https://virgool.ir/feed/@sahar.a90tfa2026-11-12 17:59:16https://files.virgool.ir/upload/users/404731/avatar/ToQUsT.pnghttps://virgool.ir/@sahar.a90thttps://virgool.ir/@sahar.a90t/تجربه-کوتاه-زندگی-کردن-۲-plowxrjudigwقسمت دوم: دوتا کوله پشتی برداشتم یکی رو تا جایی که میشد لباس چپوندم دلم میخواست ی مدت طولانی برم. یکیشم توش لپ تاپ، جامدادی، دفتر و چهار پنج تا کتاب گذاشتم. مت یوگا و قهوه جوشم برای خوشحال سازیِ خودم برداشتم.بابام از وقتی بازنشسته شده رفته روستای پدریش واسه همین مقصدم معلوم بود. راه افتادم رفتم، از فردا صبحش زندگی روستاییِ خودمُ مزه مزه کردم.صبح زود از خواب پا میشدم ی کم با خداجونم حرف میزدم (روزای اول غر میزدمو از دلتنگیام میگفتم). همیشه بابام زودتر از من خواب پا میشد و چایی رو به راه میکرد صبحونه شو میخورد و از خونه میزد بیرون. اصلا از این شرایط ناراضی نبودم دلم تنهایی میخواست. میرفتم حیاط دست و رومو با آب خنک میشستم. در و باز می‌کردم که مرغا برن بیرون واسه خودشون بچرخن. ی کم هرکولُ ناز میکردم (سگ قشنگ و خوشحال کننده ای که ی روز وقتی کوچولو بود از در اومد تو و تو خونه‌مون موندگار شد)، تخم مرغارو جمع میکردم و میرفتم توو ایوان واسه صبحونه. بعدش ریخت و پاشای بابامو جمع و جور میکردمو ظرفارو میشستم.ی لیوان قهوه واسه خودم درست میکردم مینشستم توو ایوان و ی کم کتاب میخوندم. بعد با خیال راحت مت یوگامو پهن میکردم همونجا رو به درختای حیاط ی ساعتی با لذت یوگا میکردم صدای چهچه پرنده ها و دارکوب روی درختا با صدای رودخونه که از بیرون میومد میشد آهنگ مدیتیشنم.اینمه کار کرده بودم تازه ساعت به زور شده بود ۸:۳۰! با ی عالمه حال خوب روز کاریمو شروع میکردم.قصه تجربه زندگی من توو روستا ادامه داره...دختر صحرادختر صحراTue, 24 Nov 2020 00:07:48 +0330https://virgool.ir/@sahar.a90t/تجربه-کوتاه-زندگی-کردن-ehzjcpgoh3wcقسمت اول: بعد از ی دوره طولانی چند ساله افسردگی و تلاش برای درمانش، دیگه برای خوب شدن ناامید شده بودم. حس میکردم هیچکس توو دنیا حرفمو نمیفهمه، خود خوری میکردم ۵ سال کلنجار رفتن با حال بد و افسردگی به نظرم خیلی طولانی میومد چیزی تا سی سالگیم نمونده بود و فکر اینکه اینهمه سال غصه خوردمو هیچکاری نکردم حالمو بدتر و بدتر میکرد.شروع کردم با آدما در این مورد حرف زدم هرکدومشون ی چیزی میگفتن: "برو دنبال علاقه ت، ببین چیا دوست داری، ی هدف خوب برای خودت بذار، برو ی کار تمام وقت که سرت گرم شه، ورزش کن، ی کار جدید شروع کن، بیشتر مشاوره برو، داروهای روانپزشکتو عوض کن..."شنیدن این حرفا اصلا فایده نداشت انقدر حال بدم طولانی شده بود که یادم نمیومد چی دوست دارم! یادم نمیومد چی خوشحالم میکنه! یادم نمیومد توو چی استعداد دارم! به نظرم دیر شده بود دیگه!هی با خودم میگفتم "داره سی سالم میشه و هیچکاری نکردم الانم نمیدونم چیکار باید کنم".توو همین حال بد و ناامیدیم ی تصمیم عجیب گرفتم حداقل به نظر خودم خیلی عجیب میومد. تصمیم گرفتم ی مدت زندگی روستایی رو تجربه کنم.برام شد مثل ی معجزه...بیدار شدن با صدای قشنگ پرنده ها اول صبح، آسمون آبی با ابرای پنبه ای سفید بالا سرم، صدای باد لا به لای درختا، صدای رودخونه، کار کردن توو صحرا، خواب شیرین بعد از کلی کار، یوگا و... همه و همه کمکم کرد تا حال بدمو ذره ذره از خودم دور کنم.این داستان ادامه داره...دختر صحرادختر صحراMon, 23 Nov 2020 16:17:36 +0330