https://virgool.ir/feed/@sadetarinهم اکنون در گهواره: همیار تربیت کودک کار می کنم. به فکرکردن به روال فکرکردن علاقه دارم.fa2026-11-13 14:39:34https://files.virgool.ir/upload/users/50815/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@sadetarinhttps://virgool.ir/@sadetarin/واقعیت-آرزو-و-بعد-از-آن-cvpl4md2r4myواقعیت آرزو و بعد از آنفرض کنید که در یک خودرو نشسته‌اید و رانندگی می‌کنید.به این سوال پاسخ دهید: معمولا با چه سرعتی رانندگی می‌کنید؟حال به این سوال پاسخ دهید: آرزو دارید سرعتی تا چه حد را تجربه کنید؟حال به این سوال پاسخ دهید: شرایطی را در نظر بگیرید که سوار خودرویی هستید و سرعت شما مثلا 4 برابر سرعتی که آرزو کرده‌اید است؟ چه حسی دارید؟اتفاقاتی که در مورد شرایط ما در هر مساله‌ای رخ می‌دهد معمولا سه لایه مختلف دارد. لایه اول واقعیت است. یعنی آنچه که هم اکنون رخ می‌دهد. آن را تجربه می کنیم. و زندگی روزمره ما بر آن مدار در حال جریان است. این لایه امن ما است.اما همیشه یک لایه دیگری حول شرایط جاری وجود دارد. که آن لایه آرزو‌های ماست. چیزهایی که در مورد آن هیجان داریم. و تمایل داریم که آن را تجربه کنیم. اما فعلا شرایط به ما اجازه نمی‌دهد. ما در مورد آرزوهای خود فانتزی پردازی می‌کنیم. یعنی آن را تجسم می‌کنیم. و خود را در آن وضعیت تصویر می‌کنیم و از آن تصور لذت می‌بریم.بعد از لایه آرزوها، دیگر برای ما قابل تصور نیست. چون نمی‌توانیم از آن تصوری داشته باشیم. و چون تصوری نداریم برای ما ناشناخته است. ناشناخته ممکن است هر چیزی باشد. روانشناسان معتقدند، این ابهام برای ما قابل تحمل نیست. به حدی که ما معمولا ترجیح می‌دهیم یک ناشناخته را تبدیل به یک چیز ترسناک کنیم و از آن بترسیم. یعنی یک مکانیزم روانی ما این است که یک تصور ترسناک از یک ناشناخته درست می‌کند. و با ترس از آن بهتر کنار می‌آید.اما چرا باید چنین کاری کرد؟واقعیت این است که ما در لایه آرزوها هیجان داریم. و برای تحقق آنها تلاش می‌کنیم و انگیزه داریم. اما وقتی به مرزهای آروزهای خود نزدیک می شویم مضطرب می‌شویم این مساله موجب می‌شود که هیجان ما به سمت ترس گراییده شود. و در نتیجه ما از گسترش مرزهای تصورات خود سر باز بزنیم.از سوی دیگر، هر چقدر هسته واقعیت و تجربه های خود را گسترش دهیم، معمولا آرزوهای ما گسترش پیدا می‌کند. مثلا کسی که سرعت 50 کیلومتری را تجربه کند آرزوی 70 کیلومتری را خواهد کرد. ولی وقتی 70 کیلومتری را تجربه کند. دیگر آرزوی او عدد بزرگتری می‌شود. بنابراین ما با گسترش هسته واقعیت در واقع در حال گسترش آرزوهای خود هستیم. این یعنی فکر کردن به ناشناخته‌ها و تلاش برای تجسم آنها و در نتیجه تبدیل آنها به آرزو‌ها.هر چه تصور دقیق‌تری از آرزوهای خود داشته باشیم شانس تحقق آنها بالاتر می‌رود. زیرا آمادگی ما برای ایجاد ساز و کار تحقق آنها بیشتر است. بنابراین ما باید تلاش کنیم که لایه آرزوهای خود را گسترش دهیم. اما گسترش تجربه‌ها لزوما تنها روش برای گسترش آرزوها نیست.یکی از مکانیزم های خیلی مفید برای گسترش آرزوها، همنشینی با آدم‌هایی است که تجربه‌های بزرگتری دارند. این همنشینی به شما کمک می‌کند که ملموس‌تر فکر کنید. و تخیل شما در مورد آرزوها بهتر کار کند.