https://virgool.ir/feed/@saeidoneدانش آموخته مهندسی ورزش / برنامه نویس / نویسنده / کارگردانfa2026-11-12 03:38:38https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@saeidonehttps://virgool.ir/@saeidone/غده-ی-صنوبری-cfewajklkqhoغده ی صنوبری (صنوبر) :غده ی صنوبری چشم مقدس مردم باستان (چشم سوم)در مصر باستان، حوروس (خدای آسمان ها و آگاهی)، پسر آزیریس (خدای سرزمین ها و خدای مالکیت، برادر ست)چشم حوروس در مصر باستان نمادی هست از آگاهی و هشیاریحوروس به واسطه ی چشمانش قدرت هدف گیری بسیار فوق العاده ای داشت.غده ی صنوبری در عمق مغز انسان قرار دارد.به علت تشابه درخت صنوبری با غده صنوبری مغز، نام آن به این گونه قرار داده شده است.رنه دکارت بیان می کند : غده ی صنوبری صندلی اصلی روح است.مارک تواین نیز چنین بیان کرده است که : چشم جهان بین نماد خدایی آسمانی و یا پیرمردی در فراز پلکان نیست.بلکه استعدادی است که هر انسانی می تواند از آن بهره مند شود.چشم سرد فقط بیرون اشیاء و تنها بعد فیزیکی آن ها را مشاهده می کند و بر اساس همان هم قضاوت می کند.اماچشم جهان بین به درون نفوذ می کند و قلب و روح را می بیند.افلاطون نیز چنین می گوید که :در هر فرد یک چشم روح وجود دارد که بیش از هزاران چشم فیزیکی برای دیدن حقیقت ارزش دارد.چشم روح به تنهایی برای احیاء کردن هماهنگ شده است و توسط قوانین ریاضی نظم داده می شود‌.saeiddehghansaeiddehghanSat, 18 Apr 2020 22:20:51 +0430https://virgool.ir/@saeidone/نقد-فیلم-waking-life-زندگی-بیداری-wdobgablalkoانیمیشن/درامنویسنده و کارگردان : ریچارد لینکلیترریچارد لینکلیتر کارگردانیست دارای نگاه عمیق فلسفی که به خوبی توانسته مخاطب را همراه خود کند و ذهن مخاطب را درگیر پرسش ها و سوالات بنیادین و اساسی بشر در طول تاریخ که در فیلم مورد واکاوی قرار می گیرند کند :مانند : معنا و هدف غایی زندگی چیست ؟ جبر یا اختیار ؟ ماهیت و چیستی واقعیت ؟ آیا جهانی که در آن زندگی می کنیم واقعی است ؟ مرز میان رویا و واقعیت کجاست ؟کارگردان بیش از لایه داستانی و لایه معنایی فیلم، به لایه فلسفی پرداخته و آن را در اولویت اول قرار داده است.و با بهره گیری از سبک فیلمسازی (سبک خاص انیمیشن) که در طول فیلم تحت یک ایده ی تداومی بکار گرفته شده استسبک انیمیشن به ما حس عدم قطعیت و یقین را القا می کند حالتی شناور و نبود قطعیت.عدم قطعیت ذاتی در پدیده ها و حوادث جهان و عدم ثبات و سکون واقعیت را بیان می کند.و اینکه با بهره گیری درست از این سبک که در جهت انتقال فکر و دغدغه کارگردان استفاده شده استاین مبحث نیز به خوبی بیان شده که آنچه انسان به عنوان واقعیت می شناسد شاید اصلا آن چیزی نباشد که او فکر می کند نسبت به آن شناخت دارد شاید توهمی بیش نباشد و یا شاید برنامه ای از پیش تعریف شده ساخته نیرویی در ابعاد بالاتر باشد.پویایی جنبش حرکت و گسترش یافتن ذات و ماهیت جهان است.در واقع هیچ چیز در طول فیلم ثبات و قطعیت ندارد از شخصیت ها گرفته تا اعمال آنها، فضاها، مکان هاوقتی کاراکتر وارد محیط های مختلف می شود و با افراد متفاوت برخورد می کند، پس از صحبت کردن با آنها ترکیب بندی ها و ترکیب رنگ ها و کنتراست رنگ ها تغییر می کند که می تواند بیانگر درک متفاوت هر فرد با یک موضوع مشخص و در عین حال تاثیر تفکرات دیگران بر تفکر یک انسان و بیانگر تاثیر عوامل خارجی بر جهت گیری و تصمیم گیری انسان باشد.پیوند رئالیسم و سینمای رئالیستی که همیشه سعی در ساخت واقعیت و بازسازی واقعیت دارد و همیشه آینه ای در مقابل جهان و جامعه بوده انگار که رئالیسم به نوعی یقه جامعه را می گیرد تا آن را مقابل آینه برده و خودش را به خودش به حقیقت اش نشان دهد. پیوند رئالیسم با جهان سورئال چنین مفهومی را خلق کرده است. که از بعدی دیگر می تواند بیانگر نیستی مفهومی به نام "هدف نهایی" و از بعدی دیگر بیانگر عدم تسلط و شناخت انسان از جهانی باشد که با آن در تعامل و ارتباط است. فیلم از دیدگاه علمی نیز پدیده های جهان را مورد پرسش قرار داده است .از دیدگاه علم فیزیک می توان گفت :قوانین فیزیک هستند که جهان را تحت سلطه خود قرار داده و آن را کنترل می کنند. که یکی از کاراکتر های فیلم در پاسخ به شخصیت محوری درباره جبر و اختیار در زندگی انسان می گوید : ما فقط یک سری سیستم فیزیکی هستیم : ما مجموعه ای از چینش پیچیده یک سری مولکول های کربن هستیم و بیشتر نیز از آب تشکیل شده ایم. رفتار های ما نمی توانند خارج از قوانین فیزیکی عمل کنند. کارگردان توانسته با بهره گیری از سبک فیلم مفهوم خود را به خوبی بیان کند :زمانی که می بینیم کاراکتر مقابل در فیلم وقتی در حال توضیح ساختار و عملکرد سیستم عصبی استلوب پیشانی مغز اش نمایش داده می شود و بعد نحوه عملکرد سیستم عصبی و برخورد نورون های مغز را می بینیم.لوب پیشانی مغز :محتوای شخصیتی، چاره‌یابی، هیجانات، تمرکز، داوری، سخن گفتن و حرکات ارادی.رفتارهای روانی- حرکتی، شناخت- حافظه به عبارتی کارکردهای هوش، حالت­هاي عاطفی- هیجانی و شخصيّت را توضیح می­دهد. اعمالی اساسی همچون:1- تفکر شناختی و انتزاعی 2- برنامه­ ریزی 3- حرکت و کارکردهای اجراییجهان درون :تفکر احساسات هیجانات رفتار هاهنر عشق رنگ مزه بو صدا هاموسیقی نفرت کینه حکمتجهان بیرون :ما ارتباط میان جهان درون و جهان بیرون را با حواس پنج گانه برقرار می کنیمو در واقع چشم ما نمی بیند‌ فقط اطلاعات را انتقال می دهد.و گوش نیز نمی شنود فقط اطلاعات را انتقال می دهد.به عنوان مثال : در جهان بیرون مفهومی به نام "رنگ" وجود ندارد.هر چیزی که ما از اشیاء تحت عنوان رنگ دریافت کرده و درک می کنیم در واقع طول موجی هست که از آن شیء به سلول های چشم ما برخورد می کندچشم اطلاعات را به مغز می فرستد و مغز پس از پردازش اطلاعات، آن را رنگ تشخیص می دهد.موسیقی :موسیقی در یک اثر سینمایی باید بنا بر علتی خاص و در جهت بیان مقصود کارگردان و پیامی که او قصد القای آن را دارد استفاده شود.موسیقی با توجه به سبک خاص فیلم (انیمیشن) به خوبی بکار گرفته شده است و باعث می شود ما بیشتر و بیشتر به ذهن پر از سوال و ابهام کاراکتر نزدیک شویم و شناخت پیدا کنیم نسبت به دغدغه ها و اضطراب های او.کاراکتر اصلی از دیالوگ های کاراکتر مقابل و پاسخ های اوست که پی به سوالاتی که در ذهن کاراکتر اصلی هست پی می بریم.در واقع کاراکتر اصلی که پیش برنده اعمال و حوادث فیلمنامه هست تا آخر فیلم، کارگردان (ریچارد لینکلیتر)هیچ اطلاعات و بیوگرافی ای از زندگی او به ما نمی دهد.و ما فقط پاسخ های انسان های مختلف، درباره بحث های مختلف فلسفی رو از زبان آن ها می شنویم.مخاطب تنها چند دیالوگ جزئی را از زبان شخصیت محوری می شنود و هیچ اطلاعاتی از بیوگرافی و زندگی شخصیت اصلی دریافت نمی کند بلکه فقط پاسخ افراد مختلف را بنا به درک آنان از جهان اطراف می شنود. این نکته زندگی هیچ تَه و آخری ندارد به نوعی از زبان راننده تاکسی بیان می شود که زندگی خود را این گونه تشبیه می کند : شیشه جلو (شیشه جلو ماشین) پنجره دید من رو به دنیاست که هر دقیقه یک نمایش به من نشان می دهد، آدم ها می آیند و می روند. راننده تاکسی می گوید : در این جریان (زندگی انسان) هدف کلی اینه که همیشه در حرکت باشی و خودتو برسونی. چیزی به اسم سلام و خداحافظی وجود نداره.سکانس آغازین :بازی اریگامی بچه ها، کاراکتر را در دوران کودکی اش می بینیم که با دختر کوچکی که شاید خواهرش باشد، در حال بازی کردن با بازی اریگامی است که وقتی انتخاب می کند، در داخل یکی از هرم های اریگامی این جمله نوشته شده : رویا سرنوشت آدم را رقم می زند، و سپس به لوکیشن دیگری ما را وارد می کند که شب را نشان می دهد و بعد کودک(کاراکتر محوری فیلم) دستگیره در ماشینی را می گیرد و سپس در عالم رویا می رود که ما به دوران جوانی او می رویم‌.سکانس پایانی:دوباره کاراکتر را می بینیم که به خانه دوران کودکی اش باز گشته و دوباره وقتی دستگیره در ماشین را می گیرد وارد رویا می شود.که از سکانس پایانی می توان اینگونه برداشت کرد که شاید تمامی این اتفاقات و حوادث خواب و رویایی بیش نبوده.و یا کاراکتر داخل رویایی بوده که آن رویا خود داخل رویایی دیگر بوده است.و یا نمادی از ناتوانی انسان در بدست آورد هدف نهایی و غایی و شناخت محض و تمام و کمال خود و جهان باشد.زیرا کاراکتر در پایان نیز دوباره به عالم سردرگمی می رود و فیلم نیز در این نقطه پایان می یابد.لذت، خوشحالی، موفقیت، رضایت، رهایی، ثروت ،درد، رنج، کینه، فقر، تاریکی، پوچی، غم، افسردگیعناصری هستند که در تار و پود وجود انسان گنجانده شده اند وبشر از آغاز و در طول تاریخ با غرایز و امیال خود درگیر بوده است.قبل از سکانس پایانی فیلم شخصیت اصلی فیلم در کلابی با مردی که مشغول بازی پینبال است شروع به صحبت می کند.که آن مرد کارگردان(ریچارد لینکلیتر) است.که در واقع می تواند از جهتی بیانگر این باشد که : کارگردان با یکی از بعد های شخصیت اش مواجه می شود.و یا این باشد که تمام اتفاقات و حوادث فقط خیال پردازی ای در ذهن کارگردان بوده و نمود خارجی نداشته است.وودی آلن:به نظر من زندگی کاملا پوچ و بی معنا و رنج آور و زشت است.جهان ابزورد مطلق است و هیچ هدفی وجود ندارد.این طرز فکر در تمام دوران های زندگی من بوده از دوران جوانی تا حال.انسان برای اینکه در این جهان به شادی و احساس رضایت از خود برسد، باید برای خودش دروغ بسازد و به خودش دروغ بگوید و آن دروغ ها را باور کند تا به خوشحالی برسد و بتواند زندگی را تحمل کند.بررسی نماد ها : بازی اریگامی یا در اصطلاح فارسی، ، می تواند نمادی از جبر و اختیار در زندگی انسان باشد و انتخاب هایی که او می کند، آیا حاصل قدرت اختیار و اراده خودش بوده یا جبر بر او حاکم بوده یعنی شبکه ای از حوادث و اتفاقات، انتخاب او را رقم زده است. شخصیت، رنگ "آبی" را انتخاب کرد که "آبی" رنگیست که برای القای شک و تردید بکار می رود. رنگ لباس شخصیت محوری، "نارنجی" است، که می تواند نمادی از شور و شوق و یافتن پاسخ سوالاتی باشد که باعث ایجاد جنبش و حرکت در او شده است. در فیلم "ماتریکس" ترینیتی به نیو می گوید : سوال تو رو به اینجا کشانده و چیزی که ما رو حرکت میده اینه که جواب سوال هامونو پیدا کنیم.