https://virgool.ir/feed/@saeedtaromاز سال 1390 نوشتن را به طور حرفه‌ای آغاز کرده‌ام. هم‌اکنون در سایت آموزشی نوقلم، به کسانی که می‌خواهند برای اولین بار بنویسند، می‎آموزم نوشتن را از کجا آغاز کنند: http://noqalam.com/nevisandesho-enterfa2026-11-11 23:01:03https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@saeedtaromhttps://virgool.ir/@saeedtarom/ثبت-نام-کارگاه-داستاننویسی-نوقلم-آغاز-شد-lguqaxm1nn5bپیش‌تر شش مورد از اشتباهات داستان‌نویسان نوآموز را تذکر دادیم. همچنین، مبانی داستان را فشرده در هشت جلسه بیان کردیم. ناگفته نماند که پایگاه آموزشی نوقلم، داستان‌نویسی را در 12 پله، و طی چهار ترم آموزش می‌دهد:ترم اول: طراحی مقدماتی داستانپله 1: شخص + مسئله = ایده جنینیپله 2: ایده جنینی + گره + گره‌گشایی = ایده رواییپله 3: طراحی (گسترش ایده روایی)پله 4: طرح + رابطه علت و معلول حوداث = پیرنگ (چرایی و چگونگی)پله 5: طراحی دقیق شخصیت‌ها (متناسب با رویدادها)پله 6: طراحی دقیق رویدادها (متناسب با شخصیت‌ها)ترم دوم: طراحی پیشرفته داستانپله 7: طراحی دقیق زمان و مکان و شناخت محدودیت و امکانات آن پله 8: انتخاب قالب و الگوی روایی پله 9: انتخاب زاویه دید پله 10: فصل‌بندیپله 11: شروع نوشتن (نوشتن طبق جدول زمانی + عادات و آداب نوشتن)ترم سوم: تکنیک‌های داستان‌غافل‌گیری/ تعلیق/ کنایه دراماتیک و...گفتگو/ ریتم و تمپو/ نوشتن صحنه‌های موثر و...توصیف (توصیف ایستا و پویا، مستقیم و غیرمستقیم)ترم چهارم: بازنویسی داستان (عیب‌یابی)پله 12: بازنویسی پس از یک دوره فاصله زمانی مناسب (تغییر در متن برای خوش‌خوان شدن)به موازات آموزش‌ها و ارائه تمرینات مقدماتی، روش اصولی نوشتن داستان (12 پله) را شرح دادیم. با این مقدمات، حالا مصمم هستیم طراحی داستان را به افراد مشتاق آموزش دهیم. برای مشاهده اطلاعات کامل کارگاه، اینجا کلیک کنید.در کارگاه طراحی داستان، سرفصل‌های زیر را همراه با ارائه مثال و تمرین به شما آموزش می‌دهیم:ظرفیت: حداکثر 15 نفر. (شما و 14 نفر دیگر)مدت: 33 روز (مجازی)مبلغ: 149 هزار تومان.برای ثبت نام اینجا کلیک کنید.این کارگاه بیش از همه، مناسب علاقه‌مندان رمان‌نویسی است.همچنین مناسب کسانی است که فرصت و شرایط شرکت در کلاس‌های حضوری شهرستان را ندارند.سعید تارمسعید تارمMon, 27 Jan 2020 23:31:04 +0330https://virgool.ir/@saeedtarom/httpsvirgooliosaeedtaromdastan-xwylfggcu2h1 مدت‌هاست که دوستان عزیزی، از من درباه داستان و داستان‌نویسی سوال می‌کنند. با توجه به درخواست‌های مکرر، تصمیم گرفتم ترفندها و تکنیک‌های داستان‌نویسی را در قالب کارگاهی آنلاین ارائه کنم. مطالب به صورت آنلاین و رایگان، طی دوازده جلسه، در صفحه اینستاگرام نوقلم آموزش داده می‌شود. گفتنی است که جلسه اول کارگاه، امشب (5 اسفند 97) برگزار خواهد شد. جلسه 1: مبانی داستانداستان چیست؟داستان با قصه، افسانه، اسطوره و... چه تفاوتی دارد؟برخی از مهم ترین انواع داستان: (داستانک، مینی‌مالیسم، داستان کوتاه، داستان بلند، رُمان)جلسه 2: عناصر داستان (1) پیرنگ، شخصیت، کشمکش، بحران، گره‌گشاییجلسه 3: عناصر داستان (3)زاویه دید، مضمون (درونمایه)، تعلیق، توصیف، دیالوگ (گفتگو)جلسه 4: ژانرهای داستانجنایی، پلیسی، معمایی ، وحشت، کُمدی، خانوادگی (اجتماعی)، علمی – تخیلی، فانتزی (خیال‌انگیز)، عاشقانه، ماجرایی (اکشن)جلسه 5: ایده و ایده‌پردازیانوع ایده: ایده جنینی، ایده ناظر (مضمون)، ایده رواییجلسه 6: تکنیک‌های ایده‌پردازیهشت ترفند برای کشف یا خلق ایدهجلسه 7: طراحی داستان (1)پیرنگانواع پیرنگ: شاه پیرنگ، خرده پیرنگ، ضد پیرنگده نمونه از قالب‌های روایی مرسومجلسه 8: طراحی داستان (2)انواع شخصیت: قهرمان، ضد قهرمان، غیر قهرمان، شخصیت فرعی (شخصیت همراز، شخصیت کاتالیزور) شخصیت اصلی، شخصیت مقابل طراحی شخصیت‌هاشناسنامه شخصیت‌هامهم‌ترین موارد در شناسنامه شخصیت‌ها طراحی رویدادهاطراحی مکان داستانطراحی زمان داستان تبدیل ایده روایی به طرح جلسه 9: نگارش داستان (1) شروع داستان با چهار الگوی روایی شروع با سه ترفند (گفتگو، توصیف، حادثه) روش‌های کاشت و برداشت اطلاعات در داستان: غافلگیری، تعلیق، کنایه نمایشی جلسه 10: نگارش داستان (2)سه نوع پایان‌بندی (آرمان‌گرایانه، بدبینانه، کنایی)شش نوع پایان کناییانواع عنوانانتخاب عنوان (نام‌گذاری داستان)جلسه 11: بازنویسی داستان (1)پرسش‌های مهم و مفید برای بازنویسی داستانجلسه 12: بازنویسی داستان (2)معرفی چند نمونه مرسوم‌ترین غلط‌های املایی، مهم‌ترین خطاهای ویرایشی، و مفیدترین ترفندهای‌نگارشیهمراه با ارائه مثال، تمرین، معرفی منابع آموزشی، داستان‌های برتر و نویسندگان چیره‌دست. برای مشاهده مطالب، اینجا کلیک کنید. اگر این مطلب را پسندیدید برای دیگران نیز بفرستید تا به گردش و گسترش دانش کمک کرده باشید.با احترام: سعید تارُم؛ مدیر پایگاه آموزشی نوقلم.سعید تارمسعید تارمSun, 24 Feb 2019 14:36:19 +0330https://virgool.ir/@saeedtarom/شما-هم-میتوانید-بنویسید؛-به-شرطی-که-uzmuwh2kucfmنوشتن بیش از آن که توانستنی باشد، خواستنی است. اگر نخواهید بنویسید، حتما برای آن دلیل خواهید یافت؛ ولی نوشتن، دلیل نمی‌خواهد؛ دل می‌خواهد.یکی از مهم‌ترین معیارها برای شناخت نویسنده از نانویسنده، سنجش علاقه‌مندی هر یک از این دو به فرایند نوشتن است. هر اندازه این علاقه‌مندی پررنگ‌تر باشد، فرد برای پرداختن به نوشتن، و خو گرفتن با کاغذ و قلم، بیشتر پا می‌فشارد.رضا بابایی، نویسنده زبردست و ویراستار کارکشته گفته است: «نویسنده آن نیست که می‌تواند بنویسد؛ آن است که نمی‌تواند که ننویسد؛ همچون شهرزاد قصّه‌گو... داستان‌های او برای شنیدنِ خلیفه نبود؛ برای بودن و ماندن خود بود!» (آیین قلم، صص 156 - 157)با این توضیحات، علاقه‌مند بودن به نوشتن یک چیز است، و علاقه‌مند ماندن به آن چیزی دیگر. هیچ گاه کسی را دیده‌اید که پس از مدتی قلم زدن، نوشتن را بوسیده و کنار گذاشته باشد؟ اصلاً برای خودتان پیش آمده با عشق دیوانه‌وار به استقبال کاغذ و قلم رفته باشید؛ اما شعله سرکش اشتیاق‌تان، به سرعت فرو نشسته باشد؟بسیاری افراد از من می‌پرسند:چه طور موضوع پیدا کنم؟نوشته‌ام را از کجا شروع کنم؟برای خوب نوشتن باید چه کنم؟می‌خواهم داستان بنویسم. راهنمایی‌ام می‌کنید؟و...بر اساس آموخته‌ها و اندوخته‌های هشت ساله‌ام، به این باور رسیده‌ام که هنرجوی نویسندگی، پیش از پرداختن به این مسائل، باید به این پرسش‌ها پاسخ داده باشد:چرا می‌خواهم بنویسم؟ اگر ننویسم چه می‌شود؟اصلاً نویسندگی چیست؟ قالب‌های نگارشی چه تفاوتی با هم دارند؟چرا نویسنده شوم؟ مگر نمی‌توانم ویراستار، منتقد، مترجم و... شوم؟ اگر کسی پاسخ این پرسش‌ها را بداند، بعد از آن است که چگونه نوشتن، برای وی معنا و اهمّیت می‌یابد؛ همچنانکه نیچه گفته است: «کسی که چرایی چیزی را یافته باشد، با هر چگونه‌ای کنار خواهد آمد.»اگر شما به سؤالات بالا جواب داده‌اید، در هر قالب نگارشی که می‌نویسید، با مشاهده این ویدئو، می‌آموزید که چگونه کیفیت نوشته‌های خود را گام به گام ارتقاء دهید.اما اگرهنوز با نویسندگی به خوبی آشنا نیستید، اگر هنوز نتوانسته‌اید قالب نگارشی خاص خود را انتخاب کنید، اگر دوست دارید بنویسید؛ ولی در این راه با موانع خاص درگیر هستید،اگر مدت‌هاست در خلوت خودتان می‌نویسید؛ اما نمی‌دانید نوشتن حرفه‌ای را از کجا آغاز کنید،از شما دعوت می‌کنم برای آشنایی عمیق‌تر با دنیای شگفت‌آور و پهناور نویسندگی، اینجا کلیک کنید.سعید تارمسعید تارمSun, 10 Feb 2019 04:50:29 +0330https://virgool.ir/@saeedtarom/پلّهی-آخر-zzohyyrwyezmو این هم پله آخر سرداب. رسیدم: سرزمین مردگان.چه کسی پا به آن گذاشته است که یارای برگشتن داشته باشد؟ چشم چشم را نمی بیند اینجا که من هستم. اگر تا ابد گرفتار این تاریکی و تباهی شوم، کیست که فریادرس من باشد؟ بهتر نیست که بازگردم و زندگی را از سر بگیرم؟اما کدام زندگی؟ بدون محبوبم زندگی سراسر مرگ است برای من، چه بسا زهرآگین تر از آن.این بوی چیست؟میان رایحه‌ی بهاری باغ من، وَ این بوی مُتعَفن مشام‌آزار، هیچ شباهتی نیست.آه! باغ! باغ من! من نیز روزی باغی داشتم، وَ در برِ خود مهربانی؛ مهربانی که از هم‌نشینی او اندوه اذن ورود به دلم را نداشت. چه خوش بود روزگارم! چون اکنون نبودم که آشیان بر دوش، هر بار بی‌هدف، از ناکجاکده‌ای به خراب‌آبادی دیگر پناه برم.کاش آن کرکس از فراز باغ من نمی‌گذشت، وَ بال‌های تیره خود را به هم نمی‌سایید. چه شوم حادثه‌ای بود آن روز! من و مهربانم به هم لبخند می‌زدیم. او سیب در دست داشت و من شادی را می‌نواختم.صفیرِ بالِ آن سیاه‌کرکس، زندگی را از کفِ مهربانم، وَ او را از چنگ من ربود. او پیام‌آور مرگ بود؛ اما مرگی ناتمام و ناهنگام.اگر چنین نبود، من اکنون اینجا با نیستی دست به گریبان نمی‌بودم؛ من که در دست، جز چنگِ شورآفرین نداشتم. کاش این رخداد، کابوسی باشد، وَ با بانگ خروس سحر، همچون خیالی ناپایدار، پاره پاره شود.این بانگِ چیست؟ باید پیش‌تر بروم. شاید کسی است که مرا به فریاد می‌خواند؛ آیا این خود، فریادِ مهربان من نیست؟من از دروازه دنیای مردگان گذشتم. دیگر رخصت بازگشت ندارم؛ مگر وقتی که دست در دست مهربان خود داشته باشم.افسوس! این بانگ سگی بود؛ نه صدای ابریشمین دلبند من! اینجا امور چنین نیست که در ظاهر می‌نماید. وارونگی بر این گورِ گسترده حاکم است.آن دورتَرَک سگی است که با آدمی زاده‌ای درآویخته، و بر سرِ پاره استخوانی با هم در کشاکش‌اند؛ پاره استخوانی چِرک‌آلود، همچون عُمرِ ما که در دستان مرگ و زندگی اسیر و بازیچه است. چشم چشم را نمی بیند اینجا که من هستم. این همه تاریکی از کجاست؟ مگر خورشید در اینجا نمی‌دمد؟درست می بینم؟ آن سوی، پیر تن فرسوده‌ای است که بر شانه‌های لرزان و بی جان خود، تخته سنگی بزرگ را تا قُلّه‌ی آن کوه سیاه می‌برد. به پایان مسیر نمی‌رسد که سنگ از دوش او سُر می خورد، وَ اُمیدهای او یک‌سَره بر باد می‌رود. از دامنه‌ی کوه، فرود می‌آید و دوباره سنگ سخت را به کول می‌گیرد، وَ این راه بی‌پایان و بازی بی‌امان را از سر می‌گیرد...پس کو مهربانِ من؟ من نیامده‌ام اینجا که مجازات‌هایی چنین پیل‌افکن و کمرشکن را ببینم.اصلا او را چه رسد که هم‌نشین اینان و هم‌سنگ ایشان شود؟ جایگاه او همان باغِ بی‌خزانِ من است؛ نه این قبرستان که در عوضِ رُستنی‌های سرخ و سبز، با لای و لجن مفروش است.سَرَم سوت می‌کشد؛ باز صدای بال همان کرکس. از آن سو می‌آید. شگفت‌آور است که صدایی چنین شوم، مرا به سوی مهربانم راهبر است؛ مهربانی که دیرهنگامی است، جز تصویری گنگ و گرفته از او، در پرده‌ی خاطرم باقی نمانده است.این گروه سوگوران، کیستند؟ چرا ابرو در هم کشیده‌اند؟ و دشنام به هم می‌فرستند؟از وقتی به این ظلمت‌سرا قدم گذاشته‌ام، هیچ کدام از من نخواسته تا او را به نغمه‌ای از چنگ خویش مهمان کنم. اینان از شادی می‌گریزند؟ یا شادی از ایشان؟جانوران وحشی را می‌مانند که دندان تیز می‌کنند و به صورت هم پنجه می‌اندازند. این آوای سرسام آور چیست که چون سرودِ مراسمِ قربانی، میان ایشان در افتاده است؟بوی نای و نم در این پهنه‌ی تاریک، و گذرگاه‌های باریک آن پیچیده است.روشنایی اینجا آتش است که تن را و حجاب آن، دود است که چشم را می‌سوزاند. تحمل این همه دشواری و ناهمواری از طاقت من خارج است. تا مهربانِ من چند گامِ دیگر باقی مانده است؟صدای بال کرکس است که باز می شنوم؟کجاست اینجا؟ که نحوست محض، در آن نشان بشارت است. بوی گُل به مشامم می‌رسد. دیدگانم روشن می‌شود. غُلغُل دَمادَم طبل و نای از سَرَم فرو می‌افتد. چه می بینم؟ درخت، گل، رود، سبزه، بلبل. چه قدر شبیه باغ من است اینجا!و این که بر تخت نشسته است کیست؟ او که بر سر تاجی از شکوفه، و َبر گردن طوقی از گُل دارد. او مهربان من است. موسم دیدار فرا رسید.سپاس گزار آوای کرکسی باید بود که مرا از تیرگی رهانید و به او رسانید؛اما چرا لبخند را در صورت او نمی‌بینم؟ چرا چون شَبَح بی‌رنگ و روست؟ آیا اصلا مرا می‌بیند؟ + مهربان من! مهربان من!چرا صدایم را نمی‌شنود؟ باید بلندتر او را بخوانم.+ مهربان من! مهربان من!نمی‌شنود. نمی‌بیند. چه باید کرد؟- بازگرد به زمین دیگر بار، و از من نشان مگیر. اگر در پی من آمده‌ای، چشم از من بردار و گوش بگیر تا تو را چه می‌گویم.مهربان من است که با من سخن می‌گوید؟- وقت تنگ است. چشم از من بدوز. رو به سوی دیگر کن. راه آمده را بازگرد که من تو را همراهی می‌کنم.+ من به دیدار تو مشتاقم. از من مخواه که چشمانم را بی نصیب بگذارم.- اگر وصالِ مرا دوباره می‌خواهی، زود به من پشت کن، وَ تا وقتی که پا به زمین نگذاشته‌ایم، دست در دست من بگذار و از دیدار من بگذر.+ راه آمده را چگونه بازگردیم؟ آوای کرکس! اوست که مرا به خویش فرا می‌خواند.بوی نای و نم؛ پهنه‌ی تاریک؛ گذرگاه‌های باریک.گروه سوگواران؛ همان‌ها که ابرو در هم کشیده، می‌مویند و می‌گریند؛ گویی به هم دشنام می‌فرستند.آوای سرسام آور؛ هم‌چون سرود هنگامِ قربانی.پیر تن‌فرسوده که بر شانه‌های لرزان و بی‌جان خود تخته سنگی بزرگ را تا قله آن کوه سیاه می برد. این بانگ چیست؟ باید پیش‌تر بروم. شاید کسی مرا به فریاد می‌خواند.سگی پارس می‎کند؛ با آدمی‌زاده‌ای درآویخته، و بر سر پاره استخوانی با هم در کشاکش‌اند؛ پاره استخوانی چرک‌آلود، همچون عُمرِ ما که در دستان مرگ و زندگی اسیر و بازیچه است.دروازه دنیای مردگان؛ آخرین پله سرداب؛ رسیدم. دنیای زندگان.+ مهربان من با من است؟ - تو نباید باز می‌گشتی. من با تو بودم؛ اما قرار ما تا پله‌ی آخر بود؛ تو پله‌ی آخر را نادیده گرفتی. عهد میان من و خویش را شکستی. دیگر مرا نخواهی داشت؛ مگر در خاطراتت. + مهربان من! مهربان من!... برگرفته از اسطوره‌ی اورفئوس و اوریدیس.سعید تارمسعید تارمSun, 11 Nov 2018 22:15:12 +0330