https://virgool.ir/feed/@sadjuodشاگردمعمار توحیدخانه. علاقمند به تفکر طراحی. در حال مبارزه با سرطان جوگیری...fa2026-11-12 18:39:51https://files.virgool.ir/upload/users/23297/avatar/ON6pEJ.pnghttps://virgool.ir/@sadjuodhttps://virgool.ir/@sadjuod/یک-ویرگول-میگذارم-سر-افکارم-بعد-از-دو-سال-rg9alybbnad7امروز بعد از نمی دانم چند وقت گذرم به ویرگول افتاد. واقعا نمی‌دانستم که دو سال از اولین نوشته هایم در اینجا گذشته. موقع خواندن نظرات آدم هایی که توی این دفتر خالی خاک خورده برایم نوشته اند فهمیدم. با فونت کوچک بالای نظرانشان نوشته بود «دو سال پیش». این فاصله که وسط یک تصمیم افتاده مرا یاد خیلی تصمیم های دیگر زندگی ام انداخت که اول برایشان هیجان داشتم و ناگهان، نمی‌دانم پایم به کجای روزمرگی زندگی گرفت، و این تصمیم ها از دستم افتادند و شکستند و یک جایی زیر قالی های کهنه افکارم قایمشان کردم. بعد هم یادم رفت بودند اصلا. شاید بتوان گفت این بزرگ ترین ضعف من است: «ناتمام گذاشتن کار ها»تمام ناتمامیاین ناتمامی وسط های سال سوم دانشگاه مثل یک بتک خورد توی سرم. خیلی دست و پا زدم تا بفهممش. چند جلسه مشاوره هم رفتم و البته همانطور که پیش بینی می‌شد آنها هم ناتمام ماندند! اما یک چیز هایی دستگیرم شد از خودم که باعث شد بهتر بتوانم افکارم را بشناسم. حالا وقتی می‌خواهم تصمیمی برای یک کار جدید، یک عادت نو یا یک قدم مهم بیگیرم، اولین چیزی که از خودم می پرسم این است که «تمامش می کنی؟» برایم از ناتمام هایتان بگویید و بگویید چه راه هایی برای ثابت قدم بودن در کارها می‌شناسید؟سجاد ساجدسجاد ساجدFri, 17 Jul 2020 20:03:33 +0430https://virgool.ir/@sadjuod/انفجار-کمد-شلوغ-ذهن-خاطره-qylwjkybrvukذهن من هر شب موقع تمرکز کردن روی کارها شبیه است به یک کمد تا خرخره پر. می ترسم بازش کنم و همه چیزش بریزد کف اتاق افکارم و آشوبم کند. نوشتن اما یک انفجار است برای فکرهام. انفجار مگر آشوب نیست؟ البته که هست! اما از آن آشوب ها که به نظم می انجامد. جهان منظم ما هم می گویند که از یک انفجار شروع شده. دلم می خواهد منفجر شوم هر شب تا بلکه نظمی پیدا کردم افکار در هم گره کرده ام.خاطره یه حرف ساده است؟!در کمد باز که می شود اولین چیز بزرگ افکارم خاطراتم است. خاطره بد چیزی است. با قوی ترین شیشه شور ها هم نمیتوان ردش را از صفحه ذهن پاک کرد. از صفحه ذهن هم پاک کنی حک شده قبلا روی صفحه دل! شما راهی بلدید که بتواند یک گوشه دنج و تاریخ در مغز پیدا کرد برای خاطرات مزاحم؟ که بروند آنجا آرشیو شوند و هر وقت لازم بود مثلا یاد کسی باشی بیایند سراغت؟ کاش این آپشن را داشت واقعا ذهن. که افکارت را خودت سفارش دهی. نه اینکه نشسته ای پای لپتاپ و مصممی برای شروع کار روی پروژه ات و درست همان موقع از راه برسد یک خاطره. خاطره چای خوردن و قدم زدنت با آدمی که دیگر نیست. بعد توی بقیه کوچه های ذهنت تنهایی سیر کنی و نبودنش را خوب حس کنی. سوز تنهایی ات برسد تا عمق استخوان هات. بعد فکر کنی اصلا چرا بود آن آدم؟ بعد افکارت یک گره کور بخورد و آخر سر منصرف شوی از کاری که می خواستی پای لپتاپ انجام دهی... سفره خاطره را باید یک جوری برچید. شما بلدید؟درباره بقیه اشیاء این کمد شلوغ پلوغ شب های بعد می نویسم ان شالله.