https://virgool.ir/feed/@sajjad.azad1379fa2026-11-11 23:15:24https://files.virgool.ir/upload/users/4918615/avatar/rhRutS.jpghttps://virgool.ir/@sajjad.azad1379https://virgool.ir/@sajjad.azad1379/ما-کی-این-قدر-بزرگ-شدیم-xc0fyfz7tfz6چند روز پیش داشتم عکس‌های قدیمی‌ام را نگاه می‌کردم. عکس‌هایی که شاید مدت‌ها بود سراغشان نرفته بودم. بعضی‌هایشان آن‌قدر قدیمی بودند که حتی بعضی از خاطراتشان را هم به سختی یادم می‌آمد.عکس‌ها را یکی‌یکی نگاه می‌کردم و با خودم می‌گفتم: واقعاً این همه سال کی گذشت؟توی بعضی عکس‌ها خودم را می‌دیدم؛ یک بچه‌ی کوچک که هیچ فکری درباره‌ی آینده نداشت. نه می‌دانست بزرگ شدن یعنی چه، نه می‌دانست روزی قرار است دلش برای همین روزها تنگ شود. آن موقع بزرگ‌ترین دغدغه‌ام شاید یک اسباب‌بازی یا رفتن به یک مهمانی بود.اما حالا که به آن عکس‌ها نگاه می‌کنم، بیشتر از خودم، آدم‌هایی توجهم را جلب می‌کنند که کنارم بودند.چهره‌هایی که بعضی‌هایشان هنوز هستند و بعضی‌هایشان دیگر نیستند.آدم‌هایی که آن زمان فکر می‌کردم همیشه قرار است باشند. فکر می‌کردم همیشه می‌توانم صدایشان را بشنوم، ببینمشان، کنارشان بنشینم و با آنها حرف بزنم. اما زندگی همیشه آن‌طور که ما فکر می‌کنیم پیش نمی‌رود.بعضی آدم‌ها می‌روند و چیزی که برای ما باقی می‌ماند، چند عکس، چند خاطره و یک عالمه «کاش» است.کاش بیشتر قدرشان را می‌دانستم.کاش بیشتر با آنها حرف می‌زدم.کاش آن لحظه‌هایی که فکر می‌کردم معمولی هستند، می‌فهمیدم که شاید بعدها تبدیل به باارزش‌ترین خاطرات زندگی‌ام شوند.نمی‌دانم چند سال دیگر دوباره به عکس‌های امروز نگاه می‌کنم و چه حسی خواهم داشت.اما امیدوارم آن روز، وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، فقط حسرت نخورم. امیدوارم بتوانم با خودم بگویم که تا جایی که توانستم، زندگی کردم و قدر آدم‌هایی را که دوستشان داشتم، دانستم.چون ظاهراً ما هیچ‌وقت نمی‌فهمیم کدام لحظه، قرار است تبدیل به یک خاطره‌ی قدیمی شود.و شاید واقعاً سؤال اصلی همین باشد:ما کی این‌قدر بزرگ شدیم؟sjd.azdsjd.azdSun, 23 Aug 2026 03:10:21 +0330