https://virgool.ir/feed/@sabkehzendegifa2026-11-12 05:53:03https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@sabkehzendegihttps://virgool.ir/@sabkehzendegi/اضطراب-در-کودکان-دارای-اوتیسم-grmujnlqzxynبررسی نشانه‌های اضطراب در کودکان اوتیستیک و راهکارهای مدیریت آنبسیاری از کودکان و جوانانی که دارای اوتیسم هستند، اضطراب را تجربه می‌کنند. اضطراب می‌تواند شرایط کنار آمدن با اوتیسم را برای آنها بسیار سخت‌تر کند.در این مقاله ابتدا می‌خواهیم تعریفی از اضطراب بدهیم و نشانه‌های اضطراب را معرفی و بررسی کنیم. سپس از راهکارهای کنترل و مدیریت اضطراب در کودکان و نوجوانان دارای اوتیسم می‌گوییم.پدر و مادرها، معلم‌ها و دیگر افرادی که با کودکان، نوجوانان و بزرگسالان اوتیستیک در ارتباط هستند، با استفاده از این راهکارهای کاربردی می‌توانند به آنها کمک کنند به راحتی بتوانند اضطراب خودشان را مدیریت کنند.در این مقاله همچنین از راهکارهایی می‌گوییم که خود کودکان، نوجوانان دارای اوتیسم می‌توانند به کار بگیرند تا اضطراب‌شان را مدیریت کنند.اگر به عنوان پدر و مادر یا معلم با کودکان و نوجوانان طیف اوتیسم در ارتباط هستید یا خودتان اوتیسم دارید، این مقاله می‌تواند به شما کمک کند.اضطراب چیست؟اضطراب یک جور حس ناخوشایند مانند نگرانی یا ترس است که می‌تواند شدید یا خفیف باشد. هر کسی در دوره‌ای از زندگی‌اش، احساس اضطراب را تجربه می‌کند.به عنوان مثال، ممکن است شما در مورد امتحان دادن، انجام آزمایش یا حتی داشتن مصاحبه کاری‌، احساس نگرانی و اضطراب کنید. در چنین مواقعی، اضطراب داشتن، طبیعی است.اما شاید کنترل اضطراب، برای کودکان دارای اوتیسم شما خیلی سخت باشد. ممکن است در خیلی از مواقع، در مدرسه و خانه، احساس اضطراب کنند. در چنین شرایطی ابتدا باید بتوانیم نشانه‌های اضطراب را به درستی تشخیص دهیم.نشانه‌های اضطراب چیست؟اضطراب در تمام کودکان، چه اوتیسم داشته باشند و چه نه، می‌تواند نشانه‌های مختلفی داشته باشد:- عرق کردن- مشکلات خواب- حملات پانیک (حملات هراس یا پنیک اتک)- هایپرونتیلیتینگ (نفس‌نفس زدن یا بیش‌فعالی تنفسی)- افکار منفی- آسیب رساندن به خودشاناین موارد نشانه‌هایی هستند که مشخص می‌کند اضطراب در زندگی فرزند شما به مسئله‌ای قابل توجه و ناتوان‌کننده تبدیل شده است. تشخیص زودهنگام این مسئله می‌تواند به شما کمک کند حمایت مناسبی از فرزند اوتیستیک خود داشته باشید.آیا افراد دارای اوتیسم، بیشتر از دیگران دچار استرس و اضطراب می‌شوند؟به طور دقیق، مشخص نیست چه تعداد از افراد اوتیستیک، دارای سطح قابل توجهی از اضطراب هستند. تحقیقات نشان می‌دهد برخی اختلالات اضطرابی در افراد اوتیسم بسیار شایع است.در این بخش، از انواع اختلالات اضطرابی می‌گوییم که احتمالاً افراد اوتیستیک را تحت تأثیر قرار می‌دهد:- اختلال اضطراب فراگیر- ترس از موقعیت‌های اجتماعی (اختلال اضطراب اجتماعی)- ترس از مکان‌های باز و شلوغ (آگروفوبیا یا بازار هراسی)- دیگر انواع فوبیاچه چیزهایی موجب اضطراب در افراد اوتیستیک می‌شود؟افرادی که دارای اوتیسم هستند، ممکن است به خاطر دلایل متفاوتی اضطراب بگیرند. مواردی مانند:- تفاوت در پردازش حسی، به عنوان مثال حساسیت بیش از حد به صدا، نور یا بوهای مختلف- سخت بودن پیش‌بینی یا سازگاری با موقعیت‌های مشخص احساسی- مشکل داشتن در ارتباطات و تعاملات اجتماعی- داشتن آلکسی‌تیمیا (دشواری در شناسایی و توصیف احساسات خود و دیگران)؛ اگر نتوانید احساسات خودتان را تشخیص دهید، مدیریت احساسات خیلی سخت‌تر می‌شود.- نگرانی در مورد موارد نامشخص، تغییرات یا جابجایی‌ها که با ترسی از چیزهای ناشناخته همراه است. کودکان دارای اوتیسم، ممکن است پیشبینی‌پذیری و روتین بودن زندگی روزمره را دوست داشته باشند و در صورت تغییر شرایط، اضطراب شدیدی بگیرند.- تلاش برای «جا افتادن» یا «عادی و طبیعی ظاهر شدن» با تغییر رفتار خودشان و درونی کردن هر نوع استرس و اضطراب در شرایط خاص.- اضطراب عملکرد؛ به‌ویژه در مدرسه یا دانشگاه.اضطراب عملکرد به شرایطی گفته می‌شود که عملکرد ما به خاطر اضطراب، دستخوش تغییر می‌شود. به عنوان مثال گاهی وقتی قرار است در جمع حرف بزنیم یا نمایشی اجرا کنیم، دچار اضطراب عملکرد می‌شویم.راهکارهای مدیریت اضطراب در افراد دارای اوتیسمافرادی که با اوتیسم در ارتباط هستند، به سه گروه اصلی تقسیم می‌شوند:1- پدر و مادرهایی که فرزند دارای اوتیسم دارند.2- افرادی که خودشان دارای اوتیسم هستند.3- معلم‌ها و متخصصانی که با افراد دارای اوتیسم در ارتباط هستند.هر کدام از این سه دسته نیاز به راهنمایی مناسبی مختص به گروه خودشان دارند تا بتوانند یاد بگیرند چگونه به فرایند کنترل و مدیریت اضظراب کمک کنند. برای همین در این بخش سه دسته راهکار ویژه برای هر کدام از این گروه‌ها آماده کرده‌ایم:الف) اگر فرزندتان دارای اوتیسم استاولین کاری که لازم است انجام دهید، این است که متوجه شوید چه چیزی کودک اوتیستیک شما را مضطرب می‌کند؛ سپس چند تا از این راهکارهای مهم و اساسی را یاد بگیرید تا به او کمک کنید اضطرابش را مدیریت کند.1- عوامل محرک اضطراب در کودک‌تان را شناسایی کنیدبرای شناسایی زمان اضطراب و نشانگان و عوامل محرک اضطراب کودک‌تان، همیشه یک دفترچه یادداشت همراه خودتان داشته باشید. یا می‌توانید از برنامه‌های یادداشت‌برداری گوشی همراه‌تان استفاده کنید.برنامه‌های زیادی برای یادداشت‌برداری وجود دارد؛ یکی از بهترین اپ‌های یادداشت‌برداری در موبایل، Google Keep است که می‌توانید آن را از گوگل پلی یا اپ ‌استور دانلود کنید.هر زمان که که کودک‌تان دچار اضطراب شد، زمان آن، نشانگان و عواملی را که موجب آن شده‌اند، یادداشت کنید. با این کار آمادگی بیشتری برای کنترل و مدیریت اضطراب کودک‌تان خواهید داشت.2- شرایط نامشخص را برای کودک خود به کمترین حد ممکن برسانیدبرنامه‌های روزانه کودک‌تان را به طور دقیق و ریز به ریز در یک جدول قرار دهید تا اضطراب او را به حداقل برسانید. برای هر تغییری در برنامه روزانه کودک‌تان، برنامه‌ریزی داشته باشید.بسیاری از کودکان اوتیستیک، اصلاً دوست ندارند روتین زندگی‌شان به هم بخورد. برای اینکه توضیح بدهید چه اتفاق‌هایی دارد می‌افتد، می‌توانید از قابلیت استوری شبکه‌های اجتماعی استفاده کنید.3- سطح انرژی کودک خود را کنترل و مدیریت کنیدبعد از تعاملات اجتماعی و دیگر رویدادهایی که ممکن است سخت یا خسته‌کننده باشد، حواس‌تان به میزان انرژی فرزندتان باشد. برای اینکه حس و حال خوبی پیدا کنید، می‌توانید آنها را با کارهایی که علاقه دارند، سر حال بیاورید یا با هم به طبیعت‌گردی بروید.4- محیط اطراف کودک‌تان را به شکلی در بیاورید که برای او مناسب باشدتا جایی که ممکن است محیط اطراف کودک‌تان را به شکلی تغییر دهید که کمترین میزان حساسیت‌های احساسی را احساس کند. این کار را در مورد محیط‌های دیگری هم که کودک‌تان با آن در ارتباط است، انجام دهید. به عنوان مثال می‌توانید با همراهی مسئولان مدرسه، کاری کنید که کمترین میزان حساسیت‌های احساسی مانند صدای خیلی بلند به وجود بیاید.از مدرسه کودک‌تان بخواهید، در این موارد با شما همکاری کنند:- برای به حداقل رساندن سردرگمی و گیج شدن فرزندتان، از دستورالعمل‌های تصویری روشن استفاده کنند.- محیط مدرسه را ارزیابی کرده و عوامل حسی تحریک‌کننده اضطراب را برای کودک خود شناسایی و تا حد ممکن کم کنید.- در زمان استراحت و ناهار، فضای آرامی برای او تدارک ببینند.- با مسئولان و معلم‌های فرزندتان هماهنگ کنید تا پیش از اینکه راهروها برای زنگ تفریح شلوغ شوند، به کودک شما اجازه دهند از کلاس خارج شوند.5- آیا کودک اوتیستیک ما می‌تواند خودش را آرام کند؟بررسی کنید که آیا کودک شما می‌تواند از اسباب‌بازی‌های حسی مانند «فیجت اسپینر» برای کاهش اضطراب خودش استفاده کند؟ برخی از افراد اوتیستیک با استفاده از این وسایل می‌توانند اضطراب خودشان را کاهش دهند.6- از روش ریلکسیشن و فعالیت‌های آرام‌کننده استفاده کنیدکودک خود را تشویق کنید که روش‌های آرام‌سازی مانند یوگا و ورزش را امتحان کند. این فعالیت‌ها می‌تواند کمک قابل توجهی به آرام شدن آنها کند.روان‌درمانی و مشاوره برای کودکان دارای اوتیسماگر می‌خواهید مشاوره یا روان‌درمانی پیدا کنید، پزشک‌ها و متخصصان بسیاری در این زمینه وجود دارد. همچنین روش‌های مختلفی نیز برای روان‌درمانی یا مشاوره وجود دارد؛ مواری مانند رفتاردرمانی شناختی (CBT) که تحقیقات نشان داده روی بعضی از افراد دارای اوتیسم مؤثر بوده است. تمام درمان‌های کلامی باید به شکلی به‌روز شوند که برای افراد اوتیستیک، مناسب باشد.همچنین در خانه می‌توانید با استفاده از برنامه‌های مختلف موبایل، روش «ذهن‌آگاهی» (مایندفولنس) را به کار ببرید.پشتیبانی بیشترشرکت در گروه‌های حمایتی می‌تواند به کودکان و نوجوانان اوتیستیک کمک مهمی کند. برای پیدا کردن چنین گروه‌هایی با مؤسسات روانشناسی و مراکز مشاوره تماس بگیرید.ب) اگر خودتان دارای اوتیسم هستیداگر کودک یا نوجوان شما دوست دارد اطلاعات بیشتری در مورد روش‌های مدیریت اضطراب خودش بداند، می‌توانید قسمت‌هایی از این بخش را که فکر می‌کنید دغدغه او است، برایش بخوانید یا تعریف کنید.بسیاری از افراد دارای اوتیسم، اضطراب را تجربه می‌کنند. این راهنما در مورد راهکارهایی مانند آرام‌سازی و درمان است که با استفاده از آنها می‌توانید اضطراب خودتان را کنترل و مدیریت کنید.1- عوامل محرک اضطراب را در مورد خودتان شناسایی کنیدبرای شناسایی زمان اضطراب و نشانگان و عوامل محرک آن، یک دفترچه یادداشت داشته باشید. هر زمان که دچار اضطراب می‌شوید، زمان آن، نشانگان و عواملی را که موجب آن شده‌اند، یادداشت کنید.به این ترتیب بعد از مدتی، آرام آرام متوجه می‌شوید در چه زمان‌هایی و بر اساس چه چیزهایی دچار اضطراب می‌شوید. همچنین نشانگان اضطراب خودتان را نیز به خوبی می‌شناسید و به این شکل بهتر می‌توانید برای مدیریت اضطراب‌تان آماده شوید.2- سطح انرژی خود را کنترل و مدیریت کنیدبعد از تعاملات اجتماعی و دیگر رویدادهایی جمعی، حواس‌تان به میزان انرژی خودتان باشد. هر زمان که احساس خستگی کردید، برای اینکه کمی خودتان را شارژ کنید و حال بهتری به دست بیاورید، کارهایی را انجام دهید که به آن علاقه دارید یا اگر می‌توانید به طبیعت بروید.3- محیط اطراف خودتان را به شکلی در بیاورید که برای‌تان مناسب باشدتا جایی که ممکن است محیط خودتان را به شکلی تغییر دهید که کمترین میزان حساسیت‌های احساسی را داشته باشید. به عنوان مثال در قطار یا مترو، از هدفون‌هایی استفاده کنید که جلوی صدای بیرون را می‌گیرند.4- شرایط نامشخص را به کمترین حد برسانیدبرنامه‌های روزانه خودتان را در یک جدول بچینید تا اضطراب را به حداقل برسانید. برای هر تغییری در روند روزانه زندگی‌تان، برنامه‌ریزی کنید. با این کار، می‌توانید اضطراب ناشی از شرایط نامشخص را در زندگی به کمترین میزان برسانید.5- خودتان را آرام کنیداگر فکر می‌کنید برای شما مناسب است، از ابزارهای حسی و تحریک‌کننده برای کاهش سطح اضطراب خودتان استفاده کنید.6- از برنامه‌های موبایل استفاده کنیددر این قسمت، دو برنامه موبایل کاربردی معرفی می‌کنیم که در مورد اضطراب، پشتیبانی شخصی دارد و می‌تواند کمک فراوانی به شما بکند. برای استفاده از این برنامه‌ها می‌توانید از پدر و مادر خود کمک بگیرید.اپ Brain in Handیک دفتر خاطرات، یادداشت و یادآوری کارهای روزمره، استراتژی های مقابله‌ای فردی، سیستم نظارت بر سطح اضطراب و دسترسی به حمایت انجمن ملی اوتیسم انگلستان.این برنامه را که فقط برای افراد ساکن انگلستان قابل استفاده است، می‌توانید از سایت نرم‌افزار، گوگل پلی یا اپ استور دانلود کنید.اپMolehill Mountainبرنامه‌ای برای اینکه خلق و خوی شما را در گذر زمان بررسی و مشاهده می‌کند. همچنین عوامل محرک را شناسایی و نکاتی مبتنی بر شواهد در مورد این موضوع ارائه می‌دهد که چگونه خودتان سطح اضطراب‌تان را کنتبر کنید.این برنامه را که برای ما ایرانی‌ها نیز در دسترس است، می‌توانید از سایت نرم‌افزار، گوگل پلی یا اپ استور دانلود کنید. کار با این نرم‌افزار بسیار خوشایند و آسان است و با استفاده از آن، به‌راحتی می‌توانید میزان اضطراب خودتان را مدیریت کنید.پ) اگر معلم کودکان اوتیستیک هستیددر محیط مدرسه، حتی کوچکترین تغییرات نیز می‌تواند باعث اضطراب در کودکان اوتیستیک شود، به عنوان مثال جابجا کردن میزهای تحریر.مدرسه می‌تواند خیلی پر سر و صدا باشد و زنگ تفریح و وقت ناهار، قسمت‌های بدون ساختار روز هستند که ممکن است استرس‌زا باشند. عوامل ایجادکننده اضطراب می‌توانند آرام آرام اضافه شوند و اغلب منجر به پایین آمدن توانایی کودک دارای اوتیسم در یادگیری می‌شود؛ چرا که این کودکان دائم به دنبال خطر هستند.به عنوان معلمی که با کودکان دارای اوتیسم در ارتباط هستید، برای کمک به کاهش اضطراب آنها در مدرسه، می‌توانید این موارد را انجام دهید:- از پشتیبانی بصری یا جدول زمانی مشخص برای به حداقل رساندن سردرگمی آنها استفاده کنید.- اطمینان حاصل کنید که دانش‌آموزان دارای اوتیسم را برای هرگونه تغییر در برنامه روزانه‌شان آماده می‌کنید.- محیط مدرسه را ارزیابی کنید و عوامل محرک بالقوه حسی که می‌تواند اضطراب کودکان دارای اوتیسم را افزایش دهد، شناسایی کنید و تا حد امکان کاهش دهید.- در وقت ناهار فضای آرامی برای آنها آماده کنید که بتوانند از شلوغی و سر و صدای بقیه دانش‌آموزان دور بمانند.- حواس‌تان باشد قبل از اینکه راهروها در وقت استراحت و ناهار شلوغ شوند، به کودکان دارای اوتیسم اجازه دهید از کلاس خارج شوند تا به زمان شلوغی بر نخورند.- از یک «مقیاس استرس» برای کمک به دانش‌آموزان دارای اوتیسم استفاده کنید. این مقیاس‌ها برای شناسایی تغییرات در احساسات افراد به کار می‌رود.- مکانی امن و آرام آماده کنید که دانش‌آموزان دارای اوتیسم بتوانند هر زمان خواستند، برای دور شدن از فشارهای اجتماعی به آنجا برود.منابعsabkezendegisabkezendegiMon, 26 Jul 2021 23:39:12 +0430https://virgool.ir/@sabkehzendegi/اضطراب-و-مسائل-روان-شناختی-در-کودکان-طلاق-ettkdddwkjqh10 گام جهت کمک به کودکان طلاق برای برگشتن به زندگی عادی همیشگیزمانی که ازدواج با مشکل روبرو می‌شود، بعضی از پدر و مادرها از خودشان می‌پرسند: «یعنی بهتره به خاطر بچه‌ها از هم جدا نشیم؟» بعضی‌ها هم ممکن است، طلاق را تنها راه‌حل بدانند.با اینکه ممکن است خیلی از پدر و مادرها نگرانی‌های زیادی، از شرایط زندگی‌ آینده‌شان گرفته تا مشخص نبودن وضعیت حضانت کودکان، در ذهن داشته باشند؛ معمولاً بیشتر از همه نگران نوع برخورد کودکان با شرایط بعد از طلاق هستند.کودکان در برخورد با چنین موقعیت‌هایی می‌توانند اضطراب شدیدی از خودشان نشان دهند. به همین جهت خیلی از پدر و مادرها می‌خواهند بدانند تأثیرهای روان‌شناختی طلاق بر کودکان چیست؟با اینکه طلاق استرس‌زا است اما بعضی از کودکان سریع‌تر با آن کنار می‌آیند. پدر و مادرها هم می‌توانند کاری کنند که طلاق تأثیر کمتری روی کودکان بگذارد.چند راهکار حمایتگرانه فرزندپروری می‌تواند به کودکان در مسیر پذیرفتن تغییرات طلاق، کمک زیادی کند. در این مقاله ابتدا به بررسی شرایط روحی و روانی کودکان پس از جدایی پدر و مادر می‌پردازیم؛ بعد از آن، مشکلاتی را بررسی می‌کنیم که کودکان و نوجوانان، پس از طلاق پدر و مادر، ممکن است با آن روبرو شوند.سپس به 10 راهکار کاربردی و مناسب اشاره می‌کنیم که می‌تواند به کودکان کمک کند هر چه سریعتر به زندگی همیشگی و شرایط پیش از جدایی، برگردند.چرا اولین سال طلاق، سخت‌ترین سال است؟همانجور که احتمالاً انتظارش را داشتید، تحقیقات نشان داده که کودکان یکی دو سال بعد از طلاق، بیشترین درگیری با شرایط را دارند. کودکان در این دوره بیشتر احساس اضطراب و خشم می‌کنند و حقیقت را نمی‌پذیرند.خیلی از کودکان بعد از طلاق پدر و مادرشان، به روند معمولی زندگی برمی‌گردند؛ آنها به تغییرهای زندگی روزمره‌شان عادت می‌کنند و با زندگی جدیدشان خو می‌گیرند.با این حال به نظر می‌رسد بقیه کودکان، هیچ وقت به زندگی عادی برنمی‌گردند. این درصد کوچک از کودکان، احتمالاً در تمام عمرشان، با مشکلات طلاق پدر و مادرشان و اضطراب، دست و پنجه نرم می‌کنند.تأثیر عاطفی طلاق روی کودکانطلاق، به هم ریختگی عاطفی زیادی برای تمام خانواده به وجود می‌آورد. با این حال این ماجرا معمولاً برای کودکان، سخت‌تر از دیگر اعضای خانواده است و اضطراب بیشتری برای آنها به همراه دارد.شرایط پس از جدایی، می‌تواند برای آنها موقعیتی به شدت ترسناک، گیج‌کننده و ناامیدکننده باشد.- کودکانِ پیش از مدرسه، اغلب با این مسأله مشکل دارند که چرا مجبور هستند بین دو خانه پدر و مادر در رفت و آمد باشند.ممکن است در این سن نگران باشند و این اضطراب را داشته باشند که اگر پدر و مادرشان می‌توانند دیگر همدیگر را دوست نداشته باشند، پس ممکن است روزی هم آنها را دوست نداشته باشند.- کودکان مدرسه‌ای ممکن است با این اضطراب درگیر باشند که طلاق پدر و مادرشان تقصیر آنها است. ممکن است از این بترسند که رفتار بدی داشته‌اند یا ممکن است فکر کنند کار اشتباهی انجام داده‌اند. چنین فکرهایی تأثیری به شدت منفی روی ذهن و روان کودکان دارد.- نوجوانان ممکن است در مورد طلاق پدر و مادرشان و تغییراتی که ایجاد شده، به شدت خشمگین شوند.نوجوانان در برخورد با این شرایط، ممکن است یکی از والدین را به خاطر حل نکردن مشکلات ازدواج‌شان مقصر بداند؛ یا شاید از دست یکی از آنها یا هر دو نفرشان به خاطر تغییرات ناگهانی پیش آمده در خانواده، ناراحت و رنجیده باشند.البته باید گفت هر موقعیتی مختص همان خانواده است. در موقعیت‌های خیلی نادر و زمانی که طلاق به معنای دعوای کمتر بین پدر و مادر و پایین آمدن اضطراب و استرس باشد؛ کودکان ممکن است حتی احساس بهتری هم پیدا کنند.اضظراب‌های مربوط به طلاقمعمولاً طلاق به معنای این است که کودکان، ارتباطشان را با یکی از والدین، در بیشتر اوقات پدر، از دست می‌دهند. بر اساس تحقیقات انجام شده، کاهش ارتباط، روی رابطه والد-فرزندی تأثیر می‌گذارد و کودکان بعد از طلاق، احساس نزدیکی کمتری با پدرشان می‌کنند.تحقیقی در سال 2013 نشان داده که مادرها بعد از طلاق، حمایت و مهربانی کمتری نشان می‌دهند. به علاوه، نظم و انظباط آنها کمتر می‌شود و تأثیرگذاری کمتری نیز پیدا می‌کند.برای بعضی از کودکان، طلاق والدین، سخت‌ترین بخش ماجرا نیست؛ بلکه اضطراب‌های همراه با آن است که تحمل شرایط جدایی را برای کودکان خیلی مشکل می‌کند.تغییر مدرسه، رفتن به یک خانه جدید و زندگی با پدر یا مادری که تا حدی احساس آشفتگی و پریشانی می‌کند، تنها بخشی از اضطراب‌هایی است که شرایط بعد از طلاق را برای کودکان سخت می‌کند.مشکلات مالی نیز یکی دیگر از مواردی است که با طلاق رخ می‌دهد. خیلی از خانواده‌ها، مجبور می‌شوند به خانه‌های کوچک‌تری بروند یا محله‌شان را به جایی ببرند که امکانات رفاهی کمتری دارد. به این شکل کنترل هزینه‌های زندگی توسط پدر یا مادر، تأثیر مستقیمی روی اضطراب کودکان می‌گذارد.مشکلات سلامت روانطلاق می‌تواند ریسک مشکلات مربوط به سلامت روان را در کودکان و نوجوانان افزایش دهد. کودکان طلاق فارغ از سن، جنست و فرهنگ‌شان، مشکلات روانشناختی بیشتری تجربه می‌کنند.به طور معمول، طلاق می‌تواند موجب اختلال در سازگاری کودکان شود اما بعد از چند ماه برطرف می‌شود. با این حال، تحقیقات نشان داده میزان افسردگی و اضطراب در کودکان طلاق بیشتر از دیگر کودکان است.مشکلات رفتاریکودکان طلاق در مقایسه با کودکان هم سن و سال خودشان، ممکن است مشکلات بیرونی بیشتری مانند اختلالات سلوک، بزهکاری و رفتار تکانشی را تجربه کنند. به علاوه، با افزایش مشکلات رفتاری، کودکان ممکن است بعد از طلاق، با دیگر کودکان هم ‌سن‌ خود، درگیری‌های بیشتری داشته باشند.عملکرد ضعیف تحصیلیکودکان طلاق لزوماً همیشه عملکرد تحصیلی خوبی ندارند. با این حال، تحقیقی در سال 2019 نشان داده فرزندان طلاق، در صورتی که جدایی پدر و مادر غیرمنتظره باشد، به احتمال زیاد در مدرسه مشکلات بیشتری به نسبت کودکان طلاقی پیدا می‌کنند که جدایی خانواده‌شان به شکل مناسب‌تر و آرام‌تری، رخ داده است.رفتارهای مخاطره‌آمیزنوجوانانی که پدر و مادرشان از هم جدا شده‌اند، به احتمال بیشتری در رفتارهای خطرناک مانند استفاده از مواد مخدر و روابط جنسی زودرس شرکت می‌کنند. در آمریکا، نوجوانان طلاق، نسبت به هم سن و سالان خود، گزارش بیشتری از مصرف الکل، ماری‌جوانا، تنباکو و قرص‌های روان‌گردان داده‌اند.کمک به کودکان برای مقابله با اضطراب‌های طلاقبزرگسالانی که در دوران کودکی، تجربه طلاق پدر و مادرشان را داشته‌اند، احتمال دارد در روابط خود با مشکلات بیشتری روبرو شوند. میزان طلاق در افرادی که پدر و مادرشان از هم جدا شده‌اند نیز بیشتر از دیگران است.پدر و مادرها نقش مهمی در سازگاری کودکان با شرایط طلاق دارند. در این بخش چند استراتژی کاربردی برای کاهش تأثیر منفی روانشاختی طلاق بر کودکان می‌گوییم:1- همکاری پدر و مادر حتی بعد از طلاقتنش و دعوای شدید بین پدر و مادر موجب افزایش اضطراب کودکان می‌شود. خصومت آشکار مانند جیغ زدن و تهدید کردن یکدیگر با مشکلات رفتاری در کودکان، ارتباط مستقیم دارد.اما حتی تنش کم هم می‌تواند اضطراب کودکان را بالا ببرد. اگر با همسر سابق خودتان در مورد شیوه همکاری بعد از طلاق جر و بحث دارید، بهتر است با یک متخصص صحبت کنید.2- از قرار دادن کودکان در وسط دعواهای‌تان دوری کنیداینکه از کودکان‌ بخواهید انتخاب کنند که کدام یک از شما دو نفر را بیشتر دوست دارند یا اینکه به آنها پیامی بدهید که به نفر دیگر منتقل کنند، کار درستی نیست.کودکانی که احساس می‌کنند در میان دعواها و جر و بحث‌های پدر و مادرشان قرار گرفته‌اند به احتمال بیشتری افسردگی و اضطراب را تجربه می‌کنند.مهم‌ترین نکته در هنگام جدایی این است که پدر و مادر تا حد توان بتوانند به شکل منطقی و بدون جر و بحث جلوی کودکان، مراحل جدایی را پیش ببرند.3- روابط سالم را حفظ کنیدارتباط‌های مثبت، گرمای بین پدر و مادر و میزان کم درگیری آنها می‌تواند به کودکان کمک کند هر چه بهتر با شرایط جدید طلاق خو بگیرند.تحقیقات نشان داده یک رابطه سالم بین فرزند و پدر و مادر به کودکان کمک می‌کند بعد از جدایی آنها، عزت نفس بالاتر و عملکرد آموزشی بهتری به دست بیاورند.به همین جهت، در صورتی که می‌خواهید کودکان‌تان با سرعت بالاتری به زندگی عادی برگردند، حفظ روابط سالم می‌تواند کمک بزرگی باشد.4- از نظم و انضباط مداوم استفاده کنیدقوانینی متناسب با سن کودکان‌تان تعیین کنید و هر زمان که لازم است کودکان را با پیامدهای رفتارشان روبرو کنید.تحقیقی در سال 2011 نشان داده نظم و انضباط بعد از طلاق، میزان درگیر شدن کودکان در کارهای خلاف قانون را کاهش و عملکرد آموزشی آنها را افزایش می‌دهد.توجه داشته باشید که پیامد رفتار کودکان در هر شرایط باید متناسب با عمل انجام شده باشد.5- نوجوانان را به دقت کنترل کنیددر شرایط پس از طلاق، وقتی که پدر و مادرها به کاری که نوجوانان می‌کنند و به افرادی که با آنها در ارتباط هستند، توجه دقیقی می‌کنند، آنها کمتر دچار مشکلات رفتاری می‌شوند.این به معنای کاهش احتمال استفاده از مواد مخدر و مشکلات تحصیلی کمتر است.پدر و مادر در این بخش نیز باید توجه کنند که توجه دقیق به معنای کنترل بیش از اندازه و اعمال فشار نیست. چنین رفتاری می‌تواند مشکلات نوجوانان را افزایش دهد و شرایط را بدتر کند.6- فرزندان خود را توانمند کنیدکودکانی که به توانایی خود برای مقابله با تغییرات شک دارند یا خود را قربانی‌هایی درمانده می‌دانند، بیشتر دچار مشکلات روحی و روانی مانند اضطراب می‌شوند.