https://virgool.ir/feed/@sahar.shomoosifa2026-11-12 09:29:22https://files.virgool.ir/upload/users/61682/avatar/4eGiu6.pnghttps://virgool.ir/@sahar.shomoosihttps://virgool.ir/@sahar.shomoosi/از-بودن-و-سرودن-inhk5ggvjs2wهر روز که می‌گذرد، بیشتر از قبل خودم را می‌شناسم. شناخت خودم در غیاب پدری که در تمام کارها و حرف‌هایش ردی از شعر و شعور وجود داشت، فرایند سخت و دردناک و تازه‌ای‌ست. هرروز که می‌گذرد، جای خالی او بیشتر از قبل احساس می‌شود؛ اما کم‌کم دارم یاد می‌گیرم نبودنش را باور کنم و در نبودش، همان دختری باشم که برای پرورشش سال‌ها زحمت کشید. پدرم باور داشت که ما رهگذران کوچه‌ی هستی او و مادرم هستیم و هرگز تلاش نکرد ما را شبیه خودش بار بیاورد. آفتابی بود که بی‌دریغ بر تاریکی وجود همه‌مان تابید و بارانی بود که بی‌دریغ بر خاک وجودمان بارید؛ بی آنکه چشمداشتی برای ثمر مطلوب خودش داشته باشد. تجربه‌ی لمس و چشیدن فقدان از من انسان دیگری ساخت. در ابتدا، مدام نبودنش را انکار می‌کردم؛ اما حالا بعد از گذشت پنج ماه و سیزده روز از سفرش، باور کرده‌ام که در جهانی سبزتر و بهتر از این دنیای ملموس دارد زندگی می‌کند و خوب می‌داند که رسالتش در جهان به‌خوبی تمام شده است.فقدان انسان‌های خودساخته و متعالی هرگز جبران نمی‌شود؛ اما باید با خاطره‌ی تنفس در هوای بودن‌شان سعی کنیم نبودن‌شان را تاب بیاوریم. برای پدر عزیزتر از جانم و تمام درگذشتگان آرزوی حیاتی سرشار از شادی و آزادی دارم. s.shomoosis.shomoosiMon, 26 Oct 2020 12:05:43 +0330