https://virgool.ir/feed/@sajadcooperfa2026-11-12 07:10:08https://files.virgool.ir/upload/users/6526/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@sajadcooperhttps://virgool.ir/@sajadcooper/paberahnedarjahanam3-lebjlyrwbm2jچشمام باز کردم دیدم یه راهروی سفید دراز جلومه بوی کوفتی الکل بینی مو پر کرده بود صدای رو اعصاب گزارشگر فوتبال از همیشه بیشتر آزارم میداد وقتی از بوی الکل بدت بیاد و توی یه پرونده مدام به خودت گل بزنی میشی شبیه من البته تفاوت اونجا بود که ما به خودمون گل نمیزدیم ما عملا عین سگی بودیم که داره دنبال دمش میگرده همونقدر همه چیز بیهوده دور از دسترس و مسخره ... احساس میکردم ذهنم اونقد خستس که نمیتونم هیچ کاری کنم و باید تنهاش بذارم گوشه سلول بوگندوش بمونه و اینقد استراحت کنه که بفهمه بالاخره باید چه غلطی بکنیم البته فکر کنم یه بخشی از این اوضاع بابت اعتیادم به کافئین بود عین برنامه نویسهای مو درازه چاق برام خیلی طبیعی بود که تو یه نصف روز خودمو با قهوه و انرژی زا خفه کنم و چقد خوب میشد اگر الان میرفتم و یه انرژی زای قوی پیدا میکردم ... تو سرم یه موزیک مسخره دهه هفتادی تو لوپ افتاده و همچنان جلوم رو نگاه میکنم ... تیموری عین کارکتر خسته ی یه فیلم نوآر با اون کت مسخره اش از گوشه تصویر از دور دست ها پیدا شد اومد جلوم ایستاد گفت به چی فکر میکنی چرا ماتت برده؟و من تنها کلمه ای که تونستم بگم این بود : پینک فلویدیه نگاه مسخره بهم کرد از همون بالا به پایین های همیشگیش بعد گفت : یه جنازه دیدیا بیا بریم بیرون راهشو از کنار من گرفت و رفت سمت راست سمت در خروجی راه افتادم دنبالش و مدام نمیدونستم همش نمیدونستم مدام نمیدونستم و باز هم نمیدونستم حتی یک لحظه اون بدن تیکه تیکه شده با نوشته های ترسناک روش از ذهنم محو نمیشد چه سرنوشت وحشتناکی برای یک انسان که تو این شرایط از دنیا بره همیشه فکر میکردم وقتی بمیرم دوست دارم یکی باشه رفیقم خونواده ام هرکسی فقط یکی باشه که حس کنم براش مهمه از دنیا رفتنم ! نه اینکه لذت ببره از تموم کردن من و با حس پیروزی تو چشمام نگاه کنه .یکم که قدم زدیم کنار پیاده رو دوتا نیمکت بود نشستیم هوای خوبی بود ولی حس کرختی میکردم حتی متوجه نشدم کی تیموری با یه انرژی زای شیرین پر کافئین جلوم ایستاده و من مثل معتادی که بهش نرسیده از دنیا به دورم قوطی رو از دستش گرفتم نشست کنارم-دیدم از اینا دوست داری گفتم شاید حالتو بهتر کنه-اوهوم حالمو بهتر میکنه معمولا-امیری بیراه نمیگفت جنازه به ما ربط داشت نوشته ها رو که دیدی-آره تک تک لحظه هایی که اون جنازه جلو چشمام بود تاابد از ذهنم پاک نمیشد یه بیمار روانی روی بازوی چپس با بدترین دست خط ممکنه نوشته بود سرور مشفق و دقیقا از جایی که کلمه رو نوشته بود بازو رو قطع کرده بود جوری که عین پازل دست و پاها رو باید کنار هم میذاشتی که اسم ها و علامت ها و نوشته ها کامل شه فکر کردن و یادآوریش هم آزار دهنده بود.