به کودکان خود یاد بدهید اگرچه سر و کار داشتن با طلاق دشوار است و سختی‌های بسیاری دارد اما آنها توانایی ذهنی لازم برای مقابله با این موقعیت را دارند.7- به کودکان مهارت‌های مقابله‌ای را آموزش دهیدکودکانی که استراتژی‌های مقابله‌ای فعال، مانند مهارت‌های حل مسئله و مهارت‌های بازسازی شناختی دارند، بهتر با شرایط بعد از طلاق پدر و مادرشان سازگار می‌شوند.به کودکان خود بیاموزید که چگونه اضطراب، افکار، احساسات و رفتارهای خود را به روشی سالم مدیریت کند.8- به کودکان کمک کنید احساس امنیت کنندترس از رها شدن و نگرانی در مورد آینده می‌تواند اضطراب زیادی در کودکان ایجاد کند.اما اینکه به کودکان خود کمک کنید احساس کنند دوستشان دارید و در امنیت و آرامش خاطر هستند، نه تنها می‌تواند وابستگی‌شان به شما را کاهش دهد بلکه ریسک دچار شدن به مشکلات روانی را نیز کم می‌کند.9- به عنوان پدر و مادر، به دنبال آموزش خودتان نیز باشیدبرنامه‌های زیادی برای کمک به کاهش تأثیر طلاق روی کودکان وجود دارد.در این دسته از برنامه‌های آموزشی و روانشناسی، به والدین، مهارت‌ها و استراتژی‌هایی آموزش داده می‌شود که می‌تواند به کودکان کمک کند با شرایط پس از جدایی، کنار بیایند و اضطراب خودشان را مدیریت کنند.10- از کمک حرفه‌ای روانشناسان و متخصصان استفاده کنیدبه عنوان پدر و مادر، کاهش سطح اضظراب و استرس شما می‌تواند برای کمک به کودکان‌تان، نقشی اساسی داشته باشد.حواس‌تان به سلامت خودتان باشد و گفت‌وگو درمانی یا دیگر روش‌های درمان و بهبود را در نظر بگیرید تا به شما کمک کند با تغییرات جدید خانواده، سازگار شوید.چنین رفتاری به شکل غیرمستقیم می‌تواند در بهبود شرایط کودکان و نوجوانان شما نیز تأثیر مثبت داشته باشد.پس از جدایی، در چه شرایطی باید در مورد کودکان‌ از روانشناس کمک بگیرید؟با وجود این واقعیت که طلاق برای خانواده‌ها سخت است، ماندن در کنار یکدیگر تنها به خاطر فرزندان نیز ممکن است بهترین گزینه نباشد.کودکانی که در خانه‌ای با مشاجره، خصومت و نارضایتی زیادی زندگی می‌کنند، ممکن است در معرض ریسک بالاتری برای دچار شدن به مسائل بهداشت روانی و مشکلات رفتاری باشند.در نتیجه، اینکه بچه‌ها بلافاصله پس از جدایی والدین، با احساسات و رفتار خود درگیر باشند، طبیعی است اما اگر مشکلات خلقی یا مشکلات رفتاری فرزند شما همچنان ادامه پیدا کرد، لازم است از یک متخصص روانشناس کمک بگیرید.با صحبت با متخصص اطفال کودک خود شروع کنید. در مورد نگرانی‌های خود حرف بزنید و در مورد اینکه آیا کودک شما ممکن است به حمایت حرفه‌ای روانشناس نیاز داشته باشد، پرس‌و‌جو کنید. مراجعه به گفت‌وگو درمانی یا دیگر خدمات حمایتی می‌تواند خوب باشد.درمان فردی ممکن است به کودک شما کمک کند احساسات خود را سر و سامان بدهد. خانواده‌درمانی نیز ممکن است جهت کمک به تمام اعضای خانواده برای کنار آمدن با تغییرات جدید، توصیه شود.شاید حتی بتوانید گروه‌های پشتیبانی برای کودکان را در بعضی از مراکز روانشناسی پیدا کنید. گروه‌های حمایتی به کودکان گروه‌های سنی خاص اجازه می‌دهد با بچه‌های دیگری که ممکن است تغییراتی مشابه در ساختار خانواده‌شان داشته باشند، ملاقات کنند.چنین گروه‌هایی به کودکان فرصت می‌دهد دوستان جدیدی با شرایط خودشان پیدا کنند و متوجه شوند که در این شرایط تنها نیستند.منبعsabkezendegisabkezendegiTue, 13 Jul 2021 20:00:59 +0430https://virgool.ir/@sabkehzendegi/یادگیری-تعاملی-کودکان-runjjg3uj0siسال های پیش دبستانی یک دوره حساس در زندگی هر کودک است. تقریباً هر کاری که انجام می دهد و هر لحظه در روز می تواند در رشد شناختی، اجتماعی، عاطفی یا جسمی کودک تاثیر بگذارد. والدین و سایر مراقبان در این سال‌های اولیه بنیان یادگیری مهارت های بسیار مهمی را برای کودک فراهم می کنند. برای برخی از کودکان این دوره در میان محیطی که پر از کتاب، مداد رنگی، کاغذ، آب، خمیر و سایر اسباب بازی ها و همچنین معلمان و همکلاسی ها هستند، سپری می شود. رشد در این زمینه کودک را برای موفقیت در مدرسه و سال های آینده وی آماده می کند.طی دهه های گذشته، بحث در مورد مناسب بودن افزودن وسایل ارتباطی هوشمند مانند لپ تاپ، گوشی های موبایل و سایر رسانه های تعاملی مانند کتاب ها و اسباب بازی های تعاملی، بازی های ویدئویی و اینترنت درلیست ابزارهای یادگیری در کلاسهای پیش دبستانی بالا گرفته است. در حالی که برخی از کارشناسان بر این باورند که فناوری توانایی تأثیر مثبت حتی در رشد شناختی و اجتماعی_عاطفی کودکان خردسال را به طرز قابل توجهی دارد؛ سایرین معتقدند که فناوری می‌تواند بسیاری از تجربیات اساسی کودکان را که برای رشد سالم به آن نیاز دارد را از کودک سلب کرده و آسیب های جبران ناپذیری به او وارد سازد.· تعریف یادگیری تعاملیقبل از بررسی تاثیراتی که رسانه های تعاملی و ابزارهای یادگیری تعاملی بر روی رشد کودکان پیش دبستانی میگذارند ابتدا باید منظور از اصطلاح تعاملی را روشن کنیم.تعامل می تواند تعاریف زیادی داشته باشد اما در اینجا به معنای " محتوای در نظر گرفته شده برای ارتباط جمعی از طریق وسیله ارتباطی که اجازه می‌دهد دو نفر به صورت همزمان با هم در ارتباط باشند و باهم پرسش و پاسخ داشته باشند؛ یعنی ارتباط موثر و فعال را تجربه کنند" می باشد.برخی از نظریه پردازان بر نقش تعامل کننده ها تاکید بیشتری دارند و تعامل را این گونه تعریف می کند " تبادل ایده ها، احساسات و تجربیات در یک تعامل صورت می گیرد و تجربیاتی مانند کنترل، مسئولیت پذیری و رعایت نوبت شامل ویژگی های آن می شود."در این مقاله سعی داریم نقش تعامل را در یادگیری کودکان مخصوصاً کودکان پیش دبستانی بررسی کنیم.· چگونه یادگیری از طریق تعامل صورت می گیرد؟یادگیری اوایل دوران کودکی فرصتی بی نظیر است؛ زیرا کودکان با کارایی بیشتری یاد می‌گیرند و از طریق فعالیت های بازی محور دانش بیشتری کسب می کنند. یادگیری اوایل دوران کودکی، به آموزش رسمی کودکان خردسال قبل از سن تحصیل عادی توسط افراد خارج از خانواده و به طور معمول در مدرسه اشاره دارد. تجارب اولیه یادگیری به رشد فکری، اجتماعی و عاطفی کودکان کمک می کند و پایه و اساس یادگیری آینده آنها را در مدرسه پایه ریزی می کند.فراگیر شدن دستگاه های تلفن همراه و تلفن های هوشمند امروزه گسترش یافته است، به طوری که تهیه محتواهای یادگیری برای آموزش الکترونیکی توسط تلفن همراه با تاکید بر تهیه محتوای یادگیری در زمان مناسب مزیت این یادگیری است که می تواند محتوای یادگیری را بهتر از فضای فیزیکی کلاس به کودکان ارائه دهد.اما هنوز بسیاری از نظریه پردازان و محققان برجسته رسانه های تعاملی آموزشی کودکان، در مورد نقش رسانه های تعاملی بر رشد شناختی کودکان پیش دبستانی به توافق نرسیده اند. برخی از محققان بر اساس این واقعیت که کودکان از طریق بدن خود در سال‌های اولیه زندگی یاد می گیرند، عقیده دارند وسایل ارتباطی هوشمند مانند گوشی ها کودکان را نسبت به نیازشان به بازی عملی، تخیلی و خلاقانه که برای رشد شناختی آنها حیاتی است محروم می کنند و همچنین به گونه ای که سایر ابزارهای یادگیری می‌توانند کودکان را در یادگیری مهارت ها کمک کنند وسایل ارتباطی هوشمند این قابلیت را ندارد.با این حال بسیاری ادعا می کنند که این نگرانی ها در حال منسوخ شدن هستند؛زیرا فناوری های تعاملی جایگزین ابزارهای یادگیری سنتی مانند کتاب های چاپی، اسباب بازی های قدیمی و غیره می شوند.دکتر کالورت 1 یکی از محققان برجسته در زمینه کودکان و رسانه های تعاملی، یافت که استفاده از فناوری‌های مشارکتی و تعاملی می تواند بچه ها را به سمت یک تجربه متفاوت یادگیری سوق دهد. یادگیری تعاملی به کودکان اجازه می دهد تا تمرکزی شگفت انگیز بر روی کاری که انجام می‌دهند داشته باشند و محیطی فعال برای یادگیری ایجاد کند. موثرترین فناوری‌ها به کودکان می آموزند و کودکان بدون اینکه متوجه شوند در حال یادگیری چیزی هستند از انجام این کار لذت می برند. هنگامی که از دکتر کالورت سوال شد که فکر می کند رسانه های تعاملی چه چیزی می‌توانند به کودکان پیش دبستانی آموزش دهند، گفت:<< تفکر منطقی، مهارت های نوشتن، مهارت های ریاضی و بالا بردن مهارت های هوش فضایی آنها. همچنین می تواند در افزایش خلاقیت کودکان نقش بسزایی داشته باشد.>>اما دکتر کوبان 2 استاد برجسته در حوزه یادگیری و منتقد برجسته استفاده از ابزارهای رسانه های تعاملی، معتقد است که این نوع ابزار های یادگیری ارزش سرمایه گذاری را ندارند. او می‌گوید:<< شواهد بسیار کمی وجود دارد که نشان می دهد کودکان به دلیل ابزارهای رسانه ای موجود در کلاس از نظر تحصیلی بهتر عمل می کنند.>> او معتقد است که رسانه های تعاملی مانند لپ تاپ ها و گوشی های همراه یادگیری را پربارتر نکرده ‌اند و نقش بسزایی در یادگیری کودک نداشته‌اند.با این حال باکلیتنر 3 ویرایشگر فناوری کودکان، این نظر را دارد که رسانه‌های دیجیتال تعاملی از جمله بازی ها، به عنوان ابزاری در آموزش کودکان در سن پیش دبستانی می ‌توانند بسیار موثر باشند؛ زیرا می توانند بازخورد فوری ارائه دهند، انعطاف پذیر باشند( قدرت بالایی در عوض کردن برخی از عناصر بازی) و به کودکان قدرت دهند و یادگیری فعال آنها را تقویت کنند. اگرچه او هشدار می دهد که باید در کیفیت ابزارهای یادگیری دیجیتالی که قدرت یادگیری فعال را فراهم می کنند بسیار دقت کرد؛ زیرا برخی از رسانه های تعاملی بلعکس عمل کرده و قدرت یادگیری کودک را کاهش می دهند.· شانس بیشتر برای استفاده از رسانه های تعاملیبا وجود بحث در مورد مناسب بودن استفاده از فناوری های دیجیتال برای کودکان خردسال بسیاری از کودکان پیش دبستانی در حال حاضر از آنها استفاده می کند.سوال اصلی اینجاست کودکان پیش دبستانی وقتی لپ تاپ یا گوشی همراه را روشن می کنند و وارد اینترنت می شوند در واقع چه کاری را انجام می‌دهند؟ بررسی بیش از دو دهه تحقیق نشان داد که کودکان ۲ تا ۷ساله بیش از کودکان بزرگتر ترجیح می دهند که بازی های تعاملی_آموزشی انجام دهند. این یافته پیامدهای فوق‌العاده‌ای دارد. اگرچه بسیاری از تولیدکنندگان محتوا معتقدند که کودکان علاقه ای به محتوای آموزشی ندارند، اما کودکان در واقع محتوای تعاملی را ترجیح می دهند که از رشد شناختی آنها پشتیبانی کند.همچنین این نکته حائز اهمیت است که در طول سالهای پیش دبستانی هیچ تفاوت جنسیتی در میزان استفاده از لپ تاپ و توانایی های کودکان وجود ندارد و می توان به این نکته نیز اشاره کرد که سطح مالی و درآمدی خانواده ها در استفاده از ابزارهای مختلف یادگیری رسانه ای نقش قابل توجهی دارد؛ زیراخانواده‌های پردرآمد تر می توانند ابزارهای رسانه ای تعاملی بیشتری را فراهم کنند وکودکان این خانواده ها از طریق رسانه های تعاملی می توانند یادگیری بیشتری داشته باشند.· تاثیرات رسانه های تعاملی در یادگیری کودکان پیش دبستانیدر ادامه این مقاله به پنج بعد رشد کودکان که از طریق رسانه های تعاملی یاد گرفته میشود، می پردازیم. پنج بعد شامل رشد اجتماعی و عاطفی، رشد کلامی، رشد جسمی _حرکتی و رشد شناختی.رشد اجتماعی و عاطفیاگرچه چندین سازمان و محققین توصیه می کنند که فناوری هرگز نباید جای تعاملات و روابط اجتماعی را بگیرد، اما می‌توان از فناوری به عنوان کاتالیزوری برای تعامل اجتماعی و ارتباط بین کودکان و معلمان و والدین استفاده کرد. کودکانی که از وسایل ارتباط تعاملی مانند لپ تاپ کنار همکلاسی های خود استفاده می‌کنند در هنگام استفاده از آن سطح ارتباطات گفتاری و همکاری آنها افزایش می یابد. کودکان در می یابند که در یک مجموعه قوانین بازی می کنند، می توانند نقش های رهبری را در انواع بازی ها تجربه کنند، یاد می گیرند نوبت یکدیگر را رعایت کنند و بیشتر با هم سن و سالان خود ارتباط برقرار کنند. تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که اینترنت همچنین می‌تواند به جای جدا کردن کودکان باعث ارتباط برقرار کردن آنها شود. به نظر می رسد که هر یک از این یافته ها این نگرانی را که وسایل دیجیتال باعث منزوی شدن کودکان و باعث ضعیف شدن روابط آنها با معلمان و جامعه می شود را کاهش می دهد.رشد کلامیرسانه های تعاملی قادر هستند از طریق فرصت ها و انگیزه‌ ای که در اختیار کودکان خردسال قرار می‌دهند از رشد مهارت های کلامی و سواد آموزی آنها پشتیبانی کنند. در تحقیقات مختلف مشخص شده است که کودکانی که از نرم افزار های دیجیتال آموزشی استفاده می کنند از الگوهای گفتاری پیچیده‌تری استفاده می‌کنند و در سطح بالایی از ارتباطات کلامی مشارکت دارند. یکی از دلایل این امر این است که کودکان تمایل دارند هنگام حرکت اشیا و تصاویر و درگیر شدن با برنامه آنچه را که انجام می‌دهند را روایت کنند. در یکی از ارزیابی ها یک برنامه نرم افزاری که به طور خاص برای افزایش آگاهی واج شناختی (واج شناسی) طراحی شده است، کودکان پیش دبستانی که از این نرم ‌افزار استفاده می‌کردند در مقایسه با گروه دیگر در سطح آگاهی واجی، عملکرد بهتری داشتند.( آگاهی واجی یعنی دانش هجی کردن کمات)مشخص شده است که بازی های تعاملی که به کودکان گوش میدهند از مهارت های خواندن کودکان پشتیبانی می کنند و مهارت های نوشتن آینده کودکان را تحت تاثیر قرار می‌دهند. مطالعه دیگر نشان داد که از طریق مدلسازی، یک اسباب بازی تعاملی میتواند کودکان را در بیان داستان های پیچیده با استفاده از کلمات مناسب کمک کند؛ یعنی توانایی بیان کودک در گفتن داستان هایی نه با زبان بچگانه بلکه با زبان ادبی را بهبود ببخشد. همچنین کودکان یاد می گیرند که چگونه روایت ها را به وضوح به مخاطبان ارائه دهند که این توانایی برای یادگیری سواد آموزی و مهارت های خواندن و نوشتن آنها بسیار مهم است.( نرم‌افزارهایی مانند گربه سخنگو)بعلاوه برخی از متخصصین دریافتند که کتاب‌های داستان تعاملی، در بهبود مهارت های واجی کودکان و توانایی های بیان داستان موثر است؛ اما کمک به تشخیص کلمات آنها نمی کند. با این حال یکی از متخصصین به نام لوین 4 یافت کتابهای داستان تعاملی که اجازه می‌دهد کودکان داستان را کنترل کنند و آن را به سلیقه خود به پیش ببرند بیشتر از کتاب های الکترونیکی که فقط داستان را می خوانند در یادگیری مهارت های ابتدایی خواندن و شناختن کلمات موثر هستند.رشد جسمی و حرکتیتحقیقاتی در مورد تاثیرات استفاده از رسانه های تعاملی برای سلامتی و رشد جسمی کودکان پیش دبستانی انجام شده است که نشان داده شده است، استفاده بیش از حد این وسایل می تواند اعتیاد آور باشد و به کودکان آسیب برساند. آسیب هایی از جمله؛ آسیب های عضلانی_ اسکلتی، آسیب های بینایی و چشمی و چاقی به دلیل کمبود ورزش و تحرک. علاوه بر این نگرانی هایی در مورد حریم خصوصی ایمنی کودکان و قرار گرفتن در معرض تبلیغات در اینترنت وجود دارد. به منظور محافظت از کودکان در برابر این خطرات جسمی آکادمی اطفال آمریکا توصیه کرده است، زمان نمایش و استفاده کودکان از وسایل هوشمند مانند لپ تاپ، گوشی های همراه، تلویزیون و بازی های ویدیویی به یک تا دو ساعت در روز محدود شود و در پیرو پیروی از استاندارد های ارگونومیک، کودک را باید تشویق به وقفه های مکرر و درگیر کردن آنها در فعالیت های بدنی کرد. به این منظور می توان از بازی هایی جهت تحرک کودکان استفاده کرد؛ بازی های آنلاین و یا کلاس های آموزشی آنلاین که باعث تحرک و فعالیت و همچنین افزایش هوش حرکتی جنبشی کودک می شود می توانند بسیار مفید باشند و در رشد جسمی و حرکتی کودک نقش مهمی را ایفا کنند.رشد شناختیرشد شناختی یکی از مهم ترین مراحل زندگی کودکان است. بدون یک مدل شناختی تثبیت شده مناسب، آنها در زندگی آینده با مشکلات فراوانی روبه‌رو خواهند شد. در بدترین حالت، افراد دارای کمبود شناخت ممکن است مبتلا به اختلالات روانی متفاوتی شوند.اگرچه تعداد آنها هنوز کم است اما بیشتر مطالعات تجربی انجام شده بر روی رسانه های تعاملی و کودکان پیش دبستانی، توانایی فناوری را برای حمایت از یادگیری کودکان آزمایش می‌کند. نتایج تحقیقات متنوع است، برخی از آنها تاثیرات مثبتی بر شناخت و برخی نه تاثیر مثبت و نه تاثیر منفی می گذارند. صرف نظر از یافته ها، اکثر محققان نتیجه می گیرند که تاثیر محتوای این موارد تعاملی مهم است و نه خود فناوری.یادگیری همراه بازی های آنلاین و یا بازی های تعاملی مفهومیست برای تشویق کودک برای کسب دانش از طریق فرآیند سرگرم کننده؛ که به عنوان یکی از امیدوار کننده ترین رویکرد ها برای صنعت آموزشی با دامنه کاربرد گسترده در آمده است. همچنین کاوش و جستجو در مورد پتانسیل های یادگیری از طریق بازی های توسعه یافته از طریق تکنولوژی می تواند در رشد شناختی چالش برانگیز باشد.از آنجا که این روش به طور بالقوه می تواند در افزایش تعاملات کودک با وسایل ارتباطی هوشمند در مقایسه با فرایند آموزش سنتی با لوازم جانبی کارآمدتر باشد، می ‌تواند تجربه یادگیری را بهبود ببخشد و به عبارت دیگر کودک این امکان را دارد تا به وسیله این بازی ها مهارت‌های شناختی را یاد بگیرد و تقویت کند.مهارت های شناختی شامل، مهارت های خواندن قبل از مدرسه، ، توانایی شمردن، درست کردن جورچین، نام بردن اشیا و رنگ ها می باشد. بازی هایی که بر شناخت رنگ ها، اشکال و تعداد اشیا تاکید دارند می‌تواند برای این رشد بسیار موثر باشد.· برخی از ایده های تعاملی در کلاسدر آخر به بیان یک سری ایده به منظور هرچه بیشتر تعاملی کردن کلاس های پیش دبستانی می پردازیم. بلیط های خروجهنگامی که دانش آموزان، خود را برای خروج از کلاس در آخر روز آماده می کنند از آنها بخواهید مفاهیم کشیده شده بر روی بلیط ‌های خروج را انجام دهند. در بلیط های خروج مفاهیمی که در طول روز درس داده‌اید را بکشید و در مورد آن از کودکان سوال بپرسید. هنگام خروج به هر یک از دانش آموزان یک بلیط دهید و بعد از پاسخ دادن، کودک می‌تواند از کلاس خارج شود. به این ترتیب می توانید برنامه درسی خود را با کودکان یک بار دیگر در آخر کلاس مرور کنید. برای مثال، امروز با کودکان پیش دبستانی در مورد رنگ ها و آموزش شمردن اعداد صحبت کرده اید. می ‌توانید روی یکی از کارت های خروج تصویری از چند میوه بکشید و از کودک بخواهید که رنگ میوه ها و تعداد آنها را به شما بگوید. فعالیت های یخ شکناگر می خواهید یک فضای تعاملی در کلاس ایجاد کنید کودکان باید احساس راحتی، آسایش و آمادگی لازم برای درگیر شدن در روند یادگیری را داشته باشند. برای اینکه یک محیط تعاملی را در کلاس ایجاد کنید برای شروع روز بازی های یخ‌ شکن سرگرم کننده، می تواند روش عالی برای ایجاد این محیط و سرگرم کردن کودکان باشد. بازی های تعاملی که باعث می‌شود در طول روز کودک با روند یادگیری درگیر شود و با معلم به راحتی ارتباط برقرار کند.چیستان با جایزهتشویق دانش آموزان می تواند کمک زیادی به ایجاد یک کلاس تعاملی کند. چیستان مربوط به برنامه درسی فعلی خود را جلوی کلاس قرار دهید و به اولین کودک که جواب درست را تشخیص میدهد جایزه بدهید. به عنوان مثال، اگر به دانش آموزان خردسال خود ریاضیات ابتدایی می آموزید( مانند جمع و ضرب )، یک ظرف بزرگ را با آب نبات پر کنید و از آنها بخواهید که بفهمد چند قطعه آبنبات در ظرف است. سپس هر کس که برنده شود، می ‌تواند یک آبنبات را بردارد. این چیستان که همراه با جایزه می باشد یک فرصت یادگیری تعاملی خوبی را برای دانش‌آموزان شما فراهم می کند.مفهوم نقاشیآیا واقعا می خواهید مطمئن شوید که دانش آموزان پیش دبستانی شما آنچه را که شما آموزش می دهید درک می کنند؟ از آنها بخواهید که آن مفهوم را بکشند. ترسیم یک مفهوم توسط دانش‌آموزان به شما امکان می دهد تا اطمینان حاصل کنید که واقعاً کودکان درس ها را آموخته اند یا خیر. این کار می‌تواند مفاهیم یادگیری را نیز تعاملی و جذاب تر کند. با کلاس های دیگر و کودکان دیگر کلاس ها ارتباط برقرار کنیدیکی از بهترین راهها برای بیشتر تعاملی کردن کلاس؟ تعامل کودکان کلاس شما با کلاس های درس دیگر است. با یک معلم در مدرسه مشارکت کنید و یک بحث مورد نظر ایجاد کنید. جایی را در نظر بگیرید که کودکانتان و کودکان کلاس دیگر در مورد موضوعی که هر دو یاد میگیرند بحث کنند. کودکان نه تنها از تعامل با یک کلاس دیگر هیجان زده می شوند بلکه با توجه به این که آنها هم سن هستند تجربه های زیادی را می‌توانند همزمان با هم تجربه کنند و حس خوشایندی را احساس کنند.می توانید به صورت آنلاین و با نرم افزارهایی مانند اسکایپ نیز این تجربه را امتحان کنید.منابع.sabkezendegisabkezendegiSun, 04 Jul 2021 17:33:05 +0430https://virgool.ir/@sabkehzendegi/چگونه-کودکان-را-برای-مقابله-با-اضطراب-در-مدرسه-توانمند-کنیم-zh3n7sb8bnj2چگونه کودکان را برای مقابله با اضطراب در مدرسه توانمند کنیم؟شناخت نشانه‌های اضطراب و 5 راهکار کارآمد برای کمک به کودکان جهت مقابله با اضطراب از مدرسهاضطراب از مدرسه برای کودکان حس خیلی بدی دارد. پدر و مادرها هم از دیدن آن دلشوره می‌گیرند. اضطراب از مدرسه بین بچه‌ها خیلی رایج است اما همیشه به یک شکل نشان داده نمی‌شود. بعضی وقت‌ها به شکل مریضی (سردرد، دل‌درد) دیده می‌شود، گاهی هم به شکل کج‌خلقی یا قشقرق به پا کردن. البته گاهی هم دقیقاً همانجوری دیده می‌شود که همیشه انتظار داریم: دلشوره‌ای که قدرت فکر کردن را از کودکان می‌گیرد.بسیاری از خانواده‌ها وقتی می‌بینند کودک‌شان برای رفتن به مدرسه اضطراب دارند، در مورد خودشان حس بدی پیدا می‌کنند. همین احساس بد گاهی می‌تواند موجب شود برای رفع اضطراب کودک‌شان، رفتارهایی کنند که آسیب بیشتری می‌زند.مهم‌ترین نکته در مورد اضطراب مدرسه کودکان این است که بدانیم: «اضطراب جدایی و اضطراب در مدرسه هیچ ارتباطی با رفتار پدر و مادر، سرپیچی کودکان یا فرزندپروری نادرست ندارند!»در این مقاله ابتدا نشانه‌های اضطراب از مدرسه در کودکان را بررسی می‌کنیم. ما به عنوان پدر و مادر باید این نشانه‌ها را بشناسیم و به کودکان‌مان نیز آموزش دهیم.کودکان گاهی وقت‌ها که با نشانه‌های جسمی اضطراب روبرو می‌شوند، می‌ترسند و این اتفاق، همه چیز را سخت‌تر می‌کند. کودکان وقتی این نشانه‌ها را بشناسند بهتر می‌توانند با آن مقابله کنند.در ادامه مقاله نیز به راهکارهایی می‌پردازیم که می‌تواند به کودکان‌مان کمک کند اضطراب‌شان را در مورد مدرسه کنترل کنند.برای از بین بردن اضطراب از مدرسه، چه رفتارهایی تأثیر ندارد؟گاهی بعضی از افراد، پدر و مادرها را قضاوت می‌کند و پیشنهاد می‌دهند که سخت‌گیرانه‌تر رفتار کنند. با این حال باید بدانیم چنین رفتاری کارساز نیست.اضطراب کودکان، به خاطر این نیست که کودک «نمی‌خواهد» به مدرسه برود، ماجرای «نتوانستن» است. اضطراب، یک پاسخ فیزیکی از طرف مغز است که می‌گوید: «اینجا خطرناک است!»گاهی وقت‌ها اضطراب از مدرسه از این ترس ناشی می‌شود که قرار است بلایی سر پدر و مادری که خانه هستند، بیفتد. این ترس می‌تواند واقعی یا غیر منطقی باشد.خیلی از کودکانی که اضطراب دارند، جایی درون ذهنشان می‌دانند که چیزی برای نگرانی وجود ندارد اما ذهن‌شان آنها را به شکلی کنترل می‌کند که انگار خطری وجود دارد و برای همین هم اینجوری رفتار می‌کنند.وقتی که چنین اتفاقی می‌افتد، پاسخ جنگ یا گریز فعال می‌شود و بدن به شکل خودکار، آماده مقابله با خطر می‌شود. به همین دلیل است که اضطراب می‌تواند مانند عصبانیت (جنگ) یا مقاومت (گریز) به نظر برسد.این پاسخ فیزیولوژیکی، عصبی و شیمیایی مغز در حالت آماده‌باش است. اینکه بتوانید مغز خود را در حالت آماده‌باش کنترل کنید، به اندازه کافی سخت است چه برسد به کنترل کودک‌تان که چندان هم با این شرایط آشنا نیست.ما انسان‌ها به شکلی برنامه‌ریزی شده‌ایم که در درجه اول، خودمان را در امنیت نگه داریم. این کار غریزی، خودکار و با قدرت زیاد انجام می‌شود.به همین دلیل، عشق سختگیرانه، تنبیه یا مذاکره جواب نمی‌دهد. اگر در یک زمین شن روان باشید، تا زمانی که دارید به داخل شن‌ها کشیده می‌شوید، هیچ یک از اینها شما را نجات نمی‌دهد.