https://virgool.ir/feed/@saharjahanian1991fa2026-11-11 16:15:51https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@saharjahanian1991https://virgool.ir/@saharjahanian1991/دلتنگی-و-شکلات-lwcolzk3torqدلتنگی یعنی چی؟ چیزی که بهش نیاز داریم اما دیگه در دسترس نیست.دلتنگی وخیم تر میشه وقتی میفهمی یعنی هرگز نداشتن.نداشتن خیلی چیزا تو این زندگی عادیه جزیی از ماجرای بی رحم زندگیه اما نداشتن چیزی که خیلی دوستش داشتی خیلی تلخ تره و غیرقابل پذیرش طوری که هیچ کس نمی فهمه چی میگی.برای خواهرم میگم یک جوری به من نگاه میکنه که این چی داره میگه!دلتنگی یک شبه نمیاد کم کم سرباز میکنه و راه خودش پیدا میکنه و چیزهایی ازت فوران میکنه مثل گدازه های اتشفشان که اصلاً و ابداً فکرشم نمی کردی.از پاییز پارسال جوونه های این جداافتادگی و دلتنگی از خاک بیرون زد.امروز موعد روانپزشکم بود و گفت فعلاً به پایداری نرسیدی ولی بهتری حداقل تا بهمن باید مصرف کنی به حرفش گوش میدم چون بر خلاف روانشناسه دکتر خوبیه.تابستان امسال عجیب امسال دربارش توی پست قبلم گفتم.یکی از دلایل مراجعه ام بند نیامدن گریه هام بود طوریکه آخرای شهریور  چشمام مه آلود بود، خسته و بی جون..و بعدش آرامبخش خواب خواب خواب.امروز از آقای دکتر پرسیدم آقای دکتر جدای از همه چیزا که گفتم من درونم پر علامت سواله ؟ چرا اینجوری شدم؟هیچکس نمیتونه جواب سوالای منو بده ...اصلاً این همه اشک کجا جمع شده بود من تا حالا تو زندگیم همچین چیزی تجربه نکردم.دکتر گفت: دلت شکسته بوده.دلم که شکسته بود.اولش دلم شکست بعدش دلشکستگی دیگه مهم نبود.شاید من سوگواری کردم .سوگواری برای نداشته هامبرای نرسیدن هامبرای خیلی چیزام.اون زمان که من دانشجو بودم نمی دونستم باید چکار کنم؟ باید درس بخونم؟ باید کار کنم؟ باید از دوران دانشجویی لذت ببرم.تلاش برای بقا بود اینکه سنوات نخوری.دفاع کنی تا اخراج نشی.سر کار بری چون دیگه غرورت اجازه نمیده از خانواده پول بگیری.فرصت سوگ نداشتمهمه چی رو دور تند بود.نه فقط برای من بلکه برای خیلی ها همین‌ بوده و هست.خیلی چیزا می خواستم نشد یا شاید قرار بود نشه به قول خیلی ها قسمت نبوده.یادمه خودمو سرکوب می کردم بعد اینکه کلاس های درسیم تموم شد دیگه پام توی ساختمان تحصیلات تکمیلی پژوهشگاه نذاشتم مگر برای کارهایی که بایدی بود.حتی به دوستام می گفتم: غذای منو از سلف میارید چندباری آوردن بعد گفتن سخته دستمون درد میگیره، ترجیح می دادم خودم آشپزی کنم اما توی سلف نرم.برای جلسه دفاعم کلی اصرار کردم دفاع منو توی اتاق دفاع طبقه آخر نندازید من ساختمان دیگه می خوام دفاع کنم تا آخر قبول کردن.اون موقع نمی دونستم چرا ؟ واقعا نمی دونستم. فقط در حال فرار بودم یکسری کارها مو به مو دقیق طبق رسپی انجام می دادم اما مثل مسخ شده ها نمی دونستم‌چرا؟اما الان می فهمم چرا؟!فقط از اونجا فرار می کردم کم کم شروع کردم توی ذهنم اون دوران پاک کردن.اما تو همین تابستان با دوستم رفتم پژوهشگاه ساختمان کریمخان.رفتم طبقه پایین که سلف بود اما در بسته بود و قفل.