https://virgool.ir/feed/@sahae941fa2026-11-10 15:24:40https://files.virgool.ir/upload/users/4921071/avatar/yVLSIl.jpghttps://virgool.ir/@sahae941https://virgool.ir/@sahae941/قطار-اشتباه-fzhccdpd4vpj«بعضی وقتا، قطار اشتباه تو رو به ایستگاه درست می‌بره.»این جمله رو از یه سریال شنیدم و از اون موقع، مدام توی ذهنم می‌چرخه. فکر می‌کنم خیلی از ما توی زندگی سوار مسیرهایی شدیم که فکر می‌کردیم اشتباهن. راه‌هایی که نه برنامه‌ریزی کرده بودیم، نه انتظارش رو داشتیم. ولی بعداً فهمیدیم که همین مسیرهای به ظاهر اشتباه، ما رو به جایی رسوندن که شاید هیچ‌وقت با انتخاب‌های حساب‌شده بهش نمی‌رسیدیم.یادم میاد یه بار یه تصمیمی گرفتم که همه گفتن اشتباهه. خودمم مطمئن نبودم ولی جلو رفتم. اولش سخت بود، خیلی سخت‌تر از اون چیزی که فکرش رو می‌کردم. گاهی اوقات حس می‌کردم دارم وقت و انرژیم رو تلف می‌کنم. ولی بعد از چند سال، فهمیدم که اون مسیر به نظر اشتباه، منو به یه آدم جدید تبدیل کرد. به یه نسخه‌ای از خودم که اگه همون راهی که بقیه می‌گفتن رو می‌رفتم، هیچ‌وقت بهش نمی‌رسیدم و نمی‌شناختمش.گاهی یه تصمیم اشتباه، یه شغل اشتباه، یه شهر اشتباه... ما رو به آدم‌های درست، تجربه‌های درست و حتی خودِ واقعی‌مون می‌رسونه. انگار زندگی همیشه یه نقشه‌ی پنهان داره؛ نقشه‌ای که ما نمی‌بینیمش، ولی اون داره ما رو به سمت چیزی می‌بره که برامون بهتره. ما همیشه فکر می‌کنیم که راه درست رو می‌شناسیم. ولی شاید درست‌ترین راه، همون راهی باشه که ازش می‌ترسیدیم. همون راهی که فکر می‌کردیم برای ما نیست. همون راهی که همه گفتن «نرو».و بعد یه روز می‌فهمی که اون قطار اشتباه، تو رو دقیقاً به همون ایستگاهی رسونده که تمام مدت، ته دلت دنبالش بودی. 🚂بعضی وقتا لازمه که خودمون و بسپاریم به قطارهای اشتباه زندگی،امیدوارم قطارهای اشتباه زندگیتون، شمارو به خود واقعیتون برسونه 🌸saharsaharSun, 04 Oct 2026 20:20:42 +0330https://virgool.ir/@sahae941/پاییزی-ترین-پاییز-pdoaxzqg6zb1«که در پاییز، جمعه‌ها جمعه‌ترینن...» و دلت، پاییزی‌ترین پاییزهای دنیاست.جمعه‌ها انگار برای دلتنگی ساخته شدن؛ برای آن هوای خنک و آن آسمان ابری که بوی خاطره می‌دهد. پاییز که می‌آید، جمعه‌ها رنگ دیگری می‌گیرند. انگار زمان کمی کندتر راه می‌رود و تو بیشتر به فکر فرو می‌روی.جمعه‌ترین جمعه‌ها آن‌هایی هستند که دلت گرفته باشد و هیچ‌کس نداند.آن‌هایی که چای می‌ریزی و کنار پنجره می‌نشینی، به باران نگاه می‌کنی و یاد کسی می‌افتی که نیست. پاییز، جمعه و تنهایی... سه‌گانه‌ای که همیشه با هم می‌آیند.و من در این جمعه‌های پاییزی، فقط یک چیز را می‌فهمم:که دلتنگ شدن، خودش یک فصل است. فصلی که فقط در پاییز و فقط در جمعه‌ها قد می‌کشد و تمام وجودت را پر می‌کند.