میمون نمادی از نقطه شروع روند و سیر تکاملی انسان و عقل انسانی است و نمادی است از نقش تکنولوژی و پیشرفت و رشد علم در زندگی انسان. به بیانی دیگر کارگردان می خواهد به مخاطب بگوید که اوج پیشرفت تکنولوژی و زندگی هوشمندی که انسان امروز صاحب آن است، در آینده مانند میمونی است که هنوز روند تکاملی خود را آغاز نکرده است. و ما بر روی پرده سینما که میمون فیلم را برای مخاطبان پخش می کند می بینیم :صدا و سکوت Noise And Silenceانتقاد ما مثل هر انتقاد دیگری با این موضوع شروع می شود : "تردید""تردید" داستان ما را شرح می دهد.برای شروعی دوباره از ابتدا To Begin Again From The Beginningبرخی از دانشمندان چنین عقیده دارند که : انسان خلق نشده است. او تکامل یافته است. باید این نکته درک شود که ایده خلقت و ایده تکامل با یکدیگر در تضاد هستند. نمی شود هر دو در کنار هم باشند. خلقت به معنای عدم تکامل است. به عنوان مثال : زمانی که انسانی چیزی را خلق می کند، یک شعر، یک نقاشی، یک فیلم، یک مجسمه آن چیز تکامل نمی یابد و با گذشت زمان تغییری نمی کند. پس می توان این گونه نتیجه گرفت که : هر چیز خلق شده ای یک نقطه توقف کامل در خود دارد. یعنی دیگر پیشرفت و تغییری در آن رخ نمی دهد. یعنی سکون و توقف مطلق. تکامل در واقع بیانگر این است که جهان پیوسته در حال تغییر، حرکت و شکل های تازه و بهتر است. این تکامل است که باعث وقوع انسان و آگاهی او شده است.مفاهیم اساسی :آگاهی :اکهارت تُله بیان می کند : شما خود کیهان هستید کیهان برای مدت بسیار کوتاهی، خود را به صورت انسان و در نمود انسان بیان می کند و شرح می دهد.میچیو کاکو می گوید : ما موج هستیم، امواج مرتعشی که با عملکرد خود دچار ارتعاش شده و سپس از زمان جدا می شوند.آگاهی: Awareness توانایی دانا شدن و درک کردن (برای احساس کردن) یا دارای معرفت شدن از رویدادهاست. آگاهی به‌طور گسترده‌تر، حالت هشیاربودن کسی یا چیزی می‌باشد.در فلسفه ذهن، آگاهی با هشیاری برابر نیست بلکه هر یک تعریف جداگانه‌ای دارد. برای نمونه، دیوید چالمرز تفاوت میان آگاهی و هشیاری را این‌گونه بیان می‌کند:آگاهی، قرین روانشناختی هشیاری است.خودآگاه یعنی استخراج اطلاعات یا افکار براساس اراده ویکی از مهم‌ترین بحثهای فلسفه ذهن حاضر بحث روز آن به‌شمار می‌رود، مسئله خودآگاهی یا ماهیت ذهن (consciousness) است. خودآگاهی به‌طور کلی شناخت انسان از کل هویت او است.فراشناخت :در روان‌شناسی واژه‌ای است که به صورت «شناخت‌شناسی» یا «دانستنِ دانستن» یا «شناخت دربارهٔ شناخت» تعریف شده‌است.تأملی که انسان بر روی فرایندهای ذهنی خود می‌کند، و اندیشیدن دربارهٔ تفکر را فراشناخت می‌نامند. این مفهوم از مفاهیم نظریه ذهن به‌شمار می‌آید، که به صورت عمومی دارای دو مؤلفه است: یکی دانش دربارهٔ شناخت، و دیگری قاعده بخشیدن به شناخت. کودک انسان تا پیش از دبستان هنوز مجهز به فراشناخت نیست و توانایی درکِ نظر و افکار و احساسات دیگران را ندارد، از چهار سالگی به بعد است که می‌فهمد که افکار و باورهای دیگران بر رفتارش تأثیر می‌گذارد و این‌که حتی ممکن است آن‌ها از واقعیت به دور نیز باشد. بیماران مبتلا به اوتیسم فاقد نظریه ذهن می‌باشند، آدم‌ها را به مانند هر نوع شی دیگری می‌بینند، در نتیجه به دنیای درون خود پناه می‌برند. فراشناخت را می‌توان به سه حیطه دانش فراشناختیMetacognitive knowledge،تجربه‌های فراشناختیMetacognitive experiencesراهبردهای فراشناختی: Metacognitive strategies تقسیم کرد.دانش فراشناختی به باورها و نظریه‌هایی اطلاق می‌شود که افراد دربارهٔ تفکر خود دارند. تجربه‌های فراشناختی شامل ارزیابی‌ها و احساس‌هایی است که افراد در موقعیت‌های مختلف دربارهٔ وضعیت روانی خود دارند و راهبردهای فراشناختی پاسخهایی هستند که برای کنترل و تغییر تفکر به کار گرفته می‌شوند و به خودتنظیمی هیجانی و شناختی کمک می‌کنند فراشناخت توانایی یادگیرنده را برای آگاهی از قابلیت هی شناختی و کاربرد این قابلیت ها برای یادگیری است.ادراک :افراد مختلف با ویژگی های مشترک و مشابه درک یکسانی از موضوعات و موقعیت های مختلف ندارندتفسیر ، تحلیل ، قضاوت و معنای دریافتی آنها به ویژگی های روانشناختی و زاویه نگاه و رویکرد شناختی آنان دارد که متاثر از ژنتیک ، تجارب ،شخصیت ، نحوه زندگی ، شغل و خصوصیات اطرافیان آنها می باشد .از این رو در شرایط یکسان واکنش و رفتارهای متفاوتی را از افرادی که دارای خصوصیات مشترکی نظیر سن ، جنس و تحصیلات هستند مشاهده می کنیم .ادراک یا دریافتن Perception فرایند آگاهی یافتن از اطلاعات (داده های) حسی و شناخت آن‌ها همچنین، ادراک، فرایندی است که هر کسی، با آن، پنداشت‌ها و برداشتهایی را که از پیرامون خود دارد، دسته بندی و شناسایی می‌کند و به این روش، به آنها، معنی می‌دهد؛ ولی، ادراک می‌تواند از رویدادهای دیدنی بسیار جدا و دور باشد. در بیشتر نمونه ها، مردم از یک چیز، برداشتهای گوناگونی دارند. می‌توان گفت که رفتار مردم، به روش ادراک، پنداشت یا برداشت آن‌ها (و نه رویداد) بستگی دارد.عوامل مؤثر بر ادراکبرای شکل‌دادن و گاهی، ارائه تعریف از ادراک، عوامل متعددی دست اندر کار هستند. این عوامل، می‌توانند که در:شخص ادراک‌کنندهموضوع مورد ادراکمحتوای موقعیت مورد بحثوجود داشته باشند.برخی از ویژگی‌های شخصی، مانند نگرش، انگیزش، علاقه، تجربه گذشته و انتظارهای شخص، بر نوع پنداشت یا ادراک او اثر می‌گذارندتفاوت احساس و ادراکاحساس، را انتقال پیام عصبی به طرف کورتکس حسی، می نامیم. اما، ادراک، از ترکیب اطلاعات حسی با مکانیزم تفکر بوجود می‌آید. اگر اطلاعات حسی، به‌طور مستقیم، به عضلات و غدد منتقل شود، رفتار فرد، مبتنی بر حس خواهد بود که ادراک محسوب نمی‌شود. اما، اگر اطلاعات حسی، به مراکز عالی قشر مغز (کورتکس) انتقال یابد، ادراک بوجود می‌آید و رفتار فرد، تحت حاکمیت اطلاعات حسی و فرایندهای قشر خارجی مغز قرار می‌گیرد.احساس و ادراک، از دیدگاه فیزیولوژیک، دو فرایند متفاوت هستند. یک تحرک حسی معین، می‌تواند که ادراک‌های کاملاً متفاوتی تولید کند و تحریک‌های حسی متفاوت، می‌توانند که به ادراک واحدی منجر شوند. کلیه اطلاعات فیزیولوژیک، نشان می‌دهد که یک تحرک معین همیشه فعالیت معینی در کورتکس حسی تولید می‌کند، اما واقعیت‌ها به‌طور آشکار، نشان می‌دهند که همان تحریک الزاماً ادراک معین به دنبال نمی‌آورد به عبارت دیگر یک تحریک معین می‌تواند ادراک‌های متفاوت ایجاد کند.saeiddehghansaeiddehghanSat, 18 Apr 2020 14:37:31 +0430https://virgool.ir/@saeidone/تصمیم-گیری-gxcpu5qgrjfvتصمیم گیری Making Decisionتصمیم ریشه در لغت عربی صم به معنای کر دارد و از تفعیل می آید.صم = کر (ناشنوا) = Deafمصمم به معنای کسی که دیگر هیچ چیز نمی شنود.تعریف تصمیم گیری : تصمیم گیری یعنی ارزیابی را ههای مختلف وانتخاب بهترین راه.تصمیم گیری،عالی ترین و پیچیده ترین فعالیت شناختی انسان است.سبک های تصمیم گیریبه روشهای ثابت و یکنواخت تصمیم گیری افراد، «سبک تصمیم گیری » می گویند.سبکهای تصمیم گیری مختلف است. بسیاری از آنها ناکارآمد و فقط یکی بهتر از سایر سبک هاست.سبک تکانشی:در این سبک، فرد به صورت ناگهانی و باعجله وبدون محاسبه تصمیم می گیرد. در میان نوجواناناین گونه سبک تصمیم گیری، زیاد دیده می شود کهبلافاصله با پشیمانی همراه است.سبک احساسی:در این سبک، ملاک تصمیم گیری،عواطف وهیجانات زودگذر است. احساسات، به دلیل زودگذربودن، نمی تواند زیربنای تصمیم گیری باشد.تصمیم گیری یک امر مهم و پایدار است و همهابعاد زندگی را در برمی گیرد؛ در نتیجه، به روشهای پایدار و ماندنی نیاز دارد.سبک وابسته:سبک تصمیم گیری وابسته یعنی به جای فکرکردن، از دیگران کورکورانه اطاعت کرده است.در این روش دلیل انتخاب فرد این است که دیگرانچنین تصمیمی گرفته اند، در حالی که انتخابدیگران ممکن است برای ما انتخاب مناسبی نباشد.سبک اجتنابی:در این سبک، فرد قصد دارد تصمیم بگیرد، ولی هیچ گاه تصمیم وی عملی نمی شود. به عبارت دیگر، فردی کهدارای این سبک تصمیم گیری است «دست، دست می کند » و «کار امروز را به فردا می اندازد » و بر اینباورند که همه چیز خود به خود درست می شود؛در نتیجه، زمان را از دست می دهند و مشکل آنها بیشتر می شود.سبک منطقی:سبک تصمیم گیری منطقی، بهترین شیوۀ تصمیم گیری است. زیربنای این تصمیم گیری، نه عجله و شتاب، نهاحساسات و هیجان های زودگذر، نه اطاعت و پیروی کورکورانه و نه اجتناب، بلکه اندیشیدناست. در این سبک، تصمیم گیرنده تمامی راهکارهای ممکن را می سنجد. سبک تصمیم گیریمنطقی نه تنها در عوامل زیربنایی با سایر سبک ها فرق دارد، بلکه تابع یک روش قاعده مند ومنظم است. در این سبک، فرد پله پله و طبق قوانین پیش می رود.مراحل تصمیم گیری:1. شناسایی و تعریف تصمیم مورد نظر2. شناسایی تعداد انتخا بها یا اولویت های آن تصمیم3. بیان ویژگی های هر انتخاب یا اولویت4. ارزیابی پیامدهای هر انتخاب یا اولویت5. اجرای بهترین اولویت انتخاب رشتة علوم انسانی6. تعهد و پایبندی به اجرای اولویت مورد نظر7. بررسی پیامدها و نتایج اجرای اولویت مورد نظرملاک های تصمیم گیریبر اساس :میزان اهمیتتعداد اولویت 1. هزینه ها2. مزیت ها3. خطردر بیشتر مواقع تصمیم گیری با خطر همراه است.در این حالت اطمینان کافی به نتایج تصمیم گیریوجود ندارد.saeiddehghansaeiddehghanThu, 16 Apr 2020 17:32:37 +0430https://virgool.ir/@saeidone/بخش-هایی-از-سخنرانی-جدکامران-درباره-نیهیلیسم-و-آلبر-کامو-انجمن-فلسفی-آگورا-iboexblobprdبخش هایی از سخنرانی ج.د.کامران درباره نیهیلیسم و آلبر کاموانجمن فلسفی آگورانیهیل : کیفیت منفیکیفیت منفی اراده به قدرتنیهیلیسم در بنیاد : به معنای غلبه ی منفی بر زندگی است.ارزش منفی یا همان بی ارزشی در بنیاد آن آشکار می شود.ظلم خود را به اسم عدالت غالب می کندزور خود را به عنوان قدرت غالب می کند(بی ارزشی ارزش ها)در زندگی به آن واکنش و ارتجاع گفته می شود.نیهیلیسم واکنش ارتجاعی به عالم ارزش ها و ارزش های والابه عالم ارزش ها و ارزش های والا نیز پرخاش کرده و آن ها را مثل خوره از درون نابود می کند.که در اصطلاح، نیچه به آن کینه یا تخم کینه می گوید.که مانند سم به جان سالم می افتد و آن را بیمار کرده و از درون نابود می کند.