مثل گذشته که قفله در سلفم قفل بود. بغضم قورت می دادم که دوستم نفهمه چون واقعاً نمی خواستم یکبارم برای اون بگم بعدم اونم بهم یجور نگاه کنه که این زده به سرش؟بعد بیشتر حرصم بگیره بیشتر احساس خفگی کنم.به بهانه معرفی و خاطره بازی بردمش و اونم گفت جای بامزه و دنجیه چقدر نگهبانی و آدمای اینجا مهربونن.واقعا مهربون بودن و  مثل گذشته چون هوا گرم بود هوای مارو داشتن و به ما آب خنک تعارف کردن همون جا یکی از آقاهایی که اون زمان کارای سلف انجام می داد اعلامیه اش به تابلو بود ازشون پرسیدم چرا فوت شدن؟ با احساس تاسف گفت: چرا همه آدم ها فوت میشن اینم مثل بقیه.همیشه آدم میخواد دلیلی بیاره برای نبودن ها. برای اینکه فکر کنه مرگ قابل کنترله و سراغ  کسی که مراقب خودشه نمیره و یک حرف نسنجیده زدم و گفتم: بخاطر اضافه وزنش فوت شد؟مشخص شد دلیل مرگ همکارش نمیخواد بگه.سکوت کرد منم با خودم گفتم: دنبال چی میگردی؟حتماً نمیخوان بگن حالا به هر دلیلی.ازشون خدافظی کردیم و رفتیم سمت مترو.توی مسیر تصمیم گرفتیم بریم کتابفروشی ثالث. چندتا کتاب خریدیم . کتابای من جنایات و مکافات،قمار باز، زوربای یونانی و اندیشه های مارکس و دوستم چتد تا کتاب برداشت یکیش کتاب ابله بود بقیش دقت نکردم.وقتی دید کتاب قرمز رنگ مارکس برداشتم گفت: وای سحر نه! نکنه تو هم میخوای مثل علی بشی؟ گفتم: اتفاقا آره.گفت : نه تروخدا.و اونجا یکم ازون غم کم شد و خندیدیم اما چرا باید اینجوری می شد؟ مقصر کی بود؟ ریشه ی این نداشتن ها چی و کی بود؟اولیش خودم بودم چون خودم نبودم.فرصت تجربه کردن از خودم گرفتم.شاید منفعل بودم و جسارت انتخاب نداشتم خیلی جاها میگن آدمارو از روی انتخاب هاشون بشناس.انتخاب هر چیزی درون تو فاش میکنه و امان از روزی که انتخاب کردن بلد نباشی حرف رک و صاف زدن بلد نباشی.  من خیلی شکلات دوست داشتم و دارم وقتی بچه بودم می رفتم مهمونی قبلش مامانم باهام قول و قرار می ذاشت که بار اول برنداری اگر اصرارت کردن بردار تازه اونم یدونه.یکبار رفتیم عید دیدنی من خیلی کوچیک بودم جلو من آجیل تعارف کردن منم قاشق آجیل برداشتم و ظرفم لبریز کردم دقیقاً همونجا بابام گفت:ببخشید بچه است! و رفت ظرف منو خالی کرد تو ظرف بزرگه و چند تا تخمه و چیزای غیرجذاب آجیل برام ریخت تو کاسه ی من.من حس بدی بهم دست داد وقتی برگشتیم تو راه گفت: نباید خونه دیگران اینقدر آجیل برداری زشته مگه اینکه خودشون با اصرار ظرفت پر کنن.من تا چند سال پیش هم فکر می کردم اینجوری باید باشه اصرار و تعارف یعنی احترام.اما همین چیزا میبینی تو زندگیت مسیرتو تغییر داده.سر خیلی از مسائل توقع داشتم منو اصرار کنن مثلاً دعوتم کنن بار اول بگم نه ببینم اصرار میشم یا نه ؟نمی دونم تعارف خوبه یا نه اما توی این سن فهمیدم تعارف معنیش برای شخص من یعنی دروغ.یعنی یک چیزی میخوای بعد الکی یجوری نقش بازی میکنی که نمیخوای؟این بنظرم اصلاً درست نیست.مثلاً خیلی جاها خیلی چیزا رو خواستم اما از خجالت، ترس و همون تربیت حرف دلم نزدم.خب اصرار برای من نوعی شاید جذابه اما طرف مقابل چی ؟خب آدم ها هم غرور و شخصیت دارن.بعدشم تو دل تو نیستن بفهمن چه خبره..چه می دونن تو توی ذهن و زندگیت چه خبره!