و بعد... بعد می‌رسی به آن لحظه‌ای که دیگر نمی‌دانی دلتنگ کسی هستی یا دلتنگ خودت. دلتنگ روزهایی که بودی و حالا نیستی. دلتنگ خنده‌هایی که یادت نیست آخرین بار کِی بود. جمعه‌های پاییزی همین‌طورند؛ اول از آدم‌ها می‌گویند، بعد از خاطره‌ها، و آخرش از خودت. از آن قسمتی از تو که سال‌هاست صدایش را نشنیده‌ای. و تو می‌مانی و یک فنجان چای که سرد شده، و بارانی که بند نمی‌آید... و دلی که هنوز، بعد از این همه سال، پاییزی‌ترین پاییز دنیاست. 🍂☕🌧️saharsaharFri, 02 Oct 2026 21:44:34 +0330https://virgool.ir/@sahae941/من-وجود-دارم-r5pqp0fqdysgبعد از یه روز خسته‌کننده، از سر کار برمی‌گشتم. مسیر، همون مسیر تکراری همیشگی بود؛ با این تفاوت که چند شبی می‌شد یه هم‌مسیر پیدا کرده بودم. امشب هم دیدمش. طبق معمول از سوپری، آبمیوه‌ی موردعلاقه‌ خودش و من رو خرید و قدم‌زنان به راهش ادامه داد.آدم عجیبی بود، وقتی باهاش حرف می‌زدم می‌تونستم خودم رو خالی کنم. تموم افکار و حرفایی که از صبح تو ذهنم نگه داشته بودم و نمی‌تونستم به کسی بگم، به‌راحتی به اون می‌گفتم. نمی‌دونم چرا شاید چون اون فقط یه هم‌مسیر بود و بس...صداش کردم. با وجود هدفون تو گوشش، صدامو نشنید. دویدم و خودمو بهش رسوندم. با همون لبخند همیشگیش اسممو صدا زد و آبمیوه‌ای که برام گرفته بود رو به دستم داد و شروع کرد به حرف زدن. بدون هیچ مکثی حرف می‌زد. از هر دری می‌گفت؛ از دعواهای همیشگیش با دوستاش تا کار کردن تو هتل و ملاقات با آدم‌های مختلف.یه لحظه سکوت کرد. بهم خیره شد و خجالت‌زده گفت: «وای، چقدر زیاد حرف زدم! حالا نوبت توئه، تو بگو روزت چطور بود.»منم شروع کردم به گفتن تموم حرفای تو دلم. حرفایی که صبح توی ذهنم نگه داشته بودم،حرفام که تموم شد، یهو گفت:«می‌دونی، همه‌ی داستان‌ها فقط فریادهایی هستن که می‌گن: "من وجود دارم."»پرسیدم: «چطور؟»ساکت موندم و نگاهش کردم. ادامه داد:«"من به شکل دردناکی وجود دارم." "من به شکل غم‌انگیزی وجود دارم." "من به شکل افسرده‌ کننده‌ای وجود دارم." "من به شکل خنده‌داری وجود دارم."»پرسیدم:«پس چرا این‌قدر سخت زندگی می‌کنیم... انگار که هیچ‌ وقت از بین نمی‌ریم؟»با آرامش گفت:«برای اینکه این شک‌ها رو آروم کنیم در نهایت، آدم دست به نوشتن داستان‌ها می‌زنه. اگه مجبوری داستان بنویسی تا وقتی زنده‌ای بهتره که اون‌ها رو خنده‌دار بنویسی. من نتونستم این‌طوری زندگی کنم ولی تو می‌تونی با شوخ‌ طبعی زندگی کنی.»«خداحافظی کردیم. من به سمت خونه راه افتادم و اون به سمت مسیر خودش و من موندم و این سؤال که چند سال بعد، چیزی از من باقی می‌مونه که فریاد بزنه: "من وجود دارم"؟»