https://virgool.ir/feed/@saeedrafieyanfa2026-11-11 03:12:49https://files.virgool.ir/upload/users/179070/avatar/LUvHUP.jpeghttps://virgool.ir/@saeedrafieyanhttps://virgool.ir/@saeedrafieyan/انسان-در-جست-وجوی-معنا-عشق-تماماً-مخصوص-vkdrivl03afzاین نوشتار از پشت سر هم در آوردن چند نوشته‌ی کوتاه که برای خودم؛ در نوت گوشی نوشته بودم ساخته شده است! گفتن شرح حال این روزها آسان نیست. هر روز خبر از جان دادن جوان‌هایی میرسد که به قول براهنی “بسیاری‌شان هنوز صورت عشق را بر سینه نفشرده‌اند”! روزهای سیاهی که شاهد حمله‌ی نیروهای مسلح به دانشگاه‌ها بوده‌ایم، روزهای سیاهی که شاهد مرگ مهسا، نیکا، سارینا، مردم زاهدان؛ که آنقدر زیاد بودند که نمی‌شود نام تک‌تکشان را نوشت و هزاران عزیز دیگر که در بی‌خبری جان سپرده‌اند! این سال‌ها، سال‌های سیاهیست که غم آن تا آخر عمر حتی در سال‌های پس از ج.ا. نیز با ما خواهد بود.یکم، انسان در جست‌وجوی معناکمتر کسی پیدا خواهد که در سختی روزهایی که بر ما گذشته است شک کند و آن را کوچک بشمارد، اما هرچه باشد فکر می‌کنم هنوز مانده تا به سختی شرایط اردوگاه‌های کار اجباری آشویتس برسیم. این را نمیگویم تا از سیاهی وضعیت موجود بکاهم بلکه میگویم تا مقدمه‌ای باشد برای نقل قول کردن چند خطی از ویکتور فرانکل، پدیدآورنده‌ی معنادرمانی در مورد دوام آوردن در شرایط سخت این روزها!فرانکل میگه از اردوگاه‌های کار اجباری نهایتا کسایی زنده برگشتن که روشن فکر بودند، کتاب خونده بودند، امید به آزادی و رهایی داشتن، توی ذهن خودشون یک دنیای مطلوبی داشتن که توی اون زندگی میکردند! یعنی با اینکه جسمشون داشت توی اون شرایط سخت زجر میکشید اما این‌ها از نظر روانی توی یک دنیای ایده‌آلی زندگی می‌کردند که برای خودشون ساخته بودند و همین باعث میشد که بتونن اون شرایط سخت رو تحمل کنن و از بین نرن! میگه به جز اینا کسای دیگه‌ای که نجات پیدا کردند اون‌هایی بوند که حس شوخ‌طبعی داشتن! شاید ما به این آدمایی که توی شرایط سخت هنوز میتونن بخندن و بخندونن بگیم اینا دلقکن/سرخوشن/بی‌فکرن که راحتن! اما فرانکل میگه اینا کسایی هستن که تونستن با همین ابزار توی شرایط سخت طاقت بیارن و از نظر روانی فرونپاشن!.....این نوشتار برای اولین بار در وبسایت شخصی سعید رفیعیان منتشر شده است، برای خواندن ادامه لطفا به این لینک مراجعه کنید.سعید رفیعیانسعید رفیعیانSun, 18 Dec 2022 12:43:01 +0330https://virgool.ir/@saeedrafieyan/از-نامه-های-آلبر-کامو-به-ماریا-کاسارس-tqbw3aopjcvfامروز از سر خستگی و بی‌حوصلگی رفتم قدم زدن توی انقلاب و رسیدم به اسم، پاتوق همیشگی! حدودا یک ساعت بین کتاب‌های چرخ زدم و ورقشون زدم و این نامه از آلبر کامو رو به ماریا از کتاب خطاب به عشق خوندم. به نظرم خوندنش جالبه! به قول بنفشه طاهریان توی پادکست “چای با بنفشه“، قصه‌ی آدم‌ها از هزار سال پیش تا حالا عوض نشده و مثل همه!