<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های saeedeh.sayyadi</title><link>https://virgool.ir/feed/@saeede_sa</link><description>#صایاد هستم. کسی که دوست داره سال ها بعد عکاس و نویسنده حرفه ای خطاب بشه.</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 02:08:17</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/104064/avatar/llGcRX.png</url><title>saeedeh.sayyadi</title><link>https://virgool.ir/@saeede_sa</link></image><item><title>تلویزیون چهارده اینچ پدربزرگ</title><link>https://virgool.ir/@saeede_sa/تلویزیون-چهارده-اینچ-پدربزرگ-ber2scwvuw4i</link><description>مادرم تعریف می کند چهل و خرده ای سال پیش که پدربزرگ و دایی ام می روند از بازار یک تلویزیون بخرند، مادرم و چند بچه دیگر جمع می شوند می روند چند کوچه دورتر از خانه تا زودتر از بقیه تلویزیون را ببینند. پدربزرگ و دایی با تلویزیون چهارده اینچ قرمز رنگی که روی موتور و بین اشان گذاشته اند از راه می رسند و با یک جماعت خردسالی که پشت موتورسیکلت می دوند به سمت خانه می روند. تلویزیون را که وصل می کنند به برق، همه اعضای خانواده می نشینند پشت تلویزیون تا ساعت ها بعد از شروع برفکش. مادرم می گوید هیچ چیز از برنامه هایش نفهمیده اما تا لحظه آخر تسلیم نشده و چشم از تماشا برنداشته.آن شب از شدت ذوق خواب از سرشان پریده بود.تعریف می کند که از فردایش بچه های کوچه جمع می شدند خانه اشان تا صفحه سیاه و سفیدی که احتمالا از زبان فارسی اش هم چیزی دستگیرشان نمی شد را تماشا کنند و شب ها مردهای همسایه می آمدند دور هم فریدون فرخزاد و خانه کوچک و... نگاه کنند و دختر ها یواشکی از لای در زل بزنند به صفحه ی چهارده اینچی جادویی. دعا می کنم چیزی در زندگی هایمان باشد که آنقدر  برایش ذوق کنیم که خوابمان نبرد، که حتی برفک هایش را نگاه کنیم. چیزی که به استقبالش برویم. که حتی به از لای در نگاه کردنش قانع باشیم. چیزی که تمام غصه هایمان را بشورد و ببرد.#حال_خوبتو با من تقسیم کن</description><category>saeedeh.sayyadi</category><author>saeedeh.sayyadi</author><pubDate>Sun, 15 Mar 2020 16:13:47 +0330</pubDate></item><item><title>سیاه نمایی</title><link>https://virgool.ir/@saeede_sa/سیاه-نمایی-xdmxhiiv6iyz</link><description>امید حالش خراب استشادی دائم التحریمخنده اما در دلِ مریم پیچ می خوردبند نافِ اتفاقات دورِ گلویَش می پیچدوَ غم،زاده می شوداینجا؟ شهرِ خاکستریستقصه ها تمام است وکلاغ ها به خانه می روندمریم خطِ سبزِ حیاتِ امید را شانه می زندگره ها باز می شوندمریم اینبار نه آبستنِ عیسی که آبستنِ درد است...#صایاد</description><category>saeedeh.sayyadi</category><author>saeedeh.sayyadi</author><pubDate>Tue, 10 Dec 2019 20:58:13 +0330</pubDate></item></channel></rss>