https://virgool.ir/feed/@sahar.sahebiدغدغه‌مند حوزه زنان و محیط زیست.fa2026-11-11 15:08:26https://files.virgool.ir/upload/users/6741/avatar/wJWhCd.pnghttps://virgool.ir/@sahar.sahebihttps://virgool.ir/@sahar.sahebi/تقصیرِ-آدمها-نیست-qzgtn7ccs5akبرای من مهم‌ترین کار در تهران این است که تلاش کنم از آدم‌ها بدم نیاید.روزهای اولِ مواجهه‌ام با تهران، بی آر تی‌ها عمیقا خشمگینم می‌کردند. هجومِ آدم‌ها حتی به قیمتِ لِه کردنِ هم برای ۵ دقیقه زودتر سوار شدن، حرف‌های رکیک، غُرغُرهای مدام، رد شدن از روی هم برای نشستن روی آن صندلی‌های لعنتی، دستفروش‌هایی که می‌دیدند جا نیست و خودشان را به زور لابه‌لای مردم می‌چپاندند.. همهء اینها مرا خشمگین می‌کرد.بعد کم کم روی صورتِ آدم‌ها دقیق شدم. آدم‌های سنگی، ربات‌ها، آدم‌های خسته‌ای که ایستاده چرت می‌زدند، آدم‌هایی که وقتی از میله‌ها آویزانند انگار لاشه‌هایی هستند پشتِ ویترینِ قصابی‌ها. به چشم‌هاشان نگاه می‌کردم. زندگی پیدا نبود. انگار کن نشسته‌ باشی توی قبرستان. می‌گشتم بینِ آدم‌ها کمی شادی پیدا کنم. کمی لبخند. هیچ چیز نبود. بغض می‌کردم. شما که غریبه نیستید.. حتی گاهی گریه هم کردم.بعد سعی کردم هر روز به خودم تلنگر بزنم "تقصیرِ آدم‌ها نیست."لااقل بخشِ بزرگی از این پریشانی، چیزیست که حکومت‌ها برای آنها ساخته‌‌اند.آدم‌های مقروض، بدهکارانِ دائمی به بانک‌های بی‌رحم، آدم‌های خانه به دوش و نگرانِ خرجِ روزمره‌ی زندگی، آدم‌هایی که فرصتی برای عشق ورزیدن ندارند...نمی‌شود صورت مسئله را پاک کرد. نمی‌توانیم چشمِ خود را روی دنیای تا خرخره کاپیتالیستی ببندیم و انگشتِ اتهاممان را رو به مردم بگیریم.در جهانِ مطلقا فاسد، "فرهنگ" اولین قربانی‌ست و مردم در این میان "کم‌گناه"ترین فاکتورند.حالا هر روز به خودم یادآوری می‌کنم "نباید از مردم بَدَم بیاید."سحر صاحبیسحر صاحبیSat, 03 Oct 2020 13:54:59 +0330https://virgool.ir/@sahar.sahebi/استیصال-یعنی-چه-gcpmo8tbijonلاهیجان که بودم، یک دکتر داشتم که گاهی می‌رفتم پیشَش. گاهی که مريض می‌شدم يا مریضی را بهانه می‌کردم. آدم دستپاچه‌ای بود و برای من حرف زدن با آدم‌های دستپاچه، تفریحِ بامزه‌ایست.توی مطبش یک مرکز ترک اعتیاد داشت. آدم‌ها، مخصوصا زن‌ها (معمولا برای شوهرانشان) می‌آمدند و با کارت شناسایی، سهمیه متادونِ یک ماهشان را می‌گرفتند.یک بار که نشسته‌ بودم تا نوبتم شود، زنِ جوانی با دختر ٨،٩ ساله‌ای آمد توی مطب. معلوم بود دختر را از مدرسه آورده. دخترک مانتو و مقنعه پوشیده بود و یک بطری له شده‌ی آب معدنی (به جای آن قمقمه‌های خوشگلی که محصل‌ها دارند) توی جیبِ کنارِ کیفش بود. نوکِ کتانی‌اش سوراخ بود و چهره‌اش (مثلِ چهره‌ی همه‌ی آنها که صورتشان را با سیلی سرخ می‌کنند) شرمِ خاصی داشت.مادرش کارت شناسایی شوهرش را با یک دفترچه (طوری که من نبینم) داد به منشی و آمد نشست کنارِ دخترش. کیف مدرسه‌ی او را باز کرد و همچنان که می‌پرسید "امروز ریاضی چند شدی؟" دفترش را ورق زد.ناگهان آه از نهادش برآمد.گفت: "۷؟ ۷ شدی؟"و با صدایی که از بغض دو رگه شده بود، به آرامی گفت "آخه چرا حواست رو جمع نمی‌کنی؟ چرا درس نمی‌خونی؟"بعد انگار که منفجر شده باشد.. انگار که دیگر بدنش تابِ اینهمه آبروداری را نداشته باشد فریاد زد: "امشب از هر اشتباهت صد بار می‌نویسی. فهمیدی؟ صد بار!"منشی صدایش زد و شیشه‌ی دارو را به دستش داد. فقط یک لحظه با او چشم در چشم شدم. فقط یک لحظه.. و بعد از آن هر بار کسی پرسید "استیصال" یعنی چه؟ گفتم: "استیصال زنی‌ست با پالتوی مندرس، با شیشه‌‌ی متادون در یک دست و دستِ لاغرِ دخترکی در دستِ دیگر. زنی که در سرمای سیاهِ زمستانِ گیلان، کفشِ تابستانی پوشیده و توامان که دخترش را به خاطر نمره‌ی ۷ دعوا می‌کند، از جیبش یک تکه لواشک درمی‌آورد و به او می‌دهد."سحر صاحبیسحر صاحبیSat, 26 Sep 2020 19:46:50 +0330