در این شرایط شما به هر قیمتی برای نجات جان خودتان می‌جنگید. مدرسه خیلی کمتر از شن روان، خطرناک است اما برای مغزی که درگیر پاسخ جنگ یا گریز است، فرقی نمی‌کند.وقتی با یک کودک مضطرب سر و کله می‌زنید، در واقع با مغزی کلنجار می‌روید که دارد با شجاعت می‌جنگد تا امنیت خودش را حفظ کند.این کار بسیار سختی است اما خبر خوب اینکه راه‌های موفقیت‌آمیزی وجود دارد که این ماجرا را متوقف کند.1- با صحبت در مورد اضطراب، کودکان را توانمند کنید.اضطراب کاری می‌کند که افراد فکر کنند روی هیچ چیزی کنترل ندارند. خیلی سخت است که اضطراب خودمان را برای دیگران توضیح دهیم. این موضوع برای بسیاری از کودکان شبیه به کابوس است.به کودکان‌تان توضیح دهید که اضطراب چگونه کار می‌کند. این کار به آنها کمک می‌کند راحت‌تر با اضطراب کنار بیایند. کسانی که با اضطراب سر و کله می‌زنند، می‌دانند که اضطراب چقدر می‌تواند قدرتمند باشد.برای اینکه کودک‌تان متوجه شود که اضطراب چه کار می‌کند، می‌توانید این بخش را برایش بخوانید یا تعریف کنید:مغز شما به شدت احساس می‌کند که باید از شما مراقبت کند و یادتان باشد برای مغزتان فرقی ندارد که خطر واقعی باشد یا نه! بخش مربوط به پاسخ جنگ یا گریز مغزتان، بخش مرتبط به فکر کردن را مجبور می‌کند ساکت بماند.همین هم می‌شود که بخش «جنگ یا گریز» جلو می‌آید و کنترل همه چیز را در دستش می‌گیرد. اگر می‌توانستیم در این شرایط صدای مغز را بشنویم، احتمالاً با چنین چیزی سر و کار داشتیم:بخش تفکر: «خوب امروز مدرسه داریم؛ چه باحال، بزن بریم!»بخش پاسخ جنگ یا گریز (آمیگدالا): «هووم نه! از این خبرها نیست! تو قراره از خونه دور بشی و اصلاً نمی‌دونی قراره چه اتفاقی بیفته. می‌تونه خطرناک باشه! پس تو «بخش محترم تفکر» بشین سر جات و بذار من همه چیز رو ردیف کنم!»بخش تفکر: «ولی آخه مدرسه است ها! هیچ چیز خطرناکی قرار نیست اتفاق بیفته. شاید چیزهای جدید یا ناآشنا پیش بیاد اما خطرناک نه! یه ذره آروم باش، باشه؟»آمیگدالا: «چیییی؟ شوخی می‌کنی، نه؟ اگه اتفاق بدی بیفته و البته که من مطئنم میفته، پس ما یا باید فرار کنیم یا بجنگیم. اما از الان بگم جنگیدن دردسر داره ها! خوب برای همین فرار بهتره... اصلاً شاید بهتره همینجا بمونیم. آره، بیا همینجا بمونیم. من دارم جون جفتمون رو نجات می‌دم و تو یه جورهایی وسط راهی»بخش تفکر: «ببین تو به عنوان مغز باید خیلی عاقل‌تر از این حرف‌ها باشی. نگاه کن، داریم می‌ریم مدرسه. اونجا فقط معلم‌ها و بچه‌های هم سن و سال خودمون هستن و کلاس‌ها و آزمایشگاه و چیزهای اینجوری. هیچ چیز نگران‌کننده‌ای وجود نداره!»آمیگدالا: «تو متوجه نیستی، اینجور چیزها واقعاً می‌تونه خطرناک باشه. تو داری مزاحمم می‌شی، برای همین یه مدت خاموشت می‌کنم تا من کارها رو سر و سامون بدم. خوب یه کم اکسیژن، یه کم آدرنالین و یه مقدار هم هورمون، سوخت ابرقهرمانی من که البته تو رو هم ساکت می‌کنه. حالا بگیر بخواب. من دارمش، جونت رو هم نجات دادم. خواهش می‌کنم، قابلی نداشت!»اینجوری می‌شود که آمیگدالا بدن شما را با این سوخت ابرقهرمانی، قوی، سریع و قدرتمند می‌کند تا زمانی که لازم بود بتوانید بجنگید یا فرار کنید. البته که در مورد مدرسه، نیازی به جنگیدن یا فرار نیست اما اگر یادتان باشد، بخش تفکر که می‌تواند تصمیم‌های خوبی بگیرد، تو این شرایط خاموش است!2- به کودک‌تان کمک کنید نشانه‌های اضطراب را بشناسدنشانه‌های اضطراب می‌تواند برای کودکان ترسناک و در عین حال گیج‌کننده باشد. با کودکان‌تان در مورد این نشانه‌ها صحبت کنید و اجازه دهید بدانند که چرا وقتی اضطراب دارند، چنین نشانه‌هایی را تجربه می‌کنند.یادمان باشد نباید از کودکان انتظار داشته باشیم با شناخت این نشانه‌ها، به سرعت تغییرات مثبتی نشان دهند. در بیشتر مواقع، تغییرات آرام آرام رخ می‌دهند و به شکیبایی ما به عنوان پدر و مادر نیاز دارند.الف) ممکن است احساس کنید کمی نفس‌تنگی دارید. همچنین ممکن است احساس کنید خون توی صورت‌تان جمع می‌شود و احساس گرما کنید.این حس به خاطر این است که مغز شما به بدن‌تان دستور داده که از اکسیژن‌های نفس عمیق استفاده نکند و در عوض همه آن را به سمت عضله‌های‌تان بفرستد تا بتوانید از آن برای انرژی لازم برای جنگیدن یا فرار استفاده کنید.در این حالت، مغز شما نفس‌کشیدن‌تان را از حالت تنفس طبیعی و شدید به تنفس‌های سریع کوتاه تغییر می‌دهد. این کار، راه خوبی برای ذخیره کردن اکسیژن است.ب) ممکن است احساس کنید الان است که قلب‌تان از قفسه سینه‌ بیرون برند. امکان دارد احساس کنید دارید سکته قلبی می‌کنید.این حس به خاطر این است که قلب‌تان دارد به شدت کار می‌کند تا سوخت را به تمام بدن‌تان برسد که اگر لازم شد بجنگید یا فرار کنید. کار خیلی سختی است و ممکن است کمی ترسناک به نظر برسد.البته لازم نیست نگرانش باشید. قلب شما دارد دقیقاً کاری را می‌کند که هر قلب سالمی انجام می‌دهد. خیالتان راحت باشد، خبری از حمله قبلی نیست. اگر اینجوری باشد، نشانه‌های دیگری مانند قلب شدید در قفسه سینه نیز لازم است. دردی که اصلاً نمی‌توانید برای یک لحظه تحمل کنید نه اینکه فقط احساس بدی داشته باشید.پ) ممکن است احساس گیجی یا سرگیجه داشته باشید.سرگیجه وقتی اتفاق می‌افتد که هیچ چیزی برای جنگیدن یا فرار وجود ندارد؛ زمانی که هیچ چیزی نیست که سوخت وارد شده به بدن‌تان را بسوزاند، با جمع شدن اکسیژن، میزان دی اکسید کربن پایین می‌آید و باعث می‌شود احساس سرگیجه داشته باشید.ت) دست و پاهای‌تان ممکن است خیلی سفت شوند یا بلرزند.این هم به این خاطر است که مغرتان سوخت جدید را به دست‌های‌تان می‌فرستد تا بتوانید بجنگید یا به پاهای‌تان می‌فرستد که بتوانید فرار کنید.ث)‌ ممکن است کمی عرق کنید.بدن شما این کار را می‌کند تا دمای خودش را پایین بیاورد. بدن‌تان نمی‌خواهد وقت فرار یا حمله، زیادی گرم باشد.ج) ممکن است احساس کنید که هر لحظه امکان دارد اشک‌تان در بیاید یا احساس کنید خیلی عصبانی هستید.این کار هم اثر آمیگدالا است، بخشی از مغز که پاسخ جنگ یا گریز را فعال می‌کند. این بخش احساسات را هم شامل می‌شود.آمیگدالا همه چیز را در کنترل دارد و روی همه چیز نظارت می‌کند. برای همین زمانی که خیلی فعال می‌شود، امکان دارد احساس کنید خیلی احساساتی یا عصبانی هستید.چ) امکان دارد حالت تهوع داشته باشید.ممکن است زمانی که اضطراب دارید حالت تهوع بگیرید یا شاید هم واقعاً بالا بیاورید. ممکن است دل‌درد بگیرید یا احساس کنید دلتان شور می‌زند. همچنین ممکن است دهان‌تان کمی خشک شود.نکته مهم این است که به کودکان‌تان یادآوری کنید این احساسات بخشی منطقی از روند اضطراب هستند. زمانی که کودکان با روند تأثیر اضطراب بر مغزشان آشنا شدند، می‌توانند یاد بگیرند آن را کنترل کنند.3- اضطراب دشمن شما نیست، با آن نجنگید!یادتان باشد که آمیگدالایی که اضطراب شما را فعال می‌کند مثل جنگجویی خطرناک می‌جنگد تا از شما محافظت کند. با اینکه ممکن است برای شما دردسرهایی به وجود بیاورد، با این حال قصد و نیتش خیر است.آمیگدالا اگر می‌توانست مثل محافظ‌های شخصی یک قدم از شما جلوتر می‌رفت تا شما را در امان نگه دارد. با این حال حیف که نمی‌تواند، به جای آن به شما سوختی می‌رساند که قوی و سریع‌تان می‌کند تا اگر لازم شد بتوانید از آن استفاده کنید.اگر شما بتوانید کنترل بخش تفکر (یعنی بخش پیش‌پیشانی یا همان جلوی مغز) را دوباره به دست بگیرید، این کار جلوی سوخت‌رسانی به بدن‌تان را می‌گیرد. با این کار احساس بهتر و شجاعت بیشتری می‌کنید.برای این کار واقعاً کمک شما لازم است؛ چرا که این بخش تنها زمانی می‌تواند دوباره به کنترل شما در بیاید که آمیگدالا احساس کند در امان هستید. و این چیزی است که باید از طرف خودتان بیاید.پس اگر احساس کنید که همه چیز آرام است، واقعاً همه چیز آرام می‌شود. خیلی مسخره است اما خوب همین است!4- به مغزتان اجازه دهید بفهمد که شما به همه چیز کنترل دارید و حالا می‌تواند دست از نگران بودن بردارد.خوشبختانه، کار خیلی جالبی به نام «پاسخ آرامش» وجود دارد که مغز شما می‌تواند انجام دهد. اصلاً هم لازم نیست که حتماً باور داشته باشید این کار عملی است.از آنجایی که این کار مانند تنفس، در مغز شما برنامه‌ریزی شده است، نتیجه می‌دهد. اما تا زمانی که شما دکمه روشن شدنش را نزنید، کار نمی‌کند!بهترین راه برای روشن کردن آن نفس کشیدن است. نه هر نوع نفس کشیدنی، بلکه نفس قوی و عمیق که از شکم شما می‌آید؛ تنفس عمیق شکمی!- از بینی، نفس‌تان را به اندازه سه ثانیه داخل بکشید.- نفس‌تان را نگه دارید.- نفس‌تان را از دهان به مدت سه ثانیه بیرون دهید.تصور کنید یک لیوان «هات‌شاکلت» دستتان دارید و برای سه ثانیه، بوی لذت‌بخش آن را از بینی‌تان تو می‌کشید و بعد برای سه ثانیه فوت می‌کنید تا سرد شود.وقتی این کار را می‌کنید، یک پیام به آمیگدالا می‌دهید. اینکه همه چیز سر جای خودش است و می‌تواند کمی آرام باشد.وقتی آمیگدالای شما آرام می‌شود، بخش تفکر مغز شما می‌تواند اوضاع را در کنترل خودش بگیرد. اولین کاری هم که انجام می‌دهد این است که از شر سوخت ابرقهرمانی آمیگدالا راحت شود.با این کار، تمام حس و حال بد شما آرام آرام از بین می‌رود. به این شکل کنترل مغزتان دوباره به دست خودتان می‌آید و خیلی زود شما دوباره به قدرت و شجاعت همیشگی برمی‌گردید.5- چند دقیقه حسابی ورزش کنید یا به پیاده‌روی بروید.سوختی که در موردش حرف زدیم برای این وارد بدن می‌شود که شما را قدرتمند، سریع و قوی کند. اگر این سوخت را نسوزانید، جمع می‌شود و موجب احساس بد روحی و جسمی در شما می‌شود.پیاده‌روی یا ورزش این سوخت را می‌سوزاند و مانع از به وجود آمدن حس و حال بد می‌شود. به نظر خیلی ساده می‌رسد اما این کار یکی از کاربردی‌ترین راهکارهایی است که می‌توانید انجام دهید.اگر می‌توانید با پنج دقیقه دویدن، پریدن و جست و خیز عرق کنید، کمک زیادی می‌کند. در غیر این صورت، یک پیاده‌روی سریع هم می‌تواند کمک کند.دفعه بعدی که احساس اضطراب کردید، برای چند دقیقه ورزش کنید تا ببینید چقدر راحت و جالب، اضطراب از بدن‌تان پر می‌کشد و می‌رود.منبع:sabkezendegisabkezendegiSun, 04 Jul 2021 17:17:42 +0430https://virgool.ir/@sabkehzendegi/3-سری-از-سوالات-کودکان-در-سنین-متفاوت-pww5kjb6c0zyسوال1- ترم 3-12 سالسوال: وقتی فرزند مخالفت فلسفی می کند چه کنم؟وقتی بچه 7سال به بالا بطور فلسفی کاری را زیر سوال می برد.تکنیک ساندویچ: 1- آنچه بچه میگه را کامل بشنوید و خلاصه کنید و به او برگردانید. 2- کلامتان را منبع محور کنید. این حرف بر اساس ادراک خودته یا جایی خوندی؟ یا از کسی شنیدی؟ 3- بیان اصولی که این حرف را میزند. میشه بگی من یاد بگیرم اصولش چیه؟ 4- بعد به شدت متعجب و شگفت انگیز شوید. حواسم نبود. نمیدانستم. نکته: اگر بچه گفت اصولی نداره حرف خودمه. (مهربانانه) بگید مرسی به حرفات فکر میکنم. برام مهمه.5- حداقل 10 روز بعد در گفتگویی که توسط فرزند شروع شده این بحث را پیش بکشید و بخواهید تو همچین موضوعی را مطرح کردی. من تو این 10 روز به حرفات فکر کردم. یه سؤال دارم به این داستان از زاویه دیگه ای میشه نگاه کرد؟ (سوییچ-فلیپ سازی-تغییر زاویه نگاه)بعد از مدتی برای عدم انجام کار از ابزار توجیه فلسفی (مغالطه) استفاده نمیکند.از این تکنیک خیلی جاها میشه استفاده کرد. یکیش آنجایی است که برای انجام یه کار اشتباه دلیل منطقی میاره. (سفسطه میکنه)آیا هدف انجام ندادن کار غلط یا انجام کار درست است؟ خیر هدف این است برای کار غلطش دلیل تراشی محکمه پسند نکند که به شدت کمک کننده است.برای زیر 7 سال با قانون سازی باید جلوگیری کنید.سوال2- 3-12 سالسوال: فرزند از روی تنبلی نمایش ناتوانی بازی می کند. چه کنم؟4 کار برای نمایش ناتوانی بچه ها فیلم ناتوانی بازی میکنه که بپیچونهنکته: انجام این 4 کار با 4 کار بعدی حداقل 10 هفته باید فاصله داشته باشه1- فکر کنید یه کار جذاب و جدید انتخاب کنید که میشه گروهی انجام داد. بعد آن را انجام بدید. مثل ساخت خانه چوبی برای پرندگان2- فرایند اجرای این کار را مستند سازی کنید.3- سراغ تنبلی بچه بروید. بپرس این کار را (کاری که در آن تنبلی میکنه) چطوری انجام بدیم که حال کنیم؟ یا بچه راه کار خوب ارائه میده یا راهکاری بد ارائه میده و یا اصلا راهکار نمیده.اگر اعراض کرد یا راهکار پرت و پلا گفت بگو4- بیا بریم جستجو کنیم تو هم بگرد منم میگردم یا از یه نفر بپرسیم. وقتی بچه به صرافت جستجوی راهکار جذاب میفته، راهکار به ذهنش میرسه (تکنیک چی میشد اگه)اگر گفت خوشم نمیاد. اگر بالای 6 سال است راجع به این مورد دیگه باهاش بحث نکنید. اگر زیر 6 سال بود اصول انگیزه سازی. اگر جزو کارهای واجب بود باز هم اصول انگیزه سازیسوال 1- برای 12-18 سالسوال: راهکار ترمیم خصومت نسبت به والدین (1)اگر خشم انباشته در وجود بچه 6 سال به بالا دیدید: (بهترین سن 9 تا 17)این زمانی است که بچه اصل خشم را قبول دارد. اگر پنهان است جوابگو نیست.احساس خصومت از والدین و فاصله گرفتن از آنها مخصوصا وقتی والد اشتباهش را نمی‌پذیرد.هرکسی هم می­تواند این کار را انجام دهد. (مادر، پدر، خاله، دایی، معلم، مشاور و ...) اگر خشم بچه توهمه (کینه خود ساخته) هم جواب میده1- راجع به خشم و اتفاقاتی که برای انسان ایجاد میکنه (جسته گریخته) صحبت کنید. ذهنش بهم میریزه. احساس ضعف صدا بلرزه گلایه از دیگران. هرچه بچه سنش کمتر راجع به اثرات سناریویی و داستانی صحبت کنید و اگر بزرگتره از خودش بپرسید. وقتی ذهن آدم متمرکز بر یک داستان میشه آماده میشه تغییراتی ایجاد کند.اولین قدم برای ایجاد یک تغییر ادراکی ایجاد ناامنی ادراکی است. به آسیب زندن خشم اشاره کنید. این را براش جا بندازید.2- تسهیل گری بخشش انرایت:ثمرات کارهای غیر ارادی ضربه زننده را با فرزند کار کنید. بچه کوچکتر: سناریو /بچه بزرگتر: از خودش بپرسید. بهش بگید بگرد پیدا کن. کمک به بچه ای که خشم انباشته دارد حداقل 10 هفته طول می­کشد.(مثال: انداختن سنگ در رودخانه و بند آمدن آب و نرسیدن آب به باغ و درختان)3- تعمیق عذرخواهی: بچه کوچکتر: سناریو /بچه بزرگتر: از خودش بپرسید.پسرم اگر تو نسبت به کسی اشتباهی انجام بدی و آن اشتباه ضربه زننده باشه و عذرخواهی تو را نپذیرد چه حالی بهت دست میده؟ روی این حالش متمرکز شوید. (عذاب وجدان،رشبها کابوس دیدن و ...)4- پسرم تو از معلمت خشم عجیبی داری حق داری واقعیه احساس خُرد شدن و له شدن کردی.5- اما سوالی دارم. در تنهایی های خودت به این فکر کن. (برای سن بالا) الان جواب بده (کوچکترها) به نظرت سهم خودت در این ظلم و حق کشی چقدر است؟ تو چه کار کردی؟ چه نقشی داشتی؟ نقشتو پیدا کن.حدود 14 هفته بعد دوباره بروید ادامه مسیر ...سوال 2- برای 12-18 سالسوال:مدیریت خواسته های غیر منطقی فرزند (1)خواسته های غیر منطقی در تهیه ملزومات (بهانه گیری های نامعقول-مالایُطاق)لازم نیست تمام چهار مرحله اجرا بشه اگر دو مرحله جواب داد ادامه ندید.1- دفاع متقابل: یعنی در زمین خواسته بچه وارد شوید تا دلت میخواد از آنچه بچه میگه حرف بزنید. به دنیای پدیداری اش وارد شوید. ما متاسفانه فاز تو زیاده خواهی بر میداریم و میگیم من نمیتوانم که 100 در 100 غلطه. محکوم کردن اشتباهه2- بیان برنامه های بزرگ در گذشته و زمان حال. چه به آن رسیدی و چه به آن نرسیدی. آرزوهایت را بگو. خواسته های نامعقول بچه را در لفافه آرزوها ببرید.3- (طبیعی سازی خواسته ها) برای بچه­ات یک سری آرزوسازی­های دیگر هم بکنید. مثلاً چه خوب بود تلفن شخصی هم داشتی. اینا حق توست. طبیعیه. داری به بچه میگی من تو را محکوم نمیکنم.4- توضیح قوانین کلی زندگی اجتماعی. پسرم اگر قرار باشه همه ما خواسته هایی داشته باشیم که برای دیگران تعیین تکلیف میکنه. حالا چه اتفاقی میفته؟ چی میشه اگر وظایفمان را تعطیل کنیم. چون خواسته هایمان نیست.تا اینجا لایه اول بود که حدود 60-70 درصد از بچه ها عقب نشینی می­کنند.ماندگارترین محتوای آموزشی محتوایی است که یک گام تریس میشه ولی ناقص مانده. لذا به شدت مخاطب دنبال آن می رود.سوال3- برای 12-18 سالسوال:راهکارهای ایجاد تغییر سریع (اوژانسی) (1)ایجاد تغییر سریع در فرزند به شرط وجود یک رابطۀ صمیمی(مواظب باشید زیاد استفاده کردنش مقاوم سازی میاره)1- کمیت سازی فراوانی: میخواهی درس خوان بشه. بازی را ترک کنه و ...(پروتکل مدیریت فضای مجازی) بیا بد اخلاقی هایت را بشمار.2- بعد از مدتی (1 روز- 5 روز -...) بیان گزارش مستند و صحبت راجع به اثرات منفی.پسرم من دیدم امروز کلا دو ساعت درس خواندی. چیزی یاد میگری؟ در ایام امتحانات این مقدار چیزی نیست.3- احساس منفی این فرایند را به شدت شرح دهید. عصبانیت نه، غم. + درخواست دل قرص کننده.پسرم یه آدم وقتی دو ساعت درس میخونه معلومه چیزی یاد نمیگیره. من نگرانم. ناراحتم. میشه یه کاری کنی دلم قرص بشه.بالای 70 درصد در کمتر از 3 روز تغییر ایجاد میشه. این تکنیک موقت است چون فلسفه نداره و مبتنی بر احساس است.دو نکته مهم در تربیت فرزند1- هیچ وقت در سیستم تربیتی با بچه نگید نمیشه. تربیت فرزند بی نهایتی است.2- مهمترین و اساسی ترین عامل موفقیت در تربیت فرزند حوصله داشتن است.منایعsabkezendegisabkezendegiSun, 27 Jun 2021 19:25:26 +0430https://virgool.ir/@sabkehzendegi/11-راه-کاربردی-برای-مقابله-با-اضطراب-کودکان-در-دوران-کرونا-ejxswvleht8eدر این روزهای کرونایی، ظرفیت تحمل همه ما پایین آمده، زندگی روزمره‌مان به هم ریخته است و اصلاً نمی‌دانیم اوضاع کرونا فردا بهتر می‌شود یا نه!کارشناسان و روان‌شناسان می‌گویند به عنوان پدر و مادر مقابله با اضطراب خودتان، بهترین راه برای این است که مطمئن شوید کودکان‌تان نیز احساس امنیت می‌کنند.اگر بچه‌ها احساس نگرانی و اضطراب دارند، یادگیری شیوه کنار آمدن با آن اضطراب به روشی سالم، به کل خانواده کمک می‌کند در این روزهای کرونایی و بعد از تمام شدن کرونا، خیلی سریع‌تر به شرایط قبل برگردند.در این مقاله به بررسی 11 راه کاربردی برای مقابله با اضطراب کودکان در دوران کرونا می‌پردازیم. راهکارهایی که امتحان خودشان را در سرتاسر دنیا پس داده‌اند و به خانواده‌های زیادی کمک کرده‌اند.اگر شما هم با مسئله اضطراب کودک‌تان روبرو هستید، این مقاله می‌تواند به شما کمک کند.1- تحمل کردن شرایط و برنامه‌های نامشخصدکتر جری بوبریک، روانشناس بالینی در مؤسسه «ذهن کودک» می‌گوید: «درمان مناسب برای اضطراب از بین رفتن ترس و نگرانی نیست؛ بهترین درمان اضطراب کودکان این است که ترس‌ آنها را کنترل کنیم و به آنها آموزش دهیم بتوانند شرایط نامشخص این روزها را تحمل کنند.»کودکانی که پیش از کرونا با چنین موقعیتی روبرو بوده‌اند، راه آسانتری در پیش دارند. مثل این می‌ماند که در برابر شرایط نامشخص، واکسینه شده‌اند.این کودکان برای چنین موقعیت‌هایی تمرین دیده‌اند و حالا می‌توانند از مهارت‌های‌شان استفاده کنند.به همین دلیل شرایط کرونایی روی بسیاری از کودکان، بسیار کمتر از بزرگسالانی تأثیر می‌گذارد که عادت به تحمل شرایط نامشخص و بی‌برنامگی ندارند.2- الگو بودن برای کودکانخیلی از پدر و مادرها در مقابله با محدودیت‌های کرونا، به نسبت کودکان‌شان، شرایط سخت‌تری دارند. به همین دلیل ممکن است بعضی از اضطراب‌هایی که کودکان احساس می‌کنند، ناخواسته توسط پدر و مادر به آنها منتقل شده باشد.به عنوان پدر و مادر ما باید برای کودکان‌مان الگویی باشیم که بدانند چگونه در برابر زمان‌های استرس‌زا واکش نشان دهند و چگونه به روش‌های درست و سالم با اضطراب مقابله کنند.همانطور که دکتر بوبریک می‌گوید: «من فکر می‌کنم ما باید به زمان حال توجه کنیم و روی اتفاقاتی که در حال حاضر دارد می‌افتد، تمرکز کنیم و به خودمان اجازه ندهیم که به بدترین سناریوها فکر کنیم. اگر فکرهای فاجعه‌بارمان را به کودکان‌مان نشان دهیم، ترس برمان دارد، گریه کنیم و زانوی غم بغل کنیم، آنها هم یاد می‌گیرند که چنین کارهایی روش مقابله با اضطراب است.»3- حفظ آرامش به عنوان پدر و مادراگر بخواهیم الگوی مناسبی برای کودکان‌مان باشیم، پیش از هر چیزی باید بتوانیم آرامش خودمان را حفظ کنیم. به همین جهت لازم است حواس‌مان به چیزهایی که می‌خوانیم باشد.همانطور که باید مطمئن شویم اطلاعات کافی برای حفظ سلامت خانواده‌مان داریم، باید در مورد چیزهایی که در مورد کرونا در فضای آنلاین می‌خوانیم نیز توجه کافی داشته باشیم.باید حواس‌مان باشد که این اطلاعات واقعاً کمک می‌کنند. خیلی راحت امکان دارد ناخواسته در دام خواندن هر چیز جدیدی بیفتیم که در مورد کرونا منتشر می‌شود. چنین کاری می‌تواند به جای ایجاد آرامش، ما را بیشتر درگیر اضطراب کند.حواس‌مان باشد که روزی چند مقاله در مورد کرونا می‌خوانیم یا هر روز چقدر وقت برای خواندن اطلاعات جدید در مورد کرونا وقت می‌گذاریم؟اگر از رسانه‌هایی استفاده می‌کنید که اضطراب‌تان را زیاد می‌کند، آنها را کنار بگذارید و به خودتان استراحت بدهید. آگاه بودن در مورد اخبار روزانه در مورد کرونا یک چیز است و جلوی رگبار اخبار کرونایی قرار گرفتن یک چیز دیگر!4- تمرکز روی زمان حالروی کاری که همین الان دارید انجام می‌دهید، تمرکز کنید. با اینکه هر روز اطلاعات بیشتری در مورد ویروس کرونا به دست می‌آوریم، اما نمی‌دانیم چه اتفاقی قرار است بیافتد.و این چیزی است که برای بیشتر افراد، مثل فشار دادن دکمه «شروع اضطراب» عمل می‌کند. رویاپردازی در مورد آینده می‌تواند وسوسه‌برانگیز باشد.روانشناسان و متخصصان توصیه می‌کنند به جای اتفاقی که بعداً ممکن است بیافتد، روی چیزی که الان دارد رخ می‌دهد، تمرکز کنید.اگر متوجه شدید که دارید به جمله «اگه اینجوری بشه...» توجه زیادی می‌کنید، جلوی خودتان را بگیرید. اگر زمانی برای تمرین ذهن‌آگاهی در نظر بگیرید خیلی تأثیرگذار خواهد بود.تمرینی که ابزاری برای کمک به افراد است تا احساس آرامش کنند. پدر و مادرها می‌توانند ذهن‌اگاهی را تنهایی یا همراه با کودکان‌شان انجام بدهند. شما نمی‌توانید آینده را کنترل کنید اما می‌توانید روی زمان حال تأثیر بگذارید.تمرین‌های ذهن‌آگاهی (مایندفولنس) به راحتی در اینترنت قابل دسترسی است.5- توجه ویژه به حال روحی کودکانخیلی وقت‌ها ممکن است وقتی کودکان احساس اضطراب می‌کنند، برای خانواده‌ها مشخص نباشد. برای پیدا کردن اضطراب در کودکان نباید فقط به دنبال یک نشانه به خصوص بگردیم.روان‌شناس‌های کودک می‌گویند باید به دنبال شکل‌های مختلف تجربه کردن اضطراب باشیم. اضطراب و استرس می‌تواند خودش را به شکل‌های مختلف نشان دهد:الف) اطمینان جوییاطمینان جویی به شرایطی گفته می‌شود که کودک همیشه و بیش از اندازه از دیگران می‌خواهد به او اطمینان دهند که همه چیز درست می‌شود. اصلاً هم اهمیتی ندارد که این تضمین چندین و چند بار به او داده شده است.کودکان در این شرایط بارها و بارها در مورد یک موضوع سوال می‌پرسند تا خیالشان راحت شود اما معمولاً جواب بقیه روی آنها تأثیر چندانی ندارد.کودکان برای اطمینان‌جویی چنین پرسش‌هایی می‌پرسند: «یعنی ما دوباره شرایطمون خوب می‌شه؟ بابابزرگ حالش خوب می‌شه؟»ب) تمایل نداشتن به جدایی از پدر و مادرگاهی پیش می‌آید که کودکان در تمام طول به پدر یا مادر خود می‌چسبند و تحت هیچ شرایطی حاضر نیستند از آنها جدا شوند. در شرایط شدیدتر، گاهی پدر و مادر برای رفتن به حمام یا سرویس بهداشتی نیز دچار مشکل می‌شوند. این رفتار کودکان می‌تواند نشانه‌ای از اضطراب آنها باشد.پ) نشانگان جسمی مانند سردرد یا دل‌دردسردرد یا دل‌دردهایی که هیچ نوع دلیل بیرونی نداشته باشند، می‌توانند از نشانه‌های داشتن اضطراب به حساب بیایند. در چنین شرایطی لازم است ابتدا با پزشک متخصص مشورت کنیم تا مطمئن شویم که این دردها ریشه جسمانی نداشته باشند.ت) بدخلقی و زودرنجیاگر کودک ما شرایط مناسبی داشته باشد و نیازهای جسمانی او مانند غذا، خواب و مواردی از این دست، به خوبی تأمین شده باشد، بدخلفی و زودرنجی می‌تواند نشانه‌ای از اضطراب او باشد.