و ارزش زندگی و شاد بودن و بشاش بودن را از انسان می گیرد.انسان را تُهی و به یک پوسته خالی بی جان و یک مُرده متحرک تبدیل می کند.نیهیلیسم با حرف های پوچ و بی مقصد، می تواند هر چیزی را هیچ کند.به بیان دیگر نیهیلیسم هر چیزی را به یک بُعد می آورد و آن را نزول می دهد.و به هرچیزی خط پوچی و بی معنایی می دهد.نیهیلیسم توانایی و قدرت آفرینش و خلق کردن نداردبلکه تنها هرچیزی را نیست و نابود می کند.آلبر کامو بیان می کند : ابزورد (Absurd) آخرین جلوه ی بروز نیهیلیسم است."ابزورد" درد و رنج را نیز پوچ کردهو آن را در حالت بی تفاوتی و خنثی فرو می برد.اگر دو قطب را برای زندگی انسان در نظر بگیریم،یکی قطبی که در اوج و به جهت و سمت و سوی بالا باشد لذت، خودشکوفایی، شادی، قدرت، و پرمعناییو قطبی دیگر که در دره ها و پوچی و سیاهی و بی معنایی و مرگ باشد،"ابزورد" هر دو قطب را نابود و پوچ می کند‌.نیچه در کتاب اراده معطوف به قدرت بیان می کند :والاترین ارزش ها، خودشان، خودشان را بی ارزش می کنند.اخلاق باعث فساد استفساد از اخلاق، که یک ارزش والا باشد، به وجود می آید.وقتی ارزش ها بی ارزش می شوند، خودشان روی خودشان سقوط می کنند.در واقع خودشان، خودشان را خلع سلاح می کنند.نیچه از فریب و برچسب دروغ زدن منزجر است :دروغ گفتن درباره آنچه که درستی آن را می دانیم و از درست بودن آن آگاه هستیمکه خود این نیز، ریشه در زندگی در زیر سایه دیکتاتوری دارد.در زندگی هیچ هدف نهایی و غایی ای وجود نداردبه اصطلاح هیچ آخری وجود ندارد.اگر بپرسید : چرا ؟پاسخ این است که : پاسخی نداردارزش یک کالا است،کالا (Goods) :این کالا هستنده ای است که یک ارزش خاص دارد.کالا زمانی کالا است که بر زمین (Ground)، استوار باشد و بر مبنای آن است که ارزش آن، ارزشی را به یک Object می دهد.به این معنا که هیچ چیز در نمود واحد و به تنهایی مفهومی به نام اهمیت و ارزش برای آن وجود نداردیک چیز تنها زمانی دارای اهمیت و ارزش است که در ارتباط با چیز های دیگر باشد.نیچه ارزش ها را علت نیهیلیسم می داند و این بر عکس سنت است.پویایی :زندگی یک تصویر ساکن دارای سکون مطلق نیست.بلکه پویاست و پویایی ماهیت و فطرت آن است.نیهیلیسم خود و ضد خود را نیز رَد می کند.نیهیلیسم صفت منفی را به بودن تحمیل می کند.تفکر انقلابی، مهندسی کردن است.مانند مهندسی که برای ساخت چیزی، ابتدا آن را ویران می کند.نیهیلیسم با خلاقیت مشکل دارد.Courage + Intelligence = Strengthشهامت و شعور باید موازی یکدیگر باشند.نیچه بیان می کند : شجاعت، خشونت نیست.وقتی شجاعت و هوش به جنگ یکدیگر می روند،نتیجه آن است که :فضیلت کلاسیک به رذیلت تبدیل می شود.چون یکدیگر را بی معنا می کنند.دیگر نه Courage مفهوم خود را دارد و نه Intelligence مفهوم خود را.به واسطه ی خشونت است که خرد به جنون تبدیل می شود.هر خردی که ابزار آن خشونت است، بدون شک از جنون سَر در می آورد.انقلاب در پی حذف کسی است اما طغیان گر در پی حذف کسی نیستبلکه بیان می کند : من طغیان می کنممن کاری ندارم که این طغیان یک جامعه را عوض می کند یا خیر.در طغیان من، که هستی من است، یک "ما" خلق می شود.نیچه می گوید : خدا مُرده است.حال، این انسان خلاق است که خلاقیت وی می تواند آن جای خالی را پُر کند.این خلاقیت و نیروی زنده، تولدی دیگر است.به عنوان مثال یک شاعر یا یک نقاشفقط "یک اثر" خلق نمی کند بلکه تا آخر عُمر به دنبال آن هنر می رود.و تنها جوابی که برای این خصلت انهدامی نفی که در نیهیلیسم هست، خلاقانه زندگی کردن است.به جای خرد ابزاری، شاعرانه بر روی زمین زندگی می کند.اما حال، به جایی رسیدیم که فلسفه هم دیگر فلسفه نیست."دانش" به یک کالا تبدیل شده است.شما می توانید با پول بیشتر، دانش پُر پرستیج تری بخریدبا پول کم تر مدرک تان را از یک دانشگاه فقیرتر بگیرید.شما می توانید با همان کینه دوزی یک دزد، دانش را بدزدیدو می توانید با مهارت یک تاجر دانش را بفروشیدو می توانید مانند یک انسان کاملا خشک و بی احساس، هیچ دانشی روی شما تاثیری نداشته باشد.شما می توانید در عین حال که یک نژادپرستِ تا مغز استخوان نژادپرست هستید، یک دندانپزشک بی نهایت عالم باشید.این واقعیت زمان ماست."ابزورد" یعنی این.ما در حال حاضر در جهانی زندگی می کنیم که وضعیت بسیار عجیبی دارد.نمی توانیم با قطعیت از چیز ها صحبت کنیم.انسان اگر بتواند تعادل میان "شجاعت" و "شعور" را حفظ کند، می تواند از "جنون" جلوگیری کند.saeiddehghansaeiddehghanWed, 08 Apr 2020 03:10:55 +0430https://virgool.ir/@saeidone/اگزیستانسیالیسم-ze7vcdfo3xanاگزیستانسیالیسم یا هستی گرایی، باور به اصالت وجود و اصالت هستی استاگزیستانسیالیسم در لغت از کلمه ی Existence به معنای وجود می آید.اگزیستانسیالیسم بیان می کند انسان باید خود در زندگی اش معنا خلق کند و هدفی را بیافریند و در جهت رسیدن به آن تلاش کند.انسان در مقابل زندگی و اهداف اش مسئول است.ژان پل سارتر در کتاب هستی و نیستی بیان می کند :وجود بر ماهیت مقدم استابتدا "بود" پیدا می کنیم، سپس با دلهره ی اگزیستانسیالیستی امان روبرو می شویم.با وضع قوانین و سیستم ارزشی خودمان، خودمان باید تصمیم بگیریم که چه نوع زندگی ای را می خواهیم در پیش بگیریمیا این که صرفا ارزش های موجود در جامعه را بپذیریم و بر اساس آن ها زندگی امان را در پیش بگیریمفیلسوفان اگزیستانسیالیست هستی انسان را به عنوان گونه‌ای متمایز از هستی دیگر هستندگان مورد دقت قرار می‌دهند و با دقت به این تمایز هستی انسان را وجود (به انگلیسی: Existence) می‌خوانند. آن‌ها می‌کوشند تا نشان بدهند که چه تفاوتی میان وجود یا بودن انسان در این دنیا با سایر شکل‌های هستی یافتنی است.«هر ماهیت تازه به خودی خود ارزشمند است». این گزاره‌ای است که مکتب اصالت وجود دربارهٔ تعریف مفهوم ارزش ارائه می‌دهد. به گونه‌ای که بر همین اساس در ادامهٔ عبارت فلسفی «من می‌اندیشم پس هستم» دکارت، آلبر کامو می‌گوید «من طغیان می‌کنم پس هستم».این عبارت علاوه بر پذیرش جمله‌ای که دربارهٔ ارزش مطرح شد، معنایی هم در خود دارد؛ اینکه همانند گذشتگان زیستن برابر با غیر اصیل زیستن است.هر انسانی که پا به عرصهٔ جهان می‌گذارد دارای ویژگی‌های ژنتیکی خاص و پیرامون منحصربه آن فرد است که در نتیجه این عوامل دارای شخصیت (آگاهی) منحصربه‌فرد می‌باشد. پس به خودی خود ارزشمند است. در این‌جا اشاره به تقدم وجود انسان بر ماهیتش و در حوزه اخلاق ارزش انسان را از عملکردش جدا کرده‌ایم. در اینجاست که ژان پل سارتر می‌نویسد «تمامی یک انسان از تمامی انسان‌ها ساخته شده و برابر همهٔ آن‌ها ارزش دارد و ارزش هر یک از آن همه با او برابر است.»و اکنون باید پاسخ این پرسش هم داده شود که یک گربه هم وقتی به دنیا می‌آید منحصربه‌فرد است پس چرا اصالت وجود گربه را مورد اهمیت قرار نمی‌دهیم؟ در پاسخ این پرسش یک بار باید به پروژهٔ دکارتی و بار دیگر به روانکاوی وجودی برنتانو رجوع کنیم. دکارت بر این باور بود که توانایی انسان در گزینش به دلیل‌های مختلف به معنای آفرینندگی انسان است. این آفرینش یعنی پدیدآوردن یا پی بردن به چیزی تازه که دارای ارزش والایی است.از سوی دیگر برنتانو در روانکاوی وجودی به این نتیجه می‌رسد که آگاهی گربه همیشه از ابژه‌های بیرونی است ولی آگاهی انسان علاوه بر ابژه‌های بیرونی بر خود نیز آگاه است که این آگاهی باعث تمایز آن از سایر موجودات می‌شود.اصولمی‌توانیم چهار مفهوم بنیادین را در اگزیستانسیالیسم برجسته کنیم: امکان ناضرور یا تصادفی بودن هستی، آزادی، مسئولیت و اصالت. انسان دارای ماهیت پیشینی نیست که به فرض خدا یا طبیعت آن را ساخته باشند انسان همچون هر هستنده‌ای امری ممکن است و نه ضروری. خودش را می‌سازد و آزادانه میان گزینه‌های ممکن برمی‌گزیند. مسئول گزینش‌های خویش است و باید بتواند آنچه را که خود درست می‌داند بسازد. (و نه این که بنا به سرمشق همگان رفتار کند) و در این صورت کاری اصیل انجام داده‌است. طرح این نکته‌ها توسط سارتر از نگرشی هستی شناسانه آغاز شد که خودش آن را هستی‌شناسی پدیدار شناسانه نامید و در اصل استوار بود بر دستاورد فلسفی هایدگر.امکان ناضرورگفتن این که چیزی هست این پرسش را پیش می‌آورد که آیا آن چیز بنا به دلیلی خاص برای مثال بنا به ماهیت خودش هست یا نه.پاسخ مکتب اگزیستانسیالیسم از دید سارتر در متنی ادبی یعنی از طریق ذهن آنتوان روکانتن شخصیت مرکزی رمان تهوع بیان می‌شودآن لحظه فوق‌العاده بود. من آنجا بودم. بی حرکت و منجمد. غرق در جذبه‌ای هراس‌آور؛ ولی درست در قلب این جذبه چیزی تازه ظاهر شد. تهوع را درک کردم. دارنده‌اش بودم. راستش کشفم را هنوز برای خودم تعریف نکرده بودم. اما به گمانم حالا دیگر برویم.آسان‌تر است که آن را در قالب واژه‌ها بیان کنم. امر اساسی ممکن ناضرور است. می‌خواهم بگویم که بنا به تعریف وجود یک ضرورت نیست. وجود خیلی ساده یعنی آن‌جا بودن. موجودات آشکار می‌شوند می‌گذارند تا ما با آن‌ها برخورد کنیم اما هرگز نمی‌توانیم آن‌ها را استنتاج کنیم. به گمانم آدم‌هایی هم هستند که این نکته را درک کرده‌اند. فقط آن‌ها کوشیده‌اند تا بر این ممکن ناضرور از طریق ابداع یک وجود ضروری که علتش هم در خود آن فرض می‌شود چیره شوند. پس هیچ هستی ضروری‌ای نمی‌تواند وجود را توضیح دهد. ممکن ناضرور یک جنبهٔ دروغین که بشود آن را کنار زد نیست. امر مطلق است و در نتیجه یک امر بدون علت تام است. همه چیز بدون علت هستند. این باغ، این شهر و خود من.آزادیانسان طرح‌اندازی می‌کند. در هر لحظه ناگزیر است که با گزینش از میان مجموع بدیل‌های پیش رویش به سوی آینده پیش برود. انسان راهی جز این گزینش‌ها ندارد و محکوم به آزادی است. یگانه حالتی که ما آزاد نیستیم این است که آزاد باشیم که آزاد نباشیم.