https://virgool.ir/feed/@sahbaeeamirfa2026-11-11 15:55:57https://files.virgool.ir/upload/users/488103/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@sahbaeeamirhttps://virgool.ir/@sahbaeeamir/مرده-بدمزنده-شدم-zmin66uzsrzcسامسونگ پیشنهاد کرد اینجا بنویسم و من طبق معمول دلم نخواست که با انگیزه ی خارجی بنویسم.اما بعد از کشمکش‌هایی تصمیم گرفتم که برای انگیزه‌های درونی از این روزهای کرونایی و تاثیر گوشی بر کیفیت زندگی و داستان مرگ و زندگی ام بگویم.حدودا ۳ماه پیش بود که گوشی‌ام را مثل همیشه قفل کردم تا با غُر های مادرم مواجه نشوم:"موقع شام گوشی‌ رو جمع کن".بعد از شام چندین بار دکمه‌ی پاور را فشار دادم اما هیچ اتفاقی نمی‌افتاد.با اینکه مطمئن بودم شارژ گوشی کم نبوده،خودم را گول زدم که تنها کاری که برای روشن کردن گوشی باید بکنم،رفتن به اتاق و به شارژ زدن آن است.وقتی گوشی را به شارژ زدم و حتی چراغ شارژ شدن روشن نشد،فهمیدم که کار تمام است.و تمام بود.۲ماه در این شرایط برگزاری کلاس های آنلاین و همفکری های آنلاین و برنامه ریزی های آنلاین و ارتباطات آنلاین و زندگی آنلاین،بدون داشتن گوشی در این دنیا رها شده بودم.با اینکه خوبی های غیرقابل انکاری هم داشت اما احساس می‌کردم که دیگر عضوی از جامعه‌ی انسانی نیستم و نمی‌توانم حتی حداقل های زندگی را انجام دهم.روزهای سرشار از احساسات منفی و غم‌های بی‌شمار و احساس عقب افتادن از زندگی و دیگران.در این شرایط اقتصادی خرید گوشی جدید سخت بود و برای من که یا بهترین را می‌خواستم یا هیچ،خرید یک گوشی میان رده با قیمت های چند برابری نسبت به گوشی قبلی،سخت و دردناک بود و همین تصمیم خرید گوشی جدید را به تعویق می‌انداخت.من که زیاد علاقه‌ای به مصرف گرایی ندارم هم نمی‌توانستم از خیر امکانات پرچم‌داران سامسونگ بگذرم و حتی اگر آگاهانه آن‌ها را نادیده می‌گرفتم،در خواب s20 در دست داشتم و مشغول گرفتن عکس بودم...اما نهایتا ۲ماه دوری از درس و کلاس و دوستان و نداشتن امکان ثبت لحظاتِ -هرچند انگشت شمارِ- لذت‌بخش آن روزها،مرا وادار به خرید گوشی کرد.لحظه ی رسیدن گوشی با پست،یکی از شیرین ترین و هیجان انگیزترین لحظات چند ماه گذشته بود.متاسفانه یا خوشبختانه در خانه تنها بودم و با هیجان و ولع خاصی گوشی را از جعبه درآوردم و بدون نیاز به پنهان کردن هیجانِ در دست گرفتن یک گوشی جدید و بعد از زدن دور افتخار در خانه،آن را روشن کردم و از همان تماس تستی که زدم،فهمیدم که به زندگی برگشته ام.حالا،هرچند که پرچم‌دار به دست نگرفته ام،می‌توانم با دوستانم صحبت کنم.می‌توانم(یا شاید گوشی می‌تواند!) فاصله ها را کم کند.آن هم در این روزگاران که مهاجرت و مسافرت بخشی از زندگی انسان‌ها و ایرانی‌ها شده.کتاب بعدی که می‌خواهم بخوانم را انتخاب کردم،برای کتاب قبلی که خواندم ریویو نوشتم،کلاس های دانشگاه را شرکت کردم و بارها ویدئوکال با دوستانم برقرار کردم.هرچه فکر می‌کنم بیشتر کارهای مثبت این روزهایم در ارتباط مستقیم با گوشی بوده:ثبت خاطره ی دیدن دوستانم دو روز پیش که شاید چند ماه دیگر هیچکدامشان اینجا نباشند،شرکت در کورس آنلاین "افزایش آمادگی فردی در برابر بلایای طبیعی"که امیدوارم هیچ‌گاه نیاز نباشد از آن استفاده کنم اما با سیل و زلزله های سال‌های اخیر بعید می‌دانم،خواندن پیام‌های تبریک تولدم که مصادف با بلندترین شب سال است و حتی هماهنگی برای دیدن کسی که دوستش دارم در این روز...نمی‌دانم عنوان این کارها می‌تواند تاثیر آن‌ها را در زندگی من نشان دهد یا نه اما خودم می‌دانم که هرکدام،چه عمقی در زندگی من دارند.حالا من،با این پرچم‌ندار خودم همچنان زنده ام و زندگی می‌کنم.صدای عادل فردوسی‌پور را می‌شنوم و لایو های شب یلدا را نگاه می‌کنم و نزدیکم.یا شاید باید بگویم "نزدیکتر" ام.و اگر بپرسید نزدیک‌تر به چی،شاید بگویم نزدیک‌تر به زندگی.اما تفسیر درست آن فقط همین "نزدیک‌تر" بودن است و بس.شاید خیلی وقت ها فکر کنیم که گوشی‌ها مارا از هم دور می‌کنند یا تصور کنیم که اگر گوشی نداشتیم زندگی بهتر بود.نمی‌گویم که این‌ها درست یا غلط هستند اما می‌خواهم بگویم که تصورات معمولا منطبق بر واقعیت نیستند.و من تجربه کردممنمرده بدمزنده شدم...#روایتگرباشamir sahbaeeamir sahbaeeSun, 20 Dec 2020 20:29:44 +0330