اون شب هوا بوی لجن میداد و تهوع کل وجودمو فرا گرفته بود ولی مهم نبود الان ما به هزارتا سوال ما 500 تای دیگه اضافه شده بود نمیدونم چرا اون شبو رفتم دفتر و فکر کردم و فکر کردمو فکر کردم و تهوع و تهوع تهوع تهوع د آخه پلیس مملکتو و اینقد تاثیر از یه جنازه کبود تیکه تیکه شده ؟ نمیدونم شاید بخاطر این بود که مقتول هم اسم من بود شاید بخاطر اینکه چنین چیزی ندیده بودم شایدم بابت این بود که مطمن شدم با یه دیوانه بیمار طرفیم و این بازی و قصه قرار نیست به این سادگیا تموم شه یه جورایی تمام امیدم برای پشت سر گذاشتن سریعتر اولین پرونده ام همش به یاس تبدیل شده بود اوضاع مسخره ای بود یادمه صبح صدای در اتاق بیدارم کرد تیموری رسیده بود ساعت ۷.۵ صبح مثل همیشه اما لباس های دیروزش تنش بود چهره اشم خسته نبود اصن نمیدونم دیشب رفته بود خونه یا نه! ولی خب حالش خوب بود چشماش برق میزد وقتی قبل از هرچیزی گفت:-بیا برات چیزای خوبی دارم-یه جوری از چیز خوب حرف میزنی انگار قاتل تو جیبته-اونوقت قاتل توجیبم باشه چرا باید بیارمش پیش تو-چون فکر میکنی اگر بیاریش پیش من این هوای خاکستری مزخرفی که داره حالم بهم میزنه قابل تحمل تر شه-دلت خوشه ها نهایتا فکر کنم یکی دوتا سرنخ خوب داریم -نوشته های روی بدن جسد؟-نوشته های روی بدن جسد-به کل یادم رفته بود صورت جلسه ها و گزاراشات و پرونده رو باید تحویل میگرفتیم -من گرفتم و ازدیشب دارم روشون کار میکنم نکته کلیدی اینکه مقتول یعنی حمید رضا دانشجوی نفت دانشگاه تهران بوده -قاتلمون فرهیخته است-و خیلیم باهوش نوشته های روی بدن یه سری عدد و حروفه که کلا 6 تاست 6 تا جمله مانند که ترکیب یه سری نماد و حروف و عدده یکیش هم به وضوح اسم طعمه قبلیش بود سرور مشفقپاییز خاکستری بود سرد نبود ولی خاکستری بود عین همین شهر کوفتی نمیدونم چرا وقتی میخوام فکر کنم میام این بالا یه گوشهای سمت شرق شهر که شبا تو تاریکیش چراغای شهر لجنو کثافت آسمون رو نشون میده توی روز هم اینقد همه چیز خاکستریه که انگار یه انفجار هسته ای همه ی شهر رو کشته همه چیزو نابود کرده و این غبار نفرت انگیز حاصل همون انفجاره انگار روی همین نیمکتی که من نشستم نشسته و داره شهرو نگاه میکنه میخواد سیگار روشن کنه ولی فندک نداره بعد تصمیم میگیره کل شهر رو بخاطر فندک نداشتن مجازات کنه و یه موشک اتمی میزنه وسط تهران تا آتیشی که داره همه رو میسوزونه واسه اون حکم فندک داشته باشه . چقد خوبه یا چقد بدش رو نمیدونم ولی همیشه وقتی میرم تو دل شهر حس میکنم ملوانیم که شنا بلد نیست تو یه قابق تک نفره از کشتی که داره غرق میشه فرار کرده میدونه هر اشتباهی میتونه غرقش کنه نابودش کنه و با ترس و استرس بازم به پارو زدنش ادامه میده. حتی یک لحظه هم نمیتونم از فکر حمیدرضا دربیام تو مغزم میچرخه بالا پایین میره لحظه های آخر چه حسی داشته وقتی وقتی مات و مبهوت دیده رو بدنش مزخرفات خالکوبی میشه اون لحظه ای که مرگ رو پیش چشماش دیده حسش چی بوده یا اولین