فقط اولین چیزی که تو سر آدم سالم میاد اینکه حتماً نمی خواد.حتماً شکلات دوست نداره.اصلاً شکلات دوست داری کسی تعارفت هم نکرد،  خب چه اشکالی داره بگی میشه به من شکلات بدید شاید اومدیم و دیگه قحطی شکلات اومد مرزها بسته شد و دیگه شکلات وارد نشد حالا هی افسوس فایده ای داره؟ یا اصلا طرف گفت: نخیر من شکلات به تو نمیدم دیگه با خودت میگی حرفم زدم ولی دیگه توی گرداب نمیفتی!الان من برم یقه مامانمم بگیرم محاله بپذیره که یکی از علت های شرایط کنونی من  توی همین تربیت بوده. میتونم حدس بزنم چی میگه.میگه نه و دیگران مقصر می کنه و بعد هم تعمیمش میده به قسمت و بعد هم شاید بگه شاید شکلات خورده بودی الان مرده بودی مثل سفید برفی و سیبی که خورد  و خدا چون تو بچه ی منی دوست داشته .البته مامانمم شاید بی تقصیر باشه چون اونم اینجوری تربیت شده و شهر همدان که من توش بزرگ شدم، تعارف  نوعی آداب و رسوم و احترامه که من دیگه بهش اعتقادی ندارم.الان یکم بهترم و آروم تر. خیلی سخت بود اما منو با خودم مواجه کرد و پشیمون نیستم بلکه به چند دلیل قشنگ خوشحالم.خیلی چیزا برام معنی جدیدی پیدا کرده مثلا حق دادن به خودم.مثلاً اگر شکلات خواستم بگم شکلات می خوام. می خوام گذاسحر جهانیانسحر جهانیانFri, 06 Nov 2026 07:56:50 +0330https://virgool.ir/@saharjahanian1991/عصر-جمعه-و-فیلم-لیلا-tobnjdjelmpwجمعه عصر اوایل خردادماه بود به شدت حوصله ام سر رفته بود. تصمیم گرفتم خودم را سرگرم کنم و فیلم لیلا مهرجویی را برای دیدن انتخاب کردم. حال و هوای فیلم های مهرجویی را خیلی دوست دارم بنظرم چقدر خوبه که فیلم ها هستند و لحظات گذشته را ثبت می کنند تو در زمان سفر میکنی و بیاد می آوری چقدر دلتنگ روزهایی هستی که دوست داشتی زودتر تمام شوند. چقدر دلتنگ جاهایی هستی که فکر می کردی غلط هستند.خیلی اوقات مردانی هستند زن ها را از خود زن ها بیشتر بلدند؛ حس و حال امنیت و درک شدن را به زنان می دهند ،مردانی مانند داریوش مهرجویی که خالق اثری است که زنان را اگاه و بیدار می کند. دریافتی که من از فیلم داشتم این بود که یاد بگیر تا کجا سکوت کنی و از چه جایی به بعد طغیان کنی.یک جایی از فیلم حس کردم گاهی باید دست از کنترل کردن برداری و شخص را آزاد بذاری. وقتی فردی را آزاد بذاری و حس شرم بهش ندی و اجازه بدی کار خودش انجام بده بهتر می شناسیش بیشتر میفهمی این آدم تا کجا میره ته خطش کجاست گاهی با کنترلگری فرد را در رودروایسی قرار می دهیم و همین رودروایسی اجازه نمی دهد تو آدم مقابلت را درست بشناسی .جایی از فیلم هم تلنگر می زند بدان کجا سکوت را بشکنی و طغیان کنی.سکوت وقتی همیشگی باشد؛ افراد را گستاخ و وقیح می کند.علاوه بر تمام نتیجه گیری های مختلف و همزادپنداری با فیلم من با چیزی مواجه شدم که اصلا توقعش را نداشتم.من غرق در حال و هوای فیلم بودم خیابان های تهران در آن سالها حس و حال عجیبی داشتند. در جایی از فیلم علی مصفا و لیلا حاتمی از کنار پژوهشگاهی که من در آن فارغ التحصیل شدم رد شدند.