز میزد.با اصرار پیشگویان و جادوگران که : "این کودک دارای خصلت عشق و مهربانیست و مهربانی جایی در این سرزمین که مردمانش به خونریزی و شرارت عادت کرده اند، ندارد و مایه ننگ امپراتور خواهد شد" تنها پسرش را طرد کرد. در سرزمینی ناآشنا و بی ارزش با موجوداتی از توابع زیردست که هیچ فرمانروایی آنجا را لایق لشکرکشی و تصاحب نمیدید.کودک چندین سال را در تنهایی و غربت گذراند. با تمام سختی های زندگی، خود را با مراقبه رشد داد.استعداد های ذاتی دلیری و جنگاوری خود را نمایان کرد.از نیروی معصومیت و قداست خود علیه پلیدی استفاده میکرد و تمام عمر خود را در راه دفاع از مظلومین و مبارزه با موجودات شرور گذراند.همه از این قدیس به نیکی یاد میکردند و او را با پتکی سهر آمیز که از اسقف اعظم هدیه گرفته بود میشناختند. در این سرزمین غولی خونخوار وجود داشت که پایان هرماه از غار خود بیرون میامد و چندین رعیت را برای خوراک ماه بعدی شکار میکرد و با خود میبرد.هیچ کس تاب مقابله با این موجود عظیم الجثه را نداشت. وقتی آوازه این قدیس پاک در سرزمین پخش شد پادشاه که نگران قلمرو کوچکش بود، جوان را فراخواند و از او خواست تا دیو را نابود کند.قدیس چرمی که نشانی غار دیو در آن کشیده شده بود از پادشاه گرفت.سه روز و سه شب مسیر را طی‌ کرد تا به غار برسد. غول که برای جمع کردن آذوغه از غار بزرگ و مخوف خود در کوهستان بیرون آمده بود، وقتی قدیس جوان را دید خمیازه ای کشید و آماده شد تا اولین خوراک‌ خود را شکار کند. قدیس در پناه کلمات انجیل دوان دوان به سمت دیو رفت و پتک نورانی خود را بالا آورد و با پرشی بلند و یاری جستن از تمام نیروهای الهی، پتکش را به سر دیو کوباند و دیو را از پای درآورد. پادشاه به این مناسبت جشنی ترتیب داد و تک دختر خود را به عقد این جوان پرافتخار و نیکو سرشت در آورد.این سرزمین کوچک چندین سال را با آرامش و آسایش گذراند.به کمک توانایی و نیروی پاکی قدیس میانسال قصه ما تمام پلیدی ها و شرارت ها از آن سرزمین زدوده شد.سه سال از تولد دختر کوچک قدیس میگذشت که امپراتور کبیر خود را رو به پیری و زوال دید و نگران آینده فرمانرواییش بدون جانشین لایق بود. او که از رفتار خود با فرزندش پشیمان بود و یقین داشت فرزندی که خون او در رگ هایش است توانایی محافظت از خود را داشته و تا کنون به مقام و منصبی والا دست یافته، چندین پیک سواره را به سرزمین های اطراف فرستاد تا بلکه خبری از او شود و وارث فرمانروایی را به میهن خود بازگردانَد.خبر به گوش پادشاه سرزمین کوچک رسید. او که از قدرت شمشیر اپراتور واهمه داشت و میدانست که توان مقابله با او و ارتشش را ندارد، از فرمان امپراتور سرپیچی نکرد و دختر و نوادگانش را به همراه قدیس راهی امپراتوری کرد.امپراتور کبیر فرمانروایی مملکتش را طی مراسمی به قدیس سپرد و چند روزی نگذشته بود که از دنیا رفت.درباریان سنگدل که برایشان سخت بود تا از فردی تازه وارد اطاعت کنند و به دستورات او سرتعظیم فرو آورند و برادران و دیگر نزدیکان امپراتور پیشین که خواهان تصاحب تاج و تخت بودند، در میان مردم این سخن را پراکندند که امپراتور جدید فردی نالایق و بزدل و همسر او که ملکه مان است از مردمان زیردست و پست بوده و آینده این سرزمین رو به تباهی ست.قدیس چندین ماه با یاغی هایی که در گوشه کنار سرزمین دست به شورش میزدند مبارزه کرد و از تمام توانش استفاده کرد تا با پلیدی در جامعه ای که اساسش با شرارت و خونریزی بنا شده بود مقابله کند.قدیس هر روز پیرتر، خسته تر و عصبی تر میشد .دیگر توانایی تحمل پچ پچ درباریان و تمسخر رعیت ها را نداشت، بطوری که دیگر کمتر لبخند میزد و نورانیت الهی چهره اش کمرنگ شده بود.قدیسِ خسته و افسرده تغییر کرد و آرام آرام مهربانی اش تبدیل به خشم شد. پتک سحرآمیزش دیگر درخششی نداشت. عشق و مهربانی اش را درقلبش کشت. از چشمانش خون میبارید.تصمیم گرفت تا راه پدر را ادامه بدهد و با خونریزی و خشونت اراجیف پشت سرش را سرکوب کند.او برای این تصمیم دست به اقدامی شوم زد. برای این کار باید تمامی آثار زندگی قبلی اش را از بین میبرد. این کار را از خانواده اش شروع کرد.به جیغ و شیون زن بیگناهش وقتی با تنابی خفه میشد اعتنا نمیکرد.شمشیر پدرش را بدست گرفت و دیوانه وار به سمت اتاق دخترانش رفت. دختر بزرگش را کشت. صدا گریه دختر دومش را با شمشیر برید.اما هرچه گشت نتوانست دختر سومش را پیدا کند و اگر او را نمیکشت نمیتوانست امپراتوری بشود که میخواست.او تنها میخواست از شر زندگی قبلی اش خلاص شود اما حالا تبدیل به قاتلی خونخوار شده بود که صدها دختر را کشته بود. تا اینکه بعد از چندسال، یک روز به گوشش رسید ساحره ای وجود دارد که با جادو شیطانی اش میتواند تنها یک آرزوی شوم از هر آدمی را برآورده کند.امپراتور خونخوار خودش را پس از جست و جوی فراوان به ساحره رساند.ساحره از او پرسید: چه آرزویی داری ای امپراتور خبیث؟امپراتور پاسخ داد: میخواهم بدانم دختر سومم کجاست.میخواهم همین الان من را پیش او ببری تا او را بکشم.ساحره قبول میکند.بعد از اینکه سکه های زر زیادی که بابت آرزوی امپراتور گرفته بود رو داخل صندوق میگذارد، چشماش رو میبندد و وردی شیطانی را زمزمه میکند.امپراتور چشمانش را میبندد و ناگهان باز میکند. اطرافش را نگاه میکند. جایی تنگ تاریک. جای نفس کشیدن نیست.یک جسم سنگین روی سینه اش فشار میاورد. بعد از تکان خوردن فراوان ناگهان جمجمه یک اسکلت به روی صورتش می افتد.امپراتور اسکلت را برانداز میکند و‌ متوجه میشود که داخل یک قبر است.او به آرزویش رسید اما هرگز نتوانست آن فردی بشود که میخواهد.دختر امپراتور همان شبی که از دست پدر گریه کنان فرار میکند، یعنی دو سال قبل، خودش را میکشد.