کسی که دیده از چندتا کیسه آشغال انگشت یه دست زده بیرون طعم گس سیگارم نمیتونه ذهنم منحرف کنه و وقتی نمیتونم سرخودم کلاه بذارم اوضاع یکمی بی ریخت تر از قبل میشه ... C00p3RC00p3RWed, 06 Jun 2018 15:39:04 +0430https://virgool.ir/@sajadcooper/paberahnedarjahanam3-uj8ibn3gudfaتوی دانشگاه عملا دستمان به جایی بند نشد برخلاف چیزی که انتظار داشتم و دقیقا مطابق با چیزی که تیموری پیش بینی میکرد یک دانشجوی کاملا معمولی ساده و با دوستانی محدود همه چیز عادی بود ما بودیم و یک سرنخ مبهم و تاریک درحالی که در محوطه دانشکده قدم میزدم تا به تیموری برسم تمام این افکار از ذهنم میگذشت نگاه سنگین و تحقیر آمیز تیموری را حس کردم سرم را پایین آوردم تلاشی مذبوحانه برای گریز از نگاه همیشه طلبکارش همین که به اندازه چند قدم دیرتر نگاهش را تحمل کنم برایم کافی بود لعنت به بخت بد انتظار شروعی هیجان انگیز تر را برای کار جدیدم داشتم تقریبا جلویم ایستاده بود با همان موهای جو گندمی و صورت تراشیده خودم را آماده کردم که کمی تحقیر و غرور نثارم کند اما قبل از اینکه دهان باز کند صدای سارا را شنیدم : حمید... حمید جان.....انگار علاقه ی عجیبی داشت آدم ها را از پشت سر صدا کند و در بدترین شرایط ممکن سر برسد سر برگرداندم پاک یادم رفته بود که سارا میتوانست منبع قابل اطمینان ما در دانشگاه باشد چرا فراموش کرده بودم ؟ یک قدمی ام بود...همیشه وقتی تعجب میکرد چشمانش درشت تر از همیشه به نظر میرسیدند -سلام اینجا چیکار میکنی؟از نظر خودم دیدن مامور پلیس در دانشگاه چندان چیز عجیبی نخواهد بود از وقتی در خاطر دارم معتقد بودم جنایت هرجایی میتواند رخ دهد حتی در قلب یک دانشگاه. نیازی نبود افکارم را به زبان بیاورم یا اینکه حتی نمودی در چهره ام داشته باشند همان لبخند همیشگی را با تلاش فراوان روی صورتم آوردم -سلام کاره دیگه گاهی میکشوندت جاهایی که فکرشم نمیکنی... همکارم کارآگاه تیموری از دایره جنایی -خوشبختم قربانهمیشه برخلاف من خوب بلد بود چطور در هر شرایطی با اولین برخورد و کلمات کاری کند که در قلب همه جایی باز کند با همان لبخند دوست داشتنی اش گفت-خوشبختم من سارا هستم خواهر حمید-خوشبختم خانم صادقی بهتون نمیاد دانشجو باشید-نه مدرسم حس میکرد فقط چند جمله باقی مانده تا تیموری درباره تمام اتفاقات دانشگاه از سارا سوال بپرسد و چه فاجعه ای وقتی سعی کنی درکار سارا کنجکاوی کنی تا جایی که یادم می آید دلیل اختلافش با محسن هم کنجکاوی بود که در نهایت هم به جدایی منتهی شد بهتر بود مکالمه را همینجا قطع میکرد دنبال یک بهانه یا جمله مناسب بودم که سارا گفت-ببخشید من یکم دیرم شده خوشحال شدم از دیدنتون و خداحافظی کرد و رفت و آرامش به من بازگشت حالا دغدغه من همان حس بدی بود که تیموری با هرجمله و نگاه منتقل میکرد بهتر بود سریعا چیزی که به ذهنم خطور کرده بود را درمیان میگذاشتم تا واکنشهایش ملایم تر شود-تقریبا هیچی به جز یه سرنخ که اونم خیلی بدرد بخور نیست ولی گفتم شاید کمک کنه-باشه برای بعدتاجایی که یادم می آید در تمام لحظاتی که در ماشین بودیم هیچ حرفی زده نشد این مرد به طرز دیوانه واری مبهم بود عجیب بودن رفتارش در تمام لحظاتی که در کنارش بودم آزارم میداد هر لحظه بیشتر از قبل خصوصا وقتی در آن هوای میز بیرونی کافه ای را برای صحبت کردن انتخاب کرد -میشه بپرسم اصرارت برای اینکه اینجا بشینیم چیه؟