همان جا من هم پرت شدم در گذشته در روزهایی که تازه به تهران آمده بودم من بارها از بزرگراه کردستان و برج های آ اس پ رد شدم دلتنگ شدم غمگین شدم اما نمی دانم چرا وقتی پژوهشگاه را از دوربین مهرجویی در سال ۱۳۷۵ در اون عصر جمعه دیدم؛ همزمان دنیا روی سر من بیشتر خراب شد.اولش از بهت و گیجی شروع شد هر چی جلوتر رفتم حالم بدتر شد. اگر بگم من صد شب نتوانستم بخوابم و تمام تابستانم را گریه کردم دروغ نگفتم.کاش به گریه و زاری و بی خوابی ختم می شد کار به روانپزشک و آرام بخش رسید از نظر دکتر اگر الان خوبم و رفتارهای غیرعادی تری انجام ندادم به لطف قرص ها و کمک آنهاست. چند جلسه است پیش روانشناس میرم و او سعی دارد به من بگوید من غیرعادی هستم بله در جامعه ی متحجر ایران حتی یک دکتر هم می تواند متحجر باشد و دلتنگی را غیرعادی بداند همه ی ما متحجریم دلتنگ شدن برای دوست ها مکان ها آدم ها در این دوره زمانه غیرعادی است ولی خشم ،کینه و کتک و ... عادی است!با اینکه هزینه جلسه بعد هم پرداخت کردم تصمیم گرفتم دیگر در جلسات شرکت نکنم چون که فکر می کنم من غیرعادی نیستم من هم حق دارم دلتنگ بشم و در عین حال قضاوت نشم درحالیکه من قضاوت شدم که غیرعادی و افراطی هستم!آن عصر جمعه و فیلم لیلا تمام شد و من فکر می کنم شاید قرار بود من این فیلم را ببینم من به سرنوشت اعتقاد دارم. من باید حوصله ام سر می رفت و آن فیلم را می دیدم و تمام حس های سرکوب شده ی خودم را بیرون می ریختم باید به جریان زندگی بیشتر اعتماد کنم و قدر آدم های زندگیم را بیشتر بدانم چون همانطور که حافظ میگه:فرصت شمار صحبت کز این دوراهه منزل چون بگذریم دیگر نتوان بهم رسیدنسحر جهانیانسحر جهانیانSat, 10 Oct 2026 20:39:03 +0330https://virgool.ir/@saharjahanian1991/رنج-و-دوپامین-ddsivw449ksuچند روز پیش دوستم که نام او هم سحر است زنگ زد و گفت: پنجشنبه میای بریم اُ پارک؟ دو تا بلیط دارم. من هم با ذوق قبول کردم. پنجشنبه صبح فرا رسید و سحر ساعت ۸ صبح سراغم آمد ازش پرسیدم: تو چی؟تا حالا اُ پارک رفتی؟ و در جوابم گفت: نه هیچ تصوری ندارم فقط می دانم از ساعت ۸ صبح بریم تا ساعت ۳ جنازه می شیم بیا دیرتر بریم. من هم قبول کردم و تقریباً ساعت ده و نیم به اُ پارک رسیدیم.بعد پارک کردن ماشین و سوار آسانسور شدن به ورودی رسیدیم و کارهای اداری ورود به پارک آخر الزمانی را انجام دادیم. باور کنید من یاد برزخ افتادم. راهروهای پهن با سقف کوتاه بدون هیچ تابلو راهنما رنگ های عجیب غریب و سرد داشتیم آماده میشدیم که وارد سرزمین آبی شویم با خودم گفتم: آیا ارزشش را داشت؟ روز پنجشنبه ی خودمان را در این سرزمین عجیب غریب سپری کنیم؟دیگر کار از کار گذشته بود چه روزی هم انتخاب کردیم پنجشنبه!وسایل را داخل کمد گذاشتیم .از پله های سرد طوسی رنگ بالا رفتیم و وارد سرزمین آبی شدیم. زمین سیمانی و خیس بود پابرهنه روی زمین سیمان ها به راه افتادیم .سمت راست حالت کودکانه ای داشت شبیه پارک بود در آنجا چرخی زدیم و مات و مبهوت مانده بودیم از این همه شلوغی و ازدحام از کجا شروع کنیم چند لحظه با خودمان فکر کردیم اصلا ما اینجا چکار می کنیم؟ این چه غلطی بود ما کردیم؟!