امپراتور‌ کنار جنازه دخترش زیر خاک پوسید و مُرد.پایان.سجاد سالاریسجاد سالاریMon, 15 Apr 2019 18:06:26 +0430https://virgool.ir/@sajjad78.ss51/مشکیِ-تیره-فصل2-داستان-عاشقانه-t4rtpvwzoixj( برای خواندن فصل اول اینجا کلیک کنید.)کتی نزدیکای زشک یک باغ سراغ داشت. قرار پنجشنبه شب رو اونجا گذاشتیم.نزدیکای شب بود که تقریبا همه رسیدن.علیرضا از باند ماشینش که توی حیاط باغ پارک بود موزیک تکون بده اپیکور رو پلی کرد.هممون میزدیم میرقصیدیم و حسابی میترکوندیم.ساعت ۱۰ شب بود که ممدرضا بم پیام داد حاجی آدرس دقیقو بفرس گم شدم.آدرسو که بش دادم بعد ده دقیقه رسید. دیدم دوتا دختر غریبه هم با خودش آورده. پیاده شدن سلام علیک کردن روم نشد به اونا چیزی بگم. سه نفری که رفتن وسایلو از صندق عقب ماشین بیارن به ممدرضا گفتم داش یه دقه بیا اینجا کارت داریم. وقتی اومد بش گفتم حاجی اینا کین دیگه؟ مگه من بت نگفتم توی جمع خودمون غریبه با خودت نیاری؟ حواسم نبود بقیه بچه ها هم میشنون. ممدرضا یکم خجالت کشید. هیچی نگفت. برگشت سمت ماشینش. روژان داشت جوجه کبابا رو سیخ میکشید منم رفتم آتیش رو درست کنم حواسم درگیر کارم بود که دیدم ممدرضا ماشینو روشن کرده و داره میره. عرفان بلند داد زد ممدرضا نرو. اگه رفتی دیگه برنگرد. بعد توی جمع گف حاجی این چرا قهر کرد رفت مگه حرف بدی زدی؟ گفتم بیخیال بابا بعدا باز خودش برمیگرده من میشناسمش.هیچی دیگه جوجه کبابا رو درست کردیم و خوردیم و بعد مسخره بازیای همیشگیمون ساعت دو نصفه شب کم کم رفتیم بخوابیم.بچه ها رفته بودن بخوابن من بیرون توی حیاط کنار آتیش نشسته بودم. شقایق اومد کنارم نشست گفت چیه تو فکری؟ گفتم هیچی بابا به این فکر میکنم چجوری از دل ممدرضا در بیارم. تو چرا نخوابیدی؟ گف داش تو که همیشه حرفات منطقیه.بگو چیکار کنم آخه حسابم داره خالی میشه. باید با بابام آشتی کنم وگرنه مجبورم چن روز دیگه غذای کتی رو کش برم تا از گشنگی نمیرم. نتونستم جلوی خندم رو بگیرم زدم زیر خنده. یهویی یه صدایی از توی خونه اومد. برگشتم دیدم روژان از پنجره ای که پشتمون بود ما رو یواشکی نگاه میکنه... وقتی فهمیدم که داره نگامون میکنه یه لحظه شکه شدم اما بیشتر از این نگران شدم که چرا یواشکی داشته مارو نگاه میکرده.رفتم پیشش بش گفتم چی شده بیبی؟ چرا پکری؟با چهره گرفته بهم گفت: پدارم... میشه فقط و فقط برای من بخندی؟ من تمام تو رو فقط برا خودم میخوام...وقتی که فهمیدم ناراحتیش بخاطر حسادت به شقایق بود بهش لبخند زدم وگفتم خب دیوونه اگه تو نباشی و از پیشم بری که خنده هامم با خودت میبری. اونم خندید و پهلوم رو چسبید منم بغلش کردم و همونجا خوابمون برد.صبح که نمیشه گفت اما طرفای ظهر بود که از خواب بیدار شدیم. بعد صبحونه ای که نفس ترتیبش رو داده بود بچه ها یکی یکی رفتن خونه هاشون.بعدالظهر همون روز روژان توی تلگرام یک ویدیومسیج فرستاد. بازش کردم توش با لبخند میگفت پدی کجایی نصف روز نگذشته که دلم برات یذره شده.من دارم میرم کوهسنگی تو هم بیا پیشم. رفتیم کوهسنگی. یه جای دنج و خلوت نزدیکیای پاتوق اکیپ که اونجا رو پیست اسکیتمون کرده بودیم. چه اون روز چه روزای دیگه همیشه با روژان بودم. نمیذاشتم حتی یک لحظه احساس تنهایی کنه ازطرفی خودمم بهش وابسته بودم مثل اکسیژن برای نفس کشیدن...همه چیز داشت خوب پیش میرفت تا اینکه بعد دو هفته محمدرضا سرظهر بهم زنگ زد.ساعت دو عصر بود.خونمون روی مبل سه نفره خواب بودم.یهو گوشیم زنگ خورد.ورداشتم با صدای خواب آلود گفتم الو،جانم؟.ممدرضا گف داداچ دستم به خشتکت.تصادف کردم از پشت زدم به یه خانوم بلوند قد بلند.ماشینش که طوریش نشده با چارتا ضربه و گریس بالا میاد ولی طرف ماشین منو فرستاده پارکینگ. هرچی هم بش میگم من خرج خودمو به زور درمیارم هیچی حالیش نمیشه.تو که حرف زدنت خوبه بیا این پدسگو آرومش کن رضایت بده.یه گلی چیزی هم بخر از دلش دربیاری.دیگه باقیشو به خودت میسپارم داداش.گفتم چخبرا یادی از ما کردی. خایله خب الان کجایین؟گفت هیچ جا بابا.بردمش کافیشاپ شریعتی. سریع خودتو برسون من باید برم جایی کار دارم.تا اومدم بگم د کافیشاپ چرا اخه؟گوشیش قطع شد.نیم ساعته تاکسی گرفتم خودمو رسوندم.دیدم اثری از ممدرضا نیست.یه میز خالی دیدم یه دختری با مشخصاتی که ممدرضا میگفت رو پیدا کردم.یه سلام علیکی کردیمو دوتا اسپرسو سفارش دادم.یه نیم ساعتی داشتم باهاش صحبت میکردم که آقا این بدبخته.توی خونه پا لخت راه میره. باباش یتیمه.از کارتش نمیتونه موجودی بگیره. پول سیگارشو از من میگیره و این حرفا. طرف آروم شد و رضایت داد و همچی اوکی شد.از کافیشاپ که اومدم بیرون دیدم پنجتا میسکال از روژان دارم.گوشیم روی سایلنت بود نفهمیدم‌ کِی تماس گرفته. یه زنگ بهش زدم گفتم کجایی میخوام ببینمت دلم برات تنگ شده. فقط گوش میداد و چیزی نمیگفت. یه چند دقیقه ای گذشت آخر سر خسته شدم‌ تماسو قطع کردم...فردای اون روز که چهارشنبه میشد علیرضا یه پارتی گرفته بود توی تقی آباد.بچه های خودمون و یه ده بیس نفر دیگه هم از همون خرپولا رو دعوت کرده بود.هیچی دیگه.منم رفتم.علیرضا و رفیقاش داشتن بین لاینا ویراژ میدادن. نفس و کتی و بقیه بچه هارو‌هم دیدم. روژان هم یه گوشه روی صندلی نشسته بود.رفتم کنارش نشستم گفتم بیبی چرا گرفته ای؟ چرا جواب زنگمو نمیدی؟ رفتارش خیلی تغییر کرده بود.توی صورتم ‌نگاه نمیکرد.چونه‌ش رو با دستم آوردم بالا گفتم جریان چیه؟ جواب منم نمیخوای بدی ینی؟ بهم گفت خیلی پستی.چطور روت شد باهام بازی کنی؟ محمدرضا گفت که یه رل دیگه داری ولی قبل از اینکه از دور ببینمتون باورم‌ نمیشد. خودم با چشای خودم‌ دیدم‌ که چجوری روبروی هم ‌توی کافیشاپ نشسته بودین.