https://virgool.ir/feed/@saeed-yarمترجم و نویسندهfa2026-11-11 21:39:59https://files.virgool.ir/upload/users/138509/avatar/XLmUI0.pnghttps://virgool.ir/@saeed-yarhttps://virgool.ir/@saeed-yar/منطق-نوروز-rlvxmf02nzrfنوروز با خود رستاخیر طبیعت را به ارمغان می‌آورد و بر شاخه‌های خشک درختان شکوفه‌های زیبا می‌چیند. جای بسی شادمانی است که نیاکان‌مان با الهام از طبیعت میراث نوروز را برای‌مان به جای گذاشته‌اند تا رستاخیز خود را داشته باشیم؛ تن‌پوش تازه بپوشیم، دستی بر سر و روی خانه خود بکشیم، رنجش‌ها را به دست فراموشی بسپاریم و آشتی کنیم. در هنگامه‌ی نوروز زمین جامه‌ی سبز می‌پوشد، شکوفه‌ها مژده‌ی میوه می‌دهند و باران‌های بی‌بهانه‌ی آسمان بوی عاشقی می‌دهد. خوش آب و هوایی، عزم سفر را در ما تقویت می‌کند و کوله‌بار می‌بندیم. منطق نوروز، تازگی، فراموشی گذشته و امید به آینده‌ی بهتر است، پس نگرش‌تان را تازه کنید، بدی‌ها را به دست فراموشی بسپارید و برای داشتن آینده‌ای بهتر اهدافی برای خود تعیین کنید.به نظرم ما ایرانیان در فراموش کردن بدی‌ها کارمان بدک نیست، ولی در تغییر نگرش و امید به آینده‌ی بهتر چنگی به دل نمی‌زنیم.تازه کردن نگرش‌تان شاید در یک آن رخ دهد و شاید سال‌ها زمان ببرد. رویدادی عاطفی، کتابی تأثیرگذار یا دوستی بینا می‌تواند نگرش‌تان را تغییر دهد، پس می‌توانید با خواندن کتاب و باز کردن چشمان‌تان در انتخاب دوست، دستِ‌کم شانس تغییر نگرش‌تان را بالا ببرید و زندگی را از کنج بهتری ببیند.امید به آینده‌ی بهتر کم‌وبیش همیشه قربانی دست روی دست گذاشتن می‌شود. شاید در گذشته آدمی خوش‌بین بوده‌اید، ولی با دست به کار نشدن برای ساخت آینده مدنظرتان امیدتان را از دست داده باشید. بهترین راه برای داشتن آینده‌ای بهتر ساختن آن است و اگر امروز را خوب به پیش نبرید، فردای بهتری نخواهید داشت. هدفی برای خود تعیین کنید و برای رسیدن به آن برنامه‌ریزی کنید و از همه مهم‌تر با گزندهایی که این هدف را تهدید می‌کنند، آشنا شوید. در آغاز سال بیشترمان برای رسیدن به اهدافی که در سر داریم، کمر همت می‌بندیم. مانند گلوله‌ای که از تفنگی شلیک می‌شود با سرعت کار خود را آغاز می‌کنیم، ولی مانند همان گلوله کم‌کم از سرعت‌مان کاسته می‌شود و بر زمین فرود می‌آییم و از پویش بازمی‌ایستیم.باید برای هدفی که می‌خواهیم به سوی آن شلیک کنیم از تفنگ مناسبی بهره بگیریم. با یک تپانچه نمی‌توانید هدفی را در هزار متری بزنید و چنین تفنگی برای اهداف صدمتری ساخته شده است؛ هدفی را انتخاب کنید که بیشترین تأثیر را در زندگی‌تان دارد، عاشقش هستید و رسیدن به آن با بهبود زندگی‌تان قرابت دارد.همه‌ی تفنگ‌ها هنگام شلیک لگد می‌زنند؛ رسیدن به هدف انرژی‌بر است و رسیدن به هدفی که از باتلاق کارهایی می‌گذرد که دوست ندارید، نیازمند احساس راحتی با ناخوشایندی‌های مسیر است. پی سختی‌ها را به تن خود بمالید. مقصد را تجسم کنید تا بتوانید دردهای مسیر را تحمل کنید یا می‌توانید مقصدی دور را به چند مقصد با فواصل مناسب تقسیم کنید.نمی‌توانید هم‌زمان به چند هدف شلیک کنید؛ هدف درست است و نه اهداف. عادت داریم در یک آن همه‌ی زندگی خود را زیر و رو کنیم و همه چیز را با هم تغییر دهیم و چندین هدف برای خود تعیین کنیم. این کار به سامانه‌ی ذهنی‌مان بار فراوانی اعمال می‌کند و ما را از پا در می‌آورد. همان‌طور که گفتم رسیدن به هدف انرژی‌بر است و جنگیدن در چند جبهه انرژی‌تان را می‌کاهد و به شکست‌تان در همه‌ی جبهه‌ها می‌انجامد. اگر هم چند هدف دارید، این را فراموش نکنید: آسیاب به نوبت.