سجاد ساجدسجاد ساجدTue, 11 Dec 2018 00:15:02 +0330https://virgool.ir/@sadjuod/vahedemozahem-u6qb50yconroمشکل من از اول این بود که آمدم دانشگاه. جایی که همیشه یک مقدار واحد مزاحم زندگی کردنت هستند که باید پاسشان کنی. کلا در کارشناسی توی اولویت هات شماره یک تا پنج قفل شده روی دانشگاه و کلاس و کوفت، از اولویت شش به به بعدت را می توانی به ایده هات اختصاص بدهی. نه اینکه این اولویت بندی انتخاب خودت باشد، بالاخره وقتی 21 ساعت در هفته کلاس میروی که 15 واحد پاس کنی و قد 5 واحدش به درد بخور است این تو نیستی که اولویت زمانت را انتخاب می کنی. مثلا قرار نیست به شروع و توسعه یک استارتاپ فکر کنی چون وقتت فعلا باید برود سر گوش دادن به حرف های استادی که در بهترین حالت همه حرفهایش را در کتاب ها هم نوشته اند خیلی ها... مثلا چون منی به اینجا می رسد که گیر کردم وسط سال سوم دانشگاهم که 4 تا ایده استارتاپی دارم و 2 تا پلان کسب و کار و هزاراتا چیز که می خواهم غیر از رشته ام یادبگیرم و نمیدانم، گیجم. نمیدانم دقیقا که راه پیش رویم چه شکلی است، این هم ترسناک است و هم هیجان انگیز....سجاد ساجدسجاد ساجدTue, 04 Dec 2018 15:33:58 +0330https://virgool.ir/@sadjuod/firstpost-begute5cuxhrالفِ اولین کلمه اولین یادداشتم در ویرگول. این همه "اولین" که پشت هم ردیف می کنم یعنی انگار می دانم که قرار است دوباره بنویسم اینجا. اگر از من بپرسی چرا؟ می گویم گرافیکش ساده و شیک و قشنگ است. این مسئله همیشه من را به خودش جذب میکرده. یادم می آید در دبیرستان هم یکی از دلایلی که سراغ کتاب های قلمچی نمی رفتم این بود که گاج گرافیک قشنگ تری داشت. این که یک آدم به غیر از محتوا به فکر سر و شکل کارش باشد کلا برای من مسئله جذابی بوده و هست. البته دغدغه ای که خودم دارم این است که برای ما طراح ها توجه به شکل و قیافه کم کم دارد تبدیل میشود به یک مرض!سال اول معماری یکی از هزاران فکر آزاردهنده من این بود که هرچقدر انرژی می گذاریم برای طرحراحی یک خانه بسیار زیبا با فضاهای مسحور کننده و ارتباط با آسمان و پیش بینی سبزینگی و... آخر کار فقط یک عده بچه پولدار مشتریمان هستند. معمار ها هیچ وقت حاضر نیستند خانه های حداقلی طراحی کنند چون انگار این کارکرد خانه که سرپناه اهلش باشد را بسیار اولیه می دانند. البته ناگفته نماند که ما در طراحی معماری آنقدر ها هم درگیر سر و شکل نیستیم، اما این افراط در دقت در جزئیات و مسائل مختلف گاهی ما را از این اصل دور نگه می دارد که خب! حالا چند نفر واقعا پولشان میرسد بیاید در این خانه زندگی کنند؟در دعوای بین سر و شکل و کارایی یک زمانی در معماری یک لوکوربوزیه نامی آمد که گفت:" فرم تابع عملکرد است" منظورش این بود که هر تغییری که در ساختمانت می دهی لازم است یک دلیل عملکردی داشته باشد. یکی دیگه از همدوره ای های همان معمار کلا از بیخ و بن تزئین را منکر شد و گفت " تزئینات جرم است". جالب این است که بدانید خانه هایی که همین معماران ساختند الان یا موزه اند یا خرابه هایی متروک.در نهایت انسان نیاز دارد که هم بتواند یک بنا را بخرد، و هم بتواند از کیفیت های زیبای آن لذت ببرد و تاثیر بپذیرد. فکر میکنم کار من به عنوان یک طراح این باشد که وقت طرح زدن هم به فکر کیفیت باشم هم کمیت. و اساس کار را بر این موضوع بگذارم که کارفرمایی با کمترین پول هم حق دارد خانه خوبی داشته باشد.سجاد ساجدسجاد ساجدTue, 04 Dec 2018 12:33:28 +0330