واقعیت انسانی وجود ندارد مگر در آزادی. در مکتب اصالت وجودی آزادی یعنی امکان برگزیدن. از دید سارتر «ما گزینش هستیم» وجود داشتن برگزیدن است. هیچ وضعیت دشوار بیرونی نیست که آزادی گزینش انسان را به‌طور کامل ناممکن کند. بی‌شک وضعیت‌هایی از شمار و تنوع گزینه‌ها می‌کاهند اما امکان انتخاب را به‌طور کلی از بین نمی‌برند. من حتی در زندان و اردوگاه نیز به‌طور کامل از امکان گزینش بی‌بهره نمی‌شوم. می‌توانم انتخاب کنم که آیا مقاومت کنم یا نه با زندان‌بانان و شکنجه‌گران هم‌راهی کنم یا نه. پس از آزادی فرانسه سارتر نوشت که فرانسویان هیچ‌گاه چنان آزاد نبوده‌اند که در جریان اشغال حکومت استبدادی ویشی و جنبش مقاومت. زیرا با گزینش بدیل‌هایی چون پیوستن به جنبش مقاومت مدارا سکوت ویا هم کاری با اشغال گران آزاد بودند. این آزادی به معنای دقیق واژه خود را به آن‌ها تحمیل می‌کرد. هیچ‌کس نمی‌توانست در این مورد تصمیم نگیرد و هر روزه این انتخاب که باید آزادانه شکل می‌گرفت پیش روی فرانسوی‌ها قرار داشت. در نتیجه آن‌ها مدام از آزادی خود با خبر بودند و آن را می‌آزمودند. در مرده‌های بی کفن ودفن زندانیان شکنجه دیده در آستانهٔ مرگ از آزادی خود سخن می‌گویند. آن‌ها متوجه می‌شوند که حتی در شب اعدام نیز آزادند. گرچه این موضوع دانسته می‌شود که انسان نمی‌تواند برخی از بدیل‌های توانمند را برگزیند. واضح است که موانع فراوانی در برابر آزادی فرد قرار دارند و وقتی از آزادی به عنوان زمینهٔ کنش‌های انسان یاد می‌شود نمی‌توان گفت که من آزادم کاری کنم که در مبنای شمارش اعشاری جمع دو به اضافهٔ دو بشود پنج. آزادی انسان ناشی از وضعیت او در ضرورت گزینش است. به راستی آزادی ناشی از محدودیت است. زیرا انسان به دلیل محدودیت‌های اش طرح می‌افکندو نا چار می‌شود که در آزادی گزینه‌ای را برگزیند. منظور از آزادی در اینجا این است که وقتی آزادی زمینهٔ کنش‌های من دانسته شود بطلان هر گونه هدف که از پیش برای کنش‌های من تعیین شده باشد نمایان می‌شود. من می‌توانم خود را بنا به هدفی که برمی‌گزینم سامان دهم یا به اصطلاح بسازم. می‌توانم معنای زندگی خود را خودم بسازم. همراه با آن من دنیایی را می‌سازم و به آن معنا می‌دهم که خودم بر زمینهٔ آن به سر می‌برم.وضعیتمبحث آزادی به خوبی فهمیده نمی‌شود مگر این که برداشت اصالت وجود از مفهوم وضعیت دانسته شود. انسان مدام در وضعیت‌های گوناگون قرار می‌گیرد. پرتاب شدن به دنیا یک وضعیت بنیادین است. اما وضعیت‌های به ظاهر کم‌اهمیت‌تری هم مدام در زندگی هرروزه پدید می‌آیند.وضعیت‌های بنیادینانسان از وضعیت انسانی خویش جداناشدنی است. وضعیت انسانی با چند محکومیت همراه است. من محکوم شده‌ام که به دنیا بیایم. بودن من یعنی این که به این جهان پرتاب شده‌ام. محکوم شده‌ام در وضعیتی خاص (به عنوان مرد یا زن در طبقه‌ای نژادی، ملتی، شرایط و امکانات آموزشی بهداشتی و…) به دنیا بیایم. محکوم هستم که در کنار دیگران زندگی کنم و هم‌راه با آنان کار کنم. سرانجام محکوم هستم که بمیرم. در مورد این وضعیت‌های بنیادین، من چندان آزادانه عمل نمی‌کنم. دست کم می‌شود گفت دایرهٔ آزادی من در این مورد کوچک و محدود است. اگر خودکشی کنم فقط زمان مرگ را جلو انداختم اما مرگ هم‌چنان گریز ناپذیر به معنای پایان زندگی من مطرح خواهد بود. اگر از کشور زادگاه خود به جایی دیگر مهاجرت کنم، وضعیت تعیین شده در زمان تولدم را تغییر داده‌ام اما هم چنان باید در وضعیت تعیین شده ی تازه‌ای با دیگران زندگی و همکاری کنم. نمی‌شود فرض کرد که شخصی به‌طور کامل از وضعیت خویش جدا شود. ممکن است که تهیدستی ثروت‌مند شود، مردی با عمل جراحی زن شود یا یک زندانی آزاد شود. اما اینان همیشه ثروت‌مندی که روزی فقیر بوده، زنی که زمانی مرد بوده و فرد آزادی که مدتی زندانی بوده باقی خواهند ماند. مجموعهٔ وضعیت‌های من جهان من است و من به این معنا در جهان بودن ام. آن کسی که من از خودم می‌سازم به گونه‌ای جداناشدنی به طرح‌ها، محیط کار و در یک‌کلام به وضعیت‌ها و گزینش‌های من در این وضعیت‌ها وابسته‌است. همهٔ وضعیت‌ها در «وضعیت وضعیت‌ها» یعنی «در جهان بودن» جای دارند.مسئولیتآزادی وضعیتی آرام و راحت برای انسان فراهم نمی‌آورد. دلهرهٔ گزینش درست پیوسته در ما زنده‌است. مسئولیت این را که آیا آنچه برگزیده‌ایم برای خودمان، نزدیکانمان، پیشبرد نقشه‌ها و عقایدمان، بهترین انتخاب ممکن بوده یا نه همواره حس می‌کنیم و تا وقتی زنده‌ایم با آن روبه روییم و راحت و آسوده نخواهیم بود. گزینش هرگز آسان نیست. اگر واقعیت داشته باشد که وجود انسان مقدم بر ماهیت اوست، انسان مسئول آن کسی است که هست. منظور این نیست که انسان مسئول فردیت خاص خود است بلکه مسئول تمامی انسان هاست. مسئولیت در فلسفهٔ اگزیستانسیالیسم همراه آزادی است، گفتن این که هر فرد مسئول گزینش‌های خویش است که در آن‌ها و با آن‌ها آزادی خویش را به کار برده یا آزموده به این معناست که فرد مسئول کنش‌های خود است. متعهد به گزینش خود بودن یعنی آن‌ها را کنش‌هایی درست شناختن. به نظر سارتر درست دانستن گزینش باید خارج از گسترهٔ نسبی باوری معنا بدهد. او می‌گوید که هر شخص باید بتواند در مورد گزینش‌های خود به دیگران توضیح بدهد و پاسخ‌گوی آن‌ها باشد. به معنای مسئولیت باResponsabilite لفظ فرانسوی به معنای پاسخ هم ریشه‌اند و هر دو به response درلاتین بازمی‌گردند. respodere همان‌طور لفظ عربی و فارسی مسئول به معنای کسی است که از او سؤال می‌کنند و باید جواب بدهد و مصدر جعلی و اسم مصدر مسئولیت نیز از مصدر سؤال آمده‌است. هایدگر مسئول گزینش خود بود که عضو حزب نازی شد و در برابر کشتار یهودیان در اردوگاه‌های مرگ و آدم سوزی خاموش ماند. سارتر مسئول سکوت چند ساله‌اش در برابر وجود اردوگاه‌های کار اجباری در کشورهایی بود که خود را سوسیالیست می‌خواندند. هریک از ما مسئول شکل‌گیری آن کسی هستیم که شده‌ایم.دلهرهوقتی ما می‌گوییم که انسان برمی‌گزیند، می‌خواهیم بگوییم که هرکس از میان ما برمی‌گزیند، هم چنین می‌گوییم که هر کس با گزینش خود تمامی انسان‌ها را برمی‌گزیند. هر یک از کنش‌های ما در آفرینش آن کسی که می‌خواهیم باشیم در همان حال تصویری از انسان چنان‌که به گمان ما باید باشد، می‌سازد. گزینش این یا آن شدن تأیید ارزشی است که ما برمی‌گزینیم. این سان مسئولیت ما بسیار بزرگتر از آن است که فکر می‌کنیم. زیرا مسئولیت من همهٔ انسانیت را ملتزم می‌کند. به این ترتیب من مسوول خودم و همگان هستم. من تصویری خاص از انسان می‌سازم که خودم آن را برگزیده‌ام. من با گزینش خودم همه را برگزیده‌ام.باور نادرستآزادی چنان با مسوولیت، تعهد و دلهره هم راه است که بیشتر مردم از آشنایی با آزادی خود، یا استفاده از آن، سرپیچی می‌کنند. این دیدگاه سارتری از جمله مباحثی است که نزد ما به عنوان «فرار از آزادی» مشهور شده‌اند. بیشتر افراد چون می‌دانند که باید مسئولیت گزینش آزادانهٔ خود را بپذیرند ترجیح می‌دهند که به آغوش کسی که به جای آن‌ها برمی‌گزیند، تصمیم می‌گیرد، نیرویی مقتدر و نظارت ناپذیر، مستبدی پدر سالار پناه ببرند که هر چه هم به آن‌ها زور بگوید دست کم این مزیت را دارد که شر گزینش آزادانه را از سر آن‌ها کم می‌کند. سارتر در دفترهایی برای اخلاق نوشته که افراد بردگی را می‌پسندند و اجازه می‌دهند تا با آن‌ها هم چون شی رفتار شود. مثال خوبی که در این مورد می‌توان آورد باور بیشتر مردم به نظریهٔ توطئه است. بیشتر مردم ترجیح می‌دهند که فکر کنند کسانی تمامی قدرت‌ها را در چنگ خود دارند، دربارهٔ سرنوشت بقیه تصمیم می‌گیرند. به این ترتیب امکان تصمیم‌گیری یا گزینش آزادانه‌ای برای چنین مردمی باقی نمی‌ماند.اصالتسارتر توضیح داده‌است که گسست تام از باور نادرست ناممکن است، ولی می‌توان «از راهی که ما آن را اصیل می‌خوانیم» با خود صادق بود. هایدگر هیچ نوع اخلاقی را اخلاق اصالت نمی‌دانست. به همین دلیل بحث اخلاق را کنار گذاشته بود. از نظر او اصالت را نمی‌شد یک پیش‌فرض اخلاقی دانست. اصالت درکنش دازاین معنا داشت. مثل «هرکس» رفتار نکردن، و به این اعتبار راهی شخصی را کشف کردن و پیمودن. برای هایدگر اصالت کوشش در یافتن مسیر درست بود. آیا می‌توان این‌جا لفظ «درست» را به کاربرد؟ آیا این لفظ برداشتی اخلاق را پیش نمی‌کشد؟ با توجه به معنای رایج اخلاق، پاسخ منفی است. زیرا بحث از حد یک فرد، یک دازاین پیش می‌رود. اما به معنایی دیگر از اخلاق (یعنی اخلاق را ابداع رویکردی شخصی به زندگی دانستن) می‌توان گفت که «اخلاقی» بود. شاید بتوان از گزینش‌های اخلاقی دازاین یادکرد. سارتر و امانوئل لویناس دو پیرو راه هایدگر بودند که این معنای دوم را بااهمیت دانستند و در مسیر آن پیش رفتند. در معنایی خاص که سارتر از اخلاق در سر داشت، اصالت برای او معنا می‌یافت. در هستی و نیستی سارتر نشان داد که به اصالت نمی‌توان رسید. آدم اصیل به معنای دقیق واژه وجود ندارد. اما می‌توان به سوی اصالت پیش رفت. این پیش‌روی از طریق گزینش آنچه به آن اطمینان دارم، از آن آزادی من است، میراث گذشتگان یا وعدهٔ معاصران نیست، ممکن می‌شود. می‌توان کنش‌هایی اصیل داشت، یعنی برخلاف باور نادرست گزینه‌هایی برگزید. انسان کامل نیست، مثل خداوند اسپینوزا نیست که به حد کمال رسیده باشد. انسان حتی وقتی فقط به خواست خود، علیه دیگران، علیه باور نادرست است باز کامل نیست. او واقع بودگی پرتاب شده‌ای است که شرایط جبری بر او حاکم اند، اما کنش‌هایی استوار بر خود و «رانهٔ اخلاقی به سوی اصالت» دارد. سارتر می‌گوید که انسان آنچه می‌نماید و به گمان دیگران هست، نیست. به همین شکل آنچه به گمان دیگران نیست، هست. دیگران به کنار، انسان آنچه اکنون هست، به واقع نیست. چرا که در جریان دگرگونی و شدن است، رو به سوی آینده دارد، و باید خود را عوض کند، و مدام کسی دیگر بشود تا سرانجام شاید تصویری از خویشتن خود به دست دهد. من آدم ام و نمی‌توانم کمال هستی‌شناسانهٔ چیزها را داشته باشم.مقایسه با ملاصدرااگزیستانسیالیسم بر پیش بودن وجود بر ماهیت تکیه می‌کند. با چنین تعریفی بر آزادی انسان و به دنبال آن مسوولیت او پافشاری می‌شود که البته این اندکی با دیدگاه اصالت وجود ملاصدرا ناهمسان است و همان نیست. اصالت وجود به معنای این است که انسان (و تنها انسان) است که نخست موجود می‌شود و سپس خودش ماهیت خودش را می‌سازد. از سوی دیگر در اندیشه صدرایی یا مشایی (مانند میرداماد) اصالت در برابر اعتبار به کار می‌رود (وجود اصیل و ماهیت امری اعتباری است) اما در اگزیستانسیالیسم اصالت وجود به معنای این نیست که ماهیت اعتباری است که به این معناست که ماهیت ساختنی است و درآغاز هیچ است.