یکی دیگر از این مکانیزم‌های مفید، فکر کردن به آرزوها از زاویه های متنوع است. این تمرین فایده‌های زیادی دارد که از حوصله بحث خارج است. وقتی به آرزوهای خود از زوایای مختلف فکر می‌کنیم موجب ساخت بهتر آنها می‌شود و در نتیجه تصویر ما دقیق‌تر می شود.مکانیزم های سوم، کتاب خواندن است. خواندن کتاب‌های داستان موجب می‌شود که تخیل ما تقویت شود. و قوی‌تر شدن ماهیچه‌های تخیل ما یعنی افزایش شانس ما برای بدست آوردن آرزوهای بزرگتر.برای آنکه به طور مداوم پیشرفت کنیم، لازم است که به طور مداوم فراتر از واقعیت کنونی خود را خیال پردازی کنیم.رضا حسامی‌فردرضا حسامی‌فردFri, 30 Aug 2019 02:53:51 +0430https://virgool.ir/@sadetarin/الگوهایی-که-درست-نیستند-zwp5kf48aqavزندگی واقعی پیچیده تر از داستان های سینمایی است.فرض کنید که روی صندلی سینما نشسته‌اید. در حال بازکردن درب بطری آب و ظرف پف‌فیل خود هستید.حدود 10 دقیقه کمتر از فیلم رد شده و تا اینجا فهمیده‌اید که شخصیت اصلی داستان به دنبال پرکردن جای چک برادرش است. قهرمان داستان زنگ می‌زند به دوستش و می‌پرسد: آره 100 میلیونه و یک ساله بهت برمی‌گردونم. آن‌طرف خط صدا می‌گوید: این چه حرفیه چشم شماره حساب بفرست تا ارسال کنم. قهرمان داستان شماره‌حساب می‌دهد و پول را دریافت می‌کند. و مشکل حل می‌شود. تا اینجای داستان را نگه دارید...ما الان توقع داریم که در ادامه مشکل یا مشکلاتی به وجود بیاید. مثلا برادر فرد نمک‌نشناسی کند. پول را پس ندهد. کسی که پول را قرض داده درخواستی داشته باشد که مشکلات ویژه برای قهرمان به وجود بیاید یا مواردی از این دست. چه احساسی خواهید داشت اگر بگویم در ادامه فیلم هیچ اتفاق خاصی رخ نمی‌دهد و کلا موضوع عوض می‌شود. و بعد یک سال هم برادر قهرمان پول را برمی‌گرداند و او قرضش را می‌دهد. و کلا ادامه داستان چیز دیگری می‌شود. حتما همه ما می‌پرسیم خوب که چی؟ چه معنی داشت؟در مورد فیلم‌های سینمایی توقعاتی داریم. این به دلیل تکرار الگوهایی است که به مرور زمان با تکرار آنها در تجربه‌های مختلف سینمایی در ذهن ما شکل گرفته است. عالم سینما کارگردانان صاحب سبکی دارد که با نبوغ خود مجموعه الگوهای جدیدی خلق می‌کنند و به همین دلیل مورد توجه محافل هنری قرار می‌گیرند. اما واقعیت این است که قالب تجربه‌های سینمایی ما در حال تکرار یک سری الگوی خاص هستند. تکرار الگوهای سینمایی موجب اثرات شناختی زیادی بر رویکرد ما در زندگی معمولی شده است. دنیای واقعی با فیلم‌های سینمایی متفاوت است. این جمله بدیهی به نظر می‌رسد. اما اثرات شناختی موجب می‌شود که ما این گزاره بدیهی را از یاد ببریم. به چند مثال دقت کنید:1- هر چیزی حکمتی دارد: در داستان‌های ساختگی که فیلم سینمایی یک نمونه از آن است، اغلب هر نکته کوچکی حکمتی دارد. مثلا اگر در داستان کسی بپرسد، دسته چک داری؟ احتمالا قرار است از این نکته استفاده‌ای شود. در زندگی واقعی این طور نیست. جزئیات زیادی هستند در زندگی واقعی که هیچ معنای خاصی ندارد. بنابراین انتظار برای آنکه پیامدی برای یک نکته در آینده رخ دهد اغلب بی‌فایده است.2- رخدادها برای آغاز، نیاز به مقدمه چینی دارد: اغلب در داستان‌ها توقع داریم که با یک مقدمه‌چینی برای طبیعی جلوه‌دادن رویدادها آمادگی باورپذیر شدن چیزی را داشته باشیم. اما در دنیای واقعی چنین نیست. گاها رخدادها بدون هیچ مقدمه‌چینی و به طور کاملا اتفاقی رخ خواهند داد.