-میتونی کتت رو دربیاری یکمی هم دندون رو جیگر بذاری تا برات توضیح بدم -خب بگو منتظرم-اون سطل آشغالی که چند متر جلوتره رو ببین اونجا جایی که جسد مقتول پیدا شده دقیقا بالای سرت هم یه دوربین مداربسته است که چیز خاصی ثبت نکرده ولی بالای اون میز تو طبقه ی بالایی ۲ تا افسر آگاهی و دوتا دوربین هست که تمام رفت و آمد های این نقطه رو تا 24 ساعت آینده زیرنظر دارن فکر کردی قراره راه بیافتیم تو دانشگاه و دنبال سرنخ بگردیم؟همیشه از این نگاه بالا به پایین و رفتار مغرورانه است متنفر بودم -چرا نگفتی خواهرت تو همون دانشکده درس میده؟-حالا به خواهر من مظنونی؟-موضوع اون نیست چندسالشه چیکار میکنه و یه سری اطلاعات هست که نیازه درباره اش بدونم-ببین من شاید تازه کار باشم ولی لازمه قبل از اینکه باهوش بودنت و تجربه ات رو مدام تو سرم بکوبی بهم بگی چه فکری تو اون کله خرابته جناب سرگرد قرار نیست من کارآموزت باشم و تو مث شرلوک هلمز هر دفعه یه خرگوش از توی کلاهت برام دربیاری تا مثلا من تحسینت کنم-دیر اومدی زود داری میریاز جام بلند شدم واقعا عصبی نبودم ولی لازم بود کاری کنم که همیشه ازم جلوتر نباشه نیاز بود بدونم دقیقا چی تو سرشه مچ دستم گرفت و درحالی که رگ پیشونیش ورم کرده بود با خشم تمام بهم گفت بشین برات میگم نشستم-هیچ اتفاقی قرار نیست بیافته که ازش بیخبر باشی ولی انتظار گزارش روزانه نداشته باش بچه جون هرچی راه و رسم خودشو داره حالا دقیقا برام تعریف کن از خواهرت و اینکه چقدر میشه بش اعتماد کرد-سارا 4 سال از من بزرگتره فرانسه درس خونده یه بار که برای تعطیلات برگشته بود ایران یکی از دوستای ایرانیش تو فرانسه که اونم ایران بود اومد خواستگاریش حدودا 6 سال بعد یعنی همین چندماه پیش جدا شدن یه پسر 4 ساله به نام سپهر داره از وقتی هم برگشته ایران همونجایی که دیدی کار میکنه آدم قابل اعتمادیه خصوصا اگر سعی نکنی کنترلش کنی -سرنخی که میگفتی چی بود؟-یکی از دوستای مقتول گفت قرار بوده خواهر کوچیکترش رو سورپرایز کنه و چند روز قبل بدون اینکه به خونوادش خبر بده راهی شهرستان میشه خیلی جدی تاکید داشت که سرور رفته سفر و خیلیم حالش خوب بوده -خب؟-نمیدونم احتمال داره قاتل رو بشناسه و مثلا بخواد چند روزی با قاتل بگذرونه یا اینکه قاتل هم خبر داشته سرور داره بی خبر میره سفر و بهترین موقعیت بوده که بتونه یکی دو روز با آرامش تمام بدون اینکه کسی بویی ببره کارشو انجام بده-جالبه-حالا منتظری قاتل بابت کنجکاوی هم که شده بیاد از اینجا رد شه و چک کنه که جنازه پیدا شده یا نه؟