🌈saharsaharSun, 27 Sep 2026 21:29:39 +0330https://virgool.ir/@sahae941/۱۶۰-ثانیه-qave3c0tdod5دوربین رو برداشتم. قابش هنوز همون‌طور بود؛ قدیمی، با اون لنز گرد و دکمه‌های سفت. عکس‌های توش رو یکی‌یکی مرور کردم. بینشون یه عکس بود که دستم رو نگه داشت. همون عکسی که اون روز گرفته بودم. با همون سرعت شاتر ۶۰.یادم اومد. اون شب...آخرین لحظاتی بود که با اون می‌گذروندم، بدون اینکه بدونم این آخرین باره. شاید اگه می‌دونستم، حرفی که خیلی وقت بود تو دلم مونده بود رو بهش می‌گفتم. شاید اگه می‌گفتم، همه‌چیز طور دیگه‌ای رقم می‌خورد. شاید اون الان...نیمه‌شب بود که تشنه‌ام شد و از اتاق اومدم بیرون تا آب بخورم. دیدم برق اتاقش روشنه. یه نیم‌نگاهی کردم و باهاش چشم تو چشم شدم. گفت: «اتفاقی افتاده؟!»گفتم: «نه، فقط تشنه‌ام شده بود.» داشتم می‌رفتم سمت اتاق که گفت: «می‌خوای کار کردن با دوربین رو یادت بدم؟»من که تشنه‌ی لحظه‌ها بودن با اون بودم، مشتاقانه گفتم: «حتماً.»بهترین لحظات زندگیم داشت سپری می‌شد. اون حرف می‌زد و توضیح می‌داد و من با گوش و جان فقط نگاهش می‌کردم و هیچی از حرفاش متوجه نمی‌شدم. دوربین رو داد دستم و گفت: «یه عکس بگیر.» دوربین رو روی چهره‌ی خودش تنظیم کردم و... کلیک. زیباترین عکس دنیا رو ثبت کردم.دلم یه عکس دو نفره باهاش می‌خواست. دل رو زدم به دریا و گفتم: «بیا با هم عکس بگیریم.» دوربین رو تنظیم کردم و با اینکه گفت روی ۱/۱۲۵ بذارم، من روی ۱/۶۰ گذاشتم. شاید خنده‌دار باشه، ولی من فقط می‌خواستم یه لحظه‌ی کوتاه، کمی طولانی‌تر بشه. یعنی زمان رو یه کم متوقف کنم، حتی اگه فقط برای یک لحظه‌ی کوچیک.عکس رو گذاشتم کنار. حالا بعد از این همه سال، تازه فهمیدم که اون ۱/۶۰ ثانیه چقدر طولانی بوده. طولانی‌تر از کل عمرم. اون یه لحظه، هنوزم توی قاب مونده. هنوزم کنارمه.🤍saharsaharSun, 27 Sep 2026 15:36:31 +0330https://virgool.ir/@sahae941/دوباره-پاییز-hg4wh3qlspwnبازم هم پاییز آرام آرام از کوچه پس کوچه های تابستان گذر کرد و آمد اما اینبار بوی پاییز نمی آید بوی نم نم باران نمی آید حتی بوی ماه مهر شعرها هم نمی آید، آری پاییز هم پاییز های قدیم نیست...نه آن صدای خش‌خش برگ‌ها زیر پا هست، نه آن شور و شوقِ دفترهای نو، نه آن عطر نان و چایِ داغ در بعدازظهرهای بارانی. انگار پاییز، فقط تقویم‌اش عوض شده و بس. دل، اما هنوز همان‌جا مانده؛ لایِ همان صفحاتِ کهنه‌ای که با بوی مداد و پاک‌کن و کاغذِ کاهی گره خورده بود. پاییز می‌آید و می‌رود، اما ما بزرگ‌تر از آن شده‌ایم که بویش را حس کنیم. شاید هم این ما هستیم که دیگر آن بچه‌های ساده‌ی دیروز نیستیم؛ بچه‌هایی که پاییز برایشان یعنی شروع، یعنی هیجان، یعنی دفتر و مدادِ نو. حالا پاییز فقط یک فصل است؛ فصلی که می‌گذرد، بی‌آنکه ردپایی از خودش در دل ما بگذارد.آری، پاییز هم پاییزهای قدیم نیست... و ما هم دیگر آن آدم‌های قدیم نیستیم. 🍂saharsaharSat, 26 Sep 2026 14:12:31 +0330