بنابراین تا اینجا نه تنها هر چیزی پیامد یا همان حکمتی ندارد، بلکه لزوما هر چیزی پیش‌آمدی هم نداشته است.3- حتما اتفاقات خوب بعد از یک تلاش و کوشش به دست می‌آیند: معمولا در فیلم‌های سینمایی توقع داریم که برای بدست آمدن یک دست‌آورد قهرمان داستان تلاش فراوانی کرده باشد. لذا در زندگی خود نیز معمولا به دنبال دست‌آوردهایی هستیم که نتیجه تلاش و کوشش فراوان باشد. هر چند که معمولا این‌طور است. اما لزوما چنین نیست. رخدادهای زندگی اغلب بی‌ارتباط با هم هستند. این به دلیل تعداد زیاد پارامترهای موثر بر هم است. در یک داستان سینمایی مجموعا 10 رخداد داریم که مسلم است، حدود 7 الی 8 مورد آن به هم متصل و مرتبط باشند. در زندگی واقعی هم تقریبا 7 الی 8 رخداد به هم مرتبط پیدا می شود، اما نه از 10 مورد که از 1000 یا شاید بیشتر مورد. ماجرا اینجاست که پیچیدگی زندگی واقعی هیچ‌گاه در داستان‌های ساختگی نمی‌گنجد. بنابراین در حالی که ما در حال پیدا‌ کردن الگو در زندگی خود هستیم، اما تعدد رویدادها می‌تواند مانع از به نتیجه رسیدن این جستجو باشد. مثلا در یک فیلم سینمایی اگر قهرمان داستان که درگیر مشکلی است وارد سوپرمارکت شود و دوست قدیمی خود را ببیند معمولا در حال ایجاد نقطه عطفی است که منجر به حل مشکلش باشد، اما شما اگر مشکلی داشته باشید و در سوپر مارکت بعد از مدت ها کسی را ببینید با احتمال خیلی زیاد این مساله ربطی به حل شما ندارد.مثال های دیگری هم وجود دارند که حتما شما با آنها مواجه بوده‌اید. مثالهایی که یادآوری می‌کند که زندگی واقعی فیلم سینمایی نیست.داستان‌ها در حال تعریف شدن هستند. توسط ذهن هایی که با همه خلاقیت باز هم پارامترها محدودی دارند. اما زندگی در حال رخدادن است. توسط تضارب تصمیم‌های ذهن‌هایی که هر کدام به تنها کم و بیش خلاق و مختارند. این سطح از پیچیدگی بسیار بسیار بیشتر از یک داستان است. مراقب الگوهای نادرست شناختی باشیم.رضا حسامی‌فردرضا حسامی‌فردMon, 12 Aug 2019 20:31:30 +0430https://virgool.ir/@sadetarin/چرا-جواب-می-دهیم-fohqovdc9gcfچرا جواب می دهیم؟به یکی از آخرین سوالاتی که پاسخ داده‌اید فکر کنید. به نظر شما ما به سوالات خود پاسخ می‌دهیم که آرامش را به حیطه دنیای آرام درون خود برگردانیم؟ یا به سوالات خود پاسخ می‌دهیم تا چیز جدیدی را به حوزه دانسته‌های خود اضافه کنیم؟ پیش از آن‌که ادامه متن را مطالعه کنید به این سوال پاسخ دهید و آن را یک جا بنویسید.معمولاً یک پاسخ چطور به وجود می‌آید؟ یک سناریوی متداول معمولا این است: یک پاسخ در پی پرسشی به وجود آمده است. یک پرسش چطور به وجود می‌آید؟ یک پرسش نتیجه مشاهده یا تجربه‌ای است که با سابقه مورد توقع ما هم‌خوانی ندارد. خوب حال سعی کنیم که فرایند را همان‌طور که اتفاق می‌افتد مرتب کنیم: ما یک مشاهده یا تجربه‌ای داریم که مسبوق به سابقه نیست. پس در مورد آن یک سوال به ذهن ما خطور می‌کند. به دنبال آن تلاش می‌کنیم که برای سوال خود پاسخ پیدا کنیم.