از چهارشنبه تا حالا برایت ننوشته‌ام. دلتنگی‌ام تمام نمی‌شود. انگار قلبم مدام لایِ گیره‌ای فشرده می‌شود. خواستم کاری کنم که از این فکر و خیال دائمی رها شوم اما هیچ فایده نداشت. دو روز تمام را در رختخواب به خواندن‌نخواندنِ چیزهایی و سیگار پشت سیگار گذراندم. بی‌اراده و با صورت اصلاح نکرده. تنها نشانی که از همه این احوالم به تو دادم، نامه چهارشنبه‌ام بود. خیال می‌کردم امروز جوابش را دریافت می‌کنم. با خودم می‌گفتم «جواب می‌دهد. حرف‌هایی پیدا می‌کند که گره این حس مهیبی که به جانم افتاده را باز کند». اما ننوشتی.فکر نکنم این نامه را برایت بفرستم. هر کس دلی تنگ چون من داشته باشد به صرافت نوشتن نمی‌افتد. اما نمی‌توانم جلو خودم را بگیرم و به تو می‌گویم که یک هفته بیشتر است که احساس بدبختی نفرت انگیزی دارم به خاطر تو و به خاطر اینکه نیامده‌ای. آخ عزیزکم ماریا! واقعاً خیال می‌کنم که تو درک نکرده‌ای. درک نکرده‌ای که عمیقاً دوستت دارم. با تمام توانم و تمام روحم و تمامی قلبم. تو اصلاً از اول مرا نشناخته‌ای و بی تردید به همین دلیل است که نمی‌توانی درک کنی. هرچند تو روزی با من از بی‌اخلاقی‌ام گفتی و واقعیت داشت. اما همه این‌ها کجا رفته؟ اگر یکی مثل ژانین چیزهایی را که برایت می‌نویسم خوانده بود یا آن روز، که به همه چیز شک کرده بودی، می‌شنید من دارم با چه زبانی با تو صحبت می‌کنم از تعجب خشکش می‌زد! با این همه او حدس می‌زند که من دوستت دارم. اما خبر ندارد و خودت هم نمی‌دانی من با چه تب و تابی با چه تمنایی با چه جنونی دوستت دارم. تو درک نمی‌کنی که من نیروی عشقم را ناگهان بر یک نفر متمرکز کرده‌ام؛ عشقی که قبلاً اتفاقی این ور آن ور می‌ریختمش به پای هر موقعیتی که پیش می‌آمد.و آنچه این موقعیت می‌سازد عشقی غول آساست که همه چیز را، غیرممکن‌ها را، می‌خواهد و چیزی نمانده که از تو هم گذر کند. یک هفته است که فکری رهایم نمی‌کند و قلبم را به تنگ آورده؛ این فکر که تو مرا دوست نداری. چون دوست داشتن کسی فقط به حرف یا به احساس نیست، به انجام حرکاتی ست که عشق می‌انگیزد و من خوب می‌دانم که به نیروی عشقی که لبریزم کرده است می‌توانم از دو دریا و سه قاره بگذرم تا کنار تو باشم. اکثر سدها سر راه تو سبز شده‌اند و کار زیادی نمی‌شود کرد. من اما تصور می‌کنم -و این تصور ناراحتم می‌کند- آنچه تو، تو چنین سوزان و چنین بی‌مثال، از دست داده‌ای، شعله عشقی‌ست که تو را سمت من می‌کشید. حالا با این تأخیرت هر روز اضطرابم بیشتر می‌شود. تو به من نامه نوشته‌ای. درست است؛ اما نسبت به بقیه که اینجا پیشم هستند چیز بیشتری ننوشته‌ای. و تازه پشت تلفن آنها را می‌بوسی، همان طور که مرا. خب پس چه فرقی می‌کند؟ وقتی فرق می‌کند که بتوانی بیایی؛ رغمارغم تمام موانع و صورتت را بر صورتم بگذاری و با من زندگی کنی. تنها با من. تنها تو باشی و من، در میانه این جهان در روزهایی که می‌شد مایه مباهات و باعث توجیه زندگی‌ام باشد. اما تو نیامده‌ای. روزی می‌رسد که به خانه برگشته‌ام و تو هنوز نیامده‌ای. ماریا عزیز من، عشق من، متوجه هستی که این برای من به چه معناست؟...برای خواندن ادامه‌ی نامه به وبسایت شخصی سعید رفیعیان مراجعه کنید.سعید رفیعیانسعید رفیعیانThu, 16 Dec 2021 14:23:33 +0330https://virgool.ir/@saeedrafieyan/انفجار-بزرگ-هوشنگ-گلشیری-باکیفیت-بالا-swniy6wfncsh*** این نوشتار برای اولین بار در وبسایت شخصی سعید رفیعیان منتشر شده است ***برای اولین بار بخشی‌هایی از داستان “انفجار بزرگ” هوشنگ گلشیری را در بین قسمت‌هایی از یک ترک در SoundCloud شنیدم، آنقدر برایم جذاب بود که آن ترک را بارها گوش دادم. آن زمان نمیدانستم این ترک بخشی از داستان‌خوانی هوشنگ گلشیری است و از سر کنجکاوی بخشی از آن را در اینترنت جست‌وجو کردم تا شاید داستان را به صورت کامل پیدا کنم. در نهایت به ویدئوهایی رسیدم که گلشیری را در جایی همانند کلاس نشان میداد که دارد داستان را برای حضار تعریف میکند. اما احتمالا اگر شما هم با سرچ کردن به اینجا رسیده باشید؛ متوجه شده‌اید که ویدئوی اصلی اصلاً از کیفیت صدای مناسبی برخوردار نیست. در واقع هم حجم صدا کم است و هم صدا به صورت تک کاناله می‌باشد (یعنی اگر ویدئو را با هدفون گوش کنید، صدا تنها از یکی از گوشی‌ها شنیده می‌شود) و این موضوع شنیدن و لذت بردن از داستان را اندکی کم می‌کند.امشب داستان را به دوستی معرفی کردم و برای اینکه از شنیدن آن لذت بیشتری ببرد، مشکلات صدای ویدئو را اصلاح کردم و ویدئوی اصلاح شده را در پلتفرم‌های مختلف آپلود کردم تا برای همگان قابل استفاده باشد.لینک پخش از آپارات، یوتیوب، SoundCloudپیشنهاد میکنم نسخه‌های تصویری این داستان را تماشا کنید تا لذت داستان با اجرای زنده یاد گلشیری دو چندان شود. https://soundcloud.com/saeed-rafiean/51szxdkylwbh?si=d4a808d4436646019fb353e5000bbe61 سعید رفیعیانسعید رفیعیانTue, 12 Oct 2021 11:55:03 +0330https://virgool.ir/@saeedrafieyan/friends-ialouh6rjcbjاین نوشتار برای اولین بار در وبسایت شخصی سعید رفیعیان منتشر شده است.توی friends reunion دیوید (David Schwimmer) و جنیفر (Jennifer Aniston) یا همون راس و ریچل معروف، گفتن که روی هم کراش داشتن، کراش معمولی هم نه، بیگ کراش داشتن! اما هیچوقت باهم نبودن چون هربار یکیشون توی رابطه بوده و میخواستن حرمت همدیگه رو حفظ کنن، چیزی به هم نمی‌گفتن!حقیقتا از وقتی این رو دیدم خیلی ناراحت شدم. خیلی زیاد، دلم شکسته که چرا برای بعضی‌ها؛ عشق همیشه همینقدر بی‌رحم، همینقدر سخت و همینقدر آزاردهنده بوده! فکر کن کسی که دوستش داری و تمام اطرافیانت هم میدونن رو هر روز میبینی، باهاش حرف میزنی، بغلش میکنی، میبوسیش اما غرورتون یا شرایط یا هرچیز دیگه‌ای مانع از این میشه که به هم بگید دوستت دارم! چرا هیچکدومشون نیومده از سر خودخواهی مثبت دست اون یکی رو بگیره، بهش بگه ببین میدونم با کسی هستی و یه نفر دیگه توی زندگیته، اما من دوستت دارم! نمیدونم؛ شاید تو هم منو دوست داشته باشی، شاید نه به اندازه‌ی من ولی خب! میدونم یه چیزی بینمون هست! بیا باهم باشیم، بیا طوری کنار هم باشیم که از هیچی نترسی، که از هیچی نترسم! که دوستت داشته باشم، که دوستم داشته باشی! که اگه ۱۷ سال بعد مثل امروز توی یه شوی تلوزیونی نشستیم جلوی هم نگیم ما همدیگه رو دوست داشتیم اما هیچ کدوممون به اون یکی هیچ حرفی نزد و اون اتفاقی که باید؛ بینمون نیفتاد، که وقتی همدیگه رو میبینیم بغض نکنیم، که کلی خاطره زنده نشه، که پیش خودمون فکر نکنیم اگه الان باهم بودیم تا امروز چه خاطراتی که نمیساختیم!واقعا چرا عشق در تمام طول تاریخ و ادبیات و در تمام جوامع و فرهنگ‌ها همینقدر عجیب و سخت و ناشناخته‌س! چرا اما برای خیلی‌های دیگه ساده و سر راسته؟ چرا همین منی که دارم این حرف‌ها رو میزنم گوشی رو برنمیدارم زنگ بزنم به اون کسی که دوستش دارم و بگم “چیزهایی هست که نمیدونه”، مثلا اینکه اونقدر دوستش دارم که از دنیا، تنها چیزی که میخوام اونه، چرا کسی که دوستم داره، چرا تویی که داری این رو میخونی این کار رو نمیکنید؟! واقعا از چی میترسیم؟! چرا فکر میکنیم منتقل کردن یه درد به آینده تحمل کردنش رو راحت‌تر میکنه؟! چرا میترسیم از اینکه یه روزی بفهمیم اونی که بیشتر از جان دوستش داریم؛ دوستمون نداره و این ترس باعث میشه این ریسک رو نکنیم‌ که بهش بگیم دوستت دارم، شاید اون هم داشت!..کاش میشد بگم تو هم منو دوستکاش میشد تو هم بگی دارم!#احمدامیرخلیلیسعید رفیعیانسعید رفیعیانSat, 05 Jun 2021 23:39:14 +0430https://virgool.ir/@saeedrafieyan/جهالت-حاصل-از-یادگیری!---قسمت-اول-gx5s5avo74rnاین متن برای اولین بار در وبسایت شخصی سعید رفیعیان منتشر شده است.یکی از اولین و مهم‌ترین تبعات آموزش و یادگیری، توهم دانایی است! یعنی زمانی که فرد چیز جدیدی را یاد میگیرد، به سرعت این توهم در او ایجاد می‌شود که می‌تواند با همان دانش اندک و ناقص خود به دامنه‌ی گسترده ای از سوال‌ها و مسائل پاسخ بدهد.نویسنده شو!از آنجایی که دنیای امروز، دنیای شبکه های اجتماعی است، هر کسی صرفاً با داشتن یک گوشی نسبتاً هوشمند(!)، می‌تواند به سادگی، آزادانه و بسیار ارزان محتوی دلخواهش را در بسترهای متنوعی منتشر کند و در معرض دید مخاطب قرار دهد. کاری که در گذشته‌های نزدیک (کمتر از/حدود ده سال پیش) به این سادگی‌ها نبود و تنها متن‌هایی توانایی انتشار در مطبوعات را داشتند که از حداقل‌هایی برخوردار می‌بودند. حداقل‌هایی از جمله رعایت مسائل نگارشی، املایی، صحت و درستی و… از طرفی نویسنده هم پوستی در بازی داشت و در برابر نوشته‌ی خود مسئول و پاسخگو بود. بنابراین برچسب نویسنده به راحتی به هرکسی نمی‌خورد. البته از حق نگذریم، شبکه‌های اجتماعی بستری برای بروز و شکوفایی استعدادهایی شده‌اند که احتمالاً هیچگاه نمی‌توانستند به بستر رسمی چاپ و نشر راه پیدا کنند!