ث) قشقرق به پا کردنکودکان گاهی اضطراب خودشان را با قشقرق به پا کردن نشان می‌دهند. ما به عنوان پدر و مادر باید ریشه رفتار کودک‌مان را بررسی کنیم و در صورتی که نشان از اضطراب باشد، به او کمک کنیم اضطرابش را کنترل کند.ج) مشکلات خواببه وجود آمدن مشکلات خواب یکی دیگر از شکل‌هایی است که نشان از اضطراب کودکان دارد. گاهی کودکان در معرض اخبار بد کرونایی قرار می‌گیرند و همین موجب به هم خوردن برنامه خواب آنها می‌شود. در این شرایط نیز لازم است به آنها کمک کنیم بتوانند اضطراب خودشان را مدیریت کنند.6- استفاده از نمودار احساساتکودکان شاید همیشه نتوانند احساس خودشان را توضیح دهند. برای کودکان کوچک‌تر، پیشنهاد می‌شود به جای گفتن جمله‌هایی مانند «بیا بهم بگو چقدر اضطراب داری یا چقدر نگرانی؟» از نمودار احساسات استفاده شود.با استفاده از یک نمودار احساسات که به راحتی در اینترنت پیدا می‌شود، می‌توانیم از کودکان بخواهیم احساسی را که دارند روی نمودار نشان دهند.همچنین به عنوان پدر و مادر می‌توانیم از یک نمودار چراغ راهنمایی برای کمک به کودکان جهت نشان دادن میزان احساسات‌شان استفاده کنیم.رنگ قرمز به معنای «احساس فشار بیش از اندازه»، رنگ زرد به معنای «احساس فشار معمولی» و رنگ سبز به معنای «احساس فشار قابل تحمل» است.برای کودکانی که بیشتر می‌توانند احساسات‌شان را مطرح کنند، توصیه می‌شود از پرسش‌هایی استفاده کنیم که روانشناسان به آن «سوالات انتخاب اجباری» می‌گویند.اگر از کودکان‌مان سؤالی مبهم بپرسیم، طبیعی است پاسخ مبهمی نیز خواهیم گرفت. بنابراین به جای اینکه بپرسیم: «روزت چطور گذشت؟» که خیلی مبهم است، می‌توانیم بپرسیم: «امروز اضطرابت جلوی اینکه روز خوبی داشته باشی رو گرفت؟»در مورد نوجوانان هم بهتر است ابتدا در مورد خودمان صحبت کنیم. می‌توانیم چیزی شبیه به این بگوییم: «امروز این مقاله رو خوندم و در مورد این موضوع (که می‌تواند هر موضوعی باشد) نگران شدم. تا حالا همچین چیزی شنیده بودی؟ چی کار کردی؟»7- برنامه‌ریزی روزانه برای کمک به کودکان مضطربدرست کردن یک برنامه روزانه شامل ورزش، وعده‌های غذایی منظم و میزان مناسب خواب، کمک می‌کند روحیه خودمان و کودکان‌مان را حفظ و نگرانی‌‌مان را مدیریت کنیم.قبول کردن اینکه به خاطر کرونا دیگر برنامه روزانه قبلی‌مان قابل اجرا نیست، کار خیلی سختی است. با این حال پیدا کردن راه‌هایی برای کنار آمدن با شرایط جدید و درست کردن یک برنامه روزانه مناسب می‌تواند به ما کمک کند اضطراب‌‌مان کاهش و بهره‌وری‌مان افزایش پیدا کند.به خودمان یادآوری کنیم زندگی هنوز جریان دارد و با انجام کارهایی مانند برنامه‌ریزی برای رسیدن به اهداف جدید، حواس‌مان را از تمام نگرانی‌ها و دشواری‌های سبک زندگی کرونایی دور کنیم.برای روز کودکان‌تان برنامه‌ریزی کنید. به عنوان پدر و مادر، اغلب فکر می‌کنیم تعیین حد و مرز و برنامه‌ریزی برای کودکان راهی است که زندگی خودمان را آسان‌تر کنیم اما واقعیت این است که کودکان نیز با این کار پیشرفت می‌کنند.تا جایی که ممکن است کارهای روزمره منظم را انجام دهید تا به کودکان‌تان کمک کنید احساس امنیت کنند. این موارد می‌تواند شامل کارهایی مانند داشتن زمان منظم برای خوابیدن، بیدار شدن از خواب، خوردن وعده‌های غذایی و انواع سرگرمی‌ها باشد.اگر کودکان برنامه مناسبی نداشته باشند به راحتی کسل و بی‌حوصله می‌شوند و اضطراب هم می‌تواند در چنین شرایطی زیاد شود.مطمئن شوید وقتی که کودکان‌تان در خانه هستند، روزی با برنامه داشته باشند. کارها یا تکالیف مدرسه در کنار فعالیت‌های سرگرم‌کننده و البته زمانی برای استراحت.با رسیدن تابستان و افزایش محدودیت‌های مربوط به کرونا برای سفر و بیرون رفتن از خانه، حتماً حواس‌تان باشد با رعایت فاصله اجتماعی از فعالیت‌های خارج از خانه نیز استفاده کنید.به عنوان مثال می‌توانید در زمان خلوتی بیرون خانه، به حیاط یا پشت‌بام بروید و کمی ورزش کنید. مهم این است که کودکان بتوانند کمی فعالیت جسمانی داشته باشند.همچنین مطمئن شوید که کودکان ارتباطات اجتماعی‌شان با دوستان‌شان را از طریق ویدیو چت و شبکه‌های اجتماعی حفظ می‌کنند.8- ارتباط برقرار کردن با دیگرانبرقراری ارتباط با دوستان و خانواده برای شما و همچنین برای آنها خوب است. احساس نزدیکی به دیگران اضطراب را کاهش می‌دهد و به عنوان عامل تقویت‌کننده سیستم ایمنی شناخته شده است.حتی اگر باز هم مجبور شویم در خانه بمانیم، می‌توانیم از طریق تلفن، ویدیو چت یا رسانه‌های اجتماعی با دوستان و عزیزان‌مان ارتباط برقرار کنیم.ما می‌توانیم با دیگران احساس نزدیکی کنیم، حتی در حالی که از هم دور هستیم. فاصله اجتماعی را تمرین کنید اما با هم در ارتباط باشید.9- خودداری از اطمینان دادن بیش از اندازه به کودکانبه طور کلی لازم در شرایط اظطراب‌آور کرونا لازم است به کودکان‌مان اطمینان بدهیم در کنار آنها هستیم و این ماجراهای ناراحت‌کننده را با هم پشت سر می‌گذاریم.با این حال توصیه می‌شود برای کودکان در هر سنی، از وارد شدن به چرخه اطمینان بیش از حد خودداری کنیم. کودکان به اطمینانی که به آنها می‌دهیم اعتماد می‌کنند و دوست دارند چنین جمله‌هایی را بیشتر و بیشتر بشنوند. در چنین شرایطی، اگر ما به عنوان والدین نتوانیم اطمینان کامل به آنها بدهیم، اضطراب کودکان بدتر می‌شود.به جای این کار، رفتارهایی را به کودکان یادآوری کنیم که با انجامش می‌توانند از خودشان مراقبت کنند. (به عنوان مثال شستن دست‌ها و ماندن در خانه) و آنها را تشویق کنیم به زمان حال توجه داشته باشند. همانطور که گفتیم می‌توانیم با آنها تمرین‌های ذهن‌آگاهی انجام دهیم.10- تشویق کودکان به انجام کارهای مختلفوقتی شرایط در خانه ماندن برای کودک‌مان سخت می‌شود یا آنقدر حوصله‌اش سر می‌رود که برنامه روزانه همیشگی برای او کافی نیست و بهانه می‌گیرد، او را تشویق به انجام کارهایی کنیم که کمک می‌کند حال بهتری پیدا کند.این کارها از کودکی به کودک دیگر متفاوت خواهد بود. به عنوان مثال می‌تواند یکی از فعالیت‌های ورزش و پیاده‌روی، تماشای فیلم مورد علاقه‌اش، خواندن کتابی که دوست دارد، کمک در آشپزی و آماده کردن مخلفات غذا، صحبت با دوستانش، نقاشی یا نوشتن باشد.تلاش کنید فعالیت‌های مورد علاقه کودکان‌تان را پیدا کنید و این فعالیت‌ها را با آنها انجام دهید.11- تمرین تنفس برای آرامش بیشتردر نهایت و به عنوان آخرین راهکار این مقاله می‌توانیم به تمرین تنفس اشاره کنیم؛ یکی از مهم‌ترین کارهایی که در دوران کرونا می‌تواند به آرامش ما کمک می‌کند. کارشناسان و متخصصان توصیه می‌کنند برای افزایش آرامش خودتان و کودکان‌تان، تمرین تنفس کنید.گاهی یک استراحت کوتاه و نفس عمیق کشیدن می‌تواند حال شما را خیلی بهتر کند. «تنفس شکمی» یا «تنفس از دیافراگم» خیلی مفید است. 5 تا 10 دقیقه در روز تمرین می‌تواند حس خیلی خوبی به شما بدهد.برای این کار می‌توانید از اپ‌های رایگان موبایل استفاده کنید. در گوگل پلی یا اپ‌استور، برنامه‌های رایگان زیادی برای تمرین تنفس شکمی وجود دارد.منابعsabkezendegisabkezendegiSat, 26 Jun 2021 17:10:09 +0430https://virgool.ir/@sabkehzendegi/یادگیری-کودکان-پیش-دبستانی-oniu6fe4jb8oیادگیری کودکان پیش دبستانی"مهارت های اولیه"، مهارت هایی هستند که کودکان در این مقطع فرا می‌گیرند و زمینه‌ای برای موفقیت آینده خود فراهم می کنند. کودکان پیش دبستانی از طریق بازی و آواز شروع به یادگیری مهارت هایی می کنند که در نهایت به آنها در خواندن، نوشتن، مهارت های ریاضی و علوم خود کمک می کند. همچنین به آنها می آموزد تا دانش‌آموزان موفقی در سال‌های آینده شوند. به علاوه، کودکان پیش دبستانی مهارت های آمادگی مدرسه را می آموزند؛ مهارت هایی که به آنها کمک می کند تا روال مدرسه، نحوه کار در گروه و نحوه دانش‌آموز بودن را درک کنند.کلاس های پیش دبستانی غالباً توسط مراکزی ترتیب داده می شوند که بر اساس موضوعات و انواع مختلف بازی تقسیم شده ‌اند؛ به عنوان مثال یک کلاس معمولی پیش دبستانی ممکن است قسمتی از روز را به بازی و قسمتی را برای یادگیری در نظر بگیرد. اگرچه به نظر می رسد اما، پیش دبستانی فقط برای سرگرم کردن کودک و بازی با او نیست. در واقع کودکان پیش دبستانی از طریق سرگرمی و بازی یاد می گیرند. کودکان پیش دبستانی بسیار علاقه مند به بررسی مفاهیم ریاضی و علوم هستند و این نگرش های مثبت می تواند به موفقیت آینده آن ها در مدرسه کمک کند.علاوه بر این همانطور که کودکان پیش دبستانی در کلاس های درس خود حرکت می کنند و در حال جنب و جوش هستند، اسباب بازی ها، پازل ها را دستکاری می کنند و مهارت های شناختی مهمی را در خود رشد می دهند.در دوران پیش دبستانی کودک از نظر اجتماعی، عاطفی، جسمی و فکری رشد می کند. مهارتهای شناختی آموخته شده در این مرحله مانند شمارش اعداد و یادگیری واژگان ممکن است ساده به نظر برسد اما آنها کودک شما را برای یک عمر دانش آماده می­کنند. این نکته را نیز باید متذکر شد که خانه و والدین در یادگیری مهارت های ذکر شده کودک نقش مهمی را ایفا می کنند.در این مقاله ابتدا به توسعه و رشد مهارت هایی که در پیش دبستانی با کودکان کار میشود اشاره می‌کنیم.· رشد جسمیرشد جسمی، روشی است که کودک شما دستها و پاها (مهارت های حرکتی بزرگ)و انگشتان و دستان خود (مهارت های حرکتی کوچک) را حرکت می دهد. مربیان با ارائه فعالیت ها و تجهیزات مختلف بدنی به کودکان در یادگیری این مهارت ها کمک می کنند. به عنوان مثال کودکان در زمان های متفاوت در کلاس پیش دبستانی و به بهانه فعالیت های مختلف می‌دوند، می‌پرند، بالا می روند، پرتاب می کنند و می گیرند.آنها با استفاده از دست خود موادی مانند رنگ، خمیر بازی، پازل، شن و ماسه و چیزهایی را که می توان با آنها نوشت را کشف می کنند. کودکان با استفاده فعال از بدن خود در داخل و خارج از منزل استخوانها و عضلات ای سالم می سازند.· رشد اجتماعیاین رشد به کودک شما کمک می کند تا با دیگران تعامل کند. با حمایت مربیان هم چنین کودکان یاد میگیرند تعارضاتی را که ممکن است در حین بازی به وجود بیاید را حل کنند. تحقیقات جدید تاثیر شگرفی را که روابط اولیه و تعاملات اجتماعی بر عملکرد تحصیلی و سلامت روان کودک و همچنین موفقیت روابط آینده او دارد را کشف کرده است.تعاملات کودک با والدین، مربیان دوران کودکی و سایر کودکان هویت آنها را شکل می‌دهد و بر چگونگی تنظیم احساسات، روش برقراری ارتباط، همکاری و همدلی با هم سن و سالان خود تاثیر می گذارد.· رشد عاطفیرشد عاطفی به کودک شما اجازه می دهد تا احساسات خود و دیگران را درک کند. به این ترتیب مربیان به کودکان کمک می‌کنند تا احساسات و رفتار خود را تشخیص و مدیریت کنند. آن ها همچنین به کودکان می آموزند که نسبت به دیگران ابراز نگرانی ‌کنند و برای ایجاد عزت نفس کودکان پیش دبستانی، مربیان آن ها را تشویق می کنند که چیزهای جدیدی را امتحان کنند و کارهای نسبتاً دشوار را ادامه دهند.· رشد کلامی و سوادرشد کلامی به کودک شما کمک می کند تا از طریق گوش دادن، صحبت کردن، خواندن و نوشتن ارتباط برقرار کند و دیگران را درک کند و بفهمد. این مهارت ها همه به هم مرتبط هستند. مربیان به کودک شما کمک می‌کنند تا از مهارت‌های ارتباطی رو به رشد خود برای یادگیری مفاهیم جدید استفاده کنند.· مهارت های شناختی و تفکریوقتی کودکان یاد می گیرند پیچیده تر فکر کنند، تصمیم بگیرند و مشکلات را حل کنند، آنها این کارها را به واسطه مهارت های تفکر یا شناختی انجام می‌دهند. همانطور که کودکان در مقطع پیش دبستانی کاوش می کنند، سوال می پرسند و خلق می کنند مهارت های تفکر و شناخت آنها بهبود می یابد. تامل در اطلاعات و استفاده از آنها به کودک امکان می‌دهد دنیای اطراف خود را درک کند. نحوه برخورد کودکان با یادگیری نیز قسمت مهمی از مهارت های شناختی آنهاست؛ به عنوان مثال توانایی تمرکز یا کنترل خشم به آنها کمک می کند تا راحت تر و سریع تر مهارت ها را یاد بگیرند.یادگیری رنگها اشکال و اشیا در پیش دبستانیکودکان پیش دبستانی به یادگیری نام رنگ ها، اشکال اساسی و اعضای بدن خود ادامه خواهند داد. همانطور که قبلا هم اشاره کردیم والدین نقش مهمی در تثبیت یادگیری کودکان در یادگیری آنچه کودکان در کلاس فرا گرفته‌ اند، ایفا می‌کنند.برای مثال می توانید همانطور که کتاب‌ها را با هم می خوانید درباره رنگ ها سوال کنید.<< آن ماشین چه رنگی است؟>> یا <<کدام کلاه زرد است؟>> یا به اشکال اشیای خانگی اشاره کرده و سوالاتی از این قبیل بپرسید<< آیا این تصویر شبیه مربع است یا مثلث؟>> وقتی کودک شما لباس می پوشد درباره رنگ پیراهن، شلوار، کفش و جوراب های او صحبت کنید. همچنین می توانید با تبدیل همه چیز به بازی به برنامه های درسی پیش دبستانی کمک کنیم." بازی کجاست" بازی برای یادگیری اعضای بدن می باشد. به عنوان مثال، به کودک بگویید <<بینی مامان کجاست؟>>، << چانه بابا کجاست؟>>، << آرنج های شما کجا هستند>>. هنگام سوار شدن به اتوبوس یا هر وسیله حمل و نقل بازی را انجام دهید و در مورد آن شیء سوالاتی بپرسید و کودک خود را تشویق کنید تا شکل و رنگ وسیله را بگوید. یادگیری اعداد و شمارش در پیش دبستانیبخش عمده ای از برنامه درسی پیش دبستانی یادگیری شکل اعداد ۰ تا ۹ و نامگذاری صحیح آنها است. شمارش یک مهارت جداگانه است که با حفظ کردن شروع می شود. کودکان ترتیب اعداد را حفظ کرده و در حالی که اشیا را می شمارند آنها را با افتخار می گویند.* تقویت در خانهوقتی کودکان در زندگی روزمره اعداد و ارقام را می‌بینند؛ برای مثال در کتاب ها، روی قوطی های غذا، در تبلیغات تلویزیونی و غیره از آنها بخواهید آنها را شناسایی کنند. همچنین می توانید اشیاء روزمره را مانند پله های ساختمان، رنگ های موجود در جعبه مداد رنگی، لگوهای کودک را با همدیگر بشمارید. از فرزند خود بپرسید<< چند جعبه غلات در آشپزخانه وجود دارد؟>> یا <<چند پرتقال در کیسه مانده است؟>> اینگونه می توانید مطالبی را که کودک در پیش دبستانی و در کلاس یاد گرفته است در خانه نیز با او تمرین کرده و به تثبیت آنها کمک کنید. یادگیری مهارت برش و نقاشی در پیش دبستانیقبل از ورود به مدرسه کودکان باید بتوانند با قیچی برش هایی بزنند. زیرا که این فعالیت هماهنگی بهتر بین چشم و مهارت های حرکتی ظریف را ایجاد می کند یا به عبارتی باعث تقویت هماهنگی بین عصب و عضله میشود. به این ترتیب کودک میتواند فراتر از از خطوط درهم شروع به طراحی و رنگ آمیزی کند. کودکان همچنین یاد می گیرند که از مداد، قلمو و چسب استفاده کنند.* تقویت در خانهبه کودک خود مداد رنگی، پاستل، مداد شمعی و فرصت های کافی برای نقاشی بدهید و او را بخاطر کثیف کردن لباس های خود و محیط اطرافش سرزنش نکنید. هم چنین بازی هایی با او بکنید که به مهارت حرکتی او و همچنین هماهنگی اعصاب و عضله کودک کمک کند.یادگیری معاشرت و مهارت اشتراک‌گذاری در پیش دبستانیایجاد مهارت های مهم اجتماعی قبل از شروع مدرسه ضروری است. کودکان پیش دبستانی یاد می‌گیرند که چگونه وسایل خود را به اشتراک بگذارند و با سایر دوستان خود همکاری کنند. همچنین آنها مهارت هایی مانند رعایت نوبت، شرکت در فعالیتهای گروهی، دنبال کردن دستورالعمل ها و اعلام کردن خواسته ها و نیازهای خود را یاد میگیرند. یکی از متخصصین حوزه کودک می گوید هنگامی که کودکان وارد مدرسه می‌شوند اغلب به تنهایی رها می شوند؛ بنابراین کودکان باید بتوانند حرف خودشان را بزنند و باید بدانند چگونه درخواست کمک کنند. از این رو این مهارت ها باید قبل از مدرسه یعنی در پیش دبستانی به آنها آموزش داده شود و آنها به خوبی یاد بگیرند.* تقویت در خانهبا ترتیب دادن تاریخ های مشخصی برای بازی و رفتن به زمین های بازی مهارت های اجتماعی کودک خود را پرورش دهید. در خانه در مورد قوانین ثابتی که کودک باید از آنها پیروی کند، مانند مرتب کردن تخت خواب و گذاشتن اسباب بازی ها در جای خودشان قاطعیت داشته باشید. به کودک خود اجازه دهید مسئولیت پاکسازی اتاق خود را تا حد توان به عهده بگیرد، اما همچنین به یاد داشته باشید که کودک همواره از شما الگو برداری می کند، پس سعی کنید الگوی مناسبی برای وی در تعاملات اجتماعی باشید. برنامه درسی پیش دبستانیبیشتر مراکز پیش دبستانی مجموعه‌ای از اهداف و فلسفه دارند که هر مربی باید به آن پایبند باشد و در بعضی موارد مربیان از این رهنمودهای کلی به صورت غیررسمی پیروی می‌کند. در بسیاری از موارد مربیان برای ارزیابی پیشرفت دانش آموزان کوچک از برنامه های درسی و مبانی خاص استفاده می کنند.در طی یک روز خاص کودکان پیش دبستانی ممکن است در موارد زیر شرکت کنند:1. سفر یا اردوهای کوتاه طراحی شده، برای تقویت یک درس مانند سفر و گردش به اداره پست برای کسب اطلاعات در مورد نامه پستی یا بازدید از فروشگاه مواد غذایی برای یادگیری در مورد انتخاب غذاهای سالم2. جلساتی با سخنرانان ویژه که برای ارائه جزئیات بیشتر در یک درس آورده می‌شوند؛ مانند یک افسر پلیس برای صحبت در مورد ایمنی و یا یک دندانپزشک برای بحث در مورد بهداشت دهان و دندان3. فعالیت های ویژه ای که لزوماً توسط معلم پیش دبستانی تدریس نمی شود، بلکه توسط یک معلم هنر، موسیقی کتابخانه یا تربیت بدنی تدریس می شود.4. فعالیت هایی مانند زنگ آهنگ و موسیقی، زنگ بازی، زنگ قصه و زنگ کاردستی که به صورت روزانه انجام می شود5. دوره هایی که شامل فعالیت هایی مانند یادگیری راه رفتن در یک خط با همسالان و نحوه تمیز کردن اسباب بازی ها و لوازم میشودیک برنامه درس پیش دبستانی همچنین می‌تواند شامل تکالیفی باشد که به کودک داده می‌شود تا آنچه را در کلاس آموخته است تقویت کند، اما بسیاری از مربیان نیز معتقدند که دادن تکالیف در این سنین کودکی غیر ضروری است.اگرچه ممکن است به نظر برسد یک کودک پیش دبستانی تمام روز از کلاس پیش دبستانی را با بازی می گذارند، اما همانطور که گفته شد اینطور نیست. بازی فعالیتی بسیار بیشتر از تفریح کودک است، اما همچنان بچه ها مطمئنا زیاد از آن لذت می برند. به خصوص هنگامی که کودک با تعامل با هم سن و سالان خود درگیر باشد و در این صورت بازی می تواند به کودک خردسال بیاموزد که چگونه:* رابطه دوستی برقرار کند* نحوه همکاری را بیاموزد* نوبت بگیرد و نوبت ها را رعایت کند* خلاقانه فکر کند* مهارت حل مسئله را یاد بگیرد و روشهای مختلف آن را امتحان کند* از قوه تخیل خود استفاده کندیادگیری مهارت خواندن در پیش دبستانیکودکان پیش دبستانی مهارت های سواد آموزی خود را در طول روز، نه تنها در زمان برنامه ریزی شده خواندن، توسعه می دهند. مربیان با استفاده از بلند خواندن شعر و ترانه برای آموزش مباحث در تمام موضوعات استفاده می کنند و کلاس ها پر از علائم و اشیا برچسب دار است که به بچه ها کمک می کند بین اشیا و کلمات، و همچنین کلمات و حروف ارتباط برقرار کنند.* مهارت خواندن کودک پیش دبستانی موجب می شود :§ آهنگها و شعرها را بخواند§ در کلاسی با کلمات و اشیای برچسب احاطه شده است§ شروع به تشخیص حروف و صداهای آنها کند§ کتاب ها را بخواند، گوش دهد و درباره آنها صحبت کند* فعالیت های خواندن در خانه :§ ساخت عروسک های شخصیتی: عروسک هایی از شخصیت های مورد علاقه کودک که در کتاب ها می خواند، درست کنید. از عروسک ها برای قصه پردازی با کودک استفاده کنید. شما همچنین می توانید از عروسک های انگشتی نیز استفاده کنید.§ داستان بسازید: برای کودک از دوران کودکی خود قصه بگویید و او را ترغیب به داستان گویی کنید.§ از گوشی هوشمند، کامپیوتر، لپ تاپ و... استفاده کنید: اجازه دهید کودک حروف، نام ها و کلمات را شناسایی و تایپ کند.§ کیک هایی با حروف های مختلف درست کنید: خمیر کیک را به شکل یک حروف حلقه کنید. همچنین می توانید نام کودک و کلمات دیگر را با آن هجی کنید و نام کودک را بر روی آن بنویسید.یادگیری مهارت نوشتن کودکان پیش دبستانییکسری از مهارت های نوشتن اولیه کودکان پیش دبستانی از طریق پروژه های مختلف هنری که در طول روز انجام می دهند توسعه می یابد. همانطور که کودکان پیش دبستانی نقاشی می کشند، طراحی می کنند، کاغذی را برش می دهند، تکه ای از آن را به هم می چسبانند مهارت های ظریفی را در دست خود تقویت می کنند و مهارت های حرکتی نیز در آن ها رشد می کند. از این رو قدرت و مهارت لازم برای نگه داشتن و استفاده از قلم و مداد را به دست می آورند و البته خواندن که کودک پیش دبستانی انجام می دهد ارتباط مستقیمی با رشد مهارت نوشتن او دارد.* فعالیت های نوشتن§ نوشتن نام کودک را به روش های خلاقانه در کلاس امتحان کنید: از گچ، رنگ، چوب و غیره استفاده کنید.§ هنر و کاردستی: هرچه کودک بیشتر نقاشی بکشد، طراحی کند، تکه های کاغذ را به هم بچسباند، قدرت او در گرفتن مداد و نوشتن بیشتر می‌شود. کودکان پیش دبستانی عاشق چسباندن و بریدن هر چیزی هستند پس از این فرصت استفاده کنید.§ نامه و کارت درست کنید: کودک می تواند به شما کمک کند نامه یا کارت پستالی برای شخصی بنویسید یا درست کنید. او می تواند آن ها را تزئین کند و به شما گوید چه چیزی را بنویسید. علاوه بر این می‌تواند بعضی کلمات به‌خصوص نام خود را به تنهایی بنویسد و در نامه یا کارت اضافه کند.* ابتدای فرایند یادگیری نوشتن:§ نوشتن کودکان ابتدا به صورت خطی آغاز می‌شود و به تدریج به اشکالی تبدیل می شود که شبیه حروف هستند. با گذشت زمان شکل حروف بیشتر شبیه حروف واقعی میشوند.§ مربیان از روش نوشتاری کودک پشتیبانی و حمایت می کنند§ کودک علاقه زیادی به انواع کاغذ و ابزار نوشتن مانند مداد رنگی، خودکار و مداد نشان می‌دهد.§ او را تشویق کنید تا به عنوان بخشی از فعالیت‌های روزمره نوشتن را انجام دهد§ تشویق کودکان به هجی کردن کلمات بر اساس آنچه می شنوندیادگیری ریاضیات در دوره پیش دبستانیفعالیت های ریاضی پیش دبستانی روزانه شامل یادگیری اعداد، تمرین شمارش، ترسیم و یادگیری اشکال و کار با تقویم ها است. علاوه بر این بازی با پازل، ساختن اسباب بازی ها و بازی با لگوها به کودکان پیش دبستانی کمک می کند تا هنگام شماره و استفاده از اشیا، فضاها و اندازه های مختلف که جزء مهارت های ریاضی می باشد را تمرین کنند.* در راستای یادگیری مهارت های ریاضی کودک پیش دبستانی می تواند:§ بشمارد§ می آموزد که عدد چیست§ اشکال هندسی و الگوهای عددی را می آموزد§ معیار های اندازه‌گیری را می‌آموزد مانند بلند کوتاه بزرگ کوچک§ اشیا را مرتب طبقه‌بندی و مقایسه می‌کند* فعالیت های ریاضی در خانه§ کودک را تشویق به شمردن کنید: شمردن را به فعالیتی سرگرم کننده تبدیل کنید. برای مثال، هنگامی که کودک از پله ها بالا می رود و یا با اسباب بازی های خود بازی می کند او را تشویق کنید تا تعداد آن ها را شمارش کند.§ بازی با اشکال و الگوها: کشیدن اشکال هندسی و ایجاد ساختارهایی توسط لگوها، هوش فضایی و منطقی ریاضی کودک رشد می کند و تقویت این هوش یادگیری مهارتهای ریاضی کودک را تسهیل می‌کند.§ کودک را تشویق به جمع آوری کتاب های یا وسایلی با اشکال مشابه کنید: برای مثال در یک طبقه کتابهای به شکل مربع را جمع آوری کند و در یک طبقه اسباب بازی های دایره ای شکل را مرتب کند.§ اجازه دهید کودک با غذای خود بازی کند: با مواد غذایی مانند ساندویچ، سبزیجات، رشته فرنگی و خمیر پیتزا اشکال مختلف ایجاد کنید. در روش دیگر می توانید مواد غذایی مانند سالاد و یا خمیر پیراشکی را به شکل‌های مختلف برش دهید و از کودک بخواهید که نام هر یک از اشکال را بگوید و در آخر بگوید که چند برش ایجاد کرده اید.* معلمان می توانند یادگیری مهارت ریاضیات را برای کودکان با این موارد سرگرم کننده کنند:§ تهیه مواد متفاوت، لگوهای رنگی جذاب، دکمه هایی با اشکال متفاوت و کاج: برای شمارش، طبقه بندی، مقایسه و ساخت الگو ها§ از دانش آموز خود بخواهید که توضیح دهد چه چیزی را متوجه شده است یا اینکه چگونه مسئله ای را حل کرده است؛ یعنی کودک در یادگیری نقش فعال داشته باشد§ تشویق کودکان به اندازه‌گیری و مقایسه اشیایادگیری علوم در پیش دبستانیگاهی اوقات معلمان هفته یک بار تا چند بار دروس خاص علمی را تدریس می کنند. در طول این مدت کودکان در کلاس با استفاده از کتاب ها و اشیای واقعی اکتشافات خارج از منزل یا فعالیت های تعاملی با یک موضوع خاص( به عنوان مثال آب و هوا، حیوانات، گیاهان و طبیعت) آشنا می‌شوند. علاوه بر این کودکان پیش دبستانی دانشمندان طبیعی هستند؛ زیرا با ذهن کنجکاو خود به کشف دنیای اطراف می پردازند.