https://virgool.ir/feed/@saharbakhtiari65بخشی از حافظه و تجربیات شخصی من که قراره تو این هارد اکسترنال کپی بشه.fa2026-11-12 19:52:53https://files.virgool.ir/upload/users/1128482/avatar/kiYeoK.jpeghttps://virgool.ir/@saharbakhtiari65https://virgool.ir/@saharbakhtiari65/اپیزود-یک-تو-میتونی-sdexrg9qnqdrمرزهای ترس!یادم نمیاد چند ساله بودم. در واقع اصلا نمیتونم یه سن مشخصی رو براش تصور کنم، چون مسئله جنسیت با اینکه کلیشه شده و حتی پرداختن بهش بعضی جاها چیپ و خسته کننده به حساب میاد اما یه مسئله جاریه. هر لحظه باهاش مواجهی. اما شروع این داستان برای سنهای پایینه. برای اون زمانهایی که فقط اثر پذیریم و مفعول. یادم میاد وقتی خواهرم با شش سال فاصله از من به دنیا اومد، صدای مامان بزرگم (مامان بابام) در اومد که دیییگه پسر میخواست. حالا از تنها عموم سه تا نوه پسری داشت. اما احتمالا، نوه پسری از پسر مقتدر و محبوبش یه چیز دیگه بود و البته یک ضرورت.اینجا همون جاییه که هر دختری تنها به صرف دختر بودنش احساس نقصان میکنه، احساس اینکه کافی نیست. اینکه باعث سرشکستگیه. همون جاییه که عبارت"جنس دوم" تعبیر میشه. اما موضع بابام در مورد این هجمه، و مدل مقابله باهاش یکی از اولین نقاط عطفیه که من به یاد میارم. اون همیشه میگفت: مگه پسرا چی کار میتونن بکنن که دخترام نمیتونن. میگفت سحر ده تا پسر رو حریفه.تو همون TA، به مجموعه این جمله ها میگن آرشیو والدی. جمله هایی که خیلی از سقفهای جنسیتی رو از بالای سر من برداشت. حقی که شاید به خیلی از دخترها داده نمیشه. که خیلی از دخترها باید با چنگ و دندون برای خودشون این آرشیو والدی رو به مروووور و یه سختی بسازن. تازه اگر شانس بیارن و تو بسترهای تقویت کننده ای قرار بگیرن که اصلا بتونن این سقفها رو در وهله اول ببینن و قبول کنن که این سقفها نباید باشه و بعد بتونن برای شکستنش این آرشیو رو بسازن. همین جمله منشا رابطه عمیق من با بابام و ریشه اثر زیادش تو زندگیمه. بال و پری که همیشه بوده برام. این حرف پدرم فقط یه حرف نبود؛ برای همینم اثرگذار بود. چون همه جا پشت این باور و حرفش ایستاد. چه تو تجربه هایی که میتونست من رو ازشون منع کنه و نکرد. چه تو حمایتهایی که میتونست نکنه و کرد. تجربه های کوچیکی مثل از درخت بالا رفتن، مثل موتور سواری، و زودتر از سن قانونیش رانندگی کردن و یا حتی شاید عجیب باشه اما مثل کشتی گرفتن با پسرها تو بچگی... و تو سطح بزرگترش مثل بلند پریدن و بزرگ آرزو و فکر کردن. و هزار جای دیگه که یه جمله ی "دخترم میتونه" تو گوش من بود.خروجی اینا شد جرات تجربه کارهای که مرزهای خودت و شجاعتت رو جا به جا میکنه. مثل free diving، مثل بانجی جامپینگ، مثل راه انداختن آوایار و یه عالم چیز دیگه که به زندگی من حرارت میدن.باوری که داشت و داره، نیروی محرکه درونی ای رو تولید میکنه که تمام نشدنیه. منشا قدرت. نمیدونم چقدر این حس قدرت قابل انتقاله، اما اگر پدرها میدونستن رابطه ای که با دخترهاشون میسازن چه اثری رو نوع بودن اونها داره و بدونن که چقدر تک تک انتخابها و گفته هاشون حساسه، خیلی راحت از کنار ماجرا رد نمیشدن. مثل همون اثری که مادرها به عنوان والد جنس مخالف رو پسرهاشون به یه شکل دیگه میذارن.شاید همین، مادر و پدر شدن رو ترسناک میکنه!کاش این رو همه پدرها و مادرها میدونستن!Sahar BakhtiariSahar BakhtiariFri, 20 Aug 2021 16:03:54 +0430https://virgool.ir/@saharbakhtiari65/هارد-اکسترنال-من-lntqv04zyebfچند وقت پیش به یه مصاحبه دعوت شدم. به خاطر آوایار تو سه سال گذشته کم تو این مصاحبه ها شرکت نکرده بودم، اما این یکی یکم با بقیه فرق داشت. نه تو شکل اجرا و یا رسانه ای که توش منتشر میشد. بیشتر به خاطر سوالی که مجری ازم پرسید. سوالی که تقریبا شد تنها سوالی که تو اون مصاحبه جواب دادم. چون دو ساعت طول کشید جواب دادن بهش (خجالت D:).حالا سوال چی بود؟ شاید بگین سوال ویژه ای نیست و برای شما کلیدی رو نزنه این سوال. اما منو خیلی شخم زد. اینکه" نقاط عطف زندگیت کجاها بوده؟ همونایی که سحرِ امروز رو ساخته"و من وقتی همونجا بداهه به پاسخ این سوال فکر میکردم، دیدم این نقاط از بچگی شروع میشن. تصمیماتی که ما تو لحظه های خاصی از زندگی میگیریم و نوع بودنی که در ناخود آگاهمون انتخابش میکنیم و به قول "تحلیل رفتار متقابل"یها پیش نویس زندگیمونو مینویسیم. پیش نویسی که دونستنش و آگاهی بهش روی تصمیمات امروز خود آگاه و ناخودآگاه ما تاثیر زیادی میذاره. پیش نویسی که راه اصلی تحت کنترل داشتن و اصلاحش، فراخونی خاطرات و رخدادهای مهم زندگی و بررسی عملکرمون در مواجهه با اون رخدادها بوده.پسسس، من چون حافظه خوبی ندارم، تصمیم گرفتم اون خاطرات، اون نقاط عطف و هر چیزی که ارزش نوشتن (از زاویه تجربه شخصی خودم البته) داره رو اینجا بنویسم. به یادشون بیارم، ثبتشون کنم و به اشتراک بذارم. مثل یه هارد اکسترنال از حافظه م که اینجا قراره کپیش کنم. خیلی دلی... و امیدوارم بتونم به ادامه دادنش متعهد بمونم...نمیدونم البته سهیم شدن اینها تو یه بلاگ عمومی کار درستیه یانه؟ یا اینکه آیا باعث نمیشه خودمو سانسور کنم؟ نمیدونم... میپرم تو استخر ببینم چی میشه. باید خیس شم.پیشاپیش حدس میزنم قراره شبیه قصه های کوتاه بشه... چون یه سری خاطرات از هم گسسته هستن که تو سحر پیوستگی پیدا میکنن. شاید هفته ای یه اپیزود خوب باشه! (داخل پرانتزو پینوشت طور میگم اما از اصل متن هم مهمتره؛ اوصیکم به مطالعه تحلیل رفتار متقابل ؛) که خودش یه نقطه عطف جدی بوده برای من و موضوع یکی از اپیزودها) Sahar BakhtiariSahar BakhtiariFri, 20 Aug 2021 15:54:05 +0430