حال باید به یک سوال اصلی جواب دهیم : وقتی که تجربه‌ای داریم که فکر می‌کنیم نیاز به توضیح جدیدی دارد و یا همان "عجیب است" چرا به دنبال پاسخ آن می‌گردیم؟ حداقل یکی از این دو جواب را می‌توانیم برای سوال خود در نظر بگیریم: اول ما به دنبال جواب می‌گردیم زیرا می‌خواهیم امنیت پیش‌بینی‌پذیری و درک فضای دانسته‌های خود را دوباره برقرار کنیم. یعنی یک دنیای دانسته‌ها داشته‌ایم. که همه چیز در آن امن و در کنترل بوده است. ناگهان چیزی در آن دیده شده که جدید است و در نتیجه این خطر وجود دارد که دنیای امن ما پیش‌بینی‌پذیر نباشد. لذا تلاش می‌کنیم که امنیت را با پاسخ به سوال دوباره برگردانیم.پاسخ دوم می‌گوید: ما به دنبال جواب می‌گردیم زیرا می‌خواهیم مرزهای دانسته‌های خود را گسترش دهیم. یعنی به این موضوع آگاهیم که چیزهایی هست که نمی‌دانیم و از فرصت ایجاد شده که این مشاهده جدید و عجیب برای ما ایجاد کرده است استفاده می‌کنیم که به سوال خود پاسخ دهیم.پیش از آنکه ادامه بحث را داشته باشیم بد نیست که خیلی مختصر به منشا این دسته‌بندی اشاره کنیم:در کتاب انسان خردمند، اشاره جالبی به تفاوت فرهنگ شرقی و فرهنگ غربی می‌کند. نویسنده معتقد است که در فرهنگ شرقی دنیا به دو بخش "دانسته‌ها" و "بی‌اهمیت" تقسیم می‌شود بنابراین چیزهایی را می‌دانیم و چیزهایی را نمی‌دانیم، که از درجه کافی اهمیت برای دانستن برخوردار نبوده‌اند. اما یک انسان غربی حداقل از دوره روشنگری به بعد بر این باور است که چیزهای مهمی هستند که ارزش دانستن دارند و من آنها را نمی‌دانم و باید تلاش کنم آنها را بشناسم. یعنی در مورد فلسفه پاسخ گفتن به سوال دو برداشت وجود دارد. نگاه اول یعنی کارکرد پاسخ به عنوان برقرارکننده مجدد نظمی که پیش از این وجود داشته و در پی سوال بر هم خورده است همان نگاه شرقی به مسئله است. اما نگاه دوم که انگیزه سوال و در پی آن جواب را توسعه‌دهنده مرزهای دانایی می‌داند بیشتر یک نگاه غربی است.در یک نگاه از جنس اول یعنی پاسخ به مثابه ابزاری برای بازگرداندن نظم سابق و آرامش پیشین، نتیجه مطلوب وقتی حاصل می‌شود که نظم برهم‌خورده مجدداً برقرار شود. بنابراین فرایندی که در ذهن آغاز می‌شود، وقتی کامل خواهد شد که مجدداً آرامش بازگردانده شود. در این حالت پیش از شروع فعالیت، حالت مطلوب در واقع همان ایجاد نظم مجدد تعریف می‌شود. نتیجه این رویکرد آن است که، نیروهای ذهنی به سمت برقراری نظم پیش می‌روند. بنابراین در جاهایی که پرسش‌گر سماجت به خرج دهد و برای رد پاسخ‌های ایجاد شده دلایلی ارائه دهد، مجموعه روان او به این دلیل که این سماجت در واقع رسیدن به نتیجه مطلوب را به تاخیر می‌اندازد مقاومت جدی به خرج می‌دهند. به بیان دیگر در این حالت "خود" یا "من" یا "ایگو" یا هر تفسیر دیگری که از محور روان فرد داشته باشیم، در واقع سمت پاسخ را می‌گیرد. به این ترتیب، این کشش به سمت جمع‌بندی ممکن است پاسخ‌هایی که از درجه دقت کافی برخوردار نباشند را نیز به عنوان نتیجه مطلوب بپذیرد. به عنوان مثال وقتی در فرهنگ شرقی به جای یک استدلال یک داستان را می‌شنویم در واقع تلاشی را مشاهده می‌کنیم که یک داستان داستان پرداز به جای استدلال استدلال گر در حال نظم بخشی است. تلاشی که می‌خواهد یک تشویش ایجاد شده از یک پرسش را برطرف کند.