همه حرفات و دوست دارم هات دروغ بود. ازت بدم میاد...دستاشو آروم گرفتم گفتم باور کن سوتفاهم‌ شده عزیزم. داری اشتباه میکنی.گفت دستتو بهم نزن. نذاشت حرفمو بزنم.بلند شد وسایلشو جمع کرد و رفت. خیلی شلوغ بود. آدما رو کنار زدم رفتم بیرون اینطرف اونطرفو هرچی گشتم اثری ازش نبود.پنجشنبه اول صب بهم زنگ زد گفت جمعه آخرین قرارمون رو میزاریم کنار همون کافیشاپ همیشگی و بعدشم زود قطع کرد.شک نکردم که کار ممدرضاس و همه ی اینا یه نقشه بود تا رابطه منو روژان رو خراب کنه و عقدش رو خالی کنه.رفتم تلگرام روژان تا براش توضیح بدم دیدم اکانتشو دلیت کرده.شب پاتوقمون نرفتم.خوابم نمیبرد.با خودم فکر میکردم که چجوری از دلش دربیارم و قضیه رو درست کنم. نمیدونم ساعت دقیقا چند از نصف شب بود که خوابم برد...فردا صبح کلی با خودم کلنجار رفتم که چجوری از دلش دربیارم.من برش میگردوندم.اون نباید میرفت.خودمو رسوندم به کافیشاپ.دیدم‌ کنار خیابون وایساده.موهاش شلخته بود معلوم بود شونه نکرده.مثل همیشه به سر و وضعش نرسیده بود.اشکش ریملش رو به هم ریخته بود.گفتم چرا اینجا وایسادی عزیزم.بیا بریم تو کلی حرف دارم که باید باهات بزنم.باور‌کن سوتفاهم شده.هیچی نمیگفت.انگار اصلا صدام رو نمیشنید که بخواد جواب بده.ازم فاصله گرفت و آروم ‌آروم عقب عقبکی داشت میرفت.گفتم عزیزم بخدا سوتفاهم شده.من تو رو با هیچکس عوض نمیکنم.گفت تو یک دروغگوی جذابی.لبخند تلخی زد و گفت یادت باشه که دوستت داشتم.سرعت عقب رفتنش رو بیشتر کرد.صدای بوق بَمی به گوشم ‌خورد.یهو به خودم اومدم. سریع دویدم که برم دنبالش و بگیرمش که صدای بوق با صدای ترمز یکی شد.شکه شدم. نمیتونستم این حقیقت رو هضم کنم.راننده کامیون اومد بیرون و با دست زد رو سرش و هی تکرار میکرد که وای بدبخت شدم.رفتم بالا سر عشقم. از لبای خوشگلش داشت خون میومد. هنوزم همون لبخند تلخ رو داشت. موهاش رو رنگ قرمز کرده بود.قرمزه خونی. چقدر بهش میومد.چشاش باز بود. منو نگاه میکرد. با نگاهش میگفت که چقدر دوستم داره. نمیخواستم چشم از نگاهش وردارم. عاشق اون نگاهای گیراش بودم‌ اما روم‌ نمیشد دیگه توی چشاش نگاه کنم.برگشتم آروم آروم رفتم عقب. دوویدم. نمیدونستم کجا. فقط میدویدم و از اونجا دور‌ میشدم.اشکام رو باد میبرد. فریاد میزدم خداااااااا. آخه چرا باید اینجوری بشه؟چار پنج‌کیلومتر رو تا خونمون دویدم. رفتم توی اتاقم‌ در رو هم قفل کردم. همش لبخندش میومد تو ذهنم. من چیکار کردم؟ چرا اینجوری شد؟ داشتم‌ روانی میشدم. باورم نمیشد که حقیقت داره.فردا ظهر مراسم‌ خاکسپاریش بود.همون شنل مشکی رو پوشیدم و با عینک دودی از دور مردم رو نگاه میکردم‌ که میومدن و میرفتن یه چنتایی از دوستاش که قبلا بهم معرفی کرده بود رو میشناختم .پدر و مادرش که زار زار گریه میکردن و میزدن رو سرشون. حتی توی عکس سر قبرش هم بهم لبخند میزد. دو ساعتی که گذشت بالاسرش خالی شد.رفتم نشستم کنارش.شاخه گل رز آبی دستم بود. از همونایی که دوست داشت. قاب عکسشو ورداشتم و یه دل سیر دوباره نگاش کردم. نتونستم تحمل کنم. زدم زیر گریه. اگه اینجا بودی میگفتی مرد که‌ گریه نمیکنه دیوونه. تا وقتی من باهاتم فقط باید خنده هاتو ببینم.نمیخوای برگردی؟نگفته بودی که دوریت سخته. نگفته بودی که شبا بدون تو فرق داره. نگفته بودی که بدون تو خیلی دیر میگذره. نگفته بودی حرفای پشت سرم رو باور میکنی.یه هفته برام مثل ده سال گذشت. دیگه پیرمرد توی آینه رو نمیشناختم.کل مسیری که هر روز دونفری قدم میزدیم رو تنهایی میرفتم. عطرت دیگه داشت از کوچه ها میپرید.شبا با بالشت خیسم اشتباهی میگیرمت.همه چیز رو اعصابه.تیک تیک ساعت.در و دیوارای این خونه. سکوت بی دلیلت.چرا دستات دیگه دستامو گرم‌ نمیکنه؟ تو که همه جا هستی پس چرا من انقد تنها شدم؟توی خیابون کوری هنگور پرسه میزنم اما نمیدونم کجا دارم میرم. یادم نمیاد چیکار‌ میخواستم بکنم. حتی گاهی وقتا یادم میره مثل آدمای زنده رفتار کنم.هر هفت روز هفته رو میرفتم بالای همون پل عابری که روبروی کافیشاپ بود و تو رو توی لحظات آخر تصور میکردم.الان دقیقا یک هفته از اون روز گذشته و من بالای همون پل عابرم. نمیدونم از کی باید انتقامتو بگیرم. از محمد رضا که فرستادمش بیمارستان. از اون راننده. از تو یا از خودم‌ که تو رو وابستت کردم. اونقدر که تمام منو واسه خودت تنها بخوای. راستشو بخوای تو هم کارتو خوب بلد بودی.از خودم ‌بدم ‌میاد. چرا لحظه آخر نبوسیدمت. چرا بهت نگفتم که من بیشتر دوستت دارم عزیزم. شاید اونموقع مثل همیشه برمیگشتی و‌ میگفتی نه من بیشترتر دوستت دارم حرف هم نباشه و با لبخند دلنشینت بغلم میکردی.پاهای بدون همراهم دیگه توان وایسادن ندارن. قلبم بدون تو توی سینم تنگی میکنه آخه تو نیستی تا ریتمش رو کنترل کنی. از این بالا نمیتونم خوب لبخندتو ببینم. مدام آخرین حرفات میاد تو ذهنم. توی تلگرام بهم گفتی که بیا پیشم.دارم میام پیشت اما حیف که پرواز کردن رو بلد نیستم....پایان.سجاد سالاریسجاد سالاریFri, 15 Mar 2019 02:31:27 +0330https://virgool.ir/@sajjad78.ss51/meshkietire1-jciyhjlu1o3xیه پسربچه تخس بودم و گروهی داشتم که پنجشنبه جمعه هارو مثل هر هفته میرفتیم همون پاتوق همیشگیمون و دورهم لش میکردیم و تا خود صب رو اونجا میگذروندیم.یکی از همون شبا یک دختر آس با قد تقریبا ۱۶۰ و لاغر با تریپ و لاک و رژ مشکی که هرکسی پسند نمیکنه،یک ‌گیتار هم پشتش بود، به سمتمون اومد.با چهره خمار بهم‌ گفت آقا ببخشید فندک دارین؟من که تنها فرد پاک گروه بودم گفتم چیزه، ام، اره، یواشکی دست کردم توی جیب رفیقم و فندکشو درآوردم.سیگار روی لبشو روشن کردم.لایت میشکید اما جوری میداد بیرون که هرکسی کشیدنشو میدید، معتاد میشد.