-به عنوان اولین حرکت آره ولی بعید میدونم همچین کاری بکنه ولی خب سنگ مفت گنجشک مفت باید یه سر بریم خوابگاه دختره سریعتر قهوه ات تموم کن پایان قسمت سومC00p3RC00p3RTue, 10 Apr 2018 02:53:41 +0430https://virgool.ir/@sajadcooper/paberahnehdarjahanam2-byxjqw3bbwxgصدایی که گویی از دور دست ها به گوش میرسید زیر کش دار و آشنا ..حمید...حمید جان دستی ظریف به آرامی شانه اش را لمس کرد گویی از دنیای دیگر به جهان فیزیکی برگشته آن هم توامان با ترس چشمانش را باز کرد و درکسری از ثانیه با قامتی راست نفس نفس زنان چهره ی خواهرش سارا را شناخت...-چی شده حمید داری چیکار میکنی باخودت؟-چیزی نشده چند وقتی هست خوب نمیخوابم گهگاهی وسط روز خوابم میگیره خودمم نمیدونم چرا-ولی من میدونم ...حمید سراسیمه و عصبی میان حرفش پرید:-میدونی چی؟ باید تمومش کنی اینقد به خودت فشار نیار-مهم نیست شام حاضره یادت که نرفته قرار بود امشب باهم شام بخوریمسارا هم مثل همه نگران بود حمید روز به روز با جنون و خشم بیشتری سیگار میشکید و به در و دیوار خیره میشد مانند عاشقی که مرگ معشوق را به چشم دیده باشد سرگشتگی اش هرروز بیشتر میشد قبلا گاهی درحیاط خانه پیدایش میشد گاهی بعداز ظهر ها راهی خانه سارا میشد اما اکنون تشخیص شب و روز هم برایش سخت شده حتی درست به یاد نمی آورد صبح همان روز سارا گفته بود شام امشب را باهم خواهند بود دیگر دل و دماغی هم برای صحبت نداشت خوردن غذا پیشکش. فقط به این فکر میکرد چگونه میتواند بدون اینکه خواهر بزرگتر را دلخور کند به اتاقش برگردد و باز هم از حافظه اش کمک بخواهد تا سرنخی بیابد اما نیروی عجیبی که نمیدانست نامش چیست اورا میخکوب کرده بود و به زور میخواست او را به سمت عادی بودن سوق دهد حتی وقتی از سارا پرسید خبرداری مامان و بابا کی برمیگردن دقیقا نمیدانست چرا سوالی پرسیده که خود جوابش را بهتر از سارا میداند-حدوده ده روز دیگه-سپهر نیست پیش باباشه؟-آره آخر هفته ها پیش محسنه گاهی فکر میکنم باید دست سپهر بگیرم از این کشور فرار کنیم شاید دیگه مجبور نباشم قد هفته ای چند لحظه هم محسنو تحمل کنم-باباشه حق دارن هم محسن هم سپهر روزی که گوشه این خونه با بابا دعوا راه انداختی که یا محسن با رضایت شما یا محسن و زدن قید این خونه باید به اینجا هم فکر میکردی-الان داری تلافی میکنی؟ با میخوای جوری برخورد کنی که نپرسم چه مرگته که نه سرکار میری نه از خونه میزنی بیرون نه با کسی حرف میزنی-هیچکدوم فقط خواستم بگم قرار نیست تاوان اشتباه شما دو نفرو اون طفل معصوم بده سارا آنچنان خشمگین شده بود که گویی هر آن ممکن است چشمهای درشتش از حدقه دربیایند ظرفه های غذا را برداشت -بهتره جای بازی بازی کردن با غذات بری به خل بازیت برسی ...هرچه جمله طولانی تر میشد لحن سارا خشن تر و صدایش بلندتر میشد گویی رسالت آن کلمات بلندتر کردن صدای سارا بودند-.. تقصیر منه که اومدم ببینم چه مرگته....