الگو:ر. ک. کلیات علوم اسلامی شهید مطهریفلسفه اگزیستانسیالیسم سارتراصول فلسفه اگزیستانسیالیسم مبنی بر اصالت وجود و تقدم آن بر ماهیت انسان است. هنگامی که می‌خواهیم از اگزیستانسیالیسم سخن بگوییم، باید مشخص کنیم که منظورمان چیست. ژان پل سارتر، مارتین هایدگر، گابریل مارسل، سورن کی‌یرکگور از متفکران اگزیستانسیالیست بوده‌اند. البته مارسل و کی‌یرکگور بینشی ایمان‌گونه داشته‌اند و اندیشه‌شان الحادی نبوده‌است؛ سارتر و هایدگر درست در مقابل این دو هستند که اندیشه‌های الحادی داشته‌اند. اساس نگاه فلسفی سارتر به انسان این است که انسان را مختار می‌داند و بر این اساس به انکار خداوند می‌رسد؛ زیرا که او معتقد است انسان نمی‌تواند مختار باشد، در حالی که خالقی مطلق و یگانه داشته‌باشد که از ازل می‌دانسته که چه می‌خواهد بسازد. به باور او: «آزادی در قلب همه تجربه‌های انسانی قرار دارد و آزادی است که انسان را از همه انواع موجودات دیگر متمایز می‌سازد.» البته این مسئله کاملاً بر اساس خدای کلامی معتزله و اشاعره و هم‌چنین خدای کلامی مسیحی و خدای کلامی یهودی صحت دارد. انسان وقتی مختار باشد، باید مسئولیت هر انتخاب‌اش را بپذیرد و از همین بینش است که سارتر خود را مسئول جنگ جهانی می‌داند و این‌جا دلهره و اضطراب به وجود می‌آید که فرد با خود می‌گوید از آن جا که من مسئول این کار هستم، آیا این کار درست بوده و چه نتایجی خواهد داشت که من آن‌ها را نمی‌دانم یا نخواهم دید!؟اندیشه‌های اگزیستانسیالیستی سارتر، که در خصوص آزادی و مسؤولیت فردی و ممکن‌بودن وجود ما و فاصله‌ای که ما از خودمان داریم، هم‌چنان می‌تواند برای فلسفهٔ جدید مهم باشد. اما سارتر اخلاق‌گرا نیز بود و کوششی که برای طرح نظریه‌ای اخلاقی کرد هم‌چنان می‌تواند برای فلسفه «بعد-از-نو» مهم باشد. کم‌تر فیلسوفی هم‌چون سارتر این اقبال را داشته‌است که در عمر خود شاهد شهرت و نفوذ اندیشه‌اش باشد. اما سارتر با همهٔ فلاسفه‌ای که تاکنون بوده‌اند متفاوت است.دکتر شریعتی می گوید :پلیدی، پاکی، پوچی“… به هر حال سه راه پیداست:“پلیدی”، “پاکی”، و “پوچی”این سه راهی است، که پیش پای هر انسانی گشوده است،و تو یک کلمه‌ی نامفهومی،و “وجود”ی بی‌”ماهیت”ی و هیچ‌ای،که بر سر این سه راه ایستاده‌ای،تا ایستاده‌ای، هیچی، چون ایستاده‌ای، هیچی.یکی را انتخاب می‌کنی، براه می‌افتی،و با انتخاب راه “رفتن”ات، “خود”ت را انتخاب می‌کنی،معنی می‌شوی…”saeiddehghansaeiddehghanTue, 07 Apr 2020 23:13:41 +0430https://virgool.ir/@saeidone/تحلیل-نمایشنامه-در-انتظار-گودو-rrheeaazsrgyسعید دهقان تحلیل نمایشنامه در انتظار گودو نوشته ساموئل بکت گودو نماد هدف نهایی و معنای اصلی و هستی معنا است که انسان در طول زندگی برای یافتن آن زجر می کشد و به دنبال آن می گردداما آن معنا هیچ وقت پیدا نمی شودو تقلای انسان سرانجام بیهوده واقع می شودهر دو کاراکتر اصلی نمایشنامه (ولادیمیر و استراگون) در انتظار فردی به نام گودو هستند که برای هردو آن ها آشناست.صحنه ما بیابانی برهوت است که در آن فقط یک درخت خشک و پوسیده قرار دارددرخت می تواند نماد امید حرکت به سمت معنای زندگی باشد که چون انسان هیچ وقت به اصطلاح: به تَه چیزی رسیدنو بیابانی برهوت که نمادی از عادات و تفکرات و ساختاری جبری است که در این جهان برای انسان تعریف شدهزیرا پوچ گرایان انسان را موجودی می دانستند که مجموعه ای از تفکرات، باور ها، غرایز و گرایشات که عواملی جبری هستند، او را محدود کرده و او امیدی پوچ برای رسیدن به آخر زندگی و هدف نهایی زندگی دارد ولی این امید و تقلا عبث مطلق است.زیرا زندگی اساسا هیچ معنا و هدف نهایی ای ندارد.زیرا صحنه تغییر نمی کند و سکونی ابدی دارد.درباره نام نمایشنامه نیز همینطور :در انتظار گودوانتظار : امید بشر برای کشف و پیداکردن معنای زندگیگودو : هدف نهایی و معنایی که بشر در جستجوی آنست.که نام نمایشنامه درواقع کُل نمایشنامه را در بر می گیرد.در سینما، استنلی کوبریک را می توان به جرات از کارگردانان نمادگرا نام برد.در فیلم ۲۰۰۱ ادیسه فضاییما در سکانس اول با توده ای از انسان های نخستین مواجه می شویم که در حال خوردن گوشت و استخوان حیوانات هستندکه ناگهان متوجه حضور چیزی عجیب می شوندستونی بسیار بزرگ و بلند که انتهای آن قابل مشاهده نیستو در سکانس پایانی فیلم که کوبریک اوج پیشرفت و تکنولوژی بشر را نشان می دهد، باز آن ستون را می بینیمکه آن ستون نماد سوال های بی نهایت و ناتمام بشر است.سوالاتی که موجب بوجود آمدن انگیزه در انسان برای حرکت به سمت یافتن پاسخ آنها می شودو باعث پیشرفت علم و تکنولوژی می شود.در فیلم پرتقال کوکی (فیلم شخصیت محور)(فیلمنامه خطی) نیز می توان به لباس های فوق العاده کاراکتر اصلی اشاره کردچکمه سیاه می تواند نماد سرکوببیضه بند نماد شور و شوق کاراکتر برای تجاوز و آزار جنسی و لذت سادیسمی او از تجاوز و خشونت نام برد.همچنین کوبریک در پایان فیلم که الکس (کاراکتر اصلی)پس از بستری در بیمارستان و پشت سر گذاشتن دوره های درمانی بر مبنای اصل شرطی سازی،دوباره به خوی اصلی و ذاتی اش باز می گردددر پایان رنگ های فیلم تغییر کرده و رنگ به روی رنگ قرمز باز می گرددکه کوبریک به نوعی با توجه به روانشناسی رنگ، بیان می کندکاراکتر در مقابل جامعه ای که در آن قرار دارد روندی را طی می کند و فراز و نشیب هایی را تجربه می کندرفتار کاراکتر تغییر می کندولی ذات و سرشت او پایدار است.زمان در نمایشنامه در انتظار گودو مُرده است.در واقع ما زمانی نداریم و نمی دانیم در دیروز هستیم یا فردامفهوم زمان در این نمایشنامه از بین رفته است.کاراکتر ها : دیالوگ هایی که میان کاراکتر ها رد و بدل می شود انعکاسی از بعد پوچی و بیهودگی و بی هدفی آنهاست.در انتظار گودو از بعدی دیگر کمدی است.در واقع مواجه انسان با این وضعیت رنج آور از جهتی دیگر تمسخر آمیز استدر واقع وضعیتی گروتسک را می آفریند که ما در عین حال که رنج بشر برای یافتن معنا و پاسخ را درک می کنیم در عین حال به ناتوانی و عجز وی از این وضعیت خنده ای تمسخر آمیز بر لب می آوریمتلاش عبث برای یافتن معنا.saeiddehghansaeiddehghanTue, 07 Apr 2020 23:05:59 +0430https://virgool.ir/@saeidone/معنادرمانی-یا-لوگوتراپی-دکتر-ویکتور-فرانکل-jk4gmvgnbbcuمعنا درمانی یا لوگو تراپیداستان پیدایش لوگوتراپیدکتر فرانکل مدت زیادی در اردوگاه کار اجباری اسیر بود. پدر، مادر، برادر و همسرش یا در اردوگاه جان باختند یا به کوره های آدم سوزی سپرده شدند. همه ارزش هایش نادیده گرفته شده بود؛ از گرسنگی، سرما و بی رحمی رنج می برد و هر لحظه در انتظار مگر بود، اما زنده ماند و معنادرمانی ای که او به جهانیان معرفی کرد، امروزه یکی از پرکاربردترین روش ها در درمان بیماران است و کلینیک های «لوگوتراپی» که امروزه در بسیاری از سرزمین ها با الگوبرداری از پلی کلینیک شناخته شده عصب شناسی او در وین آغاز به کار کرده اند، شهرت جهانی دارند، اما او به راستی چگونه زنده ماند؟ پیام چنین روانکاوی که خودش با جنان شرایط خوفناکی رو به رو بوده، قطعا خواندنی است.ریشه پریشانی ها از نظر فرانکلفرانکل ریشه پریشانی و اختلال را، ناتوانی بیمار در پیدا کردن معنا و مسوولیتی در زندگی خود می داند و برخلاف فروید که بر «ناکامی» در زندگی جنسی تاکید دارد، فرانکل بر «ناکام» در «معناخواهی» تاکید می کند. البته یکی از ویژگی های دیدگاه فرانکل این است که هرگز فروید را رد نمی کند، بلکه روش خود را بر آنچه او انجام داده، بنا می کند.در لوگوتراپی، سعی بر این است که فرد بتواند معنایی برای رنج بیهوده خود بیابد. هسته مرکزی این است: «اگر زندگی کردن رنج بردن است، برای زنده ماندن باید ناگزیر معنایی در رنج بردن یافت.» اما هیچ کس نمی تواند این معنا را برای دیگری بیابد. هر کس باید معنای زندگی را خودش پیدا کند و مسوولیت آن را بپذیرد. اگر کسی موفق به این کار شود، با وجود همه تحقیرها و رنج ها به زندگی ادامه می دهد. در اردوگاه کار اجباری ای که فرانکل در آن اسیر بود، هر حادثه ای موجب می شد زندانی کنترل خود را از دست بدهد. همه هدف های عادی زندگی از فرد گرفته می شد.فرانکل به عنوان یک «روان درمانگر» می خواست بفهمد چگونه می توان در بیمار این حس را برانگیخت که به خاطر موردی، مسوول زندگی است، هر چند در بدترین شرایط قرار گرفته باشد!خاطرات فرانکلفرانکل دریافته بود کسی که دیگر معنایی در زندگی اش نمی یافت و هدف و مقصودی نداشت، دیگر قادر به ادامه زندگی نبود. در چنین مرحله ای آنچه که فرد واقعا به آن نیاز داشت، تغییر ریشه ای در نگرش و طرز تفکر به زندگی بود.مشکل اینجا بود که معنای زندگی نزد افراد مختلف و حتی لحظه به لحظه، به شکل متفاوتی بروز می کند و به همین دلیل تعریف معنای زندگی و تجویز یک فرمول، برای همه ممکن نیست و هیچ فرد یا هیچ سرنوشتی را نمی توان با فرد یا سرنوشت دیگری مقایسه کرد. هیچ موقعیتی تکرار نمی شود و به هر موقعیتی باید پاسخ متفاوتی داده شود.واقعیت این بود که در آن اردوگاه افراد واقعا رنج می کشیدند، مثل خیلی از افرادی که در زندگی رنج و دردی حقیقی را تجربه می کنند، پس در چنین شرایطی، کاهش دادن یا سبک کردن رنج ها از راه نادیده گرفتن آنها، با تصورات واهی و خوش بینی ساختگی، بی فایده است.اینجا بود که معنادرمانی، به عنوان تنها روش موثر وارد عمل می شد. فرانکل به طور مثال دو مورد را در خاطراتش ذکر می کند که امکان داشت به خودکشی بینجامند. هر دو زندانی از قصد خودکشی صحبت کرده بودند و هر دو علت خودکشی را همان جمله معمول که «دیگر انتظاری از زندگی ندارند» می گفتند.در هر دو مورد باید به آنها تفهیم می شد که هنوز هم زندگی از آنها انتظار داشت و چیزی در آینده در انتظارشان بود. فرانکل پی برده بود که یکی از این دو زندانی فرزندی داشت که در انتظار او بود، فرزندی که او به حد پرستش دوستش داشت. فرد دوم مرد دانشمندی بود که چند کتاب نوشته بود و باید آنها را به پایان می برد. هیچ کس دیگری نمی توانست جای این دانشمند را پر کند، همان طور که هیچ کس نمی توانست جای آن پدر را برای فرزند پر کند.پیدا کردن این معنای یکتا و یگانه که هر فرد را از دیگری ممتاز می کند، نقطه عطف لوگوتراپی است، همان موردی که به هستی او معنا می بخشد. مردی که به مسوولیت خود در برابر یک انسان که مشتاقانه در انتظار اوست یا در برابر یک کار ناتمام، آگاه است، هرگز نخواهدتوانست دست به خودکشی بزند. درواقع، کسی که «چرای» هستی اش را می داند، توان آن را خواهدداشت که با هر «چگونه ای» کنار بیاید.