مانند مرغ گیج دور خودمان می چرخیدیم. سحر گفت : بیا سوار اون سرسره بنفش بشیم . تا سرسره بنفش رفتیم چقدر پله بالا رفتیم تا به ورودی سرسره بنفش برسیم و بعد پشیمان شدیم هم نظر بودیم بر سر اینکه اوه صفش طولانی است بیا بریم سراغ سرسره سبز، برای سرسره سبز هم باز به این نتیجه رسیدیم برای قرمز هم برای نارنجی هم در نهایت سحر گفت : سحر باید طلسم بشکنیم و این رخوت تمام کنیم بیا صبور باشیم و اولین صف را شکست بدیم . باز سردرگم دور خودمان چرخیدیم که شکست طلسم را از کدام سرسره شروع کنیم. دوباره رفتیم سراغ سرسره بنفش بعد پشیمان شدیم آمدیم سراغ سرسره سفید راه ها را اشتباه می رفتیم همان جا بود که با خودم فکر کردم چقدر این پارک شبیه به این دنیاست.برای داشتن لذت و هیجان یک بازی باید رنج صف را به دوش بکشی. خیلی راه ها را نمیروی به هر دلیلی که برای خودت داری و این اصلا بد نیست هر آدمی بار اول است که دارد زندگی می کند مثل ما که بار اول بود به اُ پارک رفته بودیم. اولین سرسره سفید را انتخاب کردیم از همه ترسناک تر همین سرسره سفید بود یک لحظه با خودم گفتم من الان سکته می کنم ولی در همان افتان و خیزان بودنم و هیجانِ آمیخته با ترسم با خودم گفتم به این فکر کن فقط تو در این تونل سرسره ای هستی هر چی دلت میخواد میتونی تنهایی بگی و داد بزنی هیچکس هم نمی شنوه پس داد بزن و داد زدم خیلی خوب بود ارزشش داشت و در پایان سرسره با سرعت باورنکردنی مرا تحویل مامور کنار سرسره داد من یک لحظه فکر کردم شاید ورود ما به این دنیا از عالم الست همینطوری بوده خیلی سریع و بی اختیار.منتظر سحر ماندم واکنش او هم ببینم . او هم با سرفه ، خنده همراه با شکایت گفت : این چی بود سحر چرا تموم نمی شد حالم بد شد و هر دو با هم کلی خندیدیم همان جا بود تصمیم گرفتیم همه سرسره ها را با هر اندازه صفی که هست امتحان کنیم تقریبا همه را سوار شدیم من سرسره سفید و  بنفش را از همه بیشتر دوست داشتم .دیگر داشتیم از حال می رفتیم تصمیم گرفتیم یخ در بهشت بخوریم به سمت بوفه رفتیم یک هو صدای شیپور بلند آمد و همه سراسیمه می دویدند.این همه هیجان از شنیدن صدای یک شیپور اصلا عادی نبود ولی خیلی خنده دار بود محوطه خلوت شد همه رفتند داخل آب که موج های مصنوعی را حس کنند ما تصمیم گرفتیم قید این یکی را بزنیم چون نزدیک ۳۰۰ زن و بچه بلکه هم بیشتر هجوم به داخل آب بردند واقعا اعتماد کردن به آن آب دل شیر میخواست .سحر گفت: صدای شیپور مثل صدای شیپور توی فیلم got می مونه . منم گفتم: همه بهم میگن got  ببین ولی من تا حالا ندیدمش و بهم تاکید کرد حتما ببینش من سه بار تا حالا دیدمش.اون روز با خوبی و خوشی هاش تموم شد ولی موقع برگشتن سحر گفت من برای بار دوم دیگه برنمی گردم اینجا از من پرسید تو چی بازم میای؟منم گفتم شاید برگردم اما این دفعه یک روز خلوت تر‌.سحر جهانیانسحر جهانیانFri, 18 Sep 2026 16:15:13 +0330https://virgool.ir/@saharjahanian1991/دیوانگی-یا-عاقلی-wdnocmz4avfcچهار یا پنج سال پیش بود که با خواندن چند کتاب روانشناسی توهم زدم که من به این رشته علاقه مند شده ام. یکی از دوستان نزدیکم که حرف هایش را خیلی زیاد قبول دارم دقیقاً همان زمان گفت این کتاب ها را نخوان زرد هستند و من شنیدن این جمله برایم اصلا خوشایند نبود!