https://virgool.ir/feed/@sajadghabelمن لذت می‌برم؛ از کارم، از زندگی، از تجربه هاfa2026-11-12 07:45:20https://files.virgool.ir/upload/users/163786/avatar/gD6ckD.jpeghttps://virgool.ir/@sajadghabelhttps://virgool.ir/@sajadghabel/کوچه-خاطرات-من-بین-همهمه-شلوغی-این-شهر-بزرگ-گم-شده-pbc1avvao63gمن تو این بازی همیشه بازنده بودم.روزای خوب کودکی رو به یاد میارم، توی یه کوچه، تویه محل های پایین شهر، خنده و گریه هارو به یاد میارم، دویدنای پیاپی برای اینکه اولین نفر باشم که سر اون کوچه میرسم ... لی لی بازی کردن دخترها تو این کوچه رو بیاد میارم، منم گهگاهی باهاشون بازی میکردم، اوناهم گاهی همبازی ما توی هفت سنگ میشدن، تعدادمون تقریبا برابر بود، اونا حدودا 7 نفر بودن و ما پسرا حدودا 9 نفر، دوستشون داشتم اونا دوستای خوبی بودن، ما با هم روز و شبای خوبی رو میگذروندیم، روز و شبای خیلی خوبی ...اون موقع ها خبری از هیچی نبود جز خندیدن جز خوب بودن جز بازی کردن ...این کوچه خاطرات کوچه ما بود، محله مامامان هامون رو یادم میاد توی کوچه دور یه سینی بزرگ جمع میشدن و سبزی پاک میکردن، گاهی که از کنارشون رد میشدم می‌شنیدم که دارن راجب دختر «مادره حسن» صحبت میکننمادره حسن، یه خانوم پیری بود که بزرگترین پسرش اسمش حسن بود، نمیدونم شاید اون موقع این کار یه رسم نانوشته بوده، حتی مامان بزرگ منو هم مادر مهدی آقا صدا میزدن ...آخرین روزی رو که رفتم خونه مادر حسن رو یادم میاد، یه خونه کوچیک و قدیمی، که گوشه اتاق یه تلویزیون قدیمی بود، خراب شده بود، درستش کردم. یادم میاد، خونشون رو، تصویر بابای حسن رو، اون فوت کرده بود، شش ماهی میشد که فوت کرده بود ... مادره حسن، آخرین باری بود که دیدمش تلویزیونش خراب شده بود، من درستش کردم و فردا اون روز ... اما من دوست داشتم ... پیرزنی با ظاهری دلنشین ... من دوسش داشتم ...کوچه خاطرات من خیلی کوچیک بود و خیلی دوست داشتنی عمو گل فروش و گل‌هاش رو یادم میاد، هر روز صبح گل ها رو روی گاری میچید، سیگارشو روشن میکرد و راه میوفتاد، میرفت و میرفت و میرفت، حتی بابا یه بار میگفت اونو با گاریش اون طرف شهر دیده! باورم نمیشد، یه پیرمرد 70 ساله با اندام نحیف و خمیده، چطوری این همه راه رو پای پیاده میره؟ این همه راه آخه ؟ عمو گل فروش برای من یک اسطوره است، یک اسطوره از زیبایی، از زندگی، از خندیدن خیلی ناراحتم کاش شما هم می‌تونستید لبخند این پیرمرد 88 ساله رو ببینید! هنوز هم اون گاری و اون گلها، توی اون کوچه هست، کوچه خاطرات من هنوز هم زنده است.و تو آخرین نفریما داشتیم بزرگ می‌شدیم و کوچه خاطرات من ...ما داشتیم بزرگ می‌شدیم و همه چیز تغییر میکرد، کوچه خاطرات من داشت تموم میشد ... دوستام، همسایه ها، سینی سبزی، هفت سنگ و لی لی بازی، همه چیز ...خیلی زود گذشت خیلی من دیگه توی اون کوچه نیستم نه، من دیگه اون پسر 7 ساله‌ای نیستم که بچه ها رو جمع میکرد تا باهم بازی کنیم و وقتی دعوایی میشد از مظلوم ترین ها دفاع میکرد، نه، من دیگه اون پسر 7 ساله نیستم و دیگه خبری از روزهای شاد نیست، خبری از پچپچه های همسایه ها نیست. نمیدونم چی شده نمیدونم، اما این پسر بعد از 18 سال خودشو گم کرد، اتفاقی که هیچ وقت توی هفت سالگی واسش نیوفتاد و میدونست که اون کیه، اسمش چیه و قراره چیکار میکنه. زندگی خیلی سریع تر از اونی که فکرشو بکنیم میگذره، فرصتی نیست صبر نکن لذت ببر لطفا، داره دیر میشه، خیلی دیر ... کوچه خاطرات من بین همهمه شلوغی این شهر بزرگ گم شده*دل نوشته*سجاد قابلسجاد قابلWed, 04 Aug 2021 22:31:41 +0430