اگر پذیرفتن اتفاقات برای افراد خالی از هرگونه معنایی باشد، به راحتی به آدم هایی منزوی، افسرده و منفعل تبدیل می شوند اما اگر همین افراد قادر باشند در اوج مشکلات، معنایی برای رنج ها و دردهایشان پیدا کنند، آن گاه از این رنج و درد صدمه نمی بینند و پذیرش این حالت با افسردگی همراه نمی شود.همه ما در زندگی گرفتار شرایطی می شویم که خود به وجود آورنده آن نبوده ایم؛ بیماری، مرگ یک عزیز یا... درست است که در به وجود آمدن آنها آزاد نبوده ایم، اما قادریم در مقابل این مصایب، خودمان تصمیم بگیریم که تسلیم شویم یا در مقابل آن بایستیم. درواقع، انسان باید در هر لحظه از زندگی اش بداند که زیر سلطه شرایط قرار ندارد، بلکه این شرایط است که مطیع عزم او است.انسان با خلق معنا ثابت می کند که ارزش و توانایی تحمل رنج هایش را دارد و با این کار شایستگی پیدا می کند که در مقابل سرنوشت زانو نزد و آن را به سمت و سوی درستی هدایت کند. روش و فنون معنادرمانیهدف معنادرمانی این است که بیمار را برای کشف معنای منحصر به فرد زندگی اش توانا کند. معنادرمانی حدود اختیارها و آزادی های بیمار را برایش ترسیم می کند. درمانگر معتقد به معنادرمانی می کوشد به مراجعش کمک کند که در زندگی خود هدف و منظوری را جست و جو کند، هدف و منظوری که تنها متناسب او و برای او معنا داشته باشد و به این ترتیب مراجع را متعهد انجام کاری می کند که مسوولیتش را پذیرفته است.4 فن معنادرمان‌بخش عمده از این قرارند:قصد متناقض: در اینجا سعی می شود درمانجو از نشانه ها فاصله بگیرد؛ یعنی بین خودش و علائم فاصله ایجاد کند، بنابراین اگر بیمار از علائم فرار نکند و به استقبال آنها برود، شاهد از بین رفتن علائم روان آزردگی خواهیم بود.بازتاب زدایی: در این فن از درمانجو خواسته می شود به مسائل خود دوباره توجه کند و جنبه های هرچه مثبت تر زندگی خود را مدنظر قرار دهد.تصحیح نگرش ها: این فن بر تغییر مجدد چارچوب نگرش ها از منفی به مثبت تاکید دارد.فنون فراخوانی: 3 فن پیشین وقتی موثرتر خواهندبود که درمانگر قدرت مبارزه جویی روح انسان را به کمک می طلبد. درمانگر در این فن قدرت تلقین را مورد استفاده قرار می دهد و به شکل مستقیم از درمانجو می خواهد برای تغییر مثبت شرایط فعلی به خود تکانی بدهد. فن فراخوانی، اغلب داشتن موضع قهرمانانه در برابر رنج بردن را توصیه و اعتماد به شکوه، آزادی، مسوولیت، جهت گزینی معنایی و توان تغییر مثبت را در درمانجو تقویت می کند.اگر انسان این دستورالعمل را سرمشق رفتار خود قرار دهد که «همواره چنان رفتار کن که گویی بار دومی است که زندگی می کنی و طوری عمل کن که به نظر آوری بار اول که در آن مورد عمل کردی، بسیار اشتباه عمل کرده بودی» احساس مسوولیت شگرفی پیدا خواهدکرد.•    لغت معنادرمانی یا لوگوتراپی به واژه یونانی «لوگوس» باز می گردد. واژه لوگوس به معنای اراده پروردگار یا معنا است. براین اساس و بنا به گفته ویکتور فرانکل، معنادرمانی عبارت است از «درمان از رهگذر معنا یا شفابخشی از رهگذر معنا» یا «روان درمانی متمرکز بر معنا».دکتر فرانکل در 26 مارس 1905 میلادی در شهر وین دیده به جهان گشود و پس از طی تحصیلات مقدماتی وارد دانشگاه شد و در همان شهر در سال 1930 میلادی دانشکده را به پایان رساند، اما در سال 1942 میلادی حوادثی برای او رخ داد که زندگی شخصی و حرفه ای اش را به کلی تحت تاثیر قرار داد.در آن سال او به دست نازی ها اسیر شد و در حالی که 37 سال داشت سیر و سفری را در دنیای پر از کابوس اردوگاه آغاز کرد. اما با همه رنج و مشقتی که متحمل شد، با معرفتی عمیق از اردوگاه بازگشت. معرفت نسبت به اینکه انسان ها در هر حال و وضعی در انتخاب اعمال خود مختارند، حتی در تاریک ترین لحظات، همیشه می توان نشانه ای از آزادی معنوی و پاره ای از استقلال خود را حفظ کرد.فرانکل پی برد که انسان ها می توانند هر چیز ارزشمندی را از دست بدهند، مگر یک چیز؛ آزادی انتخاب و شیوه برخورد یا واکنش نسبت به سرنوشت و آزادی برگزیدن راه خود.فیلمی درباره معنی درمانی«پاپیون» فیلمی است که براساس رمانی واقعی از «هنری چاریر» با بازی «استیو مک کویین» و «داستین هافمن» ساخته شده و در بخش بهترین موسیقی متن نیز نامزد جایزه اسکار شده است. این فیلم با بازی های زیبای (استیو مک کویین) در نقش «هنری پاپیون» و  «داستین هافمن» در نقش «لوییس دگا»، بی تردید از به یادماندنی ترین فیلم های تاریخ سینماست و یکی از بی نقص ترین آثار اقتباسی تاریخ سینما محسوب می شود.در پاپیون نخستین نکته ای که توجه تماشاگر را جلب می کند، داستان جذاب زندگی «هنری شاریر» است که وی آن را براساس زندگی خودش در کتاب «پاپیون» به نگارش درآورده است. او قربانی یک دسیسه نامعلوم شده و به اتهام قتلی که مرتکب آن نشده، به حبس ابد با اعمال شاقه در یکی از مستعمرات فرانسه محکوم شده است. شخصیت «هنری» و نام خاص و جذابش «پاپیون»- که آن را به سبب خالکوبی پروانه روی بدنش به دست آورده است- از معصومیت، آزادگی و آزادی خواهی او خبر می دهد. نکته دیگری که توجه بیننده را جلب می کند، موسیقی اعجاب انگیز فیلم است. جاری بودن این موسیقی دلنشین در لحظه لحظه های فیلم ما را وادار می کند با ابراز احساسات هنرمندانه و سرشار از عاطفه این آهنگساز بزرگ همراه شویم.«پاپیون» تا پای جانش برای اثبات حقانیت آزادی بشر می جنگد، اما «دگا» خسته از تلاش بی حاصل، به ماندن در حصر رضایت می دهد. «پاپیون» به دریای آزادی می پیوندد و «دگا» به ناچار و ناامید از فردا، در زندان خویشتن باقی می ماند. «پاپیون» شخصیتی است که هیچ چیز نمی تواند عشق او را به آزادی از بین ببرد. در حقیقت، «پاپیون» اثری است که به ستایش وجود معنا در زندگی می پردازد.سکانس ملاقات «پاپیون» با «دگا» در جزیره و هراس اولیه دگا از دیدن «پاپیون» و فرار او به سمت کلبه اش، همراه با موسیقی پرمفهوم فیلم یکی از به یادماندنی ترین سکانس های تاریخ سینماست.در سکانس پایان فیلم، پاپیون که نهایت ناامیدی بشر را می رساند، لبه صخره می نشیند و به این موضوع می اندیشد که چرا موجه دریا قایقی را که ساخته بود، نابود کرد، او به موجه ها نگاه می کند! نگاه می کند و نگاه می کند و در نهایت متوجه می شود که همان موج باعث آزادی او پس از سال ها اسیری خواهدشد. آیا روزی فرا می رسد که ما هم به اشتباهات زندگی مان این گونه بنگریم؟بهترین کتاب هایی که در خصوص معنای زندگی می توان معرفی کرد :۱) انسان در جستجوی معنا نوشته ویکتور فرانکل۲) چیزی بیشتر از زندگی : در تکاپوی معنا نوشته ترینا پالوس۳) درباره ی معنای زندگی نوشته ویل دورانت۴) هر بار که معنای زندگی را فهمیدم عوضش کردند نوشته دنیل مارتین کلاین۵) معنای زندگی نوشته  آلن دوباتن۶) معنا چیست ؟ (رویکردی فلسفی-شناختی)نوشته اسکات سومزsaeiddehghansaeiddehghanTue, 07 Apr 2020 23:04:03 +0430https://virgool.ir/@saeidone/شخصیت-c9cis8zyjn2uشخصیت تعریف شخصیت: شخصیت مجموعه الگو های معین و مشخصی از تفکرات، ایدئولوژی، هیجانات، رفتار ها، گرایشات، باور ها که فرد را در جامعه و محیط اجتماعی ای که در آن قرار دارد، از دیگران متمایز می سازد. شخصیت یا همان Personality از واژه persona گرفته شده است که در زبان لاتین به معنای ماسک تاتر است. این واژه به ماسکی اطلاق دارد که در گذشته در صحنه های تئاتر جهت پررنگ کردن هویت کاراکتر یا شخصیت نمایشی مورد استفاده قرار می گرفته است. جبر یا اختیار در شکل گیری شخصیت یکی از اساسی ترین سوالات در باره ی ذات و شخصیت انسان مربوط می شود به این سوال قدیمی که آیا انسان اختیار دارد یا درگیر جبر مطلق است. اختیار و جبر در دو انتهای یک طیف قرار دارند و نظریه پردازان شخصیت بسته به نوع نگاهشان انسان را جایی روی این طیف قرار می دهند. نظریه پردازان شخصیت از خود می پرسند : آیا ما آگاهانه مسیر اعمالمان را انتخاب می کنیم ؟ آیا می توانیم جهت تفکر و رفتارمان را به صورت عقلی و منطقی انتخاب کنیم؟ آیا ما ارباب سرنوشتمان هستیم یا برده هایی که در چنگ تجربیات گذشته، عوامل بیولوژیک، نیروهای ناخود آگاه یا محرک های بیرونی اسیر شده ایم؟ آیا رویداد های جهان طوری شخصیت ما را شکل داده اند که ما قادر به تغییر رفتارمان نیستیم؟ پاسخ به این سوال ها معمولا سیاه و سفید نیستند و تعداد کسانی که مطلقا به یک سمت تمایل داشته باشد کمتر است و عمده ی نظریه پردازان شخصیت جایی در میانه ی این طیف را انتخاب میکنند. (این مسئله در مورد فاکتور های بعدی که اشاره خواهد شد نیز صادق است). وراثت یا تربیت (Nature Vs Nurture) در ساختار روانشناسی شخصیت سوال دیگری که باید در مورد مدل های شخصیت پرسید، دیدگاهشان نسبت به مبحث وراثت یا تربیت است. کدام یک از این دودرتعیین شخصیت انسان مهم تر است؟ ویژگی ها و خصایصی که انسان از طریق ژن هایش دریافت می کند یا ویژگی هایی که در محیط کسب می کند (تربیت خانوادگی، تحصیلات و محیط جامعه)؟ توانایی ها و خلقیاتی که به ارث می بریم در تعیین شخصیتمان قوی ترهستند یا شرایطی که در آن زندگی می کنیم. گذشته یا حال در ساختار شخصیت سوال سوم مربوط می شود به اهمیت اتفاقات کودکی در تعیین ویژگی های شخصیت انسان. برخی نظریه پردازان معتقدند شخصیت انسان در سنین کودکی حد اکثر تا 7 سالگی شکل می گیرد و اتفاقات و رویداد های بعد از آن تاثیر کمی در تغییر رفتار افراد دارد. به این نوع نگاهی جبر تاریخی گفته میشود. برخی دیگر ، اما ، شخصیت را تا حد زیادی مستقل از گذشته ی فرد میدانند و بر این باورند که تجربیات و ویژگی های شخصیتی در بزرگسالی و نوع نگرش به آینده و اهداف پیش رو تاثیر زیادی در رفتار و ویژگی های شخصیت فرد دارد. بسیاری نیز تاثیرات دوران کودکی را بر شخصیت انسان تایید می کنند اما آن ها را مطلق نمیدانند. ذات منحصر به فرد یا یا جهانی و مشترک مورد دیگری که مدل ها را از هم جدا می کند این سوال است که آیا انسان ها در سرتاسر جهان یک ذات مشترک دارند و ویژگی های عموما یکسان دارند یا اینکه هر شخص کاملا منحصر به فرد است و نقطه ی مشترکی با افراد دیگر ندارد. اگر با نگاه دوم به مسئله ی شخصیت شناسی بنگریم در واقع مقایسه ی انسان ها با هم بی معنا خواهد بود. معمولا نظریه پردازان تا حدی انسان ها را منحصر به فرد میدانند اما اعتقاد دارند الگو های مشابهی در شخصیت افراد وجود دارد. گوردن آلپورت، بهترین تعریف را در مورد شخصیت ارائه داده‌است. او اشاره می‌کند، شخصیت، سازمان بندی پویایی در درون فرد است و شامل آن دسته از نظام‌های روانی - فیزیکی که رفتار و تفکر او را تعیین می‌کند. از این تعریف چندین نکته قابل استنباط است. بر پایه تعاریف بالا نکاتی دربارهٔ اصطلاح شخصیت روشن می‌شود: •بی همتایی و تفاوت: شخصیت یک فرد بی‌همتاست و در عین بعضی مشابهت‌ها، هیچ دو شخصیت یکسان و همسان وجود ندارد. •ثبات داشتن (پایداری): اگر چه افراد در شرایط و محیط‌های گوناگون در ظاهر رفتار متضاد و مختلفی دارند، ولی در طول زمان (مثلاً چندین دهه) رفتار و واکنش و همچنین شیوه تفکر آن‌ها دارای یک در ثبات نسبی دائمی است. •قابلیت پیش‌بینی: با توجه کردن و مطالعه رفتار و نوع تفکر اشخاص می‌توان سبک رفتاری و تفکری افراد را با احتمال زیاد پیش‌بینی کرد. قابلیت پیش‌بینی رفتار با «ثبات در رفتار» رابطه متقابل دارد. مانند مانیا پریش می‌توان ایثار گر و فداکار باشیم. از تعریف گوردن آلپورت می‌توان دریافت: - شخصیت مجموعه‌ای از عناصر است و به عنوان یک نظام با یکدیگر در رابطه هستند. - شخصیت مفهومی روانی در قالب یک کلیت فیزیکی دارد. - علت تعامل انسان با جهان شخصیت است. - تعامل فرد نتیجه ویژگی‌های شخصیتی و موقعیتی است. -تجلی شخصیت به دو روش رفتار و تفکر است. شخصیت می‌تواند سازگار یا ناسازگارانه باشد. «ناسازگاری» زمانی مطرح می‌شود که افراد قادر نباشند تفکر و رفتار خود را با محیط و تغییرات آن تطبیق دهند. سازگاری یا عدم سازگاری ارتباط نزدیکی با «انعطاف‌پذیری» دارد. یک شخصیت سالم با وجود ثبات و پایداری به میزانی از انعطاف‌پذیری بهره می‌برد. اما افراد ناسازگار در برخورد با موقعیت‌هایی که واکنش به آن‌ها مستلزم تغییرات و تصمیمات جدید است، تفکر و رفتار انعطاف‌ناپذیری از خود بروز می‌دهند؛ بنابراین، اختلال شخصیت یعنی «ناسازگاری شخصیت در برخورد با محیط و موقعیت‌ها». عوامل به وجود آورنده شخصیت شخصیت ساختهٔ وراثت و محیط است. انسان با ویژگی‌های ژنتیکی خاصی به دنیا می‌آید، و از آن پس سر و کار او با محیط اطراف خود خواهد بود. محیط نقش مهمی در شکل‌دهی شخصیت دارد. نمونه‌های روشن برای تاًثیر محیط بر شخصیت، کودکانی هستند که به تصادف در جنگل‌ها یا در انزوا رشد کرده‌اند. برای مثال یک کشیش هندی به نام سینگ در جنگل‌های هندوستان دو دختر را یافت و آن‌ها را با خود به خانه برد. بر اساس گزارشِ سینگ این دو کودک در هنگام یافته شدن هیچگونه از رفتارهای انسانی را نداشتند. چهار دست و پا راه می‌رفتند، زوزه می‌کشیدند، از اجتماع گریزان بودند، تحریک‌پذیری آن‌ها زیاد بود و روی هم رفته رفتار آن‌ها مانند محیط شان بود. آنچه در دنیای امروز تأکید بیشتری بر روی آن می‌گردد این است که تأثیرپذیری انسان‌ها از محیط بسیار قوی تر از تأثیر ژنتیکی است. عوامل رفتار (نگاه تحلیلی جزئی نگر) ژنتیک ادم‌های اطراف در محیط و تربیت تجربه‌های کودکی و نوجوانی سبک زندگی جامعه – اجتماع تفاوت‌ها – ویژگی‌ها ارزش‌ها و باورها انگیزش استعداد و توانمندی هوش – مزاج بحران‌ها – زمان رشد ادراک – هوشیاری احساس – هیجان تحصیل شخصیت (نگاه تحلیلی کلی نگر) شخصیت: شیوه‌ای ترکیبی از همه عوامل سابق. شخصیت: نگاه تحلیلی کلی نگر: عوامل وقتی که ترکیب بشوند. شخصیت: a. کارکرد: چرائی و چگونگی رفتار. b. ساختار: کدام از عوامل روی یک رفتار تأثیر دارد؟ شخصیت: رفتار را تبیین می‌کند (به وجود می‌آورد). و به عوامل به وجود آورنده رفتار اشاره می‌کند. می‌رسد گوردن آلپورت، بهترین تعریف را در مورد شخصیت ارائه داده‌است. او اشاره می‌کند، شخصیت، سازمان بندی پویایی در درون فرد است و شامل آن دسته از نظام‌های روانی - فیزیکی که رفتار و تفکر او را تعیین می‌کند. از این تعریف چندین نکته قابل استنباط است. بر پایه تعاریف بالا نکاتی دربارهٔ اصطلاح شخصیت روشن می‌شود: •بی همتایی و تفاوت: شخصیت یک فرد بی‌همتاست و در عین بعضی مشابهت‌ها، هیچ دو شخصیت یکسان و همسان وجود ندارد. •ثبات داشتن (پایداری): اگر چه افراد در شرایط و محیط‌های گوناگون در ظاهر رفتار متضاد و مختلفی دارند، ولی در طول زمان (مثلاً چندین دهه) رفتار و واکنش و همچنین شیوه تفکر آن‌ها دارای یک در ثبات نسبی دائمی است. •قابلیت پیش‌بینی: با توجه کردن و مطالعه رفتار و نوع تفکر اشخاص می‌توان سبک رفتاری و تفکری افراد را با احتمال زیاد پیش‌بینی کرد. قابلیت پیش‌بینی رفتار با «ثبات در رفتار» رابطه متقابل دارد. مانند مانیا پریش می‌توان ایثار گر و فداکار باشیم. از تعریف گوردن آلپورت می‌توان دریافت: - شخصیت مجموعه‌ای از عناصر است و به عنوان یک نظام با یکدیگر در رابطه هستند. - شخصیت مفهومی روانی در قالب یک کلیت فیزیکی دارد. علت تعامل انسان با جهان شخصیت است. - تعامل فرد نتیجه ویژگی‌های شخصیتی و موقعیتی است. -تجلی شخصیت به دو روش رفتار و تفکر است. شخصیت می‌تواند سازگار یا ناسازگارانه باشد. «ناسازگاری» زمانی مطرح می‌شود که افراد قادر نباشند تفکر و رفتار خود را با محیط و تغییرات آن تطبیق دهند. سازگاری یا عدم سازگاری ارتباط نزدیکی با «انعطاف‌پذیری» دارد. یک شخصیت سالم با وجود ثبات و پایداری به میزانی از انعطاف‌پذیری بهره می‌برد. اما افراد ناسازگار در برخورد با موقعیت‌هایی که واکنش به آن‌ها مستلزم تغییرات و تصمیمات جدید است، تفکر و رفتار انعطاف‌ناپذیری از خود بروز می‌دهند؛ بنابراین، اختلال شخصیت یعنی «ناسازگاری شخصیت در برخورد با محیط و موقعیت‌ها». عوامل به وجود آورنده شخصیت شخصیت ساختهٔ وراثت و محیط است. انسان با ویژگی‌های ژنتیکی خاصی به دنیا می‌آید، و از آن پس سر و کار او با محیط اطراف خود خواهد بود. محیط نقش مهمی در شکل‌دهی شخصیت دارد. نمونه‌های روشن برای تاًثیر محیط بر شخصیت، کودکانی هستند که به تصادف در جنگل‌ها یا در انزوا رشد کرده‌اند. برای مثال یک کشیش هندی به نام سینگ در جنگل‌های هندوستان دو دختر را یافت و آن‌ها را با خود به خانه برد. بر اساس گزارشِ سینگ این دو کودک در هنگام یافته شدن هیچگونه از رفتارهای انسانی را نداشتند. چهار دست و پا راه می‌رفتند، زوزه می‌کشیدند، از اجتماع گریزان بودند، تحریک‌پذیری آن‌ها زیاد بود و روی هم رفته رفتار آن‌ها مانند محیط شان بود. آنچه در دنیای امروز تأکید بیشتری بر روی آن می‌گردد این است که تأثیرپذیری انسان‌ها از محیط بسیار قوی تر از تأثیر ژنتیکی است. عوامل رفتار (نگاه تحلیلی جزئی نگر) ژنتیک ادم‌های اطراف در محیط و تربیت تجربه‌های کودکی و نوجوانی سبک زندگی جامعه – اجتماع تفاوت‌ها – ویژگی‌ها ارزش‌ها و باورها انگیزش استعداد و توانمندی هوش – مزاج بحران‌ها – زمان رشد ادراک – هوشیاری احساس – هیجان تحصیل شخصیت (نگاه تحلیلی کلی نگر) شخصیت: شیوه‌ای ترکیبی از همه عوامل سابق. شخصیت: نگاه تحلیلی کلی نگر: عوامل وقتی که ترکیب بشوند. شخصیت: a. کارکرد: چرائی و چگونگی رفتار. b. ساختار: کدام از عوامل روی یک رفتار تأثیر دارد؟ شخصیت: رفتار را تبیین می‌کند (به وجود می‌آورد). و به عوامل به وجود آورنده رفتار اشاره می‌کند.آیا شخصیت ثابت است؟این پرسش نه تنها ذهن مردم بلکه روان‌شناسان را هم درگیر کرده است. برخی بر این باورند که شخصیت قابل تغییر است. گروهی دیگر بر این باورند که شخصیت انسان ثابت و پایدار است و نمی‌توانیم آن را تغییر دهیم. تمایل به تغییر شخصیت، خواسته‌ای طبیعی است. ممکن است افراد خجالتی آرزو کنند که بتوانند راحت با دیگران گفت‌و‌گو کنند. یا شخصی که زود خشمگین می‌شود آرزو داشته باشد که بتواند خونسردی خود را در شرایط خاص حفظ کند. ممکن است متوجه شوید که در برخی از زمینه‌های زندگی، جنبه‌های خاصی از شخصیتتان را دوست ندارید، و می‌خواهید تغییرش دهید. گاهی برای تغییر این موارد ناخوشایند تلاش‌هایی هم انجام می‌شود. برای نمونه تلاش‌هایی که یک فرد خجالتی برای بهبود روابط میان‌فردی می‌کند نمونه‌ای از تلاش برای تغییر شخصیت است. به طور کلی، بیش‌تر مردم بر این باورند که ایجاد تغییرات واقعی و پایدار در صفات گسترده می‌تواند بسیار دشوار باشد. اما به راستی می‌توانیم شخصیت را تغییر دهیم یا نه؟آیا شخصیت ثبات دارد؟شخصیت نسبتاً پایدار استچرا در برابر تغییر شخصیت مقاومت می‌کنیم؟پژوهش‌ها نشان می‌دهد که شخصیت قابل انعطاف و تغییر پذیر استآزمایش ۱آزمایش ۲نتیجهٔ آزمایش‌هاآیا شخصیت قابل تغییر است؟ آیا می‌توانیم شخصیتمان را تغییر دهیم؟زیگموند فروید پدر روانکاوی بر این باور بود که سنگ بنای شخصیت در سن ۵ سالگی گذاشته می‌شود و شخصیت افراد در طول زندگی الگویی نسبت پایدار دارد که تغییر در آن کاری بسیار دشوار است. روانشناسان مدرن نیز بر این باورند که شخصیت در طول زندگی نسبتاً ثابت و پایدار است. در عوامل موثر در شکل‌گیری شخصیت به ژنتیک و وراثت اشاره کردم. برخی از ویژگی‌های شخصیت مواردی هستند که ما از والدین به ارث می‌بریم. برای نمونه افرادی که دچار اسکیزوفرنی هستند به احتمال زیاد والدینی مبتلا به طیف اسکیزوفرنی داشته‌اند. در نتیجه در برخی از شرایط الگوها ثبات دارند. البته ارتباط میان ژنتیک و محیط می‌تواند تغییرات گوناگونی را در شخصیت افراد به همراه داشته باشد. برای نمونه، ممکن است که فرد از نظر ژنتیکی، شخصیتی اجتماعی و سازگار با شرایط باشد. ولی کار کردن در یک محیط استرس‌زا می‌تواند این موارد را تغییر دهد. همان‌گونه که در تعریف شخصیت گفتم، الگوها، قابل پیش‌بینی هستند. این به این معنی است که ما انتظار داریم فرد در شرایط گوناگون رفتاری خاص انجام دهد. این به معنی همان ثباتی است که در شخصیت افراد وجود دارد.شخصیت نسبتاً پایدار استبا وجود ثباتی که در شخصیت وجود دارد باید بگوییم که این پایداری نسبی است. با وجود این‌که در عوامل ژنتیکی نقشی نداریم. اما می‌توانیم سبک زندگی را تغییر دهیم یا عوامل محیطی را تا حدی کنترل کنیم. همان‌گونه که گفته شد، ارتباط عوامل تشکیل‌دهندهٔ شخصیت با یک‌دیگر، هویت و شخصیت ما را پدید می‌آورد. پس تغییر در هر یک از این بخش‌ها می‌تواند روی ساختار شخصیت ما اثر مثبت یا منفی بگذارد. فردی را فرض کنیم که ده سال اعتیاد داشته است. اما ناگهان تصمیم می‌گیرد اعتیادش را کنار بگذارد. او عادت‌ها و رفتارهای ناهنجار را کنار می‌گذارد. از موقعیت‌های وسوسه برانگیز دوری می‌کند و دوستان ناسالمش را کنار می‌گذارد. در نتیجه می‌تواند اعتیاد را برای همیشه کنار بگذارد. اگر شخصیت همیشه ثبات داشت نمی‌توانستیم هیچ اختلال روانی را درمان کنیم. در نتیجه افرادی که افسرده بودند یا از اضطراب رنج می‌بردند هرگز درمان نمی‌شدند. یا کسانی که دچار اختلالات شخصیت بودند درمان نمی‌شدند. چون در درمان اختلالات روانی روی تغییر رفتارهای ناکارآمد و باورهای نادرست تمرکز ویژه داریم.