برای شلیک دنبال تماشاچی باشید؛ شانس رسیدن به هدفی که در بوق و کرنا کرده‌اید، بیشتر است. تا می‌توانید پیش خانواده، دوستان و آشنایان از هدف‌تان سخن بگویید. برای خود تعهد اجتماعی پدید آورید. مواظب باشید هدف‌تان چنان بلندپروازنه نباشد که نشدنی به‌نظر برسند، بهتر است چنین هدفی را به اهداف کوچک‌تر (مقصدهای نزدیک‌تر) تقسیم کنید و درباره‌ی هدف کوچک‌ترتان سخن بگویید.در این دستگاه پیچیده‌ی کائنات، طبیعت همیشه دستِ‌کم به بخشی از اهدافش می‌رسد؛ بخشی از زمین بی‌گمان جامه‌ی سبز می‌پوشد، شماری از آن شکوفه‌ها میوه می‌شوند، باران‌های بی‌بهانه چند نفری را عاشق می‌کند و اگر بلایی هم بر سر طبیعت نازل شود، سال بعد باز هم به تلاش خود ادامه می‌دهد. برای رسیدن به اهداف‌تان خسته نشوید و اگر پارسال بلایی (تنبلی، بی‌کفایتی مسئولان، خنجر دوستان....) بر شما نازل شده است، ناامید نشوید و امسال هم شکوفه و برای میوه دادن تلاش کنید؛ چه بهتر است که همیشه با منطق نوروز به پیش برویم و آن را فقط محدود به نوروز نکنیم.یادتان باشد که روزگار منتظر هیچ‌کس نمی‌ماند، بهتر است تا فرصتش را دارید دست به کار شوید. هوای سرد و زمستان دیگر بس است، زمان گرما و بهار فرا رسیده است.چون ابر به نوروز رخ لاله بشستبرخیز و بجام باده کن عزم درستکاین سبزه که امروز تماشاگه ماستفردا همه از خاک ما برخواهد رستنوروزتان مبارک.سعید یاراحمدیسعید یاراحمدیFri, 20 Mar 2020 17:24:57 +0330https://virgool.ir/@saeed-yar/درسهایی-از-دارن-هاردی-نمیشود-زمان-را-مدیریت-کرد-bonegczpryqtنیرویی در جهان هست که همه‌ی ما را برابر می‌کند. مهم نیست که مرد باشید یا زن، چپی باشید یا راستی، فقیر باشید یا پول‌دار همگی از آن به یک‌اندازه دارید. چگونگی مدیریت و رفتار با این نیرو مهم‌ترین عاملی است که درآمد و سبک زندگی‌تان را تعیین می‌کند. جیم ران فقید به این نیرو «مهم‌ترین راز ثروتمندان» می‌گوید. این راز چیست؟ مدیریت زمان. همه‌ی ما چه فقیر و چه ثروتمند باشیم، روزمان 24 ساعت و هفته‌مان 7 روز و سال‌مان 365 روز است. و همان‌طور که همه‌ی ما می‌دانیم نمی‌شود زمان را مدیریت کرد، چه بخواهیم و چه نخواهیم در گذر است، تنها چیزی را که می‌توانید مدیریت کنید، خودتان هستید و مدیریت زمان بیشتر به مدیریت خود برمی‌گردد.دکتر آز در سال 250 عمل قلب باز انجام می‌دهد، نویسنده‌ی پرکاری است و مجری و تهیه‌کننده‌ی برنامه‌ای است که پنج بار در هفته پخش می‌شود و افزون بر این‌‌ها همسر و پدری نمونه است. نظر او درباره‌ی مدیریت زمان این است: مدیریت زمان بیشتر مدیریت انرژی است. اگر کاری که می‌کنید انرژی‌تان را سر می‌کشد اگر هم آن را خوب انجام دهید به شما هیچ خیری نمی‌رساند، پس بهتر است فقط کارهایی را انجام دهید که به شما انرژی می‌دهند، کارهایی که انرژی‌تان را می‌گیرند، نابود کنید یا به دیگری بسپارید یا از حجم آن‌ها بکاهید.به‌عنوان سرمایه‌گذار زمان‌تان باید به دنبال راه‌هایی باشید که بازگشت انرژی بیشتری به شما می‌دهند.برگرفته شده از برنامه‌ی دارن دیلی DarrenDailyسعید یاراحمدیسعید یاراحمدیFri, 13 Mar 2020 17:26:20 +0330https://virgool.ir/@saeed-yar/زورکی-نمیشه-انگلیسی-یاد-گرفت-avfqlnongch7امروز در ویرگول با پست کاربری مواجه شدم که درباره‌ی یادگیری انگلیسی و رسیدن به اهداف آموزشی مطلبی نوشته بود که در ظاهر عالی به نظر می‌رسید و اگر کسی با تفنگ روی سرتان بود می‌توانست کارساز باشد. چنین برنامه‌ریزی‌هایی را در بین دوستان و اطرافیان زیاد دیده‌ام و خودم هم زمانی چنین برنامه‌ریزی‌هایی کرده‌ام، ولی هرگز موفق به عملی کردن آن نشده‌ام. در اینجا نظر خودم را درباره‌ی چنین برنامه‌ریزی‌هایی بیان می‌کنم و در آخر تجربه‌ی خودم را در یادگیری زبان انگلیسی و تبدیل شدن به مترجمی حرفه‌ای با شما در میان می‌گذارم.