ولی در خلوت خودم به حرفش فکر کردم و یک روز رفتم کتاب های درسی و آکادمیک روانشناسی خریدم که جدی شروع به خواندن کنم و در این رشته ادامه تحصیل بدهم بخشی از جذابیت اولیه از کتاب های روانشناسی زرد شاید در این بود که آسان و در عین حال جذاب بود. تصمیم به ادامه تحصیل در این رشته این حس را به من می داد که وقتی روانشناس شدی هم خودت را نجات می دهی و هم کمک ارزنده ای به اطرافیان دور و نزدیک می کنی و آنها را هم نجات خواهی داد چون بالاخره متوجه خواهی شد یا تو دیوانه ای یا آنها به هر حال این وسط پای یک دیوانه در میان است.یک کتاب را خواندم و کلافگی همه ی وجودم را گرفته بود فصل به فصل جلو میرفتم ژنتیک ، محیط ، خانواده و ...خوب شد به حرف دوستم گوش کردم و کتاب های مادر روانشناسی خریدم و خواندم متوجه شدم من در همان حد کتاب های زرد برایم کافی است اصلا بگذار من زرد باشم برایم اصلا اهمیتی ندارد. من فکر می کنم هوش مصنوعی هم تا حد زیادی شبیه به همین روانشناسی غیرزردِ آکادمیک است.با توجه به توصیه و تعریف و تمجید دوستان از کلود و چت جی بی تی و ... من هم این خریت را کردم و وارد گفتگو با این عاقلِ سریع شدم. مگر می شود یک ربات اینقدر فضول و در عین حال نچسب باشد! هر چه بیشتر حرف زدم بیشتر پشیمان شدم اصلا اسم غلطی برایش انتخاب کردند هوش مصنوعی اسم مناسبی برای این دل سنگ عاقل نیست اگر از من می پرسیدن اسم منتخب تو برای کلود یا دوست و رفقای همتایش چیست؟من می گفتم دل سنگ مصنوعی بهترین گزینه است. شاید بهتر است اعتراف کنم آن دیوانه وسط زندگی اطرافیانم خودم هستم .بله من دیوانه هستم و فکر میکنم در این زندگی کمی دیوانگی ضروری است. سحر جهانیانسحر جهانیانSun, 06 Sep 2026 17:15:21 +0330https://virgool.ir/@saharjahanian1991/رنوی-از-حال-رفته-و-صاحب-دکه-cimxxunzmhdiخیلی خوشحال بودم و هیجان عروسی در من سیزده ساله خیلی زیاد بود. عروسی پسردایی بابام دعوت شده بودیم هم ذوق رفتن به عروسی را داشتم هم آمدن به تهران. اون موقع جاده ساوه- همدان نبود و ما از جاده قدیم تهران- همدان حرکت کردیم لحظه به لحظه که راهو طی می کردیم من خوشحال تر می شدم. تهران شهر پرشور و هیجانی که ما در حال نزدیک شدن بهش بودیم تصوری از تهران نداشتم الان که فکر می کنم لحظه ها، جاده حتی خوده ما هم یجور دیگه ای بودیم. الان که به اون شبی که در حال رفتن به تهران بودیم فکر میکنم سوار ماشین نبودم انگار سوار یک پر بودیم که به یک خط نورانی نزدیک و نزدیک تر می شدیم. تهران از دور می درخشید و بابام همون موقع گفت اون دریای نور میبینی اون تهرانه.