یه ربعی رو مهمونمون بود و یه موزیک ملو هم مارو مهمون کرد.روژان تنها فردی بود که انقد خاص عضو گروهمون شد.گروهمون از همون اول دهتا عضو نداشت.من بودم ‌و امیررضا که یکمی ریزه میزه ست و سفید، ابروهاشو ورمیداشت و جوراب ساق کوتاه پاش میکرد.توی هیفده شهریور مغازه داشت و نصف لباسای مغازش دست دوم بود چون دفعه اولو خودش پوشیده بود.با امیر بخاطر یکی از خریدهام آشنا شدم.محمدرضا که بهش ممدرضا یا ممرضا میگیم چهره و استایلش عین رضا پیشرو‌ س.توی کوهسنگی پیداش کردم.کف کرده ترین و پلشت ترین فرد گروه بود. یه زمانی توی بیز و چندجای دیگه بازاریابی میکرد.یه مدتی هم آجیل فروشی بود که صاب مغازه فهمید داره یواشکی از دخل کش میره،انداختش بیرون.الانم فک‌کنم توی اسنپ کار میکنه.شقایق با قد هالیوودی ۱۸۰ و موهای بلوند که باباش توی کار تجارت زعفرون بود و بخاطر مشکل خانوادگی از خونه فرار کرده بود و اتفاقا اونو هم توی کوهسنگی‌ دیدم.کتایون که بش میگفتیم کتی, دختری عظیم الجثه که خیلی پایه س. یه روز که با ماشین ممرضا داشتیم چرخ میزدیم پیداش کردیم.پیشنهاد ممدرضا بود که این خانوم گولاخه هم بیاد توی تیم.آرایش درست درمون‌ هم‌که یاد نداشت بکنه مثلا رژ لبو تا زیر دماغش میکشید.انقد بش خندیدیم دیگه الان فقط یه ماتیک ریز میزنه.علیرضا چهرش کپی بچه پولدارای بالاشهره واقعا هم هست .باباش طلافروشه.توی پارک ملت پیداش کردیم.فک کنم با پولای ددی علف کشیده بود و انقد چت بود راه میرفت هر هر میخندید. من و امیررضا رو که دید یه شماره از جیبش در اورد به امیررضا گف چه جیگری.این شماره رو داشته باش عزیزم لازمت میشه.اونجا رو که کلی خندیدم ولی علیرضا وقتایی هم که چت نیس بازم به امیر به چش برادری نگا نمیکنه.نفس هم که هیچ خصوصیت خاصی توی چهرش نداشت و تا یه ماه چهرش یادم نمیومد، رو هم ممرضا اورد توی گروه.میگف داشته دختر دبیرستانیا رو دید میزده که دیده یکیشون از بالای دیوار مدرسه پرید بیرون و ممدرضا هم که هیچ موقعیتی رو از دست نمیده،اونو با ماشین رسونده.عرفان که اصالتا جنوبی بود و مهتی که یکمی اضافه وزن داشت هم از رفیقای علیرضا بودن که با اون گذری میومدن توی جمع و‌بعدا پایه ثابت گروه شدن.و روژان که آخرین عضو گروه بود.گیتار که بلد بود،کلاس نقاشی هم‌ میرفت،ذاتا خوش خط هم که بود و به رمان خوندن علاقه زیادی داشت و بیشتر وقتشو توی کافه کتاب میگذروند.همیشه هم تیپ مشکی میزد با رژ مشکی تیره!قبل اومدن روژان توی تیم، ممرضا دو سه تا دختر دیگه رو هم‌ اصرار کرد تا به گروه اضافه کنیم اما من مخالفت کردم آخه اصلا تریپشون به ما نمیخورد. یه چندباری هم‌جلو جمع مسخرش کردم که تمومش کن این دختر بازیا رو داش تو که همش تو کفی. با اومدن روژان، محمدرضا یکمی خودش رو برام میگرفت و حتی یکی دوهفته جواب تلفنام رو نمیداد.یکی از اون پنجشنبه شبا روژان سر قرار همیشگیمون نیومد.فرداش هم تا ظهر هیچ خبری ازش نبود.فک کنم گوشیش رو حالت سایلنت بود.نگرانش شدم.به تلفن ممرضا هم که هرچی زنگ‌میزدم جواب نمیداد.اخه خودش و ماشینش همیشه دم دست بودن میتونستیم باهاش بریم دنبال روژان.از امیررضا آمارش‌رو گرفتم.گفت توی پارک ملت قسمت وسایل ورزشیش داره تمرین میکنه.به اونجا نزدیک بودم. یه ربه خودمو رسوندم.دیدم بعععله اقا ممرضا کنار چارتا خانوم موجه داره پارکور میزنه. یکی زدم پس کله ش دستشو گرفتم با هم رفتیم در خونه روژان.متاسفانه اونجا هم نبود.یجایی رو میشناختم که روژان همیشه اونجا خلوت میکرد.خودمو با عجله رسوندم.دیدم یجا کز کرده و با گریه دودو میده بیرون.رفتم کنارش نشستم گفتم چی شده اجی؟سرشو گذاشت روی شونم و خیلی معصومانه گریه کرد.اولش سعی میکرد چیزی نگه اما یکمی که گذشت شروع کرد به تعریف کردن...داستان خودش و خیانت اکسش رو برام تعریف میکرد.وسط حرف زدنش یه سیگار دیگه درآورد که روشن کنه.سیگار رو از دستش گرفتم و لهش کردم. گفتم بس کن دیگه دیوونه.اینجوری حال هردومون رو خراب تر میکنی.یکی از همون موزیکات رو پلی کن با هم گوش کنیم.یه هندسفریش رو داد به من یکیش رو هم گذاشت گوش خودش.پلی کرد.هرچی منتظر شدم دیدم خوانندش نمیخونه که.گفتم این چه کصشریه گوش میدی؟پس چرا یارو نمیخونه؟گفت این یکی از شاهکار های بتهونه.با خودم گفتم اگه بپرسم خو بتهون کیه خیلی ضایس هیچی نگفتم و از سمفهونی با چهره ای پوکر، لذت بردم.یکمی که آرومتر شد بهش گفتم من که داداشتم.خودم هواتو دارم.اصلا تا وقتی منو داری نگران چی هستی دیوونه؟بعدشم مثل پشتیبان‌های کانون بهش جملات انگیزشی گفتم. این یکی از ویژگی های ذاتیمه که باهرکسی بتونم ارتباط برقرار کنم و حال اطرافیانمو اوکی کنم.با خودم قرار گذاشتم که از فردا تایم بیشتری رو باهم باشیم تا بتونه روی پای خودش وایسه.سر صبح توی پارک ورزش میکرد.کلی با خودم کلنجار رفتم که تنبلی رو بزارم‌کنار و با این انترخانوم برم ورزش کنم.امیر تازگیا یه آپاچی مشکی خریده بود و دیگه دوچرخشو لازم نداشت.دوچرخه اونو ازش گرفتم و ساعت هفت صبح با روژان دور پارک ملت پا میزدیم.من با دوچرخم دست وله میرفتم و مسخره بازی درمیاوردم و اونم میخندید.گمونم روز پنجم بود همونجوری که دس وله میرفتم یه از خدابیخبری پیچید جلوم.همون لحظه توی ذهنم هرجوری محاسبه کردم دیدم یا میزدم به یارو یا دوچرخه داغون میشه.با ایمان به خدا ترمز عقبو گرفتم تیکاف کشیدم و با سر رفتم لبه دیوار.خداروشکر چرخ طوریش نشد اما دماغم و ابروی چپم از وسط شکست و حسابی زخمی شدم.همینجوری داشت از صورتم خون میرفت که...دوتا دوچرخه ها رو به یه میله قفل کرد و با تاکسی منو تا درمانگاه رسوند.دکتر داشت ابروم رو بخیه میزد.روژان بالا سرم وایساده بود زخمام رو با استریل تمیز میکرد و با لبخند دلداریم میداد.