دنیای امروز، دنیای اختصار استمشکل از آنجایی شروع می‌شود که در این دنیای اختصار و کوتاه نویسی، دنیای سطحی‌نگری و سطحی گذر کردن از پدیده‌ها، افرادی پیدا می‌شوند که با اندک آموخته‌های خود، ناگهان باری بر دوش خود حس می‌کنند! بار آگاه کردن دیگران از دانشی که خود نیز به تازگی به آن دست پیدا کرده‌اند! از آن به بعد خود را ناجی دیگران می‌دانند و سعی میکنند در تمام شبکه های اجتماعیِ خودشان، دانش ناقص، اندک و سطحی خود را آن هم به احتمال بسیار زیاد تحریف شده، همراه با تحلیل های سطحی به عنوان یک حکم قطعی برای حل بسیاری از مشکلات تجویز کنند! گویی رازی را یافته اند که دیگران تا قبل از آنها از آن مطلع نبوده‌اند! گاهی هم خود را در میان کسانی می‌بینند که از نگاه آن‌ها از نادانی رنج می‌برند و بار خارج کردن آن‌ها؛ از جهالتی که در آن گرفتار شده‌اند را، بر شانه های خود حس می‌کنند!راه رستگاریاین آش آنجایی شور می‌شود که نزاعی هم به صورت مجازی بین نوسنده و مخاطب شکل میگیرد! فرد چون دانشی اندک و سطحی دارد، در برابر کوچکترین نقد، انتقاد و سوالی به خود گارد دفاعی میگیرد و به جای یادگیری و آموختن از دیگران، شروع میکند به پرخاش کردن! میتوانم با تقریب خوبی حدس بزنم که حداقل یک بار با چنین وضعیتی مواجه شده‌اید!به قول محمدرضا شعبانعلی:“آنقدر که خیرخواهان، «رستگاری» را با ضرب و زور به بشر تحمیل کرده‌اند، بدخواهان، زندگیِ دیگران را به «بحران» نکشیده‌اند”در طول متن فرض بر این بود که یک یادگیری ناقص منجر به چنین اتفاق‌هایی شده است و فرد حداقل‌ اندک مطالعه و یادگیری‌ای داشته است. اما سوال مهمی که در اینجا مطرح می‌شود این است که یادگیری چیست، یادگیرنده‌ی واقعی چه ویژگی‌هایی دارد، چگونه می‌توان آموخت بدون آنکه یادگیری ما را نادان‌تر کند و آیا اصولاً می‌توان شبکه‌های اجتماعی را به عنوان بستری برای یادگیری در نظر گرفت؟پی‌نوشتبراساس اولین پستی که اینجا منتشر کردم، با خودم قرار گذاشته بودم نوشته‌های اینجا از حداقل استاندارهایی که آنجا در موردشان صحبت کردم برخوردار باشند. چندین بار هم نوشتن چندن مقاله را شروع کردم اما چون به استانداری که در نظر داشتم نرسید آن ها را منتشر نکردم. پیش‌نویس اولیه‌ی همین متن هم حدودا یک ماه پیش آماده شده بود اما به خاطر اختصار و کوتاه بودنش، آن را منتشر نکرده بودم. نهایتا امروز به بهانه‌ی موضوع دیشب برنامه‌ی کتاب باز (که هنوز هم فرصت نکرده ام آن را تماشا کنم) که توهم آگاهی بود تصمیم گرفتم بیشتر از این انتشار متن را به تعویق نیندازم تا شاید انگیزه‌ای باشد برای کامل کردنش.سعید رفیعیانسعید رفیعیانThu, 31 Dec 2020 22:41:48 +0330