نخست بهتر است پست این کاربر را در اینجا بخوانید.هدف درست است نه اهداف. اولویت داریم نه اولویت‌ها. فهرست اهداف‌تان چنان بلند است که نظم و تمرکز لازم را برای یادگیری از بین می‌برد. بهتر است هر دفعه بر روی یکی از مهارت‌های زبانی تمرکز کنید.اهداف‌تان مبهم است. گرفتن آیلتس (با چه نمره‌ای). تجربه‌ی دنیای بزرگتر و بی‌سانسور (دیدن ویدیوهای یوتیوب و فهم آن‌ها. خواندن مقالات سایت فلان). شغل بهتر (سرپرست فروش بخش صادرات شرکت). یادگیری به‌روز(بهره‌گیری از سایت‌هایی مانند تاتس‌پلاس، یودمی برای یادگیری فلان مهارت)داشتن تفکر آکادمیک برای یادگیری زبان انگلیسی اشتباهی مهلک است. دلیل اینکه سال‌ها در مدرسه و دانشگاه انگلیسی می‌خوانیم و یاد نمی‌گیریم همین تفکر آکادمیک به یادگیری زبان بیگانه است. باید از خودتان بپرسید یک کودک چگونه زبان می‌آموزد: نخست اینکه یادگیری زبان برای کودک مهم است، به یادگیری زبان نیاز و با بهبود زندگی‌اش قرابت دارد. برای نمونه اگر سال‌ها تایپ ده انگشتی را تمرین کرده و یاد نگرفته باشید، اگر برای نوشتن گزارشی پانصد صفحه‌ای 2 روز فرصت داشته باشید به احتمال فراوان آن را در همان 2 روز یاد خواهید گرفت. دوم اینکه کودک با غرق شدن در گفت‌وگوهای اطرافیانش ورودی‌های زیادی برای مقایسه و یادگیری دارد. سوم اینکه کودک از اشتباه کردن نمی‌ترسد و از آن خجالت نمی‌کشد؛ اشتباهات او را با لبخند پاسخ می‌دهیم. چهارم اینکه، مربیان دلسوزی به نام پدر و مادر دارد که برای بهبود مهارت‌های زبانی او تلاش می‌کنند ولی فکر و ذکرشان تذکر اشتباهات نیست و در بیشتر مواقع برای گفتن یک جمله دست و پا شکسته کلی به‌به و چه‌چه می‌کنند و آفرین می‌گویند.برنامه‌ریزی‌تان سنگین است. باید به‌شدت از حجم آن کاسته شود. رهرو آن نیست که گهی تند و گهی خسته رود رهرو آنست که آهسته و پیوسته رود. روزی 20 دقیقه به مدت یک سال و داشتن ثبات قدم بسیار مؤثرتر از چنین برنامه‌ریزی فشرده‌ای است. چنین برنامه‌ریزی‌ای برای کنکور فردی هجده ساله مناسب است که کاری جز آمادگی کنکور ندارد. حتی یک دانشجو هم نمی‌تواند چنین عزم خود را جزم و فکر خود را متمرکز کند چه برسد فردی کارمند یا کارآفرین.برنامه‌ریزی‌تان به‌شدت سرگرمی را فراموش کرده است. اگر هنگام یادگیری زبان زجر بکشید و بی‌حوصله باشید راه را درست نرفته‌اید. فقط با داشتن لبخند روی لب و لذت بردن از یادگیری می‌توانید زبانی جدید را یاد بگیرید. هر کس باید به روش خودش یادگیری زبان را لذت‌بخش کند. این مهم‌ترین نکته برای یادگیری زبانی جدید است، این نکته را نادیده بگیرد و دیگر هیچ!داستان یادگیری زبان من:دانشگاه مهندسی نفت: نیاز به یادگیری زبان برایم مهم شد و با بهبود زندگی‌ام قرابت پیدا کرد، مانند آن بچه‌ای که برای برقراری ارتباط چاره‌ای جز یادگیری زبان ندارد. اینجا بود که فهم متون انگلیسی را یاد گرفتم. (مهارت درک مطلب Reading)علاقه به فیلم و سریال: تقویت مهارت شنیداری برایم مهم و با فیلم‌ها و سریال‌ها روند یادگیری آن برایم لذت‌بخش شد. (مهارت شنیداری Listening)پر رنگ شدن اینترنت در زندگی من و بسیاری از افراد دیگر: برای برقراری ارتباط با افراد دیگر این جهان مجازی در من نیاز به یادگیری مهارت صحبت کردن یا فقط برقراری ارتباط پدید آمد و با انجام اشتباهات مضحک و خجالت نکشیدن این مرحله را از سر گذراندم. (نخست مهارت نوشتن Writing و سپس Speaking)فعالیت در حوزه‌ی ترجمه‌ی کتاب: مجموعه تمام این روندها در ترجمه‌ی کتاب و هدفم یعنی انتقال مفاهیم کتاب‌های کسب‌وکار و توسعه‌ی فردی جمع و هر روز تقویت شد.