منم با یه لبخند ریز بهش پاسخ میدادم.عصر که رسیدم خونه تا صبح فرداش خوابیدم.تا دو روز با اون چسب زخم و پانسمان از خونه بیرون نمیومدم.دو روزش که تموم شد پانسمان و باندها رو یکی یکی باز کردم.نصف ابروم ریخته بوداز شانس بدمم همون روز تولدم بود.کتی برا تولد تدارک چینده بود و بم اس داد که امشبو یکم دیرتر بیام سر قرارمون.نمیدونستم چجوری باید برم.نمیخواستم‌کسی منو توی این وضعیت ببینه.یه شنل بلند مشکی داشتم که تا زیر زانوهام میومد عین لباس اساسینز کرید.یه شلوار اسلش با نیم بوت مشکی.کلاه شنل رو تا جایی که میتونستم کشیدمش پایین اما کبودی صورتم هنو مشخص بود.وقتی خودمو رسوندم هوا تقریبا تاریک شده بود.پشت کوهسنگی یه الاچیق چراغونی لاکچری که از سقفش شرشره آویزون بود.از دور یه دستی تکون دادم.وقتی رسیدم اونجا ممدرضا بم دست داد.امیر منو بغل کرد.علیرضا هم امیر رو بغل کرد.کتی که یگوشه نشسته بود فقط داشت میلنبوند.بقیه هم داشتن شعر تولدت مبارک میخوندن و دست میزدن.عرفان صداشو برد بالا گفت شنیدم با دیوار کشتی گرفتی.مهتی هم‌ نمک پروند گفت اگه ضربه فنیت کرده بگو تا آمار بریزیم سرش. از پشت کلاه شنلمو زد کنار.امیر گفت یا پرهام مقدس!.داش چرا موهات ریخته؟با حالت عصبانی و مغرورانه پشت کردم به جمع و داشتم برمیگشتم برم خونه.که روژان از پشت دستشو گذاشت روی شونه‌م...دسمال سربند خودشو درآورد بست به پیشونیم و با لبخند بهم‌گفت طوری که نشده بیا هنوز کلی برنامه داریم.ته دلم راضی نبود ولی رو انداخته بود بهم.مهتی گفت داش امشب مود رو ملو کن فردا عصبی باش .بقیه هم گفتن بابا عنشو درنیار یکم جنبه داشته باش.هیچی دیگه برگشتم.هیجده تا شمع روی کیک رو فوت کردم و بعدش دونه دونه کادوها رو باز کردم.نفس یه جفت کفش کتونی خاکستری گرفته بود برام.روژان یه ساعت با قاب زرد و بند چرم قهوه ای خریده بود.علیرضا گارد گوشی با طرح سوساید اسکواد و امیر هم یه فلش ۳۲ گیگ ایکس پی.ممدرضا گف بعدا جبران میکنم داش.عرفان گفت من که کیکو خریدم مهتی هم تزیین کرده گفتم خو پس کتی و شقایق چی؟شقایق گفت من که کلی هله هوله خریده بودم و کتی هم زحمت کشید و ترتیب همشونو داد.یکی دوساعتی رو میزدیم میرقصیدیم.یدفعه شقایق پیشنهاد داد میزو تمیز کنیم یه بازی جرعت حقیقت راه بندازیم.همه بچه ها لایکا رو اوردن بالا.پوست پفک و ظرفای یبار مصرف و پوست میوه ها و خلاصه همه چیو جمع کردیم.شقایق شیشه نوشابه رو گذاشت روی میز و چرخوند.دور اول به نفس افتاد جرعتو انتخاب کرد.ممدرضا بش گفت این سیگارو بکن دماغت دودشو با دهن بده بیرون.واقعا داشتم به پلشت بودنش پی میبردم.به هر سختی و بدبختی بود این دور رد شد.دور بعد افتاد به امیر حقیقتو انتخاب کرد.علیرضا ازش پرسید اگه دختر بودی حاضر میشدی بام ازدواج کنی.امیر بدون یک لحظه درنگ با قاطعیت گفت نه.همینجوری میچرخونیم و بازی میکردیم.بازی افتاد به روژان.جرعت رو انتخاب کرد.کتی بهش گفت همین الان زنگ بزن به کراشت بزار روی بلندگو بهش بگو دوستت دارم.خیلی مقابله کرد اما بعدش گفت خودتون خواستینا.قبول کرد سه چهارباری تماس گرفت اما اون طرف دردسترس نبود.خلاصه اون شب که خیلی خوش گذشت.بچه ها یکی یکی خدافظی میکردن و میرفتن خونه.امیر سوار موتور شد گفت بپر بالا سه سوته برسونمت خونه.ساعت یازده شب رسیدم خونه.رفتم سر وسایلام.با صحنه ای مواجه شدم که اصلا انتظارشو نداشتم...دیدم روی گوشی دیگم چارتا میس از روژان افتاده.تِم و آرایش آسش رو دوست داشتم.کلا از این مدل دخترای تخس مثل خودم خوشم میاد اما تاحالا از این دید نه به اون نه کسی دیگه نگاه نکرده بودم.یاد رد تیغ روی مچ دست راستش افتادم. این دلسوزیا از آخرش یجایی کار دستم میده.فردا عصر کلاس نقاشی داشت.شنبه ها میرفت کلاس آبرنگ و دو شنبه کلاس طراحی.یه بوم نقاشی با آبرنگ و چرت و پرتای مربوط بهش رو خریدم و قرار شد همراش برم کلاس نقاشی.دم در آموزشگاه منتظرم بود.منو که دید با ذوق دست تکون داد.دستش ست همون ساعتی بود که برام کادو خریده بود.سر کلاس نقاشی آبرنگ من که هیچی سرم نمیشد فقط نقاشی آدمک با چارتا دست و پا میکشیدم.یک ساعت هی یه نگاه به من مینداخت یه لبخند ریز میزد دوباره سرشو میبرد روی بومش باز دوباره سرک میکشد. من که بدم میومد کسی منو زیر نظر بگیره یا بهم بخنده آخر سر کلافه شدم گفتم چته چرا اینجوری میکنی؟ که تابلو تقریبا آمادش رو گرفت به سمتم گف بگو این پسره کیه؟ گفتم چیزه. اممممم. نمیدونم. لابد اکسته؟گفت آقا رو باش. کل وقتمو گذاشتم با دقت و اشتیاق جنابعالی رو کشیدم. یکم ناراحت شد گفتم قهر نکن دیگه اع. حقیقتش رو بخوای تو منو از خودم خعععیلی بهتر کشیدی برا همین نفهمیدم! طرف اصا شبیه لیوناردو دیکاپریو شده. خندید و گفت خیلی دیوونه ای.روزای بعد هم منو نقاشی میکشید.منم البته به کمک روژان بعد هف هش جلسه یکمی پیشرفت کردم و تازه میتونستم در سطح آماتور,یک آدمک رو نقاشی کنم!بعضی وقتا هم با همدیگه گیتار کار میکردیم. آهنگ سلطان قلبها رو با انگشتای ظریفش میخوند و میزد.از این خز بازیا خوشم نمیومد اما خودمو مشتاق نشون میدادم.یک هفته ای گذشت.دیگه تشخیص کبودی های صورتم سخت شده بود.ابروی چپم هم یکمی پرپشت تر شده بود.دماغمم انقد دسکاریش کردم که انحراف به چپش بهتر شده بود اما دیگه اون دماغ سابق نمیشد...مدتها از روزی که اون تصمیم رو‌گرفته بودم میگذشت.با اینکه هیچ دختری برام جذاب نبود و هیچ کس به چشمم نمیومد اما انگار داشتم مجذوب چهرش میشدم.دیگه موهام رو نمیبستم.تریپ لش نمیزدم.با اینکه خودم همیشه ست مشکی میپوشیدم اما وقتی فهمیدم از رنگ آبی خوشش میاد دو روز کامل رفتم آلتون و آرمان وآزادشهر رو زیرورو کردم و چند دست پیرهن و شلوار و کاپشن و کفش آبی خریدم و فقط وقتی با روژان بودم اونا رو میپوشیدم.موزیکای رپمو پاک کردم و بجاش کل سمفونی های موتسارت و شوپن و بتهون رو دان کردم.ژن آرتیستین‌ و هنریم یواش یواش داشت فعال میشد.البته با اینکه کلی تمرین کردم هنوزم بدخطم.همیشه برای روژان وقت داشتم.اگه وقت هم نمیشد، براش وقت میساختم.توی تمام تصمیم‌گیری هام اولویت اول بود. بیشتر از اینکه با خودم باشم، روزامو با اون میگذروندم.نمیدونم چجوری شد تمام زندگیم.وقتی کنار هم بودیم به هیچ چیز دیگه ای فکر نمیکردیم.پایه دیوونه بازی هم بودیم.گاهی وقتا که حرفی بینمون نبود همو نگاه میکردیم و میخندیدیم.گاهی وقتا که پیشم نبود چشام رو میبستم و چشماش رو میدیدم. آخه میدونی, یه زمانی تموم آدمایی که دوستشون داری جمع میشن توی یک آدم! تمام قسمتای شهر باهم خاطره داشتیم .هرفیلمی جدید میومد رو حتما توی هویزه میدیدیم.توی کافه کتاب با هم رمان میخوندیم. حتی یک کانال تکست هم توی تلگرام زده بودیم؛ ممبراش دو سه هزارتایی بیشتر نبود اما با هم تکست عاشقانه و دلنوشته پست میکردیم. من از خودم یه تکست عاشقانه در میآوردم و اونم جوابشو با قسمتی از رمان میفرستاد.وقتی بهش فکر میکردم ناخودآگاه روی لبام لبخند نقش میبست.هر شب تا ساعت صفر رو با هم میگذروندیم.سرمون رو به هم تکیه میدادیم و موزیک ^هرچیم بشه^ وانتونز رو باهم میخوندیم:نبینم بشکونه کسی هم دلتو من که هستمهرچی هم بشه خب هر کی هم بره تو مال منی بِیبنگو تا کی بگو واسه همیشهپس برقصدیوونه بازی درار برام...تتوی دردناک و دلنشین گازش روی گردنم قشنگترین علامتی بود که نشون میداد این دل یک دلدار داره.درسته سیگاری نبودم ولی معتاد عطر تنش شده بودم.قانون جاذبه واقعی رو وقتی درک کردم که ناخودآگاه به سمتش کشیده میشدم.باهم قرار گذاشتیم که هیچ وقت همیدیگه رو ترک نکنیم و هیچ وقت از علاقمون کم نشه.درمورد آیندمون با هم تصمیم میگرفتین که برای بچه هامون اسم چی بزاریم.کارای خونه مون رو تقسیم‌ کنیم کنیم و حتی کل زندگی مشترک با بچه های قد و نیم قدمون تا وقتی پیر و چروکیده بشیم رو باهم پیشبینی میکردیم...پایان فصل اولسجاد سالاریسجاد سالاریSat, 09 Mar 2019 02:10:10 +0330https://virgool.ir/ketabaz/تیر-آخر-داستانک-drgqfyviizzeاون یک سرباز بود و همراه گردانش به مناطق مورد نظر حمله میکردن.همیشه گوش به فرمان فرماندش بود و از هیچ دستوری سرکشی نمیکرد.فقط کافی بود که بهش بگن یه کاری رو انجام بده،بدون چون و چرا انجامش میداد و بخاطر نشونه گیری دقیقش و تیراندازی با مهارتش مامور بود تا از ساختمون های بلند دشمن رو هدف بگیره...سرباز تمام طول عمرش رو سرباز بود و همیشه توی میدون جنگ.جوری که هیچ چیزی بجز جنگیدن نمیدونست و هیچ چیز دیگه ای هم براش مهم ‌نبود تا اینکه یروز وقتی به یک دهکده حمله کردن و متوجه شد یه دختر خانوم تنها و زیبا داخل اتاقی خودشو قایم کرده.از گردانش جدا شد و آروم آروم وارد اتاق شد و اون دختری که از ترس به خودش میلرزید رو کول کرد و با خودش برد یه جای دور.کلی از گردان و جنگ و خونریزی دور شد.دخترک رو با خودش برد و اونو به یک‌ مسافرخونه رسوند و به صاحب اونجا سپرد که در ازای مبلغی،مراقب دخترک باشه و بهش رسیدگی کنه.سرباز دوباره به میدون جنگ رفت و برگشت به تنها کاری که بلد بود.هربار که مسیرش به اون طرف میوفتاد راهش رو کج میکرد و میرفت پیش دختر و بهش سر میزد و باهاش معاشقه میکرد.سرباز دیگه عاشق و دلداده دخترک شده بود.دختر هم دلباخته سرباز شده بود طوری که وقتی سرباز میخواست ازش جدا بشه هردوشون گریه میکردن.چندین سال سرباز پنهانی عاشق این دخترک اسیر بود.دختر هم عاشق پسر بود و هم اسیرش اما اونقدر همدیگه رو دوست داشتن که هیچ وقت رابطه 'سرباز و‌ اسیر' معلوم ‌نمیشد.یک روز که سرباز از مسیرش خارج شد تا بره و به مسافرخونه سر بزنه متوجه شد که مسافرخونه رو با بمب تخریب کردن و از همه چیز و همه کس خالی شده و اونجا رو به کل غارت کردن.پسرک خاک بر سرش ریخت و شروع کرد به گریه و زاری کردن تا که دید یه نفر اونجا روی زمین درحال جون دادنه.سریع رفت بالای سرش و پرسید که چی شده؟آدمای اینجا رو کجا بردن؟اون مجروح جواب داد که همه رو به اسارت بردن.مسیر رو به سرباز نشون داد و طولی نکشید که مُرد.سرباز گریه کنان بلند شد و به دنبال مسیر رفت.خسته و گرسنه و باحالی خراب روزها و شب ها مسیر ها رو میگذشت و میگذشت که حسابی از منطقه خودشون جدا شد جوری که کاملا در یک جبهه و گردان دیگه بود. گردانی که اونو نمیشناخت.اون فقط ده تا فشنگ داشت و برای باز کردن مسیرش تا قرارگاه مجبور بود تا از راه دور چنتایی از دشمن ها رو بزنه تا بتونه راهش رو با امنیت ادامه بده.اون ۹ تا از فشنگ ها رو شلیک کرد و فقط ۱ گلوله براش باقی مونده بود.از مسیر های سخت عبور میکرد و سختی راه رو فقط به امید نجات دختر میگذروند. تا اینکه روزی رسید روی تپه که پایین اون تپه قرارگاه اسیرها بود، اسیرهایی که تا چند لحظه دیگه به افراد پولدار فروخته میشدن.سرباز از دوربین تفنگش به پایین تپه نگاه کرد.چشمش رو چرخوند تا دخنر رو ببینه.اونقدر گشت تا بالاخره دخترک‌رو پیدا کرد.دید دختری که عاشقش بود با لباس کثیف و بدنی زخمی و حالی خراب، از موهاش گرفتن و کشون کشون دارن میبرنش تا به صاحبی که اونو خریده تحویل بدن.چند قطره اشک ریخت و قلبش به هزاران تیکه شکست.هق هق میکرد و دستاش اونقدر میلرزید که نمیتونست خودشو‌کنترل بکنه.اون فقط یک فشنگ براش باقی مونده بود.ماشه رو کشید.دختر رو زد.اون که نمیتونست دخترک رو نجات پس کاری کرد تا دیگه زجر نکشه.آروم سرش رو همونجا روی تخته سنگ گذاشت و چشماش رو بست.و دیگه هیچ وقت باز نکرد...پایان.لایک یادتون نره.