حال به کارکرد دوم برای پرسش و پاسخ بپردازیم. مشاهده می‌شود که در این حالت فرایند پرسش و پاسخ زمانی تکمیل می‌شود که کشف جدیدی ایجاد شده باشد. بنابراین وقتی که پاسخ ایجاد شده به سوال، بیان‌گر دانش جدیدی باشد که مجموعه‌ای از فرضیه های پیشین را نقض کند یا روش جدیدی برای بیان اطلاعات پیشین باشد یا مواردی از این دست، که همگی از جنس کشف جدید هستند، آرامش برقرار می‌شود. در این حالت مجموعه روان فرد در واقع سمت پرسش‌گر را می‌گیرد و در این صورت است که نگاه بسیار دقیقی به مجموعه پاسخ‌ها می‌شود. از آنجا که پیش فرض ذهنی به سمت کشف است، بنابراین پاسخ های سست و بدون استدلال پذیرفته نمی‌شود.اما این مساله چه ارتباطی به کارآفرینی دارد؟ چرا باید چنین مسئله‌ای برای یک کارآفرین مهم باشد؟ چه اهمیتی دارد که یک کارآفرین به سوالات خود از نگاه شرقی نگاه کند یا از نگاه غربی؟فرض کنید که در رفتار کاربر خود چیز جدیدی را مشاهده می کنید، به عنوان مثال : کاربرانی که در هفته گذشته وارد سیستم شما شده‌اند دارای دوره ارزش CLV یکسانی با کاربران قبل نیستند. در این حالت چه می‌کنید از نگاه شرقی یک تئوری درست می‌کنید و چون این تئوری در واقع در حال از بین‌بردن نگرانی شماست زمان و انرژی کافی برای رد آن به خرج نمی‌دهید. مدتی می‌گذرد و اگر آن تئوری درست باشد که این مسئله در روان شما تقویت می‌شود و دفعه بعد نیز باز تئوری برای برقراری نظم به همان شیوه سابق برای مسائل جدید خواهید داد. اما اگر تئوری شما نادرست باشد از یک حادثه که می‌توانسته از حوادث بزرگتری پیشگیری کند چشم‌پوشی کرده‌اید و مقدمات شکست بزرگی را برای خود فراهم کرده‌اید.احتمالا الان معتقد هستید که شما همیشه نگاه درست و دقیقی به سوالات دارید و نگاهتان از دید دوم است. به سوالی که در ابتدای بحث پرسیده شد برگردید و پاسخ خود را مشاهده کنید. حال می‌توانید قضاوت بهتری در مورد خود داشته باشید.فرض کنیم که شما اکنون متقاعد شده‌اید که باید نگاه خود را به حل مسئله تغییر دهید و سعی کنید نقادانه به مسائل نگاه کنید، اما همه چیز به این راحتی حل خواهد شد؟ خیلی روشن است. پاسخ این سوال خیر است.لازم است خود را در یک فرآیند تربیتی قرار دهیم. در فرآیندی که ما را به سمت "پذیرش تنها در صورت اثبات کامل و دقیق" هدایت می کند. فرایندی که ذائقه ذهن ما را از سوی برقراری امنیت به کشف دانسته های جدید سوق می‌دهد. البته برای تکمیل این فرایند گاهی راه درازی را باید طی کنیم.هرچند این وظیفه هر فردی است که تلاش کند نگاه سختگیرانه و اصطلاحاً یک "صداقت بی رحمانه" با مواضع خود داشته باشد. تا پیش از آن پیشنهاد می‌دهیم همین امروز یک دوست سختگیر، لجباز، دقیق، منطقی، منصف و از همه مهمتر کسی که هدف کشف دارد را در کنار خود فراهم کنید و از کلنجار رفتن او با راهکارهای خودتان درس بیاموزید. این اتفاقی است که اضافه شدن یک عضو جدید به هیئت مدیره شما یا در دایره مشاورانتان به تحول بنیادین در اصول رفتاری کسب و کار شما منجر شود.شما چه راهکاری برای تقویت تفکر انتقادی در مورد ایده‌های خودتان دارید؟رضا حسامی‌فردرضا حسامی‌فردThu, 25 Jul 2019 15:54:13 +0430