https://virgool.ir/feed/@saiareos95ته تغاری پاییز????? ( مجموعه ی دل گرفته )fa2026-11-11 14:48:06https://files.virgool.ir/upload/users/486821/avatar/wCZ2Fm.jpeghttps://virgool.ir/@saiareos95https://virgool.ir/@saiareos95/دل-گرفته-انتقام-sipvqpjdyqw2طلوع کن !طلوع کن ؛ مانند خورشید ، مانند نوری از دل سیاهی ، بگذار وجودت آرام و حضورت طوفانی باشد ! فرار نکن ، تسلیم نشو ، جنگ به پا کن و نابود کن ، برهم بریز برنامه های قوم ظالمین را ، حسرت آمال و آرزوهایشان را بر دلشان بگذار ، دلهایشان را نابود کن ، بشکن و زخمی کن ، انتقام دل شکسته ات ، کودکی بر باد رفته ات ، آرزوهای دفن شده ات ، عشق بی سرانجامت ، انتقام تمام دردهایت را از آنها بگیر ، انتقام کمک میکند تا به آرامش برسی ، تا بتوانی ادامه دهی ، تا موفق شوی!ShakShakMon, 21 Dec 2020 14:28:28 +0330https://virgool.ir/@saiareos95/گل-غمگین-پاییزی-kqkfhfhjnm7eامروز یکم دی ماه سال ۹۹ ، هرچند دل خوشی از این سال ندارم اما او هم چندان گناهکار نیست ، دلیل آن همه سختی که کشیدم ، پانزده سالگی نحسی بود که آتشش دامنم را گرفته بود میگویند سالی که نکوست از بهارش پیداستآری درست میگویند ؛ پانزده سالگی من با غم و گریه شروع شد و بعدها حتی خیلی غمیگن تر شدم ؛ این زندگی طوفان هایش را در این سال پی در پی به سویم روانه میکرد و غم حتی مراعات سن کمم را هم نکرد چنان کوبید و رنجاند و شکست و سوزاند که گویی میخواهد شمشیری برّان بسازد تا اگر دست زمانه به سویش دراز شد قطعش کند!آری آهن آبدیده میدرخشد ؛ چه رسد به آهنی که پانزده سال فرایند شمشیر شدن را متحمل شده!من الماسی هستم که درخشش صاطعم از غار هم فرارتر میرود و چشم خورشید را کور کرده است! آری... من الماسم!هرچه بگویم حق مطلب را ادا نمیکنم ؛ متاسفانه رنج وصف شدنی هست اما درک شدنی نیست ؛ آخر هر کس به گونه ای رنج میکشد!پس از آن همه سختی شب قبل تولد شانزده سالگی ام بود ؛ یعنی من پانزده سال را پشت سر گذاشتم و خود را به ساحل امن شانزده سالگی رساندم و این سال شروع خوبی برای من رقم زد هر چند که دلم میخواست تا قیام قیامت گریه کنم زیرا که امسال پدرم را کنارم نداشتم!امیدم ، آرامشم ، سرمایه ی پانزده سال زندگی ، کسی که قرار بود در کنارش به آرزوهایم برسم ، کسی که بلندپروازی ام را ، سربلندی ام را مدیون او هستم ؛ او هدفی برای من باقی گذاشت تا برایش زندگی کنم ؛ او زندگی ام را از بی هدفی و کم خواهی نجات داد و به من بال هایی بخشید که با آنها به آرزوهای دور پرواز کنم ؛ هرچند بعد از فوت او حس کردم بالهایم را از من ربودند اما روزن امیدی در دلم شکفت و آن را مدیون مادرم هست که اگر نبود ؛ زندگی ام به پایان رسیده بود؛ من با این روزن امید در دلم نور کمی را حس کردم که به سیاهی غم درونم نفوذ کرد و من اکنون با روزنی از نور و امید میجنگم تا سیاهی را محدود کنم در گوشه ای از وجودم ؛ آخر میدانی به این غم ها رو که بدهی ؛ زیاده خواه میشوند و بر روح و جانت تازیانه میزنند و من این رنج را نمیخواستم!در آن روز های غم و سختی ؛ زمانی که انسان ها حاضر نبودند نیمه ی تاریک وجودم را تحمل کنند ؛ گوشی همراه من بود! به همین دلیل به کمپین #روایتگر باش پیوستمشنیده ام که میگویند بهترین همدم مادر دخترش است من با تمام وجود این جمله را حس کردم ؛ گوشی همانند دختری دلسوز و مهربان همراه من بود ؛ غمیگن که بودم با آهنگ هایش دلداری ام میداد و با گوش سپردن به حرفهایم آرامم میکرد و من افتخار میکردم که دختری اینچنین مهربان دارم!اما ؛ گاهی دلم میخواست که من حرف بزنم و او بنویسد اما نت نداشتم ، گاهی هم دلم میخواست با قلم بنویسم و او ذخیره کند اما قلم نداشتم ، گاهی هم که بیرون ازخانه شارژش تمام میشد مثل فرزند مرده ها به این در و آن در میزدم بلکه شارژی پیدا شود؛ اما خب ، فرزندم است ؛ دختر خوشکلم ؛ هیچکس از فززند خودش خسته نمیشود!ShakShakMon, 21 Dec 2020 08:32:44 +0330