سجاد سالاریسجاد سالاریSat, 26 Jan 2019 02:06:22 +0330https://virgool.ir/@sajjad78.ss51/عاشقانهٔ-تلخ-داستانک-pia81yuhy5lvدخترک دست و پایش میلرزید. چشم هایش سیاهی میرفت. انگار تمام آن روزهای خوشش به پایان رسیده است. نمیدانست چگونه این خبر را بگوید. خبری که.... یک ساعت بعد پسر از راه میرسد. پارک خلوت است. هوا گرفته است. گویی هوا تب دارد. چشمان دخترک از اشک لبریز میشود.دخترک با گریه سکوت را خاتمه میدهد.-سجاد من هنوزم مثل اون روزهای اول دوستت دارم اما... +اماچی؟ او از نگاه دخترک فهمیده بود که اتفاق ناگواری رخ داده چون دیگر چشم های دخترک به او لبخند نمیزد. -پدرم مرا مجبور کرده که با او ازدواج کنم. او پسر رئیس شرکتی ست که پدرم در آنجا کار میکند.پسر با شنیدن این حرف گویی ده سال پیرتر شده بود. او نمیتوانست آینده ای که دخترک در آن حضور ندارد را تصورکند.با این که چشمان خودش خیس شده بود،اشک روی گونه های دخترک را پاک میکند و با لبخندی که تمام غم های دنیا پشتش خوابیده بود به دخترک میگوید:فرشته ها که گریه نمیکنند. نگران من نباش. من از پس خودم برمیآیم. فقط امیدوارم که خوشبخت شوی.دخترک چیزی نگفت و از او دور شد و با اولین ماشینی که از آن نزدیکی ها میگذشت به مقصدی نامعلوم راهی شد.اما پسرک همانجا ماند. مدتها گشت. پسرک هنوز تنها بود. تنها و غمگین نشسته روی نیمکتی در پارک و پارکی خلوت و بی سرصدا.فارغ از خیال فردا فارغ از خیال درس و دانشگاه و کار و حتی فارغ از خیال ادامه زندگی. دیگر با کدام دلگرمی میتواند به زندگی پرفرازو نشیبش ادامه دهد. این بدترین اتفاق ممکن بود که رخ میداد حتی سهمگین تر از مرگ مادرش.کم کم داشت هوا تاریک میشد اما پسر هنوز هم بر روی همان نیمکت محقر نشسته بود و غرق در خاطراتش.فکرش را برد آن دورها، کبریت های خاطرش را یکی یکی آتش زد.در پس کورسوی نور شعله های نیمه جان ، خنده ها را میدید و صورت ها را صورتها مات بود و خنده ها پررنگ.روزهای اول آشنایی. خجالت نجیبانه و قابل تحسین دخترک. تمامی آن لبخندهای دلنشینش که با زل زدن درچشمان او میزد. آسمان نگاهش. روزهایی که با فرشته اش زیر باران قدم میزدندن همچون قدم زدن دیگر خاطرات شیرین از مقابل چشمان بارانیه اکنونش.دست های پسرک سرد است. پاهایش دیگر همراه ندارد و چشم های خیسش که ازین پس هیچ چیزی را زیبا نخواهد دید.به نور صفحه گوشی ساده اش خیره شده بود. مات و مبهوت. پیام هایی که دریافت میکرد را نادید میگرفت. یک تماس بی پاسخ! مثل این که این اخری آشناست...همه چیز از یک روز برفی شروع شد. ماه های اول دانشگاه بود. دخترک تک و تنها مقابل درب خروجی دانشگاه منتظر پدرش بود تا از راه برسد. پدر دیر کرده بود.پسر از پشت اتوموبیل آخرین سیستمش دخترک را نظاره میکرد. او که ذاتا فردی فداکار و دلرحم بود تصمیم میگیرد دخترک را از این برف سنگین نجات دهد. دخترک ابتدا با نجابت خاص خود امتناع کرد اما مدتی بعد دخترک خیلی زود به خانه اش رسید.این مقدمه خوبی بود برای یک آشنایی طولانی.هر روز فرشته و سجاد به بهانه های متفاوت به هم نزدیکتر میشدند. همه در دانشگاه آن دو را با هم میشناختند. هر روز با کلی خاطره شب و هرشب با تمام صمیمیت و عاطفه اش به پایان میرسید.همه چیز بر وفق مراد بود. پسر تصمیم گرفته بود تا به همراه پدر کارخانه دار و مادر جراحش به خواستگاری دخترک برود.علیرغم مخالفت والدینش که تک پسرشان نباید با دختری پایین شهری و عقب افتاده ازدواج کند، پسر بر تصمیمش مصمم بود.دخترک نیز این موضوع را با والدینش در میان گذاشته بود. شب بود. دخترک چشم به راه پسر بود. اما پسر دیر کرده بود. خیلی دیر...دخترک دل در دلش نبود. استرس. نگرانی. دلواپسی. تماس دریافتی! : فرشته.من امشب نمیرسم که بیام.پدر رضا برای پدر من پاپوش دوخته. بعدا همه چیز رو بهت توضیح میدم..."رضا" رفیق صمیمی سجاد؛همدانشگاهی خوب و از قرار معلوم پسر شریک کارخانه ای بود که پدر سجاد مدیر آنجا بود.شرکتی با 4000 پرسنل.طولی نکشید که پدرش با دسیسه 100 میلیارد تومانی به زندان افتاد. تمام اموالش اعم از ویلای شمال آپارتمان و ماشین ها و کل دارایی بانکش مصادره شد. پدر محکوم به حبس شد. حبسی که پایانی نامشخص داشت. مادرش نیز با شنیدن این خبر سکته کرد و مرد.پسر تمام این اتفاق ها را از چشم رضا میدید همان رفیق صمیمی اش. آنقدر صمیمی که همه جا روی هم حساب باز میکردند. همه جا با هم بیرون میرفتند و تمام کار ها و برنامه هایشان را دونفری انجام میدادند. سه نفری رضا و رفیقش و فرشته که او را "زن داداش" صدا میکرد از شهر بیرون میزدند. با هم رفت و آمد داشتند و حتی به واسطه همین رفت و آمد، پدر سجاد راضی شد تا تن به شراکت با پدر او بدهد.پسر در چشم به هم زدنی همه چیزش را از دست داد. بعد از محکومیت پدرش با دعوایی که بین آن دو رخ داد همه چیز تمام شد.رضا خود را بیگناه میدانست. بیگناه هم بود. اما دیگر پسر حاضر به ادامه این رفاقت نبود.پسر ناگهان از خاطرات بیرون آمد. باری دیگر به صفحه موبایلش خیره شد. یک تماس بیپاسخ! "رضا"به یاد آورد کارخانه ای که پدر فرشته در آن کار میکرد مطعلق به پدر رضاست.چند پیامک خوانده نشده!"سلام داداش سابقم" "فک کنم که خبر ازدواج فرشته تا حالا به گوشت رسیده" "تو لیاقت اونو نداشتی" "میتونی عکسای دونفریمون رو توی تلگرام ببینی" "فرشته ات دیگه مال من شد" "اینم جواب دعوایی که من توش بیتقصیر بودم" "اون دختر باهوشیه و همیشه بهترین ها رو برای خودش میخواد مث من.یه نگاه به خودت کردی؟ تو هیچی نداری!" "فرشته بهت سلام میرسونه" و ...اما...اما اون که گفته بود پدرم منو مجبور کرده!دنیا دور سرش میچرخید. همه چیز را تیره و تار میدید. توان ایستادنش را از دست داد و چشم که باز کرد خودش را در بیمارستان دید...چند شبی بستری بود اما کسی را نداشت که به عیادتش بیاید. شب ها را خیلی سخت میگذراند. صبح که از خواب سبکش بیدار میشد هنوز هم رطوبت بالشت را احساس میکرد. دیگر زخم دستانش را نمیبست . بدنش به شدت ضعیف شده بود و چشمانش ضعیف تر. هیچ چیز و هیچ کس نمیتوانست حال بد او را توصیف کند . خاطراتش را همه جا میدید. اندوه بزرگی بود که از قلبش زبانه میکشید. یاد دخترک آتش چشمانش را خاموش میکرد. باور نمیکرد که او رفته.بار ها سعی کرد تا خودش را از این زندگی رهایی دهد اما هربار با خود میگفت که او خواهد آمد او میآید او قول داده که تا آخرش بماند او برمیگردد و من راا از این اتاق تنگ و تاریک با خود میبرد و دوباره مرا در خود غرق میکند. به در اتاقش مینگریست شاید دخترک را حتی به اشتباه ببیند. با وجود تمام تنفرش هنوز هم او را دوست داشت. پیامک هایی که دریافت میکرد را میخواند. تاریخ عروسیشان چند روز دیگر بود. پسر گریه میکرد گریه میکرد اما یک شب دیگر گریه نکرد. شب خواب سنگینی دید خوابی تلخ مثل ترس و تاریک مثل انتقام. صبح که از خواب بیدار شد به سر و وضع خود رسید آخر قرار بود تا او هم در عروسی عشقش حضور داشته باشد.پول بیمارستان را نداشت پس بدون آن که کسی بفهمد از آنجا خارج شد. هنوز هم میتوانست روی چند دوست قدیمی اش حساب کند. یک ماشین اسقاطی و یک هفت تیر که تنها یک تیر داشت.دخترک خوشحال بود. او میخندید. پسر از دور آنها را نگاه میکند. با ماشینش همراه دیگر آشنایان آنها را دنبال میکند. ماشین ها توقف میکنند. عروس و داماد پیاده میشوند تا برقصند. همه خوشحالند. یکی دستش را از روی بوق بر نمیدارد. همه حاضران به دنبال منبع صدا میگردند. پسر پایش را روی پدال میفشارد و با تمام سرعت به پیش میرود. همه کنار میروند. هدف خودت را زیر میگیرد.-این بخاطر پدر و مادرم. رفیق صمیمی اش. رفیق؟ دیگر روی هیچ کس نمیتوان حساب کرد.دختر شکه شده بود.+سجاد تو؟-چقد لباس عروس بهت میاد -مگه اون چی داشت که به دلت نشست. پول؟ خیلی زیاد؟ -اون شاید وانمود کنه که تو رو اندازه من دوست داره ولی من همیشه تو رو بیشتر از اندازه خودم دوست داشتم -گاهی دلم برای زمانی که نمیشناختمت تنگ میشود. -رضا تمام دارایی ام را ازم گرفت اما آخرین قسمت که قلبم بود را تو نابود کردی. -من پر شدم از بس که توی خودم ریختم. وقت آن رسیده که این زخم کهنده دهن باز کنه.اسلحه را روی شقیقه دخترک گذاشت. بعد گفت تو فرشته منی ولی برو به جهنم.حیف که حتی لیاقت نداری این تیر را حرامت کنم. تو باید زجر بکشی. جهنم تو همینجاست. به جهنم خوش اومدی. ماشه کشید شد. پسر روی زمین افتاد .دامن دخترک پر از خون بود. دخترک تفنگ را برداشت و زیر چانه اش گذاشت و با گریه ماشه را کشید چند بار این کار را تکرار کرد اما بیفایده بود. تفنگ از دستان خونی اش افتاد.دخترک میخندید دخترک میرقصید دخترک با خنده میگفت من زجر نمیکشم نه من زجر نمیکشم من حالم خیلی خوبه دخترک میخندید دخترک میرقصید تمام عمرش را در حیاط تیمارستان...سجاد سالاریسجاد سالاریSat, 26 Jan 2019 00:27:38 +0330https://virgool.ir/@sajjad78.ss51/سردرد-تکراری-odgldzkmeodeامروز نمیدونم چندمه ولی باید اوایل آبان باشه؛ البته باید بگم که شبه اونم آخرای شب.نمیدونم ساعت مریضه یا این شب نمیگذره.همه اینجا خوابیدن ولی من خوابم نمیبره. حس و حالم اصلا خوب نیست.تنها که باشم با خودم حرف میزنم؛ تنها که باشم کلی فکر و خیال میاد توی ذهنم؛ تنها که باشم برای خودم داستان مینویسم.گفته بودم که خیلی وقته احساس میکنم شخصیت ثابتی ندارم؟شاید اصلا شخصیت کاملی ندارم آخه نصف بیشتر وجودمو توی‌گذشته جاگذاشتم باقیشم نمیدونم کجاس دنبال آینده مبهمم میگرده. انگار همه چیم به هم ریخته.مود تنهایی و سکوتم با موزیک هدفون توی جمع،مود بداخلاق و پرخاشگر و بی منطقم توی خونه،مود پرحرف و خل و چلم توی تنهایی.خط رو خطه خب مشغوله مخه. انقد مشغول که حتی نمیتونه ساده ترین مشکلا رو حل کنه و پشت سر هم ارور 404 میده.حس و حالم شده مثل وقتی که با لباس توی حموم داغ زنجیرت میکنن.همه چی برام اذیت کننده ست. دلم میخواد از این وضعیت مزخرف و زننده خلاص بشم اما نمیتونم.هیچ کس از حال درونم خبر نداره.به هیچ کسی هم حالمو نمیگم چون برا هیچ کس اهمیت نداره.پره حرفم ولی خب بگم که چی؟از تک تک آدمای این شهر متنفرم.با تمام وجودم.حتی از خودم!میدونم اگه زمان به عقب برگرده باز هم همین اشتباهات رو تکرار میکنم چون همین هم یک اشتباه بزرگه.یکی مثل همونا.از تنهایی متنفرم ولی الان دیگه بهترین رفیقم شده. آخه میدونی چرا؟چون یک روست.صاف و صادق و همیشه هم وفادار. وقتی از هرکسی ضربه میخورم فقط اونه که برمیگرده و پیشم میمونه...باز دوباره سردرد لعنتی اومد سراغم.امروز چندمین بارشه که میاد.انگار هیچ کسیو به جز‌ من‌ نمیشناسه.اصلا چرت و پرت حرفای شماست. نمیدونم هدفتون از این حرفا چیه.نمیدونم چرا تو کارایی که بهتون مربوط نیست دخالت میکنین و انقد روی اعصابتونه. از این حرفا خسته شدم. چرا پسره اینقد تنهاست؟ چرا انقد توی پارک ساکت و بی حرکت میشینه؟ چرا انقد فکر میکنه و هیچی نمیگه؟ چرا همیشه سرش پایینه؟ چرا بهم شماره اشتباهی داد؟ چرا محل بهم نمیده؟ د آخه بتوچه. همتونو میشناسم که الان وضعم اینه. میدونم پشت اون سلام علیکای صمیمانه‌تون چه اهداف شومی مخفی کردین.اخلاقیات و قواعدتون فقط یک شوخی بیمزه ست و با اولین نشانه از یک مشکل جدید اونا رو زیر پا میذارین.دیگه بریدم از همه.از خودم.از این زندگی بدون نوسان و تکراری.شاید دوباره با یک سلام باهات بحثو شروع کردم اما تو‌ سعی کن توجهی نکنی!با اینکه درک کردنش سخته...سجاد سالاریسجاد سالاریMon, 14 Jan 2019 16:09:13 +0330