حمید محجوب تر و ساکت از هر زمانی قدم های بلند به سمت پله هایی برمیداشت که درنهایت به اتاق کارش شاید هم بهتر باشد بگوییم اتاق فکرش ختم میشدند و فقط چند لحظه بعد صدای سارا از دور دست ترین نقطه خانه به گوش میرسید و حمید درحالی که سیگاری روشن میکرد خودکاری برداشت تا به یادداشت تمام آنچه در خاظرش بود ادامه دهد:اردیبهشت 96 فقط یکی دو ساعت از شروع همکاریم با تیموری میگذشت که دقیقا در میانه ی راه یک پرونده عجیب بودیم دانشجوی سال دوم شیمی دانشگاه تهران با 2 زخم عمیق به قتل رسیده بود گزارش پزشکی قانونی عجیب بود 2 زخم عمیق روی گردن دختر بیچاره تمام خونش آن هم درحالی که از پا آویخته شده بود تخلیه کرده بود چندساعت بعد جسد در یک سطل زباله پیدا شد.ذهنم درگیر عکس ها و گزارش پزشکی قانونی بود که تیموری با همان لحن تلخ و بی روحش رشته افکارم را درید:-خونش از بدن خالی کرده پزشک قانونی میگه تو یه جای گرم نگهش داشتن اونم تقریبا 24 ساعت درحالی که واسه خالی کردن خونش کمتر وقت نیازه از اون طرف از بافت بدنش مشخصه توی دمایی بالاتر از دمای اتاق بوده مثل یه ایوون یا در کل سایه هیچ اثری از تجاوز ضرب و شتم و... نیست هیچی فقط یه چیزی برای بیهوشی بهش تزریق کردن یه چیزی شبیه بتادین...-کتامین اینجا نوشته-آره همون توهم زا هم هست جالبه دختر بیچاره رو لباساش درآوردن کشتنش بعد بدنش تمیز کردن لباس تنش کردن انداختن اینجا کار یه آدم عادی نیست قاتل داره میگه من حالیمهصدایش کمی حزن و اندوه به خود میگیرید کمی هم درماندگی! شاید واقعا دلش برای دخترک سوخته بود چند لحظه مکث کرد بعد گفت: -.....فقط میترسم ادامه دار باشه این قتلها گفتم امشب به خونوادش خبر بدن درحالی که با پوزخند تمسخرآمیزی به من زل زده بود این را گفت چرا باید چنین کاری میکرد این هم از اولین حرکت عجیب آقای پرحاشیه درحالی که از تعجب و خشم چشمانم گرد شده بود گفتم :چرا؟ پیش از آنکه جوابی بشنوم ماشین را کنار پارک کرد و گفت الان میفهمی و پیاده شد بدون اینکه بخواهم بدانم کجا میرود شروع کردم به خواندن ادامه گزارش همه چیز دقیقا مطابق حرفهای تیموری بود هیچ اثری از قاتل در هبچ جای جنازه نبود ! همه چیز در ذهنم میچرخید از یک قتل احمقانه ناشی از احساسات تا یک پارانویای عجیب تقریبا مطمن بودم حرفهای تیموری درست است و با یک جانی به تمام عیار طرفیم از سویی دلم میخواست اشتباه کرده باشد در همین افکار بودم که وارد شد و یک بسته کاغذی به من داد !چندعکس که گویا مربوط به مقتول بود اکثرا دسته جمعی و چند عکس تکی پسرها و دخترهایی که به نظر میرسید همکلاسی ها و دوستان مقتول باشند و بعد هم ادامه داد:-اینا عکسهای مهمیه تو گوشی موبایلش بود یه نگاهی بهشون بنداز آدمها رو به ذهنت بسپار قراره بریم دانشگاه برای پرس و جو فقط حواست باشه سرور مشفق کشته نشده بلکه ناپدید شده...