* در راستای یادگیری مهارت های علوم، کودک پیش دبستانی می تواند:§ هنگام بازی و تعامل، محیط اطراف خود کاوش کند، اشیایی متفاوت را مشاهده کند، درباره آنها سوال کند و در صورت لزوم آزمایش‌ هایی را انجام دهد.§ با طبیعت تعامل کند و درباره آن چیزهای زیادی یاد بگیرد* فعالیت های علمی در خانه§ روزانه یا هفتگی کودک را مرتب به فضای بیرون از خانه ببرید: کودکان از گیاهان، حشرات، حیوانات و طبیعت مطالب زیادی را یاد میگیرند، پس هرگز این فرصت را از کودک دریغ نکنید.§ هنگام آشپزی اجازه دهید کودکتان کنارتان بایستد: مخلوط کردن، اندازه گیری و پخت و پز همگی، کودک پیش دبستانی شما را با مفاهیم و مهارت های علمی آشنا می کند. برای مثال درباره اینکه چه اتفاقی می‌افتد وقتی مواد غذایی داغ می‌شوند، سرد می‌شوند و یا با هم مخلوط می شوند و همچنین مقیاس هایی از قبیل" بیشتر" یا "کمتر " را یاد می گیرند.§ او را به فضاهای سبز ببرید: گیاهان در حال رشد، اصول چگونگی رشد گیاهان و نیازهای گیاهان را برای کودکان پیش دبستانی آموزش میدهند و وقتی کودک مستقیم گیاه را ببیند و لمس کند یادگیری موثرتری خواهد داشت.یادگیری مهارت های عاطفی_ اجتماعیدر کلاس پیش دبستانی در طول روز مهارت های عاطفی و اجتماعی کودک تقویت میشود؛ زیرا کودکان پیش‌دبستانی با یکدیگر تعامل دارند و یاد می‌گیرند که چگونه وسایلشان را به اشتراک بگذارند، نوبت بگیرند و با هم همکاری کنند. از طریق این تعاملات آنها مهارت های اجتماعی خود را بهبود می بخشند و می آموزند که چگونه دانش آموزان موفقی باشند.* به عنوان بخشی از یادگیری مهارت های عاطفی اجتماعی کودک پیش دبستانی می تواند:§ در گروه با همسن و سالان خود همکاری کند، نوبت ها را رعایت کند و مهارت هایی از قبیل به اشتراک گذاری وسایل را یاد بگیرد.§ کلاس را تمیز کند و به سازماندهی کلاس و وسایل کمک کند§ در طول وعده های غذایی و میان وعده ها، رفتارهای اجتماعی خود را تمرین کند§ مهارت های حل مسئله را تمرین کند§ مهارت های ارتباطی و مکالمه را توسعه دهد* فعالیت هایی برای تثبیت یادگیری رفتارهای اجتماعی در خانه:§ اکثر اوقات در وعده های غذایی سعی کنید به کودک یادآوری کنید تا گفتن جملاتی مانند گفتن" متشکرم" و "لطفاً" را تمرین کند.§ درباره روز خود با کودک صحبت کنید، لحظاتی از روز خود را با کودک در میان بگذارید و از او بخواهید که او نیز متقابلاً همین کار را انجام دهد. وقتی اتفاق بسیار جالب و هیجان انگیزی رخ داد از آن لحظه عکس بگیرید و یا از کودک بخواهید آن لحظه را نقاشی بکشد.و در آخر به این نکته اشاره می کنیم که مهم نیست پیش دبستانی کودک شما از کدام فلسفه پیروی می کند، برنامه درسی پیش دبستانی باید ضمن کمک به کودکان در دستیابی به اهداف مختلف، مانند مهارت های کلامی، اجتماعی، جسمی و شناختی و همچنین یادگیری آنها را نیز ارتقا بخشد. در یک موقعیت ایده آل برنامه درسی با کیفیت پیش دبستانی توسط مربیان ارائه داده می‌شود و بر اساس بروزترین تحقیقات آموزش دوران کودکی تدوین شده است.منابع:sabkezendegisabkezendegiSat, 26 Jun 2021 17:08:17 +0430https://virgool.ir/@sabkehzendegi/همدلی-در-زندگی-زناشویی-hphjvvqblg2bتا به حال غذایی پخته‌اید که در لقمه اول احساس کنید یکی از مواد اصلی را کم دارد؟ زندگی و روابطه عاطفی بدون همدلی نیز اینگونه است. همدلی ماده اصلی دستور پخت ازدواج و رابطه‌ای سالم و شاد است که هرگز نباید آن را فراموش کنید.پژوهش‌های گسترده نشان می‌دهد که تجربه و احساس همدلی در رابطه زناشویی سالم، موفق و شاد اهمیت بسیاری دارد. همدلی زناشویی به طور کلی بدین معنی است که آنچه را که در ذهن و قلب همسرتان می‌گذرد درک کنید و سپس نسبت به او رفتار و عمل همدلانه نشان دهید.دکتر پاول اکمن همدلی را به سه بخش تقسیم می‌کند. اولین مرحله همدلی شناختی است که در قالب آن افکار و تجربه‌های همسرتان را درک می‌کنید. مرحله دوم همدلی احساسی است که براساس آن باید قدمی جلوتر بگذارید و آنچه طرف مقابل احساس می‌کند را احساس کنید، حتی اگر تجربه متفاوتی با او دارید.مرحله سوم همدلی، همدلی دلسوزانه است که همدلی شناختی و همدلی عاطفی متعادل می‌کند و شرایطی فراهم می‌کند که شما بتوانید اقدامی همدلاته انجام دهید. این سه مرحله باعث می‌شود که شما بتوانید همدلی را در ذهن، قلب و رفتارتان تجربه کنید.برای درک بیشتر اهمیت همدلی در رابطه زناشویی این داستان را بخوانید:ریک و آنا یکدیگر را قرار آشنایی شناختند و بلافاصله عاشق هم شدند. آنها چهارسال نامزد بودند و پس از دوسال با هم ازدواج کردند. آنها تصمیم گرفتند که پس از چهار سال بچه‌دار شوند و این موضوع حسابی برایشان جذاب بود. جیسون فرزند اول آنها طبق برنامه و دبی فرزند دوم آنها نیز دو سال پس از جیسون به دنیا آمد.اما آنچه که طبق برنامه پیش نرفت، احساسات ریک و آنا بود. پس ار ۱۰ سال دیگر از آن احساس جذاب اولیه خبری نبود و برای آنها تبدیل به خاطره شده بود.روزی ریک پس از روزی پرکار به خانه آمد، پس از آنکه او بلافاصله روی کاناپه اتاق نشیمن لم داد، آنا از آشپزخانه بیرون آمد و او را دید.آنا: چرا وقتی اومدی خونه وسایلت رو سر جاش نداشتیریک: یک دقیقه دیگه میذارمشون سر جاشآنا: همش همینو میگی. الان ژاکت و کاغذای تو تو اتاق نشیمنه، اسباب بازی بچه ها تو آشپزخونه ولو شده و من بین همه اینا گیر افتادم درحالی که باید شام هم درست کنم.ریک: یکم بذار استراحت کنم آنا. من یه روز خیلی سختی رو گذروندم و الان واقعا حس بدی دارمآنا: چرا درباره روز من نمی‌پرسی؟ مامانت یک ساعت پای تلفن با من حرف زد، همش غر می‌زد و درباره فامیلا غیبت می‌کرد.ریک: حدس میزنم که تو هم مثل همیشه نقش یه زن شیرین و صبورو بازی کردی که دنبال حل مشکلات دیگرانه؟آنا: سکوتریک: دیدی گفتم؟ حالا هم حسابی عصبانی هستی و از کنترل خارج شدیآنا: شاید یه زن صبورتر لازم داریریک: شاید( در حالی که اتاق نشیمن را ترک می‌کند)شاید چندان عجیب نباشد که رابطه ریک و آنا از همین جر و بحث ساده شروع و به چالشی بزرگ در زندگی زناشویی آنها تبدیل شده‌ باشد. زیرا مشکل آنها عمیق تر از مرتب کردن وسایل یا گذراندن روزی سخت است. مشکلی که در رابطه بسیاری از زوج‌ها وجود دارد و آن کمبود احساس همدلی است.همدلی فهم نقطه نظر و دیدگاه دیگران( من می‌فهمم که چقدر سخته با مادرم تلفنی صحبت کنی وقتی که همش در حال غرزدنه) و درک احساسات دیگران( عزیزم خیلی ادیت می‌شم وقتی می‌بینم تو اینجوری احساس بدی از روزی که گذروندی داری)است. این درک نظر و احساسات دیگران هم می‌تواند درباره افکار و احساست منفی مانند عصبانیت، ترس و ناراحتی و هم درباره افکار و احساسات مثبت مانند خوشحالی، شادی و هیجان باشد.البته درک و احساس دیدگاه‌های و احساسات دیگران برای تجربه همدلی کفایت نمی‌کند و نشان دادن رفتارهای همدلانه نیز از عناصر اصلی همدلی است. مثلا اگر ریک می‌خواست درباره خستگی آنا به او همدلی نشان دهد، علاوه بر گفتن جمله همدلانه، به آنا در جمع کردن اسباب‌بازی بچه‌ها یا آماده کردن غذا کمک می‌کرد.مطالعات نشان داده‌است که زوج‌هایی که هنگام اختلاف نظر با یکدیگر افکار و احساسات طرف مقابل را بهتر درک می‌کنند، معمولا زندگی زناشویی موفق‌تری را تجربه می‌کنند. البته احساس و رفتار همدلانه باید در هر دو طرف وجود داشته باشد. مثلا اگر ریک به خستگی و احساس بد آنا برخوردی همدلانه نشان می‌داد، ولی آنا در مقابل با ریک همدلانه رفتار نمی‌کرد، احتمالا احساس منفی ریک و مشکلات او با همسرش افزایش می‌یافت.آنچه که در مکالمه ریک و آنا پیش رفت شکست آنها در بروز و تجربه همدلی بود. ریک کاغذها و ژاکت خود را روی زمین ریخت و وقتی آنا درباره بهم ریختگی به ریک شکایت کرد، او برای جمع کردن کاغذها و ژاکت تلاشی نکرد. آنا به حرفای ریک درباره روز سختی که گذرانده بی‌توجهی نشان داد و در مقابل، برخورد ریک به شکایت آنا درباره صحبت کردن با مادرش طعنه‌آمیز بود.در حالت همدلانه‌تر آنا می‌توانست پیش از شکایت درباره بهم ریختگی به ریک خوشامد بگوید و درباره روزی که گذرانده از او بپرسد. او همچنین پس از اطلاع از روز سختی که ریک گذرانده است، می‌توانست شکایتش از بهم ریختگی را ملایم‌تر طرح کند. در مقابل ریک می‌توانست پس از شکایت آنا وسایلش را از روی زمین جمع کند، درباره روزی که آنا گذرانده از او بپرسد، با او صحبت و به او کمک کند.البته همیشه گفتن این حرف‌ها آسان‌تر از انجام آن است. فهم افکار دیگران، حس کردن احساسات آنها و نشان دادن رفتار همدلانه به خصوص هنگامی که خود فرد نیز در شرایط نامناسبی هست آسان نیست. بعضی‌ از افراد به طور کلی در نشان دادن همدلی خوب نیستند، اما تجربه‌ها نشان داده است که از نظر روانشناختی و احساسی گاهی حتی برای همدل‌ترین اشخاص نیز نشان دادن همدلی به ویژه در رابطه زناشویی سخت به نظر می‌رسد.اما خبر خوب برای شما این است که از طریق رعایت برخی استراتژی‌ها و نکات می‌توانید همدلی را در خود تقویت کنید و رابطه‌ای همدلانه‌تر و موفق‌تر داشته باشید.● برای صحبت کردن وقت بگذاریدزوج‌ها با توجه به سخت‌بودن و محدودیت زمان معمولا فقط به برخی از وظایف زناشویی مانند وظایف مالی، تربیت فرزندان، کارهای خانه و برنامه‌ریزی امور زندگی توجه می‌کنند. توجه صرف به این امور گاهی می‌تواند مانعی برای صمیمیت عاطفی بین زوجین باشد.زمان پیش از ازدواج و اوایل رابطه‌ با همسرتان را به یاد آورید که درباره امید‌ها و آرزوهای خود صحبت می‌کردید. چنین سبک مکالمه‌ای را بار دیگر با همسرتان تجربه کنید و سعی کنید در چنین مواقعی از غر زدن‌های روزمره بپرهیزید.● گوش دهیدوقتی که همسرتان از احساسات و تجربیاتش صحبت می‌کند، فقط گوش کنید، نه قضاوت کنید، نه به دنبال حل مسئله، توجیه یا مقابله به مثل باشید. با دقت به احساسات و حرف‌های همسرتان گوش دهید تا بفهمید او چه شرایطی را تجربه می‌کند. در واقع به گونه‌ای به همسرتان گوش فرا دهید که هنگام یاد گرفتن درسی سخت به صحبت‌های معلمتان توجه می‌کردید.● به نقاط مثبت یکدیگر توجه کنیدزوج‌ها معمولا عادت دارند به آنچه که در طرف مقابل آنها ایراد دارد توجه کنند. یکی از راه‌های افزایش همدلی توجه به خوبی‌ها و نکات مثبت همسر است.● با خودتان مهربان باشیداگر نتوانید با خودتان همدلی کنید، همدلی با دیگران نیز سخت خواهد بود. بنابراین رفتار دلسوزانه، مراقبتی و درک خود از مهم‌ترین قدم‌ها برای تقویت احساس همدلی نسبت به همسر یا دیگران است.برای تمرین همدلی با خود سختی‌های زندگی‌تان را درک کنید و به اندازه به آنها توجه کنید. سپس ببینید به چه چیزی احتیاج دارید و چه استراتژی‌های سالمی وجود دارد که بتوانید به خودتان برای احساس بهتر کمک کنید. همچنین به خود یاد‌آوری کنید که مشکلات و نقصان داشتن بخشی از وجود و تجربیات هر انسانی است.● به دنبال برنده و بازنده نباشیدتعارض و اختلاف در زندگی زناشویی گاهی می‌تواند زوجین را به هم نزدیک کند. اما چنین چیزی هنگامی امکان‌پذیر است که دو طرف سعی کنند یکدیگر را درک کنند و بیشتر بشناسند نه اینکه به دنبال برد و باخت در دعوا باشند.● برای شریک زندگیتان درمانگر باشیدوقتی صحبت از حل تعارض می‌شود، زوجین باید به جای بازی کردن نقش قاضی، هیئت منصفه و جلاد(روانشناختی)، مانند درمانگر با یکدیگر رفتار کنند. بنابراین سعی کنید هنگام درگیری و تعارض مانند درمانگر به دنبال حل همدلانه تعارض و نه قضاوت یا واکنش منفی باشید.● مشکلات را شخصی‌سازی کنیدانسان‌ها ذاتا خودمحور هستند و این موضوع بسیار مشکل‌ساز است. اما شما می‌توانید گاهی از این خودمحوری برای درک بیشتر دیگران استفاده کنید. مثلا تلاش کنید احساس شریک زندگیتان را از طریق مقایسه آن با تجربیات شخصی خود درک کنید. مثلا اگر همسرتان به خاطر گم کردن ساعتی که برای شما هدیه خریده است از دستتان ناراحت است، احساس او را با فکر به تجربه‌ای شبیه به آن درک کنید. مثلا تصور کنید همسرتان یکی از وسایل مهم و مورد علاقه شما را گم کرده‌است و سپس بر اساس احساس خودتان به او عکس العمل نشان دهید.● از جنگ و دعوا بپرهیزیدیکی از اشتباهات بزرگ طرفین رابطه این است که هنگام عصبانیت با یکدیگر جر و بحث می‌کنند. بنابراین اگر احساس کردید که عصبانیت و خشم شما یا همسرتان از حد معمول گذشته‌است، در صحبت کردن وقفه ایجاد کنید، به اتاق دیگری بروید و سعی کنید آرامش خود را به دست آورید. در چنین حالتی می‌توانید دوباره پس از عصبانیت با همسرتان گفتگو کنید.● وکیل مدافع احساسات همسرتان باشیداگر برایتان سوال است که چرا همسرتان از انجام کاری طفره می‌رود یا وقتی از او چیز خاصی را درخواست می‌کنید خلقش تنگ می‌شود، سعی کنید خودتان را جای وکیل مدافع او بگذارید و برای رفتار او دلیل بتراشید. این واکنش از جانب شما بدین معنی نیست که همسرتان بی‌گناه است یا کاری که انجام می‌دهد همیشه درست است، بلکه به شما کمک می‌کند که او را بهتر درک کنید.● از استراتژی توقف، عقب نشینی و تغییر موقعیت استفاده کنیدوقتی جر و بحث بین شما پیش می‌‌آید، تلاش دائمی برای به کرسی نشاندن حرف خودتان را متوقف کنید، از حالت دفاعی عقب نشینی کنید( از کنایه و طعنه و پریدن در حرف یکدیگر پرهیز کنید) و شرایط امن تری با پرسیدن برخی سوال‌ از شریکتان فراهم کنید. او را تشویق کنید به سوال‌های شما پاسخ دهد و نسبت به آنچه او می‌گوید علاقه و توجه نشان دهید. گاهی اوقات درکی جزئی از تجربه شریک زندگیتان می‌تواند سوء تفاهم‌ها را به دلسوزی تبدیل کند.● برخی وظایف همسرتان را برعهده بگیریددر زندگی زناشویی یکی از راه‌های افزایش همدلی بر عهده گرفتن برخی وظایف و کارهای رومزه طرف مقابل است. این اقدام به شما کمک می‌کند که با آنچه در طول روز شریک زندگیتان تجربه می‌کند آشنا شوید و یاد بگیرید که از قضاوت او پرهیز کنید.● خواسته‌ها و نیازهای همسرتان را کشف کنیدبه خواسته‌ها و نیازهای همسرتان بدون درخواست یا بیان از سوی آنها توجه کنید. نیازها و خواسته‌های طرف مقابل گاهی به آسانی قابل شناخت نیست، بنابراین سعی کنید توجه بیشتر برای این موضوع خرج کنید و به سرنخ‌ها اهمیت بدهید. مثلا اگر قبل از آنکه از شما درخواست کند، چیزی که احتیاج دارد را بخرید یا او را هنگامی که خسته است ماساژ دهید، او را به شما نزدیک‌تر می‌کند و رابطه شما را بهبود خواهد بخشید.● خواسته‌های همسرتان را در اولویت قرار دهیداگر دستور عمل و برنامه خاصی برای زندگی دارید، گاهی می‌توانید حل مشکلات و برآورده کردن خواسته شریک زندگیتان را به برنامه‌تان ترجیح دهید. بهم ریختن برنامه‌ریزی‌ها ممکن است برای شما هزینه‌بر باشد، اما ارزش برقراری رابطه‌ای سالم و محبت‌آمیز با همسرتان را دارد.● هنگامی که همسرتان به شما احتیاج دارد، در کنار او باشیددر همه موقعیت‌ها به ویژه موقعیت‌های سخت در کنار همسرتان باشید. در چنین مواقعی به جای اینکه از اون بخواهید از پس مشکلاتش بربیاید، خود را به جای او بگذارید، بخشی از فشارهای او را بر دوش بکشید و در حل مشکلاتش به او کمک کنید.● درباره راه‌های افزایش همدلی مطالعه کنیدمطالعه و آموزش نکات بهبود روابط در زندگی به ویژه یادگیری چگونه همدلی کردن اهمیت بسیاری دارد. بسیاری از زوجین در برقراری رابطه همدلانه مشکل دارند، چراکه که همدلی مهارت عالی است که اکثرا به افراد آموخته نمی‌شود و یادگیری و تسلط به آن زمان‌بر است.منابعsabkezendegisabkezendegiTue, 22 Jun 2021 11:22:06 +0430https://virgool.ir/@sabkehzendegi/6-راهکار-ایجاد-انگیزه-برای-کودکان-در-دوران-کرونا-x4okfdo5rbpgتا پیش از دوران کرونا، پدر و مادرها همیشه برای اینکه به کودکان‌شان انگیزه بدهند، در انجام تکالیفشان کمک می‌کردند. با این کار مطمئن شوند کودکان، مسئولیت‌های‌شان را انجام می‌دهند.اما در این روزهای کرونایی، وقت اضافی و بدون برنامه‌ای که بچه‌ها در کنار پدر و مادر می‌گذرانند،‌ چالش جدیدی برای خانواده‌ها به وجود آورده است.بعد از فاجعه‌هایی مانند طوفان و آتش‌سوزی، برنامه‌ریزی برای حفظ روند همیشگی و به وجود آوردن حس کنترل نسبت به شرایط، چه برای والدین و چه برای انگیزه دادن به کودکان اهمیت فراوانی دارد.این برنامه‌ریزی شامل درست کردن جدول زمانی برای ایجاد انگیزه، بیان انتظارات در مورد کارها و گفتن قوانین درباره مواردی مانند مدت زمان استفاده از انواع وسایل الکتریکی مانند تلویزیون، بازی کامپیوتری و موبایل است.اما پدر و مادرها چگونه بدون سرزنش کردن و غر زدن کودکان را به سمتی هدایت کنند که انگیزه بگیرند، طبق برنامه پیش بروند و مسئولیت‌های‌شان را انجام بدهند؟ چه راهی می‌تواند به انگیزه دادن به کودکان بدون جنگ اعصاب و اوقات تلخی برسد؟وندی گرولنیک، روان‌شناس و کارشناس والدین که با پدر و مادرها در موقعیت‌های بحرانی زیادی کار کرده است، در مورد انگیزه دادن به کودکان در شرایط بحرانی مطالعه داشته است. اینکه پدر و مادرها چگونه می‌توانند به کودکان کمک کنند خودانگیخته شوند و در اوج بحران، تعارضات را در خانواده خود کاهش دهند.او استراتژی‌هایی را منتشر کرده که کمک می‌کند در این بحران کرونا، خانواده‌ها به کودکان‌شان انگیزه بدهند و با ساز و کار راحت‌تری پیش بروند:1- برای ایجاد انگیزه در کودکان در دوران کرونا، آنها را در روند نوشتن و تنظیم برنامه درگیر کنید.برای انگیزه دادن به کودکان به آنها کمک کنید یک برنامه روزانه ایجاد کنند. وقتی کودکان در ایجاد برنامه و قوانین، مشارکت می‌کنند، احتمال بیشتری دارد که درک کنند این قوانین مهم هستند، قبول‌شان کنند و از همه مهم‌تر با انگیزه کافی به آنها عمل کنند.پدر و مادرها برای انگیزه بخشی به کودکان و درگیر کردن آنها در فرایند برنامه‌ریزی، می‌توانند یک جلسه خانوادگی بگذارند.در این جلسه، برای انگیزه دادن به کودکان، می‌توان در مورد برنامه زمانی صحبت کرد و از کودکان خواست در روند تصمیم‌گیری‌های مختلف شرکت کنند. مواردی مانند مشخص کردن ساعت بیدار شدن و خوابیدن، زمان تمام کردن تکالیف مدرسه و اینکه هر کسی در وقت مطالعه باید کجا بنشیند.البته شاید هر پیشنهادی اجرایی نباشد. به عنوان مثال شاید بچه‌ها بگویند بیدار شدن در ساعت 12 ظهر خیلی هم خوب است. با این حال ما به عنوان پدر و مادر وقتی به تمام ایده‌های کودکان‌ گوش می‌دهیم، به آنها کمک می‌کنیم انگیزه بیشتری به دست بیاورند و در انجام کارهای‌شان مشارکت قوی‌تری داشته باشند.امکان دارد بین بچه‌ها اختلاف نظر وجود داشته باشد. پدر و مادرها باید کودکان مذاکره کنند، تا جایی که حداقل بعضی از ایده‌های‌شان اجرایی شود.یادگیری حل تعارضات، برای کودکان، مهارت بسیار مهمی است و آنها این مهارت اساسی را به بهترین شکل ممکن از پدر و مادرشان یاد می‌گیرند.جدا از موارد غیرقابل مذاکره، برای جلوگیری از کاهش انگیزه در کودکان، از اجبار آنها برای انجام کارهای مختلف، خودداری کنید.به عنوان مثال می‌توانید یک ساعت برای فعالیت‌های جسمانی و نیم ساعت برای مطالعه را به عنوان قانون در نظر بگیرید اما انتخاب اینکه چه ساعتی از روز را به این کار اختصاص دهند، به عهده خودشان بگذارید. همچنین اجازه دهید شکل انجام این کار را نیز خودشان انتخاب کنند.2- برای ایجاد انگیزه در کودکان در دوران کرونا، به کودکان چند حق انتخاب بدهیددر نظریه تعیین سرنوشت که توسط دو روانشناس به نام‌های ریچارد ریان و ادوارد دسی تدوین شده، در مورد انگیزه دادن به کودکان صحبت می‌شود و اینکه چگونه محیطی ایجاد کنیم که رفتارهای مثبت در کودکان تقویت شود.برای نشان دادن حمایت از خودمختاری کودکان و انگیزه دادن به آنها، افرادی مانند پدر و مادرها و معلم‌ها می‌توانند فضای انگیزشی مثبتی ایجاد کنند.محیط‌هایی که از خودمختاری کودکان حمایت می‌کنند، برای انگیزه دادن به کودکان از حق انتخاب کودکان، استقلال در انجام کارها و درک شدن کودکان پشتیبانی می‌کند؛ آن هم به شکلی که نیاز نباشد کودکان حتما تمام کارها را به روش مورد علاقه پدر و مادر انجام دهند.به عبارت دیگر، والدین حامی استقلال کودکان، با استفاده از این روش انگیزه کودکان خود را بالا می‌برند که به آنها آزادی انتخاب می‌دهند و حتی ممکن است به جای تلاش برای کنترل تمام تصمیم‌های آنها، بسته به سن کودکان، مقداری ابتکار عمل نیز به آنها بدهند.مشخص است که تکالیف مدرسه باید تکمیل و مسئولیت‌های خانه باید انجام شود اما داشتن چند حق انتخاب برای اینکه چگونه این کارها را انجام دهند به کودکان کمک می‌کند فشار و اجبار کمتری احساس کنند.این فشار و اجبار می‌تواند انگیزه کودکان را به طور کلی کاهش دهد.به عنوان مثال پدر و مادرها برای دادن حق انتخاب و انگیزه به کودکان می‌توانند از بین آن دسته از کارهای خانه که کودکان توانایی انجام آن را دارند، چند مورد را در نظر بگیرند. کودکان با میل خودشان می‌توانند از بین این کارها یکی را انتخاب کنند.برای افزایش انگیزه کودکان در دوران کرونا، همچنین می‌‌توان حق انتخاب‌های دیگری نیز به آنها داد. به عنوان نمونه کودکان می‌توانند زمان انجام کار را نیز انتخاب کنند. می‌توان از آنها چنین سؤالاتی پرسید: «دوست داری شستن ظرف‌ها را بعد از دیدن کارتون انجام دهی یا قبلش؟»پدر و مادرها همچنین می‌توانند در مورد مشخص کردن فعالیت تفریحی گروهی بعد از انجام تکالیف نیز،‌ به کودکان حق انتخاب بدهند.یکی دیگر از کارهایی که می‌توان با دادن حق انتخاب، انگیزه کودکان را بالا برد، صحبت در مورد فعالیت‌های جسمی و فیزکی است.پدر و مادرها می‌توانند چند گزینه برای فعالیت بدنی به فرزندان خود بدهند. به عنوان مثال «می‌خوای پیاده بریم یه قدمی بزنیم یا دوست داری با اسکیت‌بوردت بیای؟»3- برای ایجاد انگیزه در کودکان در دوران کرونا، از مدل رفتارهای مثبت استفاده کنیدوقتی پدر و مادرها از روش پشتیبان‌کننده خودمختاری روی کودکان‌شان استفاده می‌کنند، به آنها کمک می‌کنند استقلال داشته باشند و به این ترتیب انگیزه بیشتری به دست بیاورند.این کار کیفیت مهارت‌های مختلف کودکان را افزایش می‌دهد و ارتباطات خانوادگی را بهبود می‌بخشد. همچنین حس تعلق داشتن و مرتبط بودن را به وجود می‌آورد و در نهایت شکلی از انگیزه‌های مثبت را در کودکان ایجاد می‌کند.اگر دادن حق انتخاب به کودکان یا نشان دادن درک کردن آنها به خاطر شرایط کرونایی این روزها بیش از اندازه سخت شده است، پس بهتر است برای انگیزه دادن به کودکان از روش «الگوی رفتاری مثبت» استفاده کنید.تحقیقات نشان داده وقتی پدر و مادرها، رفتارهایی را که می‌خواهند در کودکان تقویت شود (مانند ورزش روزانه، حفظ یک برنامه کار روزانه یا محیط کار روزانه) الگوی خود قرار دهند و خودشان به آن عمل کنند، نتیجه بهتری برای انگیزه دادن به کودکان می‌گیرند.بعد از مدتی پدر و مادرها نه تنها احساس می‌کنند به جای حرف زدن در مورد هدف‌ها‌ی‌شان به آنها رسیده‌اند، بلکه به یک «الگوی رفتاری مثبت» برای کودکان‌شان نیز تبدیل شده‌اند.این مورد می‌تواند ورزش روزانه یا برنامه‌ریزی برای انجام کارها‌ در خانه برای بیشترین میزان بازدهی و عملکرد باشد.با نشان دادن چنین رفتارهایی به کودکان، آنها انگیزه بیشتری برای انجام کارها به دست می‌آورند. به همین جهت زمانی که برای ورزش به آنها پیشنهاد می‌دهید، به احتمال بیشتری جواب مثبت می‌دهند یا به احتمال قوی‌تری در برنامه‌های روزانه خانواده شرکت می‌کنند.برای انگیزه دادن به کودکان در دوران کرونا، همراه و هم‌مسیر آنها باشید. اگرچه ممکن است برای والدین شاغل کمی سخت باشد.سعی کنید با بچه‌های خود ورزش کنید، به دوچرخه‌سواری و پیاده‌روی بروید یا با هم فوتبال بازی کنید. افزایش ارتباط با فرزندان، عنصر اصلی خودانگیختگی در کودکان است.