مهم‌ترین هدف یادگیری زبان برقراری ارتباط است. برای برقراری ارتباط نیازی به صحبت ادبی نیست. تصور کنید در خیابان سرگرم پیاده‌روی هستید که ناگهان توریستی جلوی شما را می‌گیرد و به فارسی می‌گوید: «کجاست گلستان کاخ؟» شما منظور او را متوجه و از تلاشش برای فارسی صحبت کردن ذوق زده می‌شوید. توانایی نوشتن، فهمیدن و صحبت کردن انگلیسی هم همین است، باید اشتباه کنید و از اشتباه نترسید. بهای اشتباه کردن در یادگیری زبان اگر نگوییم هیچ، بسیار اندک است و فردای آن، فراموشش می‌کنید.خلاصه، وقتِ بسیار کمی برای یادگیری زبان جدید بگذارید،ولی ثبات قدم داشته باشید. هر بار به یک مهارت یورش ببرید و تا می‌توانید فرآیند یادگیری را سرگرم‌کننده کنید.سعید یاراحمدیسعید یاراحمدیSun, 08 Mar 2020 16:57:39 +0330https://virgool.ir/@saeed-yar/تعارضات-خودساخته-u7knpul0a9aeاین روزها شیوع بیماری کرونا بر تعارضات‌مان افزوده است. در اینترنت و در جمع خانواده یا بحث بر سر منشأ آن (چین، تقدیر یا استکبار جهانی!) یا بحث بر سر کفایت مسئولان در کنترل این بیماری یا بحث بر سر دروغ بودن و نبودن آمارهاست. در این بین هم بیشترمان روی نظرمان پافشاری می‌کنیم و می‌خواهیم همه نظر ما را داشته باشند. ولی تعارض چگونه به وجود می‌آید؟تعارضی که با دیگران داریم کم‌وبیش همیشه بر سر شکاف بین پسند ما و رفتار آن‌هاست. این‌جا مقصر بیننده است و نه انجام‌دهنده. از آن‌ها می‌خواهیم مطابق جهان‌بینی‌مان عمل کنند. درد، کلافگی و استرسی که احساس می‌کنیم، دست پخت خودمان است، فقط به این دلیل که آن‌ها را همان‌طور که هستند، نمی‌پذیریم.اگر هم فکر می‌کنید می‌توانند بهتر باشند، باز هم اهمیتی ندارد، بهتر بودن هم به جهان‌بینی افراد بستگی دارد. یکی از عمیق‌ترین بینش‌های جهان این است: همه، همیشه تمام تلاش خود را می‌کنند، حتی فردی که خود را در الکل و مواد مخدر غرق می‌کند. حتی مسئولی ناشایسته. همه به‌گونه‌ای آسیب دیده‌اند و براساس همین آسیب رفتار می‌کنند. شاید به کسی نگاه کنید و باورتان نشود که تمام تلاشش را می‌کند، ولی باید این را بفهمید که ما انسان‌ها همیشه براساس انگیزه‌های شخصی‌ای عمل می‌کنیم که شاید در درد، ترس و تجارب گذشته ریشه داشته باشند. نمی‌دانید چه چیزهایی بر شخصیت افراد تأثیر گذاشته است و در دل‌شان چه خبر است. همه فکر می‌کنند درست می‌گویند و دیگران به آن‌ها بد کرده‌اند. همه می‌ترسند و تنها هستند، همه به چیزی اهمیت می‌دهند و می‌خواهند چیزی را به دست آورند.می‌توانید آن‌ها را تشویق کنید، می‌توانید راه‌هایی را که به پیامدهای بهتری می‌انجامند، نشان‌شان دهید یا ابزارها و راهنمایی‌هایی را در اختیارشان بگذارید. ولی نخست باید آن‌ها را همان‌طور که هستند، بپذیرید و بدانید هیچ نمی‌دانید چه شخصیتی دارند.برگرفته شده از برنامه‌ی دارن دیلی DarrenDailyسعید یاراحمدیسعید یاراحمدیSat, 07 Mar 2020 22:43:06 +0330https://virgool.ir/@saeed-yar/بوتهی-گل-رز-زندگیتان-را-هرس-کنید-tv87wvxuxmv1بوته‌های گل رز بیش از توان‌شان غنچه می‌کنند و شاخه می‌زنند و از آن‌جایی که نمی‌توانند مانند درختان رشد کنند اگر غنچه‌ها و شاخه‌های اضافی‌شان هرس نشود، خودش‌شان را از پا در می‌آورند و کم‌کم خشک می‌شوند. باغبان حرفه‌ای می‌داند برای داشتن زیباترین بوته‌ی گل رز باید آن را هرس کرد، آن‌هم نه یک بار بلکه هر سال باید چندین بار و تا پایان چرخه‌ی زندگی‌اش این کار را انجام داد.