دیگر طاقت نیاوردم با لذتو آب و تاب خودنمایی کند و تصور کند نبوغش را به رخ میکشد دیگر خبری از آرامش صبح نبود گفتم:-میشه قبل از اینکه نبوغتون رو به رخ من بکشید بگید دقیقا داریم چیکار میکنیم شاید کمی فقط کمی بفهمم -جسد نزدیک دانشگاه پیدا شده از طرفی مقتول به قاتل اعتماد داشته که گذاشته اینقد بش نزدیک شه تا بتونه چیزی بهش تزریق کنه مشفق خونواده پول داری نداره چیزی هم ازش دزدیده نشده حتی گوشی موبایلش پس انگیزه قاتل مادی نبوده آدم هم برای کشتن یه غریبه انگیزه نداره حداقل اگر آدم باشه نداره دختره هم تهرانی نیست قاعدتا حلقه اول دوستاش به همون دانشگاه ختم میشه پس منطقی ترین راه اینه بریم دانشگاه بقیه اشم رسیدیم برات توضیح میدم......پایان قسمت دومC00p3RC00p3RTue, 03 Apr 2018 05:28:38 +0430https://virgool.ir/@sajadcooper/paberahnedarjahanam-gapmvujy1mwe5 بار زنگ ساعت به گوش رسید احتمالا ساعت 5 شده است تنها راه تشخیص روز از شب زنگ های ساعت بود و نور نحیفی که از میان پرده های ضخیم اتاق به چشم میخورد گاها پیش آمده بود تمام شبانه روز را پشت همین میز در حال نوشتن و فکر کردن و مقایسه باشد این بار فرق داشت همه چیز کش می آمد بی نتیجه ادامه پیدا میکرد و همه چیز مانند دود سیگاری که بر لبش بود لحظاتی بعد از پدیدار شدن محو میشد پرونده عکس اسکن های اثر انگشت همه جای دیوارها را پر کرده بود ! طبق معمول بازهم بن بست گره این معما با دندان هم باز شدنی نبود! دقترچه اش را باز کرد دقیقا نمیدانست برای بار چندم ولی تصمیم گرفت باز هم تمام اتفاقات را از روز اول مو به مو بنویسد و بخواند و بخواند و بخواند شاید جواب سوال لابلای یکی از روزها بین یکی از عقربه های ساعت گیر کرده باشد! فندکش را برداشت سیگار بعدی روشن شد حس میکرد بدنش پشت میز خشک شده خدا میدانست چندساعت به همه چیز زل زده بود از جایش بلند شد دوقدمی به سمت پنجره رفت هوای اتاق به ریه هایش فشار میآورد پنجره را باز کرد پاییز نزدیک بود رنگ زرد درخت خانه پدری فضا را از همیشه دلگیر تر کرده بودکمی هوای تازه تنفس کرد چند دقیقه بعد دود غلیط سیگار جایش را به هوای تازه درون ریه ها داد .....تمام کسانی که 8 صبح یکشنبه 9 اردیبهشت 1396 در اداره دهم آگاهی تهران بزرگ بودند ستوان یکم حمید صادقی را در پراسترس ترین روز کاریش از زمان فارغ التحصیلی در دانشگاه افسری می دیدند سالها تلاش و سابقه درخشان بالاخره نتیجه داد آن هم چه نتیجه ای قرار بود با عجیبترین فرد درآن ساختمان همکار شود..مدام زیرلب میگفت عجب اتفاق خوبی و هربار ترسش از اتفاقات پیشرو بیشتر میشد. یک مرد سی وچندساله که حالا با آن حجم از استرس کاری که تجربه کرده بود چندسالی مسن تر به نظر میرسید. کت و شلوار سیاه رنگش روی یک پیراهن سرمه ای از همیشه قدبلندتر و با ابهت تر نشانش میداد موهای پرپشتش را تا حد ممکن کوتاه کرده بود به امید اینکه سفید شدن شقیقه اش کمتر به چشم بیاید و یک عینک بدون فریم با شیشه های کشیده اورا بیشتر شبیه به یک متخصص پشت میز نشین یا یک پزشک متخصص نشان می داد تا یک کارآگاه جوان قدمهایش محکم و با صلابت بود گویی میخواست با محکم قدم برداشتن به خودش قوت قلب دهد سالها برای این روز تلاش کرده بود اما حالا مجبور بود با تیموری کارکند شنیده بود بارها پا برهنه در ساختمان اداره قدم میزده یکبار دستیارش را در یک مسیر فرعی حوالی ورامین با تهدید اسلحه پیاده کرده بود بیچاره پلیس جوان دوساعتی در گرمای تابستان راه رفته بود تا به جاده اصلی رسیده بود شایعات و حاشیه های عجیبی اطراف نام تیموری میچرخید از جاسوس ها و خبرچین هایش در همه جای شهر گرفته تا خشونتی که معمولا برای به کرسی نشاندن حرفش استفاده میکرد. صادقی هرچه فکر میکرد دلیلی برای نگرانی و شکایت و گله نداشت چهره بشاش و خنده رو اخلاق منعطفش همیشه زبانزد بود اما این بار او هم نمیتوانست با آرامش رفتار کند.بک نفس عمیق دو ضربه ارام به در صدایی بم و خشن از سوی دیگر به گوش میرسد-بفرماییددر به ارامی باز و سپس بسته شد گویی محمدرضا تیموری آنچنان به وایت بردش زل زده که فراموش کرده چند لحظه قبل کسی وارد شده است صدای حمید که گویی توانسته با استرس و فشار شرایط جدید کنار بیاید محکم و مصمم است :-حمید صاد..-میدونم کی هستی منتظرت بودم بهت نمیاد آدم بی نظمی باشی روز اول کاریت 3 دقیقه تاخیر داشتیبالاخره نگاهش از را از صفحه سفید پر از نوشته برمی دارد چشمان نافذ تیموری مانند شمشیر بروی حمید فرود می آیند از پیراهن آبی نامرتب و کمی چروکش میتوان حدس زد شب گذشته را در دفتر سپری کرده کت طوسی رنگش به بدترین حالت ممکن روی چوب لباس گوشه اتاق دهن کجی میکند با این حال گویی میتواند تا سالها باهمین انرژی سخنرانی کند و از سرتاپای هرجنبنده ای ایراد بگیرد آن هم درحالی که بدون جوراب درگوشه ای به یک وایت برد کثیف زل زده صحبت از نظم و دیسیپلین برای آدمی که پا برهنه در محل کارش قدم میزند کمی عجیب به نظر میرسد موهای جو گندمی اش همچنان صاف و مرتب بودند ولی صورت درهمش همیشه باعث میشد در اولین برخورد دیگران فکر کنند هرگز در زندگیش لبخند نزده قبل از اینکه دهان حمید برای هرحرفی باز شود اخم های تیموری باز شد و با یک لبخند زوری گفت:-بیا اینجا که خیلی کار داریم و دلم میخواد بدونم چی تو چنته داری که همیشه تعریف و تمجید تحویلت میدنچشمانش باز هم برگشت به سمت وایت بردچند لحظه بعد حمید درکنار تیموری ایستاده بود و تلاش میکرد تا از نوشته های درهم و برهم روی تابلو چیزی دستگیرش شود ولی چیزی بیشتر از دانشکده شیمی و امیر آباد و چند اسم چیزی نفهمید هنوز هم پاهای برهنه تیموری جذابتر از کلمات بی معنی روی تابلو به نظر میرسیدند که رشته افکار حمید با صدای تیموری این بار آرام تر از قبل ولی همچنان بم و محکم دریده شد-پاهام باس خنک باشه که بتونم فکر کنم...هوا این روزا به سمت گرما ....گویی چیزی فهمیده باشد جمله اش را نیمه تمام رها کرد به سمت کفش و جورابش در گوشه اتاق رفت در همین حال گفت :اون گزارشها و کاغذهای رو میزو با خودت بیار تا ماشین وقت داری یه نگاه بندازی بهشون........پایان قسمت اول!C00p3RC00p3RMon, 02 Apr 2018 05:07:26 +0430