اگر شما در کنار کودکان‌تان ورزش و فعالیت کنید، آنها به احتمال بیشتری فعال می‌مانند.4- برای ایجاد انگیزه در کودکان در دوران کرونا، به آنها گوش دهید و همدلی کنیدانگیزه دادن به کودکان در دوران کرونا و بسته شدن مدارس، پیچیده‌تر از قبل شده است.با این حال پدر و مادرها و کودکان هر دو به یک اندازه در موقعیتی خاص و عجیب قرار گرفته‌اند. مدرسه‌ها از سر اجبار کارهای‌شان را به فعالیت‌های خانه اضافه کرده‌اند.کارهایی مانند آموزش روزانه از طریق انواع برنامه‌ها مانند برنامه زوم یا واتس‌اپ در خانه انجام می‌شود. به علاوه، آموزش‌ها اغلب کوتاه است و همین شده که برای بسیاری از کودکان، زمان مدرسه کوتاه‌تر از شرایط همیشگی است.این ماجرا کم و بیش برای خیلی از پدر و مادرها نیز به همین شکل است. خیلی از پدر و مادرها تعطیل شده‌اند یا از خانه کارهای‌شان را انجام می‌دهند.برای همین می‌توانیم شرایط کسل‌کننده کودکان را درک کنیم. تازه این را هم در نظر بگیریم که معمولاً نیاز کودکان برای داشتن یک برنامه اجتماعی بیرون از خانه، بیشتر از بزرگسالان است.کودکان اگر احساس کنند درک می‌شوند، انگیزه بیشتری از خودشان نشان می‌دهند و پذیرش بهتری در مورد کارهایی که باید انجام دهند، خواهند داشت.ما به عنوان پدر و مادرها می‌توانیم به کودکان نشان دهیم که درکشان می‌کنیم. چنین رفتار به ظاهر ساده‌ای به کودکان انگیزه زیادی می‌دهد.به عنوان مثال، به آنها نشان دهیم می‌دانیم این همه وقت توی خانه ماندن اصلاً جالب نیست و اینکه دلشان برای دوستان‌شان تنگ شده است.پدر و مادرها برای انگیزه دادن به کودکان می‌توانند درخواست‌شان را با یک جمله همدلانه شروع کنند. به عنوان مثال: «می‌دونم که شاید به نظرت خیلی بی‌انصافی باشه که نمی‌تونی دوست‌هات رو ببینی و دلت حسابی تنگ شده، اما ما باید برای اینکه حواسمون به سلامتی خودمون و دوستهامون باشه، توی خونه بمونیم.»حتی اگر با نظر کودکان موافق نباشیم، وقتی به آنها نشان می‌دهیم نظرشان را فهمیده‌ایم، همکاری و رابطه فرزند-والد تقویت می‌شود و انگیزه بیشتری به دست می‌آورند.5- برای ایجاد انگیزه در کودکان در دوران کرونا، دلایل قوانین را بیان کنیدوقتی پدر و مادرها دلایل خواسته‌های‌شان را می‌گویند، کودکان انگیزه بیشتری برای همکاری به دست می‌آورند و بهتر می‌توانند اهمیت انجام کارها به این شکل خاص را درک می‌کنند.این دلایل زمانی در بالابردن انگیزه کودکان تأثیرگذارتر هستند که برای آنها معنی داشته باشد.به عنوان مثال پدر و مادرها می‌توانند بگویند تقسیم کارهای روزانه خانواده بین همه اعضای خانواده، به همگی کمک می‌کند بعد از شام وقت بیشتری برای کارهای جالب داشته باشند.با همین توضیح دو خطی، کودکان درک می‌کنند که برای پدر و مادر اهمیت دارند و در نتیجه با انگیزه بالاتری به قوانین خانه دقت و توجه می‌کنند.6- برای ایجاد انگیزه در کودکان در دوران کرونا، با همدیگر مسائل را حل کنیدباید بدانیم در برنامه‌های خانوادگی، همه چیز طبق نقشه پیش نمی‌رود. گاهی شرایط ناامیدی، غر زدن و داد و بیداد می‌رسد.وقتی کارها درست پیش نمی‌روند، پدر و مادرها می‌توانند تلاش کنند برای انگیزه دادن به کودکان با همراهی آنها فرایند حل مسئله را شروع کنند.فعالیت حل مسئله به این معنا است که با کودکان همدردی داشته باشید، مسئله را مشخص و راه‌حل‌های آن را پیدا کنید. به این ترتیب انگیزه کودکان افزایش پیدا می‌کند.به عنوان مثال، پدر و مادرها می‌توانند با چنین جمله‌هایی شروع کنند:«می‌دونم باید خیلی سخت باشه که اولین چیزی که صبح بشنوی غرهای من باشه. مسئله اینه که با اینکه ما همگی با هم تصمیم گرفتیم ساعت 8 صبح از خواب بلند بشیم، تو بیدار نشده بودی. بیا فکرهامون رو بریزیم روی هم و ببینیم چی کار می‌شه کرد که بیدار شدن صبح رو بهتر کرد. خودت چه راه‌حل‌هایی داری؟»کاربرد این دسته از جملات پیش از دوران کرونا در خانواده‌هایی بود که پدر و مادرها استرس رسیدن به سر کار را داشتند و می‌خواستند پیش از رفتن به سر کار، کودکان‌شان را به مدرسه برسانند.با این حال به نظر می‌رسد استفاده از این روش برای انگیزه دادن به کودکان در دوران کرونا نیز جواب می‌دهد.سخن پایانیبرای انگیزه دادن به کودکان در شرایط مختلف دستاوردهای آنها را تحسین کنید. در صورت موفقیت به فرزندان خود بازخورد ویژه، فوری و مثبت بدهید. این کار اعتماد به نفس آنها را افزایش می‌دهد. همچنین به آنها انگیزه کافی می‌بخشد تا رفتارهای مثبت‌شان را تکرار کنند.تمام تمرین‌هایی که در این مطلب گفته شد می‌تواند به کودکان کمک کند احساس مسئولیت بیشتری در مورد رفتارشان داشته باشند. این موارد احتمال همکاری آنها را بیشتر می‌کند و موجب می‌شود انگیزه بالاتری داشته باشند.با این حال، این استراتژی‌ها به زمان و حوصله پدر و مادرها نیاز دارد؛ چیزی که رسیدن به آن در زمان‌های استرس‌زا، خیلی سخت می‌شود.مطالعات تحقیقاتی نشان داده پدر و مادرها در صورت محدود بودن زمان، شرایطی که اضطراب دارند یا نگران عملکرد کودکان‌شان هستند، بیشتر داد می‌زنند، دستور می‌دهند و تهدید می‌کنند.به همین دلیل خیلی مهم است که پدر و مادرها زمانی برای مراقبت و توجه به خودشان اختصاص دهند؛ در این زمان می‌توانند کارهایی مانند پیاده‌روی، ورزش، مراقبه یا نوشتن در یک دفتر را امتحان کنند.همه‌گیری کرونا یا دیگر بحران‌ها، چالش‌هایی برای پدر و مادرها به وجود آورده است. اما استفاده از استراتژی‌های انگیزشی می‌تواند به پدر و مادرها کمک کند محیط آرام‌تر و مؤثرتری به وجود بیاورند که روابط مثبت والدین و کودکان را نیز تسهیل کند.محیطی که در نهایت موجب می‌شود انگیزه کودکان برای فعالیت‌های مختلف بیشتر و بیشتر شود.منابعsabkezendegisabkezendegiSun, 09 May 2021 13:08:03 +0430https://virgool.ir/@sabkehzendegi/7-راهکار-برای-ایجاد-انگیزه-در-کودکان-بی-انگیزه-nk2qikilpgdrهر چیزی را که تا الان شنیده‌اید فراموش کنید، در این مقاله می‌خواهیم از بهترین روش‌ها برای انگیزه دادن به کودکان بگوییم.تا به حال پیش آمده برای عقب انداختن کاری که از آن بدتان می‌آید، بیشتر از میزان ساعتی که برای انجامش لازم است، وقت گذاشته باشید؟همه ما چنین تجربه‌ای داشته‌ایم. واقعیت این است که بی انگیزه بودن، مسئله‌ای است که روی هر کسی اثر می‌گذارد. اما سر و کله زدن با این موضوع در کودکان می‌تواند سخت‌تر باشد.مشکل این است که بی انگیزه بودن کودکان با گذر زمان بدتر و بدتر می‌شود و حتی می‌تواند به دوره بزرگسالی‌شان برسد. در این صورت با افرادی روبرو خواهیم بود که به احتمال زیاد نمی‌توانند در زندگی کاری و اجتماعی خودشان موفقیت چندانی به دست بیاورند.در چنین شرایطی این بزرگسالان بی انگیزه نه تنها زندگی سخت و ناخوشایندی تجربه خواهند کرد بلکه برای اطرافیان خود و جامعه اطراف‌شان، نوعی مسئولیت به وجود می‌آورند که شرایط آنها را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.برای جلوگیری از چنین موقعیتی، بهتر است بتوانیم مسئله بی انگیزه بودن کودکان را در همان دوران حل کنیم. در این مطلب ابتدا به بررسی ویژگی‌های کودکان بی انگیزه می‌پردازیم و در ادامه 7 راهکار و استراتژی کاربردی را برای با انگیزه کردن کودکان بی انگیزه توضیح می‌دهیم.ویژگی‌های کودکان بی انگیزهبرای بسیاری از پدر و مادرها سؤال پیش می‌آید که رفتار یک کودک بی انگیزه چگونه است؟- کودکان بی انگیزه به جای انجام تکالیف مدرسه، بیشتر ترجیح می‌دهند بازی کامپیوتری انجام دهند.- این کودکان به ندرت به کاری علاقه نشان می‌دهند مگر اینکه احساس کنند در آن کار موفق می‌شوند.- کودکان بی انگیزه فعالیت‌هایی را ترجیح می‌دهند که تلاش کمی نیاز داشته باشند.- به نظر نمی‌رسد کودکان بی انگیزه به چیزهایی که در مدرسه یاد می‌گیرند، اهمیت چندانی بدهند. (و همینطور هر فعالیت دیگری)- این کودکان مرتب با عنوان «تنبل» تعریف می‌شوند.- کودکان بی انگیزه هر چیزی را بی‌معنی و بی‌ربط می‌دانند. احتمالا جمله‌ای مانند «که چی بشه» را از این کودکان زیاد بشنوید.- این کودکان به ندرت در کاری ابتکار عمل نشان می‌دهند و به نظر می‌رسد هر چیزی را با بی‌میلی انجام می‌دهند.- کودکان بی انگیزه دیگران را به خاطر عملکرد یا رفتار خودشان مقصر می‌دانند.- به نظر نمی‌رسد این کودکان به چیزی اهمیت بدهند.- کودکانی که بی انگیزه هستند، در تمام فعالیت‌هایی که انجام می‌دهند، تلاش کمی می‌کنند.- کودکان بی انگیزه، عزت نفس پایینی دارند.- ارتباط برقرار کردن با این کودکان مشکلات زیادی دارد و اغلب باید هر چیزی را برای آنها تکرار کنید.گفته می‌شود انگیزه باید از صمیم قلب سرچشمه بگیرد و اغلب تلاش‌ها برای با انگیزه کردن کودکان، بیشتر آنها را بی انگیزه می‌کند.اگرچه بخش دوم جمله درست است، اما در موارد زیادی ثابت شده بخش اول جمله اشتباه است. محققان و روانشناسانی مانند کارول دوک نشان داده‌اند استفاده از کلمات و انجام تمرین‌های معینی می‌تواند به کودکان بی انگیزه کمک کند.اگر با یک کودک بی انگیزه سر و کله می‌زنید، حتماً می‌دانید گفتن جملاتی مانند «باید بیشتر کار کنی» انگیزه او را افزایش نمی‌دهد.با این حال، سال‌ها تحقیق در زمینه انگیزه، راهکارها و استراتژی‌هایی را مشخص کرده که می‌تواند به انگیزه دادن به کودکان بی انگیزه کمک کند.در ادامه 7 استراتژی کاربردی برای انگیزه دادن به کودکان بی انگیزه را بررسی می‌کنیم:1- برای با انگیزه کردن کودکان، به علایق آنها علاقه نشان دهید.همه ما دوست داریم کارهایی را انجام دهیم که به نظرمان جالب هستند. کودکان هم با ما فرقی ندارند. کودکان وقتی کاری را انجام بدهند که به آن علاقه دارند، انگیزه بیشتری خواهند داشت.چگونه با استفاده از این روش به کودکان بی انگیزه‌ کمک کنیم؟- کارهایشان را با دقت مشاهده کنید تا متوجه شوید به چه چیزی علاقه نشان می‌دهند.- وقتی علایقشان را متوجه شدید، به آنها علاقه نشان دهید؛ حتی اگر با چیزی که دوست دارید به آن علاقه داشته باشند، متفاوت باشد.- روش‌هایی پیدا کنید تا بتوانید علایقشان را به مهارت‌هایی مرتبط کنید که می‌خواهید در آنها ایجاد و تقویت شود.به عنوان مثال، اگر کودک‌تان به خواندن کمیک بوک علاقه دارد، شما هم به این مورد علاقه نشان دهید.چرا که کمیک‌بوک‌ها می‌توانند یک راه جذاب برای تمرین مهارت خواندن و به دست آوردن اطلاعات جدید باشند.یا اگر کودک‌تان انگیزه‌ای به انجام تکالیف موسیقی‌اش ندارد، می‌توانید او را تشویق کنید که تمرین درس‌های موسیقی‌اش را با دوستش انجام دهد. این کار می‌تواند به انگیزه دادن به کودکان بی انگیزه کمک قابل توجهی کند.2- هنگام با انگیزه کردن کودکان، به یاد داشته باشید موفقیت، خواسته درونی هر کسی است.بیشتر افراد می‌خواهند در فعالیت‌هایی که شرکت می‌کنند، موفق باشند؛ به جز شرایطی که در آن افراد با ناتوانی‌های نامشخصی دست به گریبان باشند.شکست پشت سر هم می‌تواند موجب افزایش ناامیدی و سرخوردگی شود و به رفتارهایی مانند پرخاشگری یا حتی خشم و اضطراب مداوم منجر شود.کودکانی که با شکست‌های زیادی روبرو می‌شوند می‌توانند به «درماندگی آموخته شده» دچار شوند. شرایطی که افراد یاد می‌گیرند خودشان را به عنوان یک بازنده و شکست‌خورده در نظر بگیرند.به بیان دیگر، کودکان ممکن است انگیزه‌های خودشان را به خاطر نداشتن اعتماد به توانایی‌شان برای دستیابی به اهدافی مشخص، از دست بدهند.همین نداشتن اعتماد به نفس می‌تواند رفتار کلی کودکان را به رفتارهایی مانند اجتناب، اضطراب، «تنبلی» و «رفتار به من چه» تغییر دهد.منظور از «رفتار به من چه» در کودکان، شرایطی است که آنها نسبت به هیچ چیزی اهمیت نمی‌دهند و واکنش‌شان تقریباً نسبت به هر چیزی،‌ جمله‌ای شبیه به این است: «به من چه!؟»چگونه با استفاده از این روش به کودکان بی انگیزه‌ کمک کنیم؟- اطمینان حاصل کنید که کودکان‌تان، فرصت‌هایی برای موفق شدن دارند.- با صحبت کردن در مورد موفقیت‌های کودکان‌تان به آنها کمک کنید خودشان را به عنوان فردی موفق ببینند.- برای با انگیزه کردن کودکان، از آنها انتظاراتی منطقی همراه با چالش‌هایی دست‌یافتنی داشته باشید.- مطمئن شوید که کودکان‌تان دقیقاً می‌دانند که از آنها انتظار انجام چه کاری می‌رود. به عنوان مثال، اگر کودک بی انگیزه شما اغلب اوقات با تکالیفش کلنجار می‌رود، هر بار برای او توضیح دهید که چه کاری باید انجام دهد.3- موقعیت‌هایی برای با انگیزه کردن کودکان‌تان فراهم کنید.به عنوان مثال خیلی از کودکان بعد از دیدن ویدیوهای انیمیشن که کودکان هم سن و سال خود درست کرده‌اند، برای ساخت انیمیشن انگیزه بالایی پیدا می‌کنند.برای ساختن انیمیشن، برنامه‌های رایگان زیادی وجود دارد که شخصیت‌ها و موقعیت‌هایی از پیش طراحی شده دارند. به این ترتیب کودکان می‌‌توانند به راحتی شخصیت‌ها را مطابق سلیقه خودشان تغییر دهند و انیمیشن خودشان را بسازند.چگونه با استفاده از این روش به کودکان بی انگیزه‌ کمک کنیم؟- قرار دادن کودکان‌تان در معرض دستاوردهای دیگران در زمینه‌های مورد علاقه‌شان، روش خوبی برای ایجاد انگیزه در آنها است.با این حال منظور از چنین کاری این نیست که کودکان‌تان را با دیگران مقایسه کنید یا انتظار داشته باشید آنها هم به همان موفقیت‌های کودکان دیگر برسند.به یاد داشته باشید فراهم کردن موقعیت‌هایی برای دیدن موفقیت‌های دیگران می‌تواند انگیزه کودکان را افزایش دهد. برای این کار می‌توانید از رسانه‌هایی مانند کتاب، فیلم، سریال و مواردی از این دست استفاده کنید.4- برای با انگیزه کردن کودکان، از صحبت‌های انگیزشی استفاده نکنید.چیزی که علم (و البته خیلی از پدر و مادرها) کشف کرده‌اند این است که در تمام سال‌های گذشته، «صحبت‌های انگیزشی» به ندرت تأثیر داشته‌اند. و این به ندرت در اینجا یعنی خیلی خیلی خیلی کم!با وجود هدف خوبی که از این کار دارید، صحبت با کودکان در مورد اهمیت تلاش، به احتمال بسیار پایینی می‌تواند کاری کند آنها راهشان را تغییر بدهند.چگونه با استفاده از این روش به کودکان بی انگیزه‌ کمک کنیم؟- به جای عملکرد گذشته کودکان‌تان، روی عملکرد آینده‌شان تمرکز کنید. «فکر می‌کنی چه کاری رو می‌تونی متفاوت انجام بدی؟»- به جای سخنرانی برای کودکان‌تان، آنها را تشویق کنید عملکرد خودشان را ارزیابی کنند.به یاد داشته باشد منابع مختلفی متناسب با سن کودکان‌تان وجود دارد که می‌تواند به آنها کمک کند عملکردشان را بازبینی کنند و «ذهنیت رشد» را در خودشان ایجاد کنند. افرادی که «ذهنیت رشد» دارند، توان خود را بیشتر به یادگیری اختصاص می‌دهند.- به جای «صحبت‌های انگیزشی» به او نشان دهید که می‌دانید هر نوع توانمندی لازم برای دستیابی به موفقیت را در خودش دارد. می‌توانید از چنین جملاتی استفاده کنید: «شاید هنوز قبول نداشته باشی اما من می‌دونم که توانمند هستی و خودت هم بالاخره متوجه می‌شی.»5- برای با انگیزه کردن کودکان، آنها را تشویق کنید و حمایت خودتان را نشان بدهید.وقتی کودکان نشان می‌دهند بی انگیزه هستند، ناامید شدن ما به عنوان پدر و مادر کاملاً طبیعی است. وقتی ندانیم چگونه به آنها انگیزه بدهیم، حتی بیشتر هم ناامید می‌شویم.نکته مهم این است به خاطر داشته باشیم بی‌انگیزگی کودکان اغلب با چند دلیل توضیح داده می‌شود:پایین بودن اعتماد به نفس، مشارکت ندادن کودکان در تصمیم‌هایی که آنها را درگیر می‌کند (مانند اینکه چه زمانی تکالیف مدرسه باید تمام شود، چه زمانی می‌توانند بازی کامپیوتری انجام دهند، عواقب پیگیری نکردن انتظاراتی که از آنها می‌رود و ...) خشم بیش از اندازه، ناامیدی و مواردی از این دست.چگونه با استفاده از این روش به کودکان بی انگیزه‌ کمک کنیم؟- موفقیت و شکست دو روی یک سکه هستند. هر کسی شکست را تجربه می‌کند و بیشتر مردم قبل از اینکه به موفقیت برسند، بارها و بارها با شکست روبرو می‌شوند.با کودکان‌تان در مورد شکست‌های خودتان صحبت کنید. بگذارید درک کنند شکست بخشی از زندگی است. به کودکان‌تان بگویید شکست‌هایشان آنها را تعریف نمی‌کند، بلکه قوی‌ترشان نیز می‌کند.شکست‌های موفقیت‌آمیز بسیار زیادی وجود دارد؛ افرادی که امروز معروف هستند، قبل از رسیدن به این حد از شناخته شدن، شکست‌های بسیاری خورده‌اند. با کودکان‌تان در مورد این شکست‌ها صحبت کنید.- هر تغییر مثبتی را که مشاهده می‌کنید به کودکان‌تان بگویید، حتی اگر بلافاصله به یک عملکرد بهتر منجر نشود.اگر می‌بینید کودکان‌تان تلاش می‌کند، به آنها بگویید. اگر می‌بینید به شدت میزان تلاش خودشان را افزایش داده‌اند، به آنها بگویید. اگر می‌بینید که روش دیگری را امتحان می‌کنند، به آنها بگویید که متوجه شده‌اید. به یاد داشته باشید که تلاش آنها را تحسین کنید نه خودشان را!موفقیت می‌تواند معناهای متفاوتی داشته باشد. زمینه‌های زیادی وجود دارد که کودکان شما در آن موفق بوده‌اند. نقاط قوت و دستاوردهای آنها را به یادشان بیاورید. به آنها کمک کنید خودشان را به عنوان فردی موفق ببیند.6- برای با انگیزه کردن کودکان، فراموش نکنید نمی‌توان از کودکان انتظار داشت مانند بزرگسالان رفتار کنند.عالی نمی‌شد اگر کودکان به تمام خواسته‌های ما پاسخ می‌دادند و هر کاری را درست مطابق انتظارات ما (یا حتی بهتر از آن) انجام می‌دادند؟واقعیت این است که کودکان درک ما از مفاهیم مختلف را ندارند. آنها لزوماً متوجه نمی‌شوند چرا باید در مورد چیزهای مشخصی یاد بگیرند و گفتن اینکه «این چیزها مهم هستند» به احتمال زیاد نگاه آنها را تغییر نمی‌دهد.چگونه با استفاده از این روش به کودکان بی انگیزه‌ کمک کنیم؟- روش‌هایی پیدا کنید تا هر چیزی را که کودکان‌تان یاد می‌گیرند، جذاب کند. اگر آموزش موسیقی می‌بینند، کار کردن روی آهنگی که دوست دارند نسبت به انجام تمرین‌های یک کتاب کار مشخص، به آنها انگیزه بیشتری می‌دهد.- روش‌های زیادی برای یادگیری یک چیز ثابت وجود دارد. به عنوان مثال، برای یادگیری تاریخ، فیلم‌های مستند خوبی در دسترس است.شمارش اعداد را می‌توان با استفاده از تکه‌های لِگو به کودکان آموزش داد. هچنین مهارت‌های عملکرد اجرایی کودکان را می‌توان از طریق بازی سرگرم‌کننده «رنگ، برش و چسب» پرورش داد.اگر کودک شما به سختی می‌تواند تمرکز کند یا به فعالیت‌ خاصی علاقه‌مند شود، از روش‌های مختلف برای انجام همان فعالیت استفاده کنید.- به یاد داشته باشید کودکان همیشه به وسیله چیزهایی که از آن لذت می‌برند، انگیزه بیشتری به دست می‌آورند.به کودکان‌تان کمی فضا بدهید و بگذارید از چیزهایی که دوست دارند، لذت ببرند.- اجازه ندهید انتقاد و ناامیدی تنها چیزهایی باشند که کودکان‌تان از کودکی‌شان به یاد می‌آورند.- درک خود از رفتار کودکان‌تان را تغییر دهید. مقداری تعلل و بی انگیزه بودن در کودکان طبیعی است. چرا کودک شما باید تفاوت داشته باشد؟7- برای با انگیزه کردن کودکان، روی نقاط قوت آنها تمرکز کنید.شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد فرزندپروری مبتنی بر قدرت می‌تواند از طریق روش‌هایی که هرگز فکر نکرده‌اید قابل انجام هستند، به افزایش شادی و رضایت کودکان شما کمک کند.چگونه با استفاده از این روش به کودکان بی انگیزه‌ کمک کنیم؟- نقاط قوت کودکان‌تان را در مرکز رویکرد فرزندپروری خودتان قرار دهید. به خاطر داشته باشید کودکان شما به جای اینکه نیاز داشته باشند خودشان را در تمام رشته‌ها متوسط بدانند، لازم دارند حتی شده در چند رشته، موفقیت‌هایی داشته باشند.- حتی خرابکارترین کودکان نیز وقتی که نقاط قوت خود را پیدا کنند، می‌توانند دستخوش تحول شوند. فراموش نکنید شناخت نقاط قوت کودکان به تقویت عزت نفس آنها کمک می‌کند.منابع برای مطالعه بیشتر در مورد انگیزه دادن به کودکانsabkezendegisabkezendegiSun, 09 May 2021 12:56:36 +0430https://virgool.ir/@sabkehzendegi/افزایش-مهارت-همدلی-cdpdrddzusglهمدلیهنگامی که دوستان، همکاران و خانواده شما درباره مشکلاتشان با شما صحبت می‌کنند، یا هنگامی که با احساسات و افکار دیگران روبرو می‌شوید، واکنش شما چیست؟ آیا به احساسات و تجربیات آنها اهمیت می‌دهید و تلاش می‌کنید به آنها کمک کنید؟ به عبارت دیگر، آیا پاسخ شما به چنین شرایطی همدلانه است؟همدلی واژه‌ای است که مردم در مکالمات روزمره خود از آن استفاده و به عنوان حسی مثبت از آن یاد می‌کنند. این تجربه معمولا به معنی توانایی فهم احساسات دیگران، دیدن امور و مسائل از جایگاهی که آنها می‌نگرند و گذاشتن خود به جای آنهاست و یکی از عناصر کلیدی هوش هیجانی به شمار می‌رود. اهمیت همدلی از آن روست که محرک انجام آن نه اجبار بیرونی، بلکه احساسات و تجربه درونی انسان است.بر اساس داده‌ها ۹۸ درصد مردم می‌توانند همدلی با دیگران را تجربه کنند و به جز مواردی خاصی مثل افراد روان‌پریش، خود شیفته و جامعه‌ستیز که قادر به درک دیگران نیستند، همدلی تجربه‌ای است که احتمال بروز آن در زندگی بسیاری از افراد وجود دارد.عناصر همدلیدرک دیگراناین عنصر همان مفهومی است که اکثر مردم همدلی را با آن معنا می‌کنند. در قالب این عنصر افراد احساسات و دیدگاه‌های دیگران را حس می کنند و به نگرانی‌های دیگران توجه نشان می‌دهند. همچنین آنها نشانه های عاطفی را درک می‌کنند، خوب گوش می دهند و برای ارتباطات غیر کلامی اهمیت قائلند. آنها نسبت به امور مختلف حساسیت نشان می‌دهند و دیدگاه‌های دیگران را درک می‌کنند و تلاش می‌کنند به دیگران کمک کنند.اگر کسی به تجربه چنین احساساتی متمایل باشد، همه جزئیات این عنصر در او قابل دستیابی و پیشرفت هستند. با این حال برخی افراد ممکن است شاخک‌های احساسی خود را خاموش کنند تا از درگیر شدن در احساسات و مشکلات دیگران در امان بمانند.توسعه دیگرانتوسعه دیگران به معنای اهمیت به نیازها و نگرانی‌های دیگران و کمک به آنها به گونه‌ای است که ظرفیت‌های بالقوه خود را تحقق ببخشند. افراد دارای مهارت در این زمینه معمولاً:به خاطر نقاط قوت و موفقیت دیگران به آنها پاداش می‌دهند، آنها را تحسین می‌کنند و بازخوردهای سازنده‌ای در جهت پیشرفت بیشتر به آنها می‌دهند. این افراد همچنین وظیفه راهنمایی و مربیگری دیگران را برعهده می‌گیرند تا به رشد آنها کمک کنند.سرویس‌دهیدر موقعیت شغلی، سرویس‌دهی به معنی اولویت قرار دادن نیازهای مشتریان و جستجوی راه هایی برای بهبود رضایت و وفاداری آنها است.کسانی که چنین دیدگاهی دارند برای مشتریان تلاش بسیاری می‌کنند. آنها نیازهای مشتریان را درک می‌کنند و برای کمک به آن‌ها از انجام هیچ کاری دریغ نمی‌کنند. بدین ترتیب، آنها می توانند به "مشاوری قابل اعتماد" برای مشتریان تبدیل شوند و رابطه‌ای طولانی مدت بین مشتری و سازمان ایجاد کنند.همچنین بسیاری از موقعیت های غیرشغلی وجود دارد که می‌توان به هر طریقی به دیگران کمک کرد. قرار دادن نیازهای دیگران در مرکز به فرد این توانایی را می‌دهد که موقعیت را از جهات مختلف در نظر بگیرد و پشتیبانی و کمک مفیدتری ارائه دهد.استفاده از تنوعاستفاده از تنوع به معنای توانایی ایجاد و توسعه فرصت‌های متفاوت برای افراد مختلف است. در قالب این عنصر شما با همه افراد یکسان رفتار نمی‌کنید و نحوه تعامل خود با دیگران را متناسب با نیازها و احساسات آنها تنظیم می‌کنید.افرادی که چنین مهارتی دارند بدون توجه به گذشته دیگران، به همه احترام می‌گذارند و با همه ارتباط خوبی دارند. عموما، آنها تنوع را فرصت می‌دانند و معتقدند تیم‌های متنوع بسیار بهتر از تیم‌های همسان کار می کنند.آنها همچنین عدم تساهل، تعصب و کلیشه‌ها را به چالش می‌کشند و فضایی ایجاد می‌کنند که برای همه سرشار از احترام باشد.