چرا در برابر تغییر شخصیت مقاومت می‌کنیم؟عوامل گوناگونی از تغییر در شخصیت جلوگیری می‌کنند. بیایید شخصیت را مانند یک قالب شیرینی‌پزی فرض کنیم. شکل این قالب بر پایهٔ عوامل ژنتیکی، محیطی، رفتارهای والدین، فرزندپروری، تجارب زندگی، فرزندپروری و … ساخته شده است. ما در این قالب جای گرفته‌ایم و تغییر شکل ما کاری آسان نخواهد بود. از دیدگاه روانکاوی افراد در برابر تغییرات بنیادین شخصیت و رفتار مقاومت می‌کنند. این مقاومت به این دلیل بروز پیدا می‌کند که فرد با تغییر شرایط دچار اضطراب و پریشانی می‌شود. پس در برخی از شرایط افراد با کمک مکانیزم‌های دفاعی تلاش می‌کنند تا شرایط را به گونه‌ای که هست حفظ کنند؛ به این امید که بتوانند اضطراب را کاهش دهند.الگوهای ثابت فکری و رفتاری باعث پدید آمدن طرحواره در فرد می‌شود. منظور از طرحواره (Schema) باورهای بنیادین و الگوهای فکری است که پیرامون یک موضوع در ذهن فرد شکل گرفته‌اند و زمینه‌ساز بروز رفتارهای خاصی می‌شوند. طرحواره‌ها می‌توانند کنترل افکار، هیجانات و رفتارهای فرد را در دست بگیرند. در نتیجه شکل‌گیری طرحواره، تغییر در شخصیت دشوارتر خواهد شد.پژوهش‌ها نشان می‌دهد که شخصیت قابل انعطاف و تغییر پذیر استدر مورد این‌که آیا مردم واقعاً می‌توانند ویژگی‌های شخصیتی خود را تغییر دهند، شواهد کمی بحث برانگیز است. بسیاری از افراد تلاش می‌کنند که شخصیتشان را تغییر دهند؛ چه به کمک روان‌شناس و چه با کوچینگ و برنامه‌های انگیزشی. اما هنوز در مورد این‌که این روش‌ها در دراز مدت چه اثری دارند اختلاف نظر وجود دارد. یافته‌های پژوهشی روان‌شناسان در دانشگاه ایلینویز نشان می‌دهد که بیش‌تر مردم از شخصیت خود ناراضی هستند و آرزو می‌کنند در جهت مثبت تغییر کنند. با توجه به این اختلاف نظرها، ناتان هادسون (Nathan Hudson) و آر. کریس فرلی (R. Chris Fraley) از دانشگاه ایلینویز در Urbana-Champaign پژوهشی انجام دادند تا ببینند آیا افراد می‌توانند جنبه‌های قابل اندازه‌گیری شخصیت خود را تغییر دهند. این پژوهش در مجلهٔ شخصیت و روان‌شناسی اجتماعی (Journal of Personality and Social Psychology) به چاپ رسید است.این پژوهش شامل دو آزمایش با استفاده از بزرگسالان استخدام شده از یک کلاس روانشناسی مقدماتی بود.آزمایش ۱در آزمایش اول ، با ۱۳۵ شرکت کننده در دو گروه آزمایش و کنترل انجام شد. به آزمودنی‌ها گفته شد که آن‌ها بخشی از مطالعهٔ شخصیت هستند که شش هفته طول خواهد کشید. در آغاز پژوهش از شرکت‌کنندگان آزمون شخصیتی کوتاه گرفته شد. این آزمون به منظور بررسی۵ بُعد اصلی شخصیت آن‌ها، یعنیبرون‌گرایی، سازگاری، روان‌رنجوری، وظیفه شناسی و استقبال از تجربه‌های تازه انجام گرفت. پس از انجام این آزمون، از هر شرکت‌کننده پرسیده شد که تمایل دارد روی کدام بعد شخصیت در ۱۶ هفتهٔ آینده تغییر ایجاد کنند.با توجه به گزینهٔ انتخابی، چالش‌های هفتگی برای هر شرکت‌کننده تعیین شد. هدف گروه پژوهشگران از چالش‌ها این بود که آزمودنی‌ها را از حاشیهٔ امن‌ ابعاد شخصیتیشان (که پذیرفتند تغییر کند) بیرون بیاورند. برای نمونه، چالش کسی که می‌خواست بیش‌تر برون‌گرا شود، این بود که خودش را به فردی تازه معرفی کند و با او دوست شود. یا فردی که به دنبال افزایش ثبات عاطفی‌ و کاهش روان‌رنجوری بود خواسته شد تا حداقل یک ساعت از زمانش را صرف کاری کند که دوست دارد انجام دهد. این آزمون به طور هفتگی تکرار می‌شد و چالش‌های تازه و سخت‌تری برای افراد تعیین می‌شد. هم‌چنین از آزمودنی‌ها خواسته می‌شد که احساسشان را در مورد چالش‌ها و انجام آن بنویسند. هم‌چنین از آزمودنی‌ها خواسته می‌شد که هدفشان را یادآوری کنند. پژوهشگران می‌خواستند میزان توانایی افراد در تغییر شخصیت را به کمک چالش‌ها تخمین بزنند.آزمایش ۲در آزمایش دوم هادسون و رابرتز با تعداد مشابهی از شرکت کنندگان، اولین آزمایش خود را تکرار کردند. اما روی تغییرات در رفتارهای روازنه تمرکز کردند. رفتارهایی که با ویژگی‌های شخصیتی که شرکت‌کنندگان می‌خواستند تغییر کند مرتبط بود. هم‌چنین از اقدامات جامع‌تری برای ارزیابی روند تغییر شخصیت انجام گرفت.نتیجهٔ آزمایش‌هایافته‌های نهایی این پژوهش شگفت‌انگیز بود. شرکت‌کنندگانی که قصد تغییر در برون‌گرایی، وظیفه‌شناسی، سازگاری و روان‌رنجوری را داشتند در ۱۵ هفته به تغییراتی چشم‌گیر رسیده بودند. خصلت «استقبال از تجربه‌های تازه» تنها بُعد شخصیتی بود که نتیجهٔ مثبتی در نتیجهٔ چالش‌ها به همراه نداشت. آزمودنی‌هایی که قصد تغییر این جنبه از شخصیت را داشتند، نسبت به وضعیت گذشته پس‌رفت کرده بودند. هم‌چنین مشخص شد سختی چالش‌ها عامل اصلی تغییر در شخصیت نبوده است. بلکه عامل اصلی انجام موفقیت‌آمیز چالش‌ها بدون در نظر گرفتن میزان سختی بوده است. یافته‌های هر دو پژوهش، بیان‌گر این است که: «تغییر فعالانهٔ رفتارها زمینه‌ساز تغییرات مثبت در ویژگی‌های شخصیتی افراد می‌شود بر پایهٔ این پژوهش، تغییر فعالانۀ رفتارها یک راهکار مناسب برای تغییر خودخواستهٔ شخصیت است. اما باید توجه داشت که صرف برنامه‌ریزی و آرزوی تغییر کافی نیست بلکه افراد باید برای رسیدن به این تغییرات تلاش کنند».در این نوشته روشن شد که شخصیت همان اندازه که پایدار است قابل تغییر هم هست. می‌توانیم برای تغییر عادت‌ها و رفتارهای ناکارآمد تلاش کنیم. از شما درخواست می‌کنم که اگر تجربه‌ای در زمینهٔ تغییر رفتارها و عادت‌ها دارید در بخش دیدگاه‌های این نوشته بنویسید. تجربهٔ شما می‌تواند به دیگران کمک کند.اختلالات شخصیت عبارتند از مجموعه اختلال‌های روان شناختی که ویژگی اصلی آن‌ها رفتار های خشک و غیرقابل انعطاف است. این رفتارها به اشخاص آسیب می‌رساند، چون مانع سازگاری آن‌ها با الزام‌های زندگی روزانه می‌شود و روابط آن‌ها را با دیگران مختل می‌سازد.اختلال شخصیتشخصیت، بیانگر آن دسته از ویژگی‌های فردی است که شامل الگوهای ثابت فکری، عاطفی و رفتاری است (پروین، جان، ۲۰۰۱، ص۳). این تعریف بیانگر آن دسته از ویژگی‌های فردی با ثبات چه در زمینهٔ فکری، رفتاری یا عاطفی است.اختلال یا نابهنجاری بر اساس چهار خصیصه تعریف شده‌است که عبارتند از:1. پریشانی: تجربه عذاب هیجانی یا جسمانی، در زندگی متداول2. اختلال: کاهش توانایی فرد در انجام امور روز مره به‌طوری‌که نتواند کارهایش را به نحو مطلوب انجام دهد.3. به مخاطره انداختن خود و دیگران با کارهایی که انجام می‌دهند.4. لحاظ اجتماعی و فرهنگی غیرقابل قبول باشد.اشخاصی که به اختلال‌های شخصیتی دچار هستند، صفات شخصیتی ناسازگارانه دارند و این صفت‌ها آن‌قدر ژرف و عمیق حکاکی شده‌اند که در برابر هرگونه تغییر و دگرگونی مقاومت می‌کنند. در بیشتر مواقع این اشخاص گمان می‌کنند دیگران باید تغییر کنند تا با آن‌ها مطابقت داشته باشند و نه بر عکس. اشخاص مبتلا به اختلال‌های شخصیت خود و دنیا را به گونه‌ای تفسیر می‌کنند که برایشان به شدت ناراحت‌کننده است یا توانایی آن‌ها را برای زندگی عادی از بین می‌برد. تجربه‌های ناسازگارانهٔ آن‌ها از خودشان و دنیا از کودکی و نوجوانی آغاز می‌شود و به‌تدریج و در همه جا بر زندگی‌شان تأثیر می‌گذارد. اختلال‌های شخصیت، انواع مختلف دارد و اندیشه، احساسات، و رفتارهای مورد تجربهٔ شخص بسته به نوع اختلال شخصیت می‌تواند متفاوت باشد. شخصیت می‌تواند سازگار یا ناسازگار باشد و این ارتباط نزدیکی با «انعطاف‌پذیری» دارد. اختلال شخصیت یعنی «رفتارهای ناسازگار و انعطاف‌ناپذیر در برخورد با محیط و موقعیت‌ها»آن‌ها ممکن است ناگهان حرف‌هایی بر اساس محیط فعلی خود بزنند که خود از آن حرف پشیمان شوند.ارتباط سازوکارهای دفاعی در اختلالات شخصیت با افسردگی و اضطرابدفاع‌ها در موثرترین حالتِ خود به ویژه در افراد مبتلا به اختلال شخصیت می‌توانند اضطراب و افسردگی را به کلی از بین ببرند. پس یکی از دلایل عمده افراد مبتلا به اختلالات شخصیت از تغییر ندادن رفتارشان همین است که دست کشیدن از هر دفاع یعنی بیشتر شدن اضطراب و افسردگی خودآگاهانه آن‌ها.طبقه‌بندی اختلالاتبر اساس DSM-IV-TR ده اختلال شخصیت در سه گروه طبقه‌بندی شده‌است.گروه A افراد عجیب و نامتعارف· اختلال شخصیت پارانوئید· اختلال شخصیت اسکیزوئید· اختلال شخصیت اسکیزوتایپالگروه B افراد نمایشی-احساساتی و دمدمی· ضد اجتماعی· اختلال شخصیتی مرزی· اختلال شخصیت نمایشی· اختلال شخصیت خودشیفتهگروه C افراد مضطرب و هراسان· اختلال شخصیت دوری‌گزین· اختلال شخصیت وابسته· اختلال شخصیت وسواسی جبریسایر اختلالات شخصیت· اختلال شخصیت افسرده· منفعل - مهاجمملاک‌های تشخیصی کلی برای اختلال شخصیت1. یک الگوی پایدار در گسترهٔ وسیعی از موقعیت‌های شخصی و اجتماعی، انعطاف‌ناپذیر و فراگیر است.2. این الگوی پایدار از لحاظ بالینی به پریشانی یا اختلال قابل ملاحظه در کارکرد اجتماعی، شغلی یا سایر زمینه‌های مهم کارکرد منجر می‌شود.3. این الگو، با ثبات و طولانی مدت است و آغاز آن را می‌توان دست کم در نوجوانی یا اوایل بزرگسالی جستجو کرد.4. این الگوی پایدار به نحو بهتری به عنوان جلوه یا پیامد اختلال روانی دیگر تبیین نمی‌شود.5. این الگوی پایدار ناشی از اثرات فیزیولوژیایی مستقیم یک ماده (مانند سوء مصرف یک دارو، دارو درمانی) یا یک بیماری جسمانی (مانند آسیب سر) نیست.6. این الگوی پایدار از رفتار و تجربهٔ درونی که به میزان قابل ملاحظه‌ای با انتظارات فرهنگی فرد مغایرت دارد. این الگو در دو (یا بیشتر از دو) مورد از موارد زیر آشکار می‌شود:· شناخت (یعنی راه‌های ادراک و تفسر خویشتن، دیگران و رویدادها)· هیجان پذیری (یعنی دامنه، شدت، نااستواری هیجانی و مناسب بودن پاسخ هیجانی)· کارکرد میان فردی· کنترل تکانهsaeiddehghansaeiddehghanTue, 07 Apr 2020 17:41:55 +0430