بسیاری از ماها مانند همین بوته‌ها هستیم. پر از ایده و غنچه‌هایی که باید انرژی و زمان‌مان را صرف آن‌ها کنیم، اگر بوته‌ی فهرست کارهای روزانه، اهداف و ایده‌هایمان را هرس نکنیم، خیلی زود از پا در می‌آییم، دستِ‌کم موفقیت، توانش و بهره‌وری‌مان آسیب می‌بیند.باید بسیاری از غنچه‌ها (ایده‌ها)، پروژه‌ها و اولویت‌هایمان را هرس کنیم تا غنچه‌های باقی‌مانده شکوفا شوند. سر برآوردنِ ایده‌ها، پروژه‌ها و فرصت‌های جدید در زندگی‌مان طبیعی است، ولی باید پیش از زمین‌گیر کردن‌مان آن‌ها را هرس کنیم.زندگی هرس نشده خیلی زود به گره‌ی کوری تبدیل می‌شود که در آن همه چیز برای انرژی و زمان‌تان در رقابتند. اگر شاخه‌های اضافی زندگی‌تان را هرس نکنید، شاخه‌های مهم هرگز به‌اندازه‌ی کافی رشد نمی‌کنند و شکوفه نمی‌دهند.اگر کسی پشت سرتان اسلحه می‌گذاشت و مجبورتان می‌کرد دو سوم (2/3) فهرست کارهای روزانه‌تان؟ دوستان‌تان؟ روابط‌تان؟ مخارج زندگی‌تان را حذف کنید چه چیزهایی را حذف می‌کردید؟توانش=پتانسیلبرگرفته شده از برنامه‌ی دارن دیلی DarrenDailyسعید یاراحمدیسعید یاراحمدیMon, 02 Mar 2020 08:07:57 +0330https://virgool.ir/@saeed-yar/حتماً-اونقدری-که-باید-دردش-نگرفته-nwz77fcn71spروزی فردی هنگام رفتن سر کار سه سگ را روی ایوان جلوی یک خانه‌ی روستایی دید، همین‌طور که از جلوی آن خانه می‌گذشت دوتای آن‌ها تا می‌توانستند پارس کردند، ولی یکی از آن‌ها فقط زوزه می‌کشید از آن صداهایی که سگ‌ها موقع درد کشیدن یا زخمی شدن از خود در می‌آورند. او نگران و کنجکاو شد که آن سگ چه مشکلی دارد، ولی به راهش ادامه داد. روز بعد هم فقط همان دو سگ پارس کردند و سگ سوم زوزه می‌کشید. یک هفته به همین منوال گذشت و سرانجام نگرانی و کنجکاوی بر او چیره شد و دَرِ آن خانه‌ی روستایی را زد و صاحبخانه بیرون آمد و این فرد به او گفت: این سگ ماله شماست. ـ بلهـ خب چشه؟ چرا یه هفته‌اس همش زوزه می‌کشه و ناله می‌کنه؟ـ نشسته روی یه میخـ چی؟ خب چرا پا نمیشه؟ـ حتماً اونقدری که باید دردش نگرفتهآیا در چنین موقعیتی بوده‌اید؟ در زندگی و سر کار گاهی تحمل دردهای آشنا برای‌مان راحت‌تر از دردهای ناآشناست. بسیاری از مردم با دردهای مزمن‌شان خو گرفته‌اند و با آن زندگی می‌کنند، چون به اندازه‌ی کافی دردشان نمی‌گیرد که برای رفعش کاری انجام دهند. آیا شما هم در حوزه‌ای از زندگی‌تان با چنین چیزی روبه‌رو هستید، یعنی دردی که فقط تحملش می‌کنید، زیرا می‌ترسید درد آشنا را با درد ناآشنا تعویض کنید. یا فقط رفتارتان را با این حرف‌ها توجیه کنید که پذیرش این درد، نارضایتی یا روزمرگی ساده‌تر از تلاش برای رفع آن‌هاست.نکته‌ی مهم این است که برای رسیدن به چیزهایی که دوست دارید باید بارها و بارها کارهایی بکنید که دوست ندارید. برای داشتن آن همه راحتی و آسایشی که به دنبال آن هستید باید با سختی کشیدن خو بگیرید. باید پیوسته وضع موجود را تغییر دهید و دیوارهای کنج راحتی را خراب و مرزهای آن را گسترش دهید. میخ زندگی شما چیست؟ مشکلی در سلامتی‌تان؟ در روابط‌تان؟ در مسائل خانوادگی‌تان؟ در رابطه‌تان با هم‌تیمی‌تان؟ در محیط زندگی‌تان؟ در محیط اجتماع‌تان؟ در دولت کشورتان؟ به آن فکر کنید و برای بلند شدن از روی آن راهکاری پیدا کنید. هر کاری که می‌کنید دیگر تحملش نکنید. در بخش نظرات میخ زندگی‌تان را بیان کنید شاید برای بلند شدن از روی آن بتوانیم راهکاری پیش پای‌تان بگذاریمسعید یاراحمدیسعید یاراحمدیSat, 29 Feb 2020 16:26:17 +0330https://virgool.ir/@saeed-yar/بگذارید-در-گمراهی-خود-بمانند-ivogy03imofmروزی پدری روحانی، مدیری در شرکتی کامپیوتری و پسری پیشاهنگ در پروازی اختصاصی هستند که در میانه‌های راه، خلبان پیش آن‌ها می‌آید و می‌گوید به زودی سقوط خواهند کرد و سه چتر نجات در هواپیماست و خودش یکی از آن‌ها را برمی‌دارد و می‌گوید، زن‌وبچه دارد و مستحق این چتر است و از هواپیما بیرون می‌پرد. آن مدیر هم می‌گوید باهوش‌ترین فرد جهانم و شرکتم به من احتیاج دارد و چتر دیگر را برمی‌دارد و می‌پرد. پدر روحانی روبه پسر جوان می‌‌کند و غمگین می‌گوید: عمر خودم را کرده‌ام، چتر آخر را تو بردار و من تا آخر در هواپیما می‌مانم. پسر جوان لبخند می‌زند و می‌گوید: نگران نباش باهوش‌ترین فرد جهان کوله‌پشتی منو کولش کردو از هواپیما بیرون پرید!کسی که چیزی نمی‌داند و نمی‌داند که چیزی نمی‌داند، نادان و خطرناک است. همان‌طور که لویی آرمسترانگ اسطوره‌ی موسیقی جاز می‌گوید: برخی افراد هستند که اگر چیزی را نداند و ندانند که آن را نمی‌دانند، نمی‌توانید به آن‌ها بفهمانید و بهتر است وقت‌تان را برباد ندهید. باید بگذارید از هواپیما بیرون بپرند و خودشان خیلی زود خواهند فهمید.کسی که چیزی نمی‌داند و می‌داند که چیزی نمی‌داند، آدم ساده‌ای است که اگر مایل باشد می‌توانید به او آموزش دهید.کسی که می‌داند و نمی‌داند که می‌داند، خواب است و اگر مایل باشد می‌توانید او را بیدار کنید.کسی که می‌داند و می‌داند که می‌داند، داناست و باید از او پیروی کرد و توصیه‌هایش را پذیرفت.نکته‌ی اصلی این است: مواظب افرادی باشید که ادعای باهوشی می‌کنند، به جای اینکه حرف‌شان را باور کنید، زیر نظرشان بگیرید دیر یا زود با تکبر کوله‌‌پشتی را برمی‌دارند و از هواپیما بیرون می‌پرند.باید به افرادی که از آن‌ها توصیه می‌گیریم و پیرو آن‌ها هستیم، نگاه کنیم و اگر از دسته‌ی چهارم نبودند، گوش کردن به آن‌ها را تمام کنیم.در پارسی هم ما شاهکار زیر را داریم:آنکس که بداند و بخواهد که بداند | خود را به بلندای سعادت برساندآنکس که بداند و بداند که بداند | اسب شرف از گنبد گردون بجهاند آنکس که بداند و نداند که بداند | با کوزه ی آب است ولی تشنه بماندآنکس که نداند و بداند که نداند | لنگان خرک خویش به مقصد برساندآنکس که نداند و بخواهد که بداند | جان و تن خود را ز جهالت برهاندآنکس که نداند و نداند که نداند | در جهل مرکب ابدالدهر بماندآنکس که نداند و نخواهد که بداند | حیف است چنین جانوری زنده بماند منسوب به ملا احمد نراقی و ابن یمینسعید یاراحمدیسعید یاراحمدیFri, 28 Feb 2020 04:16:01 +0330https://virgool.ir/@saeed-yar/درمان-مبالغهگویی-whbdaqitrmkjتا حالا شده در مهمانی یا رویدادی شرکت کنید و گیر افرادی بیفتید که یک‌بند از موفقیت‌های ساختگی و دستاوردهای بی‌خودی و دوستان پرنفوذ و تجارب باحال‌شان صحبت کنند.دارن هاردی نویسنده‌ی کتاب‌های توسعه‌ی فردی درباره‌ی رویدادی در حوزه‌ی توسعه‌ی فردی این‌گونه می‌گوید:در این رویداد متوجه‌ی الگویی شدم که در فضای مجازی هم شاهد آن هستیم. افرادی که موفقیت و تجربه‌ی چندانی نداشتند، بیشتر از همه حرف می‌زدند و اظهارنظر می‌کردند. و افراد موفق موفقیت‌شان را دست‌کم می‌گرفتند، کمتر حرف می‌زدند، بیشتر می‌پرسیدند و از ضعف‌هایشان می‌گفتند.هر چه بیشتر تظاهر کنیم، افراد دور و برمان بیشتر به دروغ‌هایمان پی می‌برند. متظاهر بودن نشانه‌ی ضعف و نیازمان به توجه است، افراد موفق واقعی به دنبال جلب توجه نیستند، به دنبال کمک به دیگران‌اند.