عروسی برگزار شد و خیلی هم خوش گذشت. موقع برگشتن عمه هام گفتن با هم همسفر بشیم تا توی جاده تنها نباشیم. اونا یک رنو سفید داشتن و ما هم یک پیکان تاکسی داشتیم. اضافه شدن همسفر تلخی راه برگشت بنظرم کم می کرد. همیشه رفتن شیرین و برگشتن سخته. دختر عمه و پسر عمه ام تقریباً هم سن ما بودن. همسفر شدنمون تو راه برگشت منو به ذوق آورد. ما تو ماشین خودمون بودیم و همش پشت سرم نگاه می کردم نکنه گمشون کنیم رنو سفید هم قدم با ما میومد گاهی با سبقت گرفتن از کنار ما اونقد دست میزدن و می رقصیدن که من فکر می کردم کاش تو ماشین اونا بودم بعد به خواهرام میگفتم بیاید از کنارشون که رد شدیم تلافی کنیم و برقصیم و شلوغ کنیم مسابقه شروع شد هر بار که از کنار هم رد می شدیم اونقدر هیاهو می کردیم که توی عروسی اینقدر هیجان به خرج نداده بودیم . به آب گرم قزوین رسیدیم تصمیم گرفتیم از دکه چای بگیریم و فلاسک پر کنیم. مامانم همون موقع گفت : این صاحب دکه را نگاه کنید چقدر احتمال داره دورباره ما این آقا را ببینیم؟ و زد زیر خنده. یکم جلوتر رفتیم تا اینکه رنو از نفس افتاد مسافران رنو پنج نفر بودن و ما هم پنج نفر. با هل دادن رنو را به کنار جاده هدایت کردیم. بابام سعی کرد درد رنو را دوا کند اما رنو خیال بیدار شدن نداشت. شب بود و همه بهت زده بودیم. هوا سرد بود و لحظه به لحظه سردتر می شد. پیکان بود و رنوی از حال رفته با ده نفر آدم. تصمیم بر این شد مسافران رنو سوار رنو شوند و پیکان بیمار را بکسل کند. نمی شد وسط جاده بیمار را رها کنیم تنها راه چاره کمک گرفتن از صاحب دکه بود که فکر می کردیم حداقل حالا حالاها او را نخواهیم دید.صاحب دکه گفت: تعمیرگاه ها الان بسته هستند و صبح باز می کنند. به این نتیجه رسیدند شاید ماشین جوش آورده رنو را سیراب کردند و بیدار شد دوباره جان گرفت همه خوشحال بودیم که قضا بلا از سرمان رد شد.به راه افتادیم از دکه که دورتر شدیم روز از نو روزی از نو! نه مثل اینکه در طالع ما نوشته شده بود شما قرار است یک مرد که صاحب یک دکه در آب گرم قزوین است را سه بار در یک شب پاییزی ملاقات کنید.بله دوباره برگشتیم و من خوشحال بودم دوست داشتم این شب تمام نشود خرابی رنو سفر را کش دارتر می کرد. دوست داشتم هزار بار دیگر صاحب دکه را ببینم به ظاهر خودم را ناراحت نشان می دادم اما خوشحال بودم که در حال یک ماجراجویی هستم. اگر رنو خراب نشده بود ما لاان خانه بودیم اما رنو با به خواب رفتنش می خواست این سفر تمام نشود. افکر کردیم این دفعه هم همان دفعه است ولی نبود هر چقدر آب به خورد رنو دادند حالش جا نیامد که نیامد . ماشین را به صاجب دکه سپردیم سوییچ هم تحویلش دادیم. قرار بر این شد عمه هایم و شوهر عمه ام با اتوبوس بیایند و دختر عمه و پسر عمه با ما و فردا صبح شوهر عمه ثانی که صاحب رنوی بیچاره بود و در کرج کار میکرد را مطلع از وضع بوجود آمده کنیم تا خودش را به آب گرم قزوین برساند و خاکی تو سر خودش و رنو بکند.در راه برگشت همه خوابیدیم به غیر از پدرم که رانندگی می کرد، به در خانه رسیدیم مادرم بیدارم کرد هم خوشحال بودم هم ناراحت. خوشحال از اینکه دو تا مهمان داریم و ناراحت از اینکه آن شب تمام شد.#دنده عقب به گذشته#رانندگی# جاده#دنده_عقب_با_اتو_ابزارسحر جهانیانسحر جهانیانWed, 12 Nov 2025 23:00:02 +0330https://virgool.ir/@saharjahanian1991/روزهایی-که-میگذرند-jerzmdgllwayامروز هم گذشت مثل تمام روزهایی که گذشتن.الان که می نویسم خواب آلودم و شبه.دیشب فکر می کردم تموم شدن سخته...ولی وقتی تموم بشه چیزی میفهمی؟حسی باقی میمونه؟ که مثلاً بگی وای چقدر تلخه که نیستمچقدر بده که تموم شدنمیدونم اما میدونم هیچی معلوم نیست اون چیزی که معلومه الانه همین الان باید از توی اون چاه عمیق سیاه و تاریک بیرون بیای و با تمام وجود خودتو لبریز کنی از الان اما چجوری ازون چاه بیرون میای؟برای هر کسی یک شکله...هر کسی قلق خودشو باید بفهمه نمیشه به کسی نسخه داد..خودم فکر میکنم نوشتن خیلی کمک میکنه خودتو تخلیه کنی ...بنویسی چی میخوای چکار میخوای بکنی خودش یک قدم بزرگه...سحر جهانیانسحر جهانیانFri, 10 Oct 2025 01:02:00 +0330https://virgool.ir/@saharjahanian1991/پناه-آخر-kgcirzswtpzrنمی دونم با زندگی خودم دارم چکار می کنم؟لحظه ای پر از انرژی و انگیزه میشم بعد چند لحظه ناامید میشم.همزمان دلم میخواد هزار تا کار کنم اما آخرش هیچ کاری نمیتونم انجام بدم.دلم یک لحظه همه چی میخواد بعد چند لحظه هیچی به هیچی ...سردرگمم ...سردرگمی بد دردیه... واقعا فکر می کنم تو این دشت زندگیم گم شدمبعضی وقت ها با خودم میگم این منم؟ولی یک چیزی فهمیدم سالی یکبار میام اینجا می نویسم و میرمو دقیقا همون وقتایی که احساس میکنم به آخر رسیدمولی اینم نشونه ای میتونه باشه که پناه آخرم شاید نوشتنه.سحر جهانیانسحر جهانیانMon, 06 Oct 2025 17:27:53 +0330https://virgool.ir/@saharjahanian1991/درمانِ-درد-fwypqzbdjcziدرد های ما آدم ها کم میشه؟یعنی یک روز میاد درد و رنجی نباشه؟فکر می کردم مهربانی میتونه دوای درد و رنج کسایی که دوسشون دارم باشه.اما به این واقعیت تلخ رسیدم دوای درد و رنج آدم ها مهربانی نیست درمانش هر چی که هست میدونم مهربانی و عشق نیست.روزگار عوض شده. روزگاری بود عشق جواب دردها بود.سحر جهانیانسحر جهانیانFri, 07 Apr 2023 18:24:35 +0330https://virgool.ir/@saharjahanian1991/جنگجو-بودن-بد-نیست-kdjpxvq8q8daهمیشه برام سواله؟چرا؟چرا افرادی که پرخاشگر و ستیزه جو نیستن بیشتر در معرض خشم قرار می گیرن این تجربه ی منه شاید برای دیگران این شکلی نباشه اما من بارها و بارها تجربه اش کردم و با خودم میگم بسه دیگه نمیخوای این نقاب خندون بکنی بندازی اون طرف؟ خودت خسته نشدی؟! اما باید بگم آره خسته شدم! از خستگی یک چیزی اونطرف تر دیگه حالم بهم میخوره از ترسو بودن از لبخند الکی زدن از اینکه بخوام به همه بگم بخدا من خیلی خوبم! اما نه، من خوب نیستم تو سری خور بودن به معنی خوب بودن نیست. کی گفته هر کسی در برابر خشم و داد و فریاد آدم ها سکوت کرد خوبه؟ اتفاقاً از نظر خودم یک ترسی در من رخنه کرده از این جهت که نکنه من وقتی با این خشم مقابله کنم جنگیدنو تاب نیارم راستش فکر می کنم من جنگجو بودن یاد نگرفتم بالاخره اگر میخوای مورد خشم قرار نگیری و بزنی تو دهن اونیکه خشمش رو روی تو بالا میاره اول از همه باید بیای وسط گود زره تو تنت کنی و حق اون آدمای عوضی بذاری کف مشتشون. لبخند زدن درمان درد من نیست راستش بخشیدن هم راهش نیست حتی دیگه فراموش کردن هم جواب نمیده باید خودم به داد خودم برسم و اجازه ندم هر کسی از راه رسید منو ناراحت کنه و آخرش بگه ببخشید عصبانی بودم! سحر جهانیانسحر جهانیانFri, 07 Apr 2023 18:12:23 +0330