نشانه‌های همدلیبرخی رفتارها و نشانه‌هایی که همدل بودن شما را نشان می‌دهد از این قرار است:•شما شنونده خوبی برای صحبت‌های دیگران هستید•دیگران معمولا درباره مشکلاتشان با شما صحبت می‌کنند•شما در درک کردن احساسات دیگران خوب هستید•شما بسیاری از مواقع به آنچه دیگران فکر می‌کنند می‌اندیشید•اکثرا افراد برای گرفتن مشاوره به سراغ شما می‌آیند•شما معمولا ذهنتان درباره اتفاقات بد درگیر می‌شود•شما تلاش می‌کنید به دیگران که رنج می‌برند کمک کنید•شما در تشخیص زمانی که افراد صادق نیستند خوب هستید•شما در موقعیت‌های اجتماعی گاهی احساس خستگی و درگیری ذهنی می‌کنید•شما عمیقا به دیگران اهمیت می‌دهید• شما گاهی در تعیین مرز در روابط خود با دیگران مشکل داریداین نکته اهمیت دارد که همدلی بیش از حد ممکن است تجربه مفیدی نباشد. همدلی بیش از حد باعث می‌شود شما همواره به فکر رفاه و خوشبختی دیگران باشید و از خود غافل شوید. همچنین وقتی همدلی زیادی داشته بکشید ممکن است درباره احساسات دیگران بیش از حد فکر کنید، آسیب ببینید و در آن غرق شوید.انواع همدلیانواع گوناگونی از همدلی وجود دارد که افراد می‌توانند تجربه کنند:• همدلی عاطفی: همدلی عاطفی شامل توانایی درک احساسات فرد دیگر و پاسخ مناسب به احساسات او است . چنین درک عاطفی ممکن است منجر به نگرانی شما در مورد خوب بودن حال فرد دیگر شود، یا ممکن است به احساس پریشانی شخصی شما منجر شود.•همدلی بدنی: همدلی بدنی نوعی واکنش فیزیکی در پاسخ به تجربه دیگران است. درواقع، مردم گاهی اوقات از نظر جسمی احساسات دیگران را تجربه می‌کنند. برای مثال، وقتی می‌بینید شخص دیگری خجالت می‌کشد ، ممکن است شما نیز سرخ شوید یا احساس ناراحتی معده کنید.• همدلی شناختی: همدلی شناختی توانایی درک وضعیت روانی دیگری و آنچه که ممکن است در واکنش به موقعیت‌های مختلف فکر کند است. این نوع از همدلی مربوط به مفهومی است که روانشناسان از آن به عنوان تئوری ذهن یاد می‌کنند.فواید همدلیانسانها مطمئناً قادر به نشان دادن رفتارهای خودخواهانه و حتی بی‌رحمانه هستند. اگر هر روز به صفحات روزنامه‌ها بنگرید به سرعت با اقدامات بی‌رحمانه، خودخواهانه و شنیع دیگران روبرو خواهید شد. پرسش این است که چرا همه انسان‌ها دائما مرتکب چنین رفتارهای خودخواهانه ای نمی‌شوند؟ چه چیزی باعث می شود که شما درد دیگری را احساس کنید و با مهربانی پاسخ دهید؟دلی چنین موضوعی فواید مختلفی است که در بروز همدلی وجود دارد:• همدلی به شما امکان می‌دهد با دیگران ارتباط اجتماعی برقرار کنید. با درک آنچه دیگران فکر و احساس می‌کنند، شما قادر به پاسخگویی و واکنش مناسب در موقعیت‌های مختلف اجتماعی هستید. تحقیقات نشان داده است که داشتن روابط اجتماعی برای سلامت جسمی و روانشناختی مهم است.•همدردی با دیگران به شما کمک می‌کند تا احساسات خود را مدیریت کنید. تنظیم عاطفی از این جهت مهم است که به شما امکان می‌دهد احساسات خود را، حتی در مواقع استرس شدید مدیریت کنید، بدون اینکه بیش از حد دچار فشار شوید.•همدلی باعث رشد و گسترش رفتارهای کمک‌کننده می شود. نه تنها وقتی شما احساس همدلی با دیگران می‌کنید رفتارهای مفیدی را انجام می‌دهید، بلکه افراد دیگر نیز وقتی احساس همدلی می کنند مایلند به شما کمک کنند.عوامل موثر در بروز همدلیبه نظر می‌رسد همدلی ریشه عمیقی در مغز، بدن و تاریخ تکاملی ما دارد. اشکال ابتدایی همدلی در اجداد اولیه ما، سگها و حتی موشها مشاهده شده است. همچنین دانشمندان حدس می‌زنند که برخی از جنبه‌های همدلی را می توان در اثر نورون ها دانست، سلول هایی در مغز که نسبت به برخی از شرایط و موقعیت‌ها واکنش نشان می‌دهند.همه افراد در هر شرایطی احساس همدلی را تجربه نمی‌کنند. همچنین بعضی از افراد ممکن است به طور کلی احساسات و همدلی بیشتری نشان دهند. در مجموع اما مردم متمایلند نسبت به برخی افراد همدلی بیشتری داشته باشند و نسبت به برخی دیگر همدلی کمتری.برخی از دلایلی که باعث وجود چنین تمایلی بین افراد می‌شود از این قرار است:• افراد چگونه درباره دیگری فکر می‌کنند• دیدگاه افراد درباره رفتار و اخلاق دیگری چیست•افراد چه چیزی را درباره دیگری سرزنش می‌کنند•تجربیات گذشته و انتظاراتپژوهش‌ها نشان می‌دهد که بین زنان و مردان نیز در تجربه و نشان دادن همدلی تفاوت وجود دارد. به طور کلی زنان در تست‌های مربوط به همدلی نمره بالاتری می‌آوردند و بر اساس تحقیقات میزان همدلی شناختی در زنان بیشتر است.بر اساس دیگر داده‌ها به نظر می‌رسد دو عامل اصلی در ابتدایی‌ترین سطح، در توانایی تجربه همدلی موثر هستند: ژنتیک و اجتماعی شدن.والدین ژن هایی را منتقل می کنند که در شخصیت کلی افراد سهم دارند، از جمله تمایل به همدردی، همدلی و شفقت. از طرف دیگر، مردم همچنین توسط والدین، همسالان، گروه‌ها و جامعه اجتماعی می شوند. نحوه برخورد افراد با دیگران و همچنین احساس آنها در مورد دیگران اکثرا بازتاب اعتقادات و ارزشهایی است که در سنین کم به آنها القا شده است.موانع همدلیدلایلی که موجب می‌شود مردم گاهی اوقات همدلی نکنند شامل تعصبات شناختی، غیرانسانی‌سازی و سرزنش قربانیان است.تعصبات شناختیبعضی اوقات نحوه درک افراد از جهان پیرامون تحت تأثیر بعضی تعصبات و سوگیری‌های شناختی قرار می گیرد. به عنوان مثال، مردم اکثرا عدم موفقیت دیگران را به عوامل داخلی و خصوصیات و شخصیت آنها نسبت می‌دهند، در حالی که نقص و ایرادات خود را نتیجه عوامل خارجی می دانند.این سوگیری‌ها می تواند درک همه عواملی که در ایجاد یک وضعیت تأثیرگذار هستند را دشوار کند و باعث می شود افراد نتوانند از منظر فرد دیگر شرایط را ببینند.غیرانسانی‌سازیگاهی انسان‌ها تصور می کنند افرادی که با آنها متفاوت هستند مانند آنها احساس و رفتار نمی کنند. این امر به ویژه در مواردی که دیگران از نظر جسمی فاصله دارند رخ می‌دهد.مثلا هنگامی که افراد گزارش‌های مربوط به یک فاجعه یا درگیری در یک سرزمین خارجی را مشاهده می‌کنند، اگر فکر کنند کسانی که رنج می‌برند تفاوت اساسی با خودشان دارند، ممکن است کمتر با آنها احساس همدلی کنند.سرزنش قربانیگاهی اوقات هنگامی که دیگری اتفاق وحشتناکی را تجربه کرده باشد، مردم او را مقصر شرایطش می دانند. به همین دلیل است که معمولا از قربانیان جرایم پرسیده می‌شود که برای جلوگیری از وقوع جرم چه اقداماتی را انجام داده‌اند.این گرایش ناشی از باور به این نکته است که جهان مکانی عادلانه و منصفانه است. مردم می خواهند باور كنند كه دیگران آنچه را كه سزاوار آن هستند، بدست می‌آورند و لیاقت آنچه كه تجربه می‌کنند را دارند. این تفکر باعث می‌شود که آنها تصور كنند چنین اتفاقات وحشتناكی هرگز برای خود آنها رخ نخواهد داد.چرا همدلی مهم است؟زندگی شخصی:روابط سالم به پرورش، مراقبت و درک نیاز دارد. رابطه دوستی یا عاشقانه‌ای که فاقد همدلی و تفاهم باشد، به زودی با مشکل روبرو می‌شود. وقتی فردی در رابطه فقط به منافع خود فکر کند، طرف دیگر رابطه از این موضوع رنج می‌برد.اگر زن یا مرد از دیدن امور از دید طرف مقابل چشم پوشی کند، احتمالاً مشکلات زناشویی در زندگی آنها به وجود می‌آید. هیچ دو نفری قرار نیست دقیقاً یکسان فکر کنند و هیچ دو نفری هم احساسات یکسانی را تجربه نخواهند کرد. دو نفر در یک رابطه ایده های شخصی، تجربیات زندگی و درگیری‌های متفاوتی دارند. بدون وقت گذاشتن و برقراری ارتباط با احساسات و دیدگاه های یکدیگر، افراد احتمالاً احساس بی مهری و بی توجهی در رابطه عاطفی را تجربه می‌کنند.زندگی شغلی:برای بسیاری از افراد، محل کار مکانی برای کار گروهی است. صرف وقت برای ارتباط با همکاران در اموری که به تلاش گروهی نیاز دارند، بسیار مهم است. حتی اگر افراد به طور خاص روی پروژه‌ای مشترک کار نمی‌کنند، بازهم کنار آمدن با همکاران اهمیت بسیاری دارد. استفاده از همدلی بخشی حیاتی از یک رابطه کاری مفید و اثربخش است. بدون این احساس امکان بروز درگیری و اختلاف در محیط شغلی افزایش پیدا می‌کند.احساس و تجربه همدلی برای مدیران نیز بسیار اهمیت دارد. مدیرانی که فاقد همدلی هستند، ممکن است با کارمندان خود ناعادلانه رفتار کنند. همچنین آنها ممکن است کارمندان را به کار و وظایف فراتر از حد سالم و معقول وادار و یا هنگام اشتباه یک کارمند خشن و سخت گیر با او برخورد می‌کنند.همدلی بالا در محل کار با افزایش عملکرد، افزایش فروش و مهارت‌های رهبری و مدیریت بهتر مرتبط است.زندگی در جهان:همدلی از منظر جهانی بسیار مهم است، به دیژه هنگامی که منجر به شفقت و دلسوزی شود. چنین احساسی باعث می‌شود مردم هنگام وقوع فاجعه برای کمک به یکدیگر تلاش کنند. در چنین شرایطی مردم به دنبال کمک به افرادی هستند که شاید تا کنون آنها را ندیده‌اند، چرا که می‌دانند شاید روزی خود انها نیز به کمک دیگران احتیاج پیدا کنند.بدون همدلی جهان به مکانی بسیار تاریک و به درد نخور تبدیل خواهد شد.منابعsabkezendegisabkezendegiFri, 07 May 2021 02:44:30 +0430https://virgool.ir/@sabkehzendegi/تحلیل-درخت-در-نقاشی-کودکان-pycus9anvm5dبشر مدتها قبل از ایجاد زبان گفتاری و نوشتاری تصاویر را خلق کرده است. این نقاشی ها برای انتقال نوعی پیام و دانش به جامعه و به نسل‌ های آینده استفاده شده اند. با شروع توسعه زبانی، این روش انتقال پیام و دانش برای انتقال به نسل‌ های بعدی کاهش می‌ یابد.امروزه از نقاشی‌ ها به عنوان یک هنر و برای پر کردن اوقات فراغت استفاده می‌ شود. در زمینه روانشناسی از نقاشی ها برای درک شخصیت انسان که شامل کودکان هم می شود، استفاده میشود؛ زیرا به نظر می‌ رسد پیام‌ هایی را که نقاشی منتقل می کند زبان گفتاری یا زبان نوشتاری نمی توانند آن را به شیوه و کیفیت نقاشی، به مخاطب و یا سایر افراد انتقال دهند.در روانشناسی از نقاشی به عنوان تست شخصیتی استفاده های زیادی شده است. مانند چند آزمون نقاشی که برای درک شخصیت انسانساخته شده اند.نقاشی در مقایسه با نوع پرسشنامه های روانشناسی که به صورت نوشتاری هستند، دارای یک مزیت بزرگ است و آن مزیت این است که نقاشی نشان خواهد داد که واقعاً در ذهن فرد چه می گذرد ( نشان دهنده ایگو در فرد) و این می تواند به صورت ناخودآگاه از طرف فرد بیان شود.اکنون کاملاً ثابت شده است که ترسیم تصویری یا همان نقاشی ابزاری مهم در درمانگری روان پویایی است، حتی اگر به صراحت پذیرفته نشود. اعتقاد بر این است که از طریق نقاشی، شخص عناصر ناخودآگاه خود را بدون هیچ گونه دخالت نفس فاش می‌کند و با افشاگری این عناصر در کمک به تشخیص توسط درمانگر در مشکلات روحی روانی وی بسیار کمک میکند.نقاشی کودکان دارای ارزش درمانی زیادی در درک احساسات و افکار کودک، خواسته های ناخودآگاه و دنیای درونی کودک است و همچنین با توجه به سه مقاله قبلی ( مقالات تحلیل نقاشی) که در مورد تحلیل نقاشی کودکان بود ما دریافتیم که برای کودک، نقاشی کردن روشی بسیار ساده تر و کاربردی تر برای بیان احساسات و افکار خود نسبت به گفتگو با روان درمانگر و یا روانشناس است.بسیاری از کودکان 3 تا 5 سال که در مرحله نقاشی اشکال مشخص { آغاز فعالیت هنری آگاهانه} در مراحل رشد نقاشی ( تحلیل نقاشی کودکان از نظر روانشناسی) میباشند، مهارت های لازم برای کشیدن اولین فرم ها و اشکال قابل مشاهده و قابل تشخیص را پیدا میکنند.ابتدا باید به این مورد توجه کرد که کودک به هدف کشف دنیای درونی خود که اغلب نمادین است نقاشی می کشد. سپس می‌ توان نقاشی کشیده شده توسط کودک را، توصیفی از محیط اطراف کودک، تجربیات و رویدادهای مهم زندگی او نشان داد.از پنج سال بعد یعنی از 5 تا 7 سالگی که کودک در مرحله نمادگرایی{ نقاشی داستانی }در مراحل رشد نقاشی ( تحلیل نقاشی کودکان از منظر روانشناسی ) میباشد، مهارت های هنری کودک رشد زیادی می کند.به عنوان مثال، آنها یک سر دایره‌ ای، اشکال مختلفی از مو و دست و پاها را در یک شکل انسانی به طور واضح و کاملا قابل تشخیص میکشند.علاوه بر این درختانی با تنه های قهوه ای، برگ های سبز و یک خورشید زرد در گوشه صفحه در بسیاری از نقاشی کودکان در این سن قابل مشاهده است.کودکان اغلب اشخاص، خانه ها، درختان، مزارع سرسبز و خورشید را ترسیم می‌ کنند.این مضامین در آثار کودکان از هر کشور و فرهنگی مشاهده می‌ شود و این داده بر جهانی بودن بنیاد ذهن و احساسات اشاره می‌ کنند.افراد، خانه ها و درختان از عوامل مهم زندگی کودکان هستند؛ زیرا در محیط زندگی کودک واقع شده اند. هنگامی که کودک این تصاویر را ترسیم می‌ کند بیشتر در مورد دنیای درونی خود به ما می‌ گوید تا آن چیزی که کشیده است.طبق تئوری شناختی، کودکان زمانی که آنچه را که می دانند را ترسیم می کنند میتوانند بین دنیای خارج و دنیای خود ارتباط برقرار کنند که این نشان دهنده (شکل گیری) شخصیت کودک است.در این مقاله ما می خواهیم بر روی یکی از این عناصر مهم نقاشی کودکان تمرکز کنیم" درختان" و اینکه درخت در نقاشی های کودک چه چیزی را به ما به عنوان والد یا روان درمانگر نشان می دهد.همانطور که در بالا اشاره کردیم تست های روانشناسی زیادی مبتنی بر نقاشی ساخته شده است. در این مقاله ما به 2 تست روانشناسی مبتنی بر نقاشی کودکان که شامل Baum Test و H-T-P می شود اشاره میکنیم و به توضیح و تفسیر این دو تستو تحلیل آنها از " درخت" در نقاشی کودک میپردازیم.HTP( خانه، درخت، فرد)· آزمون خانه، درخت، شخص چیست؟این یک آزمون تصویری شخصیت است. نوعی از آزمون که فرد آزمون دهنده (اینجا منظور کودک است) به محرک های مبهم، انتزاعی و یا بدون ساختار پاسخ می دهد.· تاریخچه تستآزمون خانه ،درخت، شخص( HTP) توسط جان بوک (John Buck) طراحی شدو در اصل بر اساس مقیاس عملکرد کافی توانایی فکری_ذهنی بود. در سال ۱۹۴۸ طراحی شد و در سال ۱۹۶۹ به روز رسانی شد.· هدفهدف اصلی این آزمون اندازه گیری جنبه های شخصیتی شخص از طریق تفسیر نقاشی ها است و اینکه روانشناس و یا فرد تحلیل کننده از طریق اشکال رسم شده چه چیزهایی از درون و افکار و احساسات فرد نقاش میتواند بفهمد.ما در اینجا فرد آزمون دهنده را کودک در نظر میگیریم و از ۳ عنصر موجود، بر روی درخت تمرکز میکنیم.· شرحآزمون خانه، درخت، شخص می تواند از افراد بالای ۳ سال گرفته شود؛ یعنی این تست هم مخصوص کودکان و هم بزرگسالان است. تنها شرط برای شرکت در این آزمون این است که فرد بتواند نقاشی های قابل تشخیص بکشد؛ بنابراین کودک باید از مرحله خط خطی عبور کرده باشد. همچنین این آزمون به طور متوسط ۱۵۰ دقیقه به طول می انجامد. در ادامه توجه شما را به تحلیل " درخت" در نقاشی کودکان بر اساس معیار های این تست که یکی از سه عناصر این تست است جلب میکنیم.* تنه درخت تنه نماینده ( فردیت یا ایگو) کودک، احساسات او و شخصیت در حال شکل گیری او است. خطوط یا سایه های تیره پوست در ترسیم پوست درخت، نشان دهنده اضطراب در کودک است. کشیده شدن تنه کوچک و باریک درخت توسط کودک می تواند بخاطر محدود بودن قدرت ایگو ( خود کودک) باشد و به تبع تنه های بزرگ درختان نشان دهنده قدرت بیشتری از ایگو می باشد. درختی که از وسط شکافته شده است، گویی که توسط صاعقه به این وضعیت درآمده است، می تواند نشان دهنده یک شخصیت نا منسجم و خرد شده و همچنین نشان دهنده بیماری روانی جدی و یا نشانه ای از اختلال های آسیب عضوی کودک باشد.* شاخه ترسیم شاخه بزرگ یا اصلی(limb) { قسمتی که تنه را به شاخه های فرعی و زیادتری وصل میکند} برای کودک تلاشی ست برای رسیدن به ایگو و یا منی که جامعه انتظار دارد و حمایتش می‌ کند و یا می تواند نشان دهنده تلاشی باشد برای رسیدن به چیزی که کودک قادر به کنترل آن نیست. شاخه های منشعب شده کوچک می توانند نشان دهنده مهارت های ناکافی کودک برای پاسخگوی به نیازهایش باشد؛ در حالی که شاخه های بزرگ منشعب شده ممکن است به این معنی باشد که کودک بیش از حد درگیر پاسخگویی به نیازهایش است.شاخه هایی که در ابتدا کوچک هستند و به تدریج بزرگ میشوند، نمایانگر پرخاشگری کودک هستند. شاخه های خراشیده و یا پیچ خورده به معنی درگیر شدن و در حال دست و پنجه نرم کردن کودک در برخی تلاش ها برای دستیابی به آنها را نشان می‌ دهد شاخه های مرده به معنای پوچی و یا ناامیدی کودک است.* برگ ها برگها نشانه های از تلاش برای رسیدن و موفقیت هستند. از آنجا که برگها رشد میکنند پس درخت میتواند به آفتاب نزدیک شود و آب و غذا دریافت کند. این یعنی نشان دهنده تلاش کودک برای رشد است درخت بدون برگ می‌ تواند به معنای احساس نا مفید بودن در کودک یا بی‌ثمر بودن او باشد. همچنین برگ های پر شاخ و برگ می تواند نشان دهنده وسواس شدید باشد و توجه به جزئیات برگ ها می تواند تمایلات وسواس ( جبری) فکری_عملی باشد.* ریشهخود ریشه می تواند نشان دهنده گرایشات کودک باشد.کشیدن درخت بدون ریشه می تواند به معنای عدم امنیت باشد و اینکه کودک هیچ احساس زمینی بودن ندارد.ریشه های بیش از حد تاکید شده می‌ تواند نشان‌ دهنده نگرانی بیش از حد کودک نسبت به وجود این تست باشد.2. تست درختKarl koch یا Baum Test· مقدمه ای از Karl kochچرا باید درخت را بیش از هر اشیاء دیگری در نقاشی ترسیم کنیم؟ به گفته Koch )روانشناس) ، درخت نمادی از بیان ظاهری خود انسان است که به سمت درون خود هدایتش می کند.درخت همچنین نزدیکترین نماد به بدن انسان است؛ زیرا همانند بدن انسان به صورت عمودی ایستاده، میوه و گل می دهد ،رشد می کند و شکوفا می شود؛ بنابراین وقتی شخصی درختی را ترسیم می کند در واقع بیان ظاهری خود شخص به صورت ناخود آگاه است. اما برای درک واقعی طرز تفکر، و آگاه شدن به ناخود آگاه او باید نقاشی ها تفسیر شوند.· تاریخچه تستتست درخت که همچنین با نام" Baum test" نیز شناخته می شود، در دهه 1950 توسط روانشناسی به نام Karl koch ساخته شد. گرچه آزمونی قدیمی است اما همچنان مورد استفاده در علم روانشناسی است. ناگفته نماند که در طی سالها توسط روانشناسان کمی به روز رسانی شده است.حائز اهمیت است که بگوییم تست های تصویری یک روش نسبتا مفید در روش های تشخیصی روانشناسی بالینی میباشند؛ زیرا روان درمانگران قادر به دریافت اطلاعات مختلف در مورد نحوه فکر و احساسات فرد ( کودک) و اینکه او چگونه در حال کنترل و مدیریت دنیای خودش است، میباشند.این تست نیز هم مناسب کودکان و هم بزرگسالان است که هدف ما در این مقاله تحلیل " درخت" در نقاشی کودک توسط میزان و معیارهای این تست می باشد.کودکان بالای 5 سال میتوانند در این تست شرکت کنند. همانطور که گفته شد بخاطر داشتن مهارت لازم برای ترسیم اشکال واضح و قابل تشخیص.این روش بر خلاف روش قبلی ذکر شده فقط بر عنصر درخت در نقاشی کودکان تاکید دارد.· مزیت های تست درخت چیست؟§ پایداری کودک، وجود یا عدم وجود تعارضات داخلی، آسیب پذیری و حساسیت او را بررسی میکند.§ از سوی دیگر، برخی از جریان های روانشناختی، مانند روانکاوی نشان داده اند که این تست ساختار روان یا محتوای ناخودآگاه کودک را نیز نشان می دهد.§ اطلاعات کسب شده از تحلیل نقاشی کودک در این تست در مورد برخی جنبه های احساسی وی دلالت دارد و سپس میتوان نتیجه نهایی را با نتایج سایر آزمون ها مقایسه کرد.· روند انجام تست چگونه است؟چند برگ سفید مداد رنگی و پاک کن به کودک بدهید .از او بخواهید درختی با تمام جزئیات مانند ریشه تنه شاخه و غیره را ترسیم کند.همچنین می توانیم از کودکان بخواهیم که دو نقاشی بکشند، یعنی اولین نقاشی به دلخواه آنها باشد و درختی را که دوست دارند به سلیقه خود ترسیم کنند.سپس از آنها خواسته شود که نقاشی جدیدی را بکشند که درختی متفاوت از درخت اول را نشان می دهد؛ بنابراین برای ارزیابی بهتر، دو نقاشی خواهیم داشت.زمانی بین 10 الی 30 دقیقه به آنها میدهیم.· چگونه آزمون درخت تحلیل و ارزیابی میشود؟باید به عناصر مختلف درخت توجه کنیم:* سطح زمینه نقاشی:نقاشی درجایی که هیچ خط خاک یا ریشه ای وجود نداشته باشد، ممکن است نشان دهنده عدم ثبات عاطفی و شخصی در کودک باشد. ریشه های نامتناسب، ریشه هایی مانند پرتو ، نیز میتوانند شاخصی از مشکلات، خویشتنداری عاطفی، نفرت و ریشه کنی باشند.* تنه: تنه بسیار نازک: کودک با افراد بسیار حساس و شکننده ای در ارتباط است یا از طرف دیگر، ممکن است وجود تنش ها یا خواسته ها و نیاز های خارجی کودک را نشان بدهد که باعث دگرگون شدن آرامش و رفاه میشوند. یک تنه بسیار قطور: کودک فردی تکانشی، دارای احساسات شدید و همچنین کودک توانایی ضعیف در خود کنترلی است.تنه ای با تناسب طبیعی : تعادل درونی کودک را نشان می دهد تنه ای که توسط خطوط مستقیم ترسیم شده است: کودک ظرفیت خوبی برای تفکر انتزاعی دارد.تنه ای با خطوط موج دار: کودکی اجتماعی و توانایی خوبی در انعطاف پذیری در جامعه را دارد. تنه هایی با حفره یا نقاطی که برجسته هستند: نشان دهنده ترس، تروما ( ضربه)* شاخه :شاخه های درخت تعامل کودک با محیط مادی و بیرونی را منعکس می کند.در حالیکه ریشه ها و تنه بیشتر مربوط به دنیای درونی و عاطفی کودک هستند، فرض بر این است که شاخه ها نماینگر سطح دیگری از روان و ذهن کودک هستند. شاخه های کوچک: کودکان 7 تا 9 سال اغلب شاخه های کوچک می کشند و این طبیعی است. این ممکن است نشان دهنده ناپختگی خاص کودک در رابطه با جهان باشد. شاخه های بزرگ: کودک دارای تخیل، شور و شوق بسیار و حتی در برخی موارد کودک دارای خودشیفتگی خاصی است.درختی بدون شاخه: این میتواند بدین معنا باشد که کودک از عدم رشد و احتمالا از نظر مشکل شناختی رنج میبرد.شاخه های مارپیچی: کودک میتواند فردی اجتماعی، خوش ذوق و نازک بین باشد. شاخه هایی به شکل پره یا تیکه هایی از چوب: میتوان گفت کودک لجبازی نقاشی را کشیده است. همچنین کودک دارای مقداری نفرت یا احساسات سرپیچی می باشد. شاخه های دارای برگ: کودک سرزندهشاخه های دارای میوه: کودک در ذهن خویش آرزو و نقشه هایی دارد و میخواهد به آنها برسد.جزئیات دیگری که میتوان برای تحلیل نقاشی کودک با استفاده از تست درخت استفاده کرد شامل، رنگ های انتخاب شده برای رنگ آمیزی درخت یا حتی اندازه قسمت و اشکال ها میشود. علاوه بر این ، عناصری مانند شاخه های برش خورده ، سوراخ یا برش در تنه ها ، عدم وجود ریشه یا وجود رنگ های تیره در نقاشی کودک می توانند توجه فرد تحلیل کننده ( روانشناس یا روان درمانگر) را به خود جلب کنند.همه اینها وجود آسیب های احتمالی را نشان می دهد. با این حال ، همانطور که در ابتدا اشاره کردیم ، آزمون درخت به عنوان تنها تست تشخیصی ( در کودک) استفاده نمی شود. در واقع این تست میتواند ما را در ارزیابی وضعیت ذهنی کودک در کنار سایر تست ها بسیار کمک کند تا تشخیصی دقیق و جامع از تحلیل نقاشی کودک به دست آورده شود.در آخر به ذکر چند شاخص بسیار پررنگ و مهم در درخت ترسیم شده در نقاشی کودک، که میتواند نشانه ی ضربه روانی(psychological trauma) 4 کودک باشد میپردازیم.· طبق تحقیقات انجام شده محققان نقاشی های کودکان که دارای درختان با تنه ای زخمی و درختان با نوک تیز را شناسایی کردند و خاطر نشان می شوند که این می تواند نشانگر سوء استفاده جنسی از کودک باشد . آنها نقاشی ۷۱ شرکت کننده را بررسی کردند که شامل پوست درخت آغشته به خون ، تنه های شکسته، درختان هرس شده، تنه هایی که در آنها غارهایی وجود دارد و درختانی با تاج های ( قسمت بالای تنه) شکسته بوده است.· علاوه بر این کودکان اغلب آسیب دیدگی های خود را بر روی درختان با کشیدن درختان حفره دار و یا با شاخه های شکسته نشان می‌ دهند. حفره داخل تنه درخت نقاشی کودک می‌تواند نشانگر حادثه ای مانند از دست دادن والدین یا یک عزیز یا هر شکل دیگری از نوعی فاجعه باشد.منابعsabkezendegisabkezendegiTue, 04 May 2021 14:09:07 +0430https://virgool.ir/@sabkehzendegi/تحلیل-نقاشی-کودکان-بیش-فعال-یا-دارای-نقص-توجه-adhd-iq3tjjt8gfazتحلیل نقاشی کودکان بیش فعال یا دارای نقص توجه (ADHD)در این مقاله ابتدا به شرح مختصری از موقعیت کودکان بیش فعال خواهیم پرداخت و سپس نقاشی و نقش نقاشی یا هنر درمانی در درمان کودکان بیش فعال را به طور کامل بررسی خواهیم کرد.· اختلال نقص توجه یا بیش فعالیاین اختلال به عنوان یک اختلال مبتنی بر دستگاه سیستم عصبی دیده می شود که هم بر یادگیری و هم بر رفتار کودک تاثیر می گذارد. از ویژگی‌های اساسی این اختلال می‌توان به عدم توجه یا حواس پرتی، تکانشگری، بیش‌فعالی، تغییرات ناگهانی مزاج، عدم توانایی در تمرکز کردن و ناتوانی در قرار گرفتن یا ثابت ماندن در یک مکان خاص برای مدت زمانی طولانی اشاره کرد.