بهترین درمان متظاهر بودن، نزدیک کردن مبالغه‌گویی‌هایمان به واقعیت با یادگیری همه‌جانبه است. چه آنلاین و چه آفلاین.سعید یاراحمدیسعید یاراحمدیThu, 27 Feb 2020 01:39:24 +0330https://virgool.ir/@saeed-yar/مواجه-با-قفل-درهای-موفقیت-pozjxxuawlugهری هودینی در اوج شهرت ادعا کرد می‌تواند از هر زندانی فرار کند و یکی از زندان‌ها چالشش را پذیرفت و او را در ایمن‌ترین سلول خود زندانی کرد. دست‌های او با دستبندهای آلومینومی محکم بسته شده بودند و او را به نیمکت درون سلول، زنجیر کرده بودند. در چشم بر هم زدنی خود را از شر دستبند و زنجیر خلاص کرد و به سراغ دَر سلول آمد.برای باز کردن آن هر حقه‌‌ای که در آستین داشت، رو کرد، ولی موفق به باز کردنش نشد تا اینکه وقتی از اضطراب خیس عرق شده بود از خستگی به آن تکیه داد، دَر خود‌به‌خود باز شد و هودینی به داخل راهروی زندان افتاد. بر خلاف تصورِ هودینی دَر سلول قفل نبود.هر چند وقت یک بار با این لحظات هودینی‌مانند مواجه می‌شوید، چنان خودمان را باهوش و متخصص می‌دانیم که چیزهای بدیهی را نادیده می‌‌گیریم. چنان به کار و هنرمان نزدیک هستیم که چشم‌انداز بسیار محدودی داریم و دچار کوته‌بینی می‌شویم و چیزهای بدیهی را نمی‌بینیم.در چنین مواقعی یا باید کسی از بیرون بدیهیات را به شما گوشزد کند یا باید برای دیدن این بدیهیات خودتان چند قدمی از کارهای روزمره‌تان دور شوید و از بالا به کار و هنرتان نگاه کنید.اگر برای واکاوی کسب‌وکار خودتان استخدام‌تان می‌کردند به خود چه توصیه‌هایی می‌کردید.شاید بهتر باشد در مواجه با درهای موفقیت‌مان مانند هودینی فکر نکنیم و آن‌ها را دو قفله ندانیم و نخست دستگیره‌‌شان را امتحان کنیم.سعید یاراحمدیسعید یاراحمدیWed, 26 Feb 2020 03:10:23 +0330https://virgool.ir/@saeed-yar/ببخش-و-بگیر-d6rjh67ordljبی‌گمان در جایی از مسیر زندگی چنین جملاتی را یا دیگران به شما گفته‌اند یا با خود زمزمه کرده‌اید: «کلاهتو بگیر باد نبره»، «به کسی سواری نده» و «اومدیم ثواب کنیم کباب شدیم». بخشندگی در همه‌ی جوامع کاری پسندیده است، ولی در تمام مقاطع زندگی این چنین پیام‌هایی را از خانواده، دوستان و جامعه شنیده‌ایم که بخشندگی را کاری بیهوده و زیان‌آور می‌دانند. این پیام‌ها تا جایی پیش می‌روند که حاضر به اذعان بخشندگی‌مان نیستیم و آن را نشانه‌ی ضعف می‌دانیم. تعدادی از ما سعی در پنهان کردن آن و تعدادی از ما بسته به موقعیت، بین بخشندگی و گیرندگی تغییر موضع می‌دهیم. ولی بخشندگی چیست؟ طبق تعریف، به معنای کمک بدون چشم‌داشت است. اگر واقعاً در مقابل بخشندگی چیزی دریافت نمی‌کنیم، پس چرا می‌بخشیم؟ گروهی معتقدند بخشش در اصل کاری خودخواهانه و برای داشتن احساس بهتری به خودمان است و گروه دیگر معتقدند بخشش کاری نوع‌دوستانه و در ذات بشر است. کم‌وبیش دو سال پیش کتاب ببخش و بگیر را به همراه همکارم علیرضا خاکساران ترجمه کردم که به امید افزایش بخشندگان ملاحظه‌گری که همیشه در جوامع تأثیرگذار هستند در این پست کمی درباره‌ی آن توضیح می‌دهم. آدام گرنت معتقد است حد وسطی میان این دو عقیده وجود دارد و بخشندگان موفق با در نظر گرفتن نفع خودشان و دیگران می‌بخشند و بخشندگی همیشه بی‌جواب نمی‌ماند و می‌تواند منافع زیادی را برای‌مان به ارمغان بیاورد.پس از خواندن این کتاب با سه قشر از افراد آشنا می‌شوید: بخشندگان، گیرندگان و حسابگران. گیرندگان افرادی‌اند که همواره منافع شخصی را به منافع گروهی ترجیح می‌‌دهند و حسابگران هم به دنبال بده‌ و بستان‌اند. بخشندگان به دو دسته تقسیم می‌شوند: بخشندگان از‌خودگذشته که بی‌حساب و کتاب می‌بخشند و بخشندگان ملاحظه‌گر که درهنگام بخشش، نیم‌نگاهی هم به منافع خود دارند. در این کتاب، پژوهش‌های مختلف در حوزه‌های متفاوت نشان داده‌اند که بخشندگان هم در پایین نردبان موفقیت و هم در بالای آن قرار می‌گیرند. آدام گرنت، با مثال‌های فراوان تمایز بین بخشندگان موفق و ناموفق را نشان و به ما یاد می‌دهد چگونه بخشنده‌ای موفق باشیم. هنگام خواندن این پژوهش‌ها به‌شخصه به یاد روابط خانوادگی، دوستانه و کاری‌ام افتادم و هرچه جلوتر رفتم، اطرافیانم را بیشتر شناختم. مطمئنم پس از خواندن این کتاب شما هم دید بهتری به خود، دوستان و همکاران‌تان خواهید داشت.نکته‌ی مهم این است که چه بخشنده‌ی بی‌حساب و کتاب باشید، چه گیرنده و چه حسابگر می‌توانید به بخشنده‌ی ملاحظه‌گر تبدیل شوید و هدف این کتاب هم همین است.این کتاب به ما یاد می‌دهد چگونه بخشندگی خود را تشخیص، نشان و ترویج دهیم و با استفاده از آن، قله‌های موفقیت را فتح کنیم. برای فتح این قله‌ها آدام گرنت ابتدا دیدمان را به بخشندگی تغییر و سپس نحوه‌ی شناسایی و اجتناب از تله‌های موجود را به ما یاد می‌دهد.معتقدم بسیاری از ما ایرانیان بخشنده‌ایم و متأسفانه بخشندگی خود را پنهان می‌کنیم، شاهد این مدعا این است که در بلایای طبیعی، همیشه شاهد خیل عظیمی از بخشندگان بوده‌ایم و در زلزله‌ی سال ۹۶ کرمانشاه، این موضوع صد درصد آشکار بود. امیدواریم با خواندن این کتاب از سایه‌ها بیرون بیایید و بخشندگی خود را فریاد بزنید. هر بخششی ارزش‌آفرین است و بخشندگی در جامعه را افزایش می‌دهد و آن را به هنجار قوی‌تر و بارزتری تبدیل می‌کند. به امید روزی که بتوانیم همان‌طور که امانوئل کانت گفته، بخشش را از باران و خورشيد بياموزیم که بارش و تابش‌شان را به همه ارزانی می‌دارند.شرف مرد به جود است و کرامت به سجودهر که اين هر دو ندارد، عدمش به زِ وجوداستاد سخن سعدیسعید یاراحمدیسعید یاراحمدیSat, 22 Feb 2020 15:38:53 +0330https://virgool.ir/@saeed-yar/20-ثانیه-شجاعت-wvlm4ot7mmuoبه شجاعت بیش از حد بها داده شده یا دستِ‌کم درباره‌ی آن مبالغه شده است. لازم نیست همیشه شجاع باشید، در بیش از 99 درصد حالات می‌توانید ترسو باشید. برای شجاعانه زیستن فقط به 20 ثانیه شجاعت نیاز دارید. آن 20 ثانیه‌ای که وارد جمع غریبه‌ای می‌شوید و خودتان را معرفی می‌کنید، که تصمیم می‌گیرید برای رفتن روی سن داوطلب شوید، که در دعوا با همسرتان کوتاه می‌آیید، که تصمیم به اخراج کارمندی می‌گیرید، که «نه» می‌گویید با اینکه شما را منفور می‌کند، که خودتان را برای پریدن از هواپیما آماده می‌کنید.ترس فقط توهمی در نبود واقعیت است، زمانی که واقعیت خود را نشان می‌دهد جایی برای توهم ترس نمی‌ماند. ترس از پیش‌بینی تجربه‌ی کاری سرچشمه می‌گیرد و نه تجربه‌ی واقعی آن.پژوهشی بر روی چتربازان تازه‌کار نشان داد که هر چه هواپیما به نقطه‌ی پرش نزدیک می‌شود ضربان قلب آن‌ها بیشتر و بیشتر می‌شود، ولی به محض پرش ضربان قلب‌شان به‌شدت کاهش می‌یابد. استرس‌زاترین بخش این تجربه توهم پرش و پیش‌بینی تجربه‌ی آن بود به محض اینکه واقعیت پرش خود را نشان داد، ترس بار و بندیلش را جمع کرد.پس وقتی به دیوار ترس‌تان برخورد کردید، صدای مغزتان را خفه کنید و اگر لازم بود چشمان‌تان را ببندید و نفس‌تان را حبس کنید و برخلاف پافشاری تمام سلول‌های بدن‌تان دست به کار شوید.اگر سه بار در روز شجاعت به خرج دهید، زندگی‌تان را زیرورو خواهید کرد. این یعنی روزی یک دقیقه شجاعت.برگرفته شده از برنامه‌ی دارن دیلی DarrenDailyسعید یاراحمدیسعید یاراحمدیFri, 21 Feb 2020 21:29:47 +0330