علاوه بر این کودکان مبتلا به این اختلال در گوش دادن به دیگران، صبور بودن، سازماندهی، برنامه ریزی، همکاری با دیگران، آگاهی نسبت به وضعیت دیگران، به اشتراک گذاشتن فضای شخصی یا وسایل خود و توجه به ساختار و مرز ها با مشکل روبرو هستند.بسیاری از کودکان مبتلا به این اختلال دارای اختلالات یادگیری خاصی هستند که اغلب از خود این اختلال ناشی می‌شود. بنظر میرسد در بسیاری از مواقع آنها از نظر تحصیلی و اجتماعی در محیط مدرسه عملکرد خوبی ندارند و در نتیجه در معرض خطر زیادی برای عزت نفس پایین و اعتماد به نفس پایین هستند.در مدرسه ،که محلی است که نیمی از زمان کودکی و نوجوانی خود را در آن می گذرانند، آنها دائما احساس بی کفایتی و نارضایتی می کنند؛ به همین دلیل حالت تدافعی دارند و از مدرسه رفتن اجتناب می کنند.· راه های درمان و بهبود اختلال بیش فعالی و نقص توجهوالدین کودکان دارای اختلال بیش فعالی یا نقص توجه اغلب برای تامین نیازهای ویژه کودک خود بسیار تلاش می کنند. اقداماتی مانند اصلاحات مورد نیاز در رفتارشان، برنامه ریزی همیشگی، تدریس خصوصی، جلسات با معلمان و اقدامات دارویی تنها لیست کوتاهی از اقدامات والدین می باشد، با این حال هنوز تصویر مناسبی از یک والد کودک دارای اختلال بیش فعالی ارائه نداده‌ ایم.فرسودگی، خستگی و ناامیدی انگیزه های اساسی برای حل معمای چگونگی درمان و بهبود فرزندشان می باشد. شاید والدین تمام راه‌ های درمانی را امتحان کرده باشند، اما ممکن است از یک روش درمانی ساده اما موثر غافل شده باشند روشی به نام"هنر درمانی" و اگر بخواهیم تخصصی تر بگوییم " نقاشی درمانی" .گاهی اوقات بیان کلمات برای کودک مبتلا به اختلال کم توجهی میتواند بسیار دشوار باشد.حال فرض کنید به جای اینکه از کودک خواسته شود که آنچه را که فکر و یا احساس می‌کند به زبان بیاورد از او خواسته شود که یک مسیر و یا یک درخت را روی کاغذ ترسیم کند.هنر درمانی برای کودک ADHD فرصتی برای برقراری ارتباط فراهم می کند؛ زیرا کودک بسیار آسان تر از زمانی که بخواهد افکار خود را بازگو کند توسط نقاشی آنها را بیان می‌کند .این یک روش درمانی بسیار خوب برای اذهان کودکان مبتلا به ADHD میباشد که در درون ذهن خود افکار زیادی دارند اما نمی توانند با کلمات آنها را بازگو کنند. این روش می تواند به طرز عجیبی ذهن آنها را آرام کند و از اضطراب و آشفتگی دور کند.همچنین این روش درمانی " هنر درمانی" می تواند به این کودکان در یادگیری چگونگی سازمان دادن افکار خود کمک کند؛ زیرا همانطور که می‌دانید کودکان بیش فعال یا کودکان با اختلال نقص در توجه در سازمان دهی اطلاعات و یافته های خود دچار مشکل هستند.· هنر درمانی یک روش عالی برای کودکان مبتلا به ADHDیکی از هنرمندان و نقاشان توضیح می دهد:<< هنر درمانی بسیار شبیه روانشناسی است.>> انتخاب بین مداد رنگی و رنگ آمیزی نقاشی نیز تجربه درمانی کاملاً متفاوتی را برای بیماران به وجود می‌آورد. او می گوید وسایل هنری، خود دارای کیفیت‌های خاصی هستند که می توانند ساختار متفاوتی را برای کودک ایجاد کند.در هنگام نقاشی کودک سعی می‌کند یک ساختاربندی مشخص داشته باشد. مدادها را از جای مشخصشان درآورده و سپس آنها را جمع کند و رنگهای مختلف را تشخیص بدهد و در نقاشی درست به کار ببرد. همه اینها باعث می شود تا کودک به تدریج یاد بگیرد که تمرکز کافی بر روی انجام یک فعالیت بگذارد.هنر نقاشی واسطه خوبی برای کار با کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه می باشد؛ زیرا فعالیتی است که از مهارت های یادگیری بصری برای ایجاد ساختار استفاده می کند و راهی برای بیان احساسات در طی فرآیند درمان ارائه می‌دهد.فعالیت هنری یا همان نقاشی کشیدن می تواند انرژی زیاد کودک را در راه و مسیری درست هدایت کند.نقاشی که کودک می کشد ، راهی موثر است که او مجدد با برخی احساسات، افکار و مهارت های آموخته شده خود دوباره مواجه شود.نقاشی، یادگیری را نیز تقویت می‌کند و بعد دیگری به رویکرد چند حسی یادگیری اضافه می کند. اما کودکان مبتلا به بیش‌ فعالی به دلیل حواس پرتی نمیتوانند نظم فکری خود را حفظ کنند.· رابطه هنر با ذهندر همین راستا باید گفت آمیگدالا ( amygdala) ناحیه ای از مغز است که بر روی کنترل عاطفه نقش دارد. این ناحیه اغلب در کودکان مبتلا به ADHD رشد کافی ندارد به همین امر باعث می شود که فعالیت هایی که برای یک کودک جذاب است برای کودک دارای اختلال جذابیتی نداشته باشد و لذت آن را مختل کند.همچنین باعث می شود این کودکان در مدیریت تعارض با همسالان خود بیش از سایر کودکان در سنین یکسان مشکل داشته باشند. به این ترتیب اختلال نقص توجه و بیش فعالی ذاتاً روند یادگیری را نیز می تواند مختل کند.این مشکل که مانع از یادگیری می شود می تواند به نوبه خود بر روی تمامی فعالیتهای کودک تاثیر بگذارد.طبق تحقیقات انجام شده روانشناسان دریافته اند که وقتی مغز را تحریک کنید و از آن استفاده کنید مغز ارتباط بیشتری برقرار می کند و بنابراین با انجام کاری ساده در دنیای خارجی و تکرار آن یک ارتباط بیرونی و یا درونی به وجود می آید ( سیگنال های شیمیایی) ؛ پس به همین خاطر است که با روش هنر درمانی مغز کودک یاد می گیرد که جزئیات آموخته شده در حین نقاشی را در زندگی روزمره به کار بگیرد تا بتوانند تصمیمات بهتری در مدرسه و خانه بگیرد.انجام دادن هنر یا به طور اختصاصی نقاشی کشیدن، برای مغز تحریک‌کننده است. خوب است بدانید این روش درمانی اغلب مفید تر از شناخت درمانی است.برای همین روشی مهمی در درمان کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی می باشد. در واقع وقتی کودک در حال نقاشی کشیدن است محرک های مغزی در حال ترشح هستند. این امر باعث افزایش جذب دوپامین در مغز می‌شود و به کودک کمک می‌کند تا تمرکز خود را حفظ کند (دوپامین یکی از مهمترین پیامرسان‌ های عصبی است و طبق تحقیقات انجام شده کمبود دوپامین باعث عدم تمرکز میشود و دانشمندان در حال انجام تحقیقاتی در رابطه با میزان دوپامین و نقش آن با بیماری ADHD هستند).یافتن کلمات مناسب برای بیان احساس خود برای هر کسی ممکن است دشوار باشد اما برای یک کودک مبتلا به ADHD ممکن است یک تصویر نقاشی شده واقعاً بیش از هزار کلمه ارزش داشته باشد. فاگل(Fogel) یک هنرمند شاخص می گوید:<< آثار هنری پلی است به دنیای درونی هر کس.>>همچنین نشان داده شده است که هنر درمانی با تمرکز در تمرین متمرکز شدن و افزایش میزان و دامنه ی آن ، توجه و تمرکز کودکان مبتلا به اختلال را افزایش می دهد.نقاشی همانطور که در مقالات قبلی نیز به آن اشاره کردیم ، بخش طبیعی در رشد کودکان است، حتی کودکان مبتلا به بیش‌ فعالی نیز می توانند فعالیت هنری مورد علاقه ی خود که میتواند نقاشی باشد را انتخاب کرده و تصویر های مختلفی ترسیم کنند.با ترسیم نقاشی کودک مبتلا به بیش فعالی، او به تدریج یاد می گیرد که بر روی آثاری که از خود به جای می گذارد تمرکز کافی نشان دهد. اگر چه ممکن است مدت زمان طولانی طی شود تا کودک به این مرحله برسد، اما در نهایت این فرایند توانایی کودک بیش فعال را به سوی هدایت مناسب انرژی درونی به روش مثبت سوق می دهد و باعث موفقیت کودک در فرایند درمان میشود.· رابطه نقاشی کودکان ADHD با عزت نفسهنر درمانی (نقاشی) همچنین در عزت نفس کودک مبتلا به اختلال تاثیر شایانی دارد؛ زیرا اغلب کودکان مبتلا به ADHD به دلیل عدم توانایی در توجه یا تمرکز و عدم یادگیری در مدرسه و یا خانه تنبیه می شوند.با آموزش این مهارت اساسی به کودکان، هنر درمانی میتواند پلی مهم برای استفاده از مهارت های تمرکز و توجه چه در مدرسه و چه در خانه برای کودک باشد.هنر درمانی همچنین می تواند زمینه ای برای کشف هویت کودک فراهم کند. این میتواند یک فرایند بسیار ارزشمند و مفید باشد؛ زیرا کودکان مبتلا به بیش‌ فعالی اغلب توسط برچسب ها و رفتارها تعریف می شوند. برای کودکان مبتلا به بیش‌ فعالی، برچسب زدن و توجه به رفتارهای منفی او می تواند تعریف کودک را در یک زمینه مثبت از خود برایش دشوار کند.اما در این جا باز هم هنر و یا همان نقاشی می تواند کودک را به هویتی درونی ، مثبت و درمانی ( کودکی که با شناخت اختلال خود در تلاش برای بهبود آن می باشد) متصل کند.با فراهم آوردن این ارتباط، کودک می‌تواند بر بسیاری از تجربیات منفی روزانه خود غلبه کند . به طور خلاصه نقاشی می‌تواند کودک را نسبت به خودش خوش بین کند. اما باید به این نکته نیز توجه کرد که چندین جلسه و مدت زمانی طول می کشد تا کودک این نتیجه را تجربه کند.پس به عنوان والد و یا مربی فراهم کردن زمینه در جهت این نوع رشد، که به کودک در دستیابی به احساس بهتر نسبت به خود کمک میکند، ضروری است.· انواع نقاشی کودکان ADHD1. ارتباط غیر کلامینقاشی فعالیتی است که با استفاده از مهارت های یادگیری بصری قوی ساختاری را ایجاد می‌کند و همچنین به کسانی که تمایل به تفکر عمیق ندارند و یا تمایل به بیان گفتاری آنچه فکر میکنند ندارند راهی برای بیان احساسات خود در فرایند درمان می دهد.محصول هنردرمانی یعنی نقاشی، یک سابقه تصویری از احساسات و ایده هایی است که کودک به وجود آورد و همیشه و در هر زمان می تواند در اختیار کودک قرار بگیرد.همانطور که کودکان نقاشی می کشند رابطه آنها فقط با کاغذ مقابلشان است. آنها قادرند صادق و شفاف باشند؛ زیرا نقاشی فرد نیست، سوالی نمی پرسد، چالشی به راه نمی اندازد و یا انتقاد نمیکند.نقاشی شکلی از بیان شخصی است که در آن ارتباط کلامی همیشه امکان پذیر نیست. کودکی که به عنوان مثال نمی تواند در مورد مدرسه صحبت کند ممکن است ابتدا ترسیم یک تصویر برایش آسان تر باشد. یعنی با توجه به نقاشی که در مقابل او هست، صحبت در مورد وضعیت موجود در مدرسه برای او قابل گفتمان میشود.2. ابراز احساساتبسیاری از کودکان بیش فعال یا مبتلا به اختلال نقص توجه همانطور که متوجه شدید قادر به بیان کلامی نیستند به‌ خصوص وقتی صحبت از احساساتشان می شود. درست است که بسیاری از آنها مخصوصاً بیش فعالان زیاد صحبت می کنند اما این گفتارها معمولاً حول احساسات آنها نیست؛ زیرا در اغلب موارد آنها به طور عمیق نسبت به احساسات خود آگاه نیستند.نقاشی فرصتی عالی برای کودکان است تا بتوانند احساسات خود را که حتی چندین بار سرکوب شده است را بیان کنند. در طول فرآیند هنردرمانی آنها احساسات منفی را که در زندگی خود بخاطر وجود اختلال خود تجربه می‌کنند، آشکار می‌کنند و اینکه این احساسات چگونه بر زندگی آنها تاثیر می‌گذارد را نشان می‌دهند. نقاشی های مکرر آنها بیانگر درد، انزوای اجتماعی و یک غم بزرگ است.3. هنر درمانی گروهی-_ یادگیری مهارت های اجتماعی و مدیریت رفتاراگر کودک در یک جمعی که دارای هم سالان همانند خود باشد، عضو یک گروه هنر درمانی شود فرصت این را دارد که تجربه کند که تنها نیست و این تقصیر او نیست که نمی تواند در مدرسه موفق شود، در درس ها تمرکز کند و یا پدر و مادر خود را راضی نگه دارد.در این گروه هنر درمانی کودکان می آموزند که مشکلات شان که ناشی از این اختلال است می‌تواند با یادگیری راهکارهای مقابله و درمان‌های مختلف از جمله هنر درمانی یا نقاشی رفع شوند و یا بهبود پیدا کنند.به عنوان مثال می توانید یک گروه شامل همسالان کودک خود با اختلال مشابه تشکیل دهید. گروه هنر درمانی، یک محیط امن و کنترل شده را فراهم می‌کند که در آن کودکان می توانند یک تجربه اجتماعی، درمانی و آموزش موفق داشته باشند.این گروه مکانی است که آنها می‌توانند همسالانی که همان مشکلات مشابه خود را دارند مشاهده کرده و با آنها تعامل داشته و در آنجا درمانگر می تواند آنها را به صورت گروهی مشاهده کند. این یک شروع تازه و یک فرصت جدید برای موفقیت اجتماعی با همسالان است.همانطور که پیش تر نیز ذکر شد، کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی اغلب مهارت های اجتماعی ضعیف و توسعه نیافته ای دارند. بسیاری از آنها هیچ دوست صمیمی ندارند هرچند که مایل به دوستی هستند. برخی از کودکان ممکن است در دوستیابی مشکلی نداشته باشد به خاطر اینکه بسیار برونگرا هستند ، اما در نگهداری دوستان دچار مشکل می شوند.آنها اغلب در بیان گفته ها اغراق می کنند، حرف طرف مقابل را قطع میکنند، بیش از حد مشتاق بنظر میرسند، به فضای شخصی و مرزها احترام نمی گذارند و احساسات کودکان دیگر را جریحه دار می کنند ( در اینجا منظور کودکان بیش فعال می باشد و نه کودکان دچار اختلال نقص توجه) ، پرحرف هستند، رفتارهای دفاعی دارند و و بیشتر مواقع اطلاعات و آموزه های اجتماعی را فراموش می کنند و یا اشتباه متوجه می شوند. بیشتر این کودکان بینش درستی از رفتارهای نامناسب خود ندارند.با هنر درمانی( نقاشی کشیدن ) و بحث و گفتگو درباره آثار خودشان، می توانند بفهمند که مشکلات شان در ایجاد و نگهداری دوستان و سایر مشکلاتشان از اختلال آنها ناشی می شود.با همکاری بر روی پروژه های هنری آن ها فرصت هایی را برای تجربه موقعیت های مختلف اجتماعی، مانند مشاهده خود در ارتباطات اجتماعی، تمرین ارتباطات اجتماعی در یک محیط امن و ایجاد برخی پیشرفت ها در صورت لزوم پیدا می کنند. نقاشی های گروهی و کار به صورت دوتایی برای حل این نوع مشکلات کودکان بسیار مناسب هستند.درمانگر می تواند از کودکانی که اولین بار است که به گروه ملحق شدند بخواهد که خود را معرفی کنند، سپس به آنها زمان مشخص و محدودی دهد تا نقاشی های دلخواه خود را بکشند. هنگامی که کودکان کارهای هنری مانند نقاشی را انجام می دهند درمانگر نه تنها باید آنچه را که کودکان می‌کشند مشاهده کند، بلکه نحوه استفاده کودک از فضا و مواد در دسترس مانند کاغذ، مداد رنگی، آبرنگ و غیره ، نحوه برقراری ارتباط با کودکان دیگر، نحوه مدیریت زمان و نحوه سازماندهی کودک و رفتار آنها را نیز بررسی کند.مزیت گروه درمانی این است که درمانگر می تواند کودک را در محیط اجتماعی مشاهده کند.در پایان جلسه گروهی کودکان به نقاشی‌های یکدیگر نگاه می‌کنند و درمانگر از آنها می خواهد که در باره احساسات خود بحث کنند. این بحث به توسعه مهارت‌های ارتباط کلامی آنها کمک می‌کند.اینکه کودک از روی نقاشی احساس خود را بیان کند بسیار مهم است زیرا بسیاری از اوقات کودکان مبتلا به ADHD قادر به ارائه اطلاعات به روش روشنی نیستند ( از طریق ذهن).بحث و گفتمان بین کودکان همچنین باعث تقویت گروه و ایجاد اعتماد و صمیمیت بین آنها می‌شود. علاوه بر این، به کودکان کمک می‌کند تا احساسات کشیده شده در نقاشی را به کلمات تبدیل کنند و ارتباط کلامی برقرار کنند.· در ادامه گریزی به تفاوت‌ های نقاشی کودکان بیش فعال و کودکانی که این اختلال را ندارند میزنیم.1. تفاوت کودکان بیش فعال و کودکان عادی در ترسیم آدمک هاo معمولا آدمک هایی که کودکان بیش فعال در نقاشی خود می کشند، به نحوی هستند که تصور می شود از دنیا رو بر گردانده اند . دلیل آن، این است که کودکان بیش فعال معمولا از نظر روانی به شدت آشفته هستند و قادر نیستند با دیگران ارتباطی سازنده ایجاد کنند. این موضوع نیز در نقاشی های آن ها قابل مشاهده است.o آدمک ها در نقاشی این کودکان در پایین برگه و با استفاده از خطوط کم رسم می شوند که دلیل آن این است که اغلب این کودکان به دلیل شرایط خاصی که دارند، دید خوبی نسبت به خود نداشته و دارای سطح بالا اضطراب و افسردگی نیز هستند.2. متفاوت ترسیم کردن خانواده توسط کودکان بیش فعالکودکان بیش فعال خانواده را نسبت به سایر کودکان در نقاشی های خود متفاوتمی کشند و از این تفاوت ها می توان موارد زیر را نام برد:o استفاده کم از خطوط جهت نقاشیo ترسیم آن در قسمت پایین صفحهo ضعف در غناo کشیدن دست اشخاص به شکل باز به سمت اطرافo کشیدن خود به شکل ارزنده سازی شدهo کشیدن پدر و مادر به شکل فاصله دار( دور از هم )این داده ها و ارزیابی ها اغلب نتیجه آزمون های مختلفی مانندDAP و DAF می باشد. DAP به معنای تصویر کشیدن کودک از یک فرد و DAF به معنای تصویر کشیدن و یا نقاشی کردن کودک از خانواده است که این تست ها می توانند در جامعه آماری متفاوتی انجام شوند، ولی اغلب نتایج یکسانی دارند و همانطور که در بالا مشاهده کردید تفاوت‌ هایی بین نقاشی کودکان دارای اختلال بیش فعالی و نقص توجه با کودکان عاری از این اختلال وجود دارد.در آخر، باری دیگر بر ارزشمندی روش درمانی هنر درمانی بر راهبردهای یادگیری در توانمند سازی کودکانADHD و بهبود عزت نفس آنها تاکید می‌ کنیم. پر واضح است که یادگیری کودکان از هنر درمانی یا نقاشی یک قدم بسیار بزرگ در درمان آنها و بهبود روابط روزمره آنهاست که به صبر والدین و آگاهی آنها و نیز آگاه ساختن کودک نیازمند است.اختلال نقص توجه و بیش فعالی یک بیماری مزمن و پیچیده ای است که به راحتی قابل رفع نیست، اما روش هنر درمانی می تواند کودک را به موفقیت خاص برساند .کودک باید تمرینات زیادی انجام دهد و مایل به مشارکت در فرآیند نقاشی کشیدن باشد و همچنین مهارت های آموخته شده را بپذیرد و در ادامه بتواند از آنها استفاده کند.در این صورت می توانیم آینده ای روشن برای کودک دچار اختلالADHD امیدوار باشیم.منابعsabkezendegisabkezendegiSun, 25 Apr 2021 01:26:44 +0430https://virgool.ir/@sabkehzendegi/تحلیل-نقاشی-از-منظر-روانشناسی-htkrzytezm2vتحلیل نقاشی از منظر روانشناسینقاشی در دوران کودکی یکی از فعالیت‌های مورد علاقه کودکان می باشد. کودکان معمولاً مشتاقانه از شادمانی و لذت نقاشی می کشند. با این حال این فعالیت ها اکثراً فقط با لبخند و بی توجهی از طرف بزرگسالان نادیده گرفته می شوند.دلیل این امر این است که در ارتباطات انسانی گفتار اصلی‌ترین وسیله برقراری ارتباط محسوب می شود؛ در حالیکه برای کودکان گفتار و سخن گفتن به عنوان یکی از مهمترین نقاط عطف رشد کودکان محسوب می شود.فرایند تکلم یک روند آهسته است و کودکان به تدریج یاد می گیرند که از آن استفاده کنند. پیشرفت در گفتار و سخن، از ارتباطات روزمره کودک با بزرگسال ناشی می شود. به همین دلیل کودکان اغلب ترجیح میدهند تجربیات عاطفی خود را مانند شادی و یا ترس را از طریق نقاشی و نه مستقیم از طریق کلمات به اشتراک بگذارند.چرا تحلیل نقاشی های کودکان از نظر روانشناسی مهم است؟در این مقاله می خواهیم با توسعه نظریه های روان شناسی و مطالعات انجام گرفته شده از نظر روانشناسی شما را با تحلیل نقاشی های کودکان آشنا کنیم. در این مقاله توصیف میکنیم که چگونه نقاشی ها می توانند نمایشی از درک کودکان از جهان و همچنین وسیله ای برای بیان افکار و عواطف آنها باشند.سعی ما این است که در این مقاله نکاتی که بزرگسالان باید در درک پیام هایی که کودکان از طریق نقاشی خود بیان می‌کنند و آنها باید در نظر داشته باشند را ذکر کنیم.تاریخچه تحلیل نقاشی کودکان از دیدگاه روان شناسی و روان شناسان شاخصلازم به ذکر است که پیاژه (روانشناس مطرح و بزرگ در نظریه رشد مرحله‌ ای) در سال ۱۹۲۹ روند رشد نقاشی های کودکان را به عنوان بخشی از مراحل رشد مرحله ای در نظر گرفته بود و همچنین این روند را در ۴ مرحله رشد شناختی طبقه بندی کرد.در سال‌های بعد آن چهار مرحله رشد شناختی توسط نظریه پرداز های جدید روانشناسی اصلاح و به نظریه مدرن پیاژه طبقه بندی شد.قابل ذکر است چون این مقاله در حوزه کودکان است و مرحله چهارم رشد شناختی در مرحله نوجوانی می باشد ما از بیان این مرحله صرف نظر می کنیم.این سه مرحله عبارتند از:· مرحله ۱: مرحله حسی حرکتی (۰ تا ۲ سال):از ۱۳ تا ۲۰ ماهگی نوزادان قادر به هماهنگی انجام دو عمل کنش و واکنش مستقل از هم میشوند و آنها را در زمان واقعی به هم متصل می کنند.آنها در این سن، روابط بین مداد رنگی به عنوان وسیله و کاغذ به عنوان یک سطح که می توان مداد رنگی را روی آن انتقال داد و الگوها را تولید کرد، مییابند.آنها می توانند یک مدادرنگی را دست بگیرند و روی علامت هایی که روی کاغذ می گذارند تمرکز کنند و یا به عبارتی دیگر خط خطی کنند.· مرحله ۲ : مرحله ارتباط متقابل (۲تا ۵سال)این مرحله کودکان می توانند بر روی انواع خط های درهم برای نمایشی از اشیا تمرکز کنند. ابتدا آنها یاد می‌گیرند که الگوهای متفاوتی را بکشند. به عنوان مثال خطوط افقی و عمودی یا دایره.سپس آنها یاد می گیرند که آنها را با هم ترکیب کنند تا نمایانگر یک شی، مثل خورشید، انسان یا حتی یک دوچرخه باشد.· مرحله ۳ : مرحله بعدی ( 5 تا 10 سال )در این مرحله کودکان ابتدا یاد میگیرند تا نمایش و صحنه ای را خلق کنند. در 6 سالگی آنها علاوه بر انسان، زمین و آسمان را هم در نقاشی می کشند. همچنین باید بدانیم که آن ها نمایش بسیار متفاوتی از یک شخص را می توانند نقاشی کنند.اما در ابتدا آنها قادر به تمرکز بر بعد سوم نیستند. از حدود 8 سالگی کودکان شروع به تمایز بین صحنه پیش زمینه و صحنه پس زمینه می کنند. و کودکان ۱۰ ساله می توانند در نقاشی "یک زمین میانه" و همچنین یک پیش زمینه و پس زمینه را معرفی کنند.در ادامه مقاله می خواهیم بیشتر به بررسی این سه مرحله با ارائه نمونه هایی از نقاشی های کودکان در سنین مختلف بپردازیم.1. نقاشی قبل از اشکال مشخص مرحله خط خطی( 15 ماه تا 3 سال):اولین مرحله توسعه فعالیت هنری کودکان مرحله “خط خطی” نامیده می شود. این مرحله معمولا تا پایان سه سالگی کودک ادامه پیدا می‌کند و منجر به ایجاد اولین تصویر معنادار کودک میشود.از نظر روانشناسی در رابطه با زمان شروع انجام دوره اول این فعالیت هنری هنوز هیچ دیدگاه روشنی وجود ندارد. به گفته برخی از روانشناسان کودکان قبل از یک سالگی با مواد هنری یا همان مداد رنگی، آبرنگ، مداد شمعی و غیره آشنا می شوند.در حالی که سایر روانشناسان ادعا می‌کنند که قبل از دو سالگی کودک، نمی توانیم درباره انجام فعالیت های هنری به عنوان مثال نقاشی صحبت کنیم.از این‌رو تعیین سن دقیق شروع فعالیت های هنری به آنچه ما به عنوان فعالیت هنری می‌پذیریم به پویایی رشد شخصی کودک بستگی دارد. اما اغلب در این محدوده سنی( ۱۵ ماهه تا ۳ سالگی ) در دوره مرحله "خط خطی" کودکان تصاویر معناداری ایجاد نمی کنند.آنها به سادگی مداد رنگی یا پاستل را روی ورق کاغذی رها می کنند. این خط خطی ها همچنین ارتباط خود را با سن رشد روانی_فیزیکی کودک نشان می دهد که کودک آن را به تصویر میکشد.مرحله خط خطی معمولاً از ابتدای سال دوم آغاز می‌شود وهنگامی که کودک در اواخر ۳ سالگی می باشد این مرحله به پایان می‌رسد، اما باید توجه کرد که مدت زمان و پویایی مراحل رشد فعالیت کودکان متفاوت است.اولین نمودارهای گرافیکی به طور تصادفی در حالی که کودک در تلاش است تا مداد را روی کاغذ حرکت بدهد ظاهر می شود. در آن اولین تلاش ها بدیهی است که کودک به مداد علاقه دارد و نه به رد پایی که از آن باقی میگذارد یا تصویر ایجاد شده از آن بر روی کاغذ.اولین تجلی فعالیت هنری در مرحله “خط خطی” معمولاً در حدود 15ماهگی اتفاق می‌افتد.برخی روانشناسان معتقدند زمانی که کودک می تواند یک مداد را نگه دارد و نقشی از آن را بر جای بگذارد به عنوان نمایش یک رشد طبیعی تعریف می شود.در واقع کودک همیشه از مداد برای خط خطی استفاده نمی‌کند اما هنگامی که کشف کند که می تواند با آن اشکالی رسم کند، بعد از آن همیشه سعی خواهد کرد تا بتواند از طریق خطوط اشکالی که خود می خواهد را رسم کند .اولین خطی ها کاملا دست و پا چلفتی به نظر می رسند و اغلب شبیه مواردی هستند که در ادامه در شکل 1 و 2 مشاهده میکنید.شکل1_ خط خطی های کودک در سن 15 ماهگیشکل 2_ اولین تلاش ها برای ترسیم شکل در طول مرحله خط خطیکودک در ۱۸ ماهگی همانطور که با کوشش، شروع به کسب توانایی بیشتر در مهارت گرفتن مداد می‌کند شروع به خط زدن خود به خود نیز می کند .در دسترس بودن خط خطی خود به خودی با توجه به نظریه های روان شناسی نشان می دهد که کودک در حال رشد دارای توانایی است که یک شی را درک کند و توسط خطوط آن را ترسیم کند.در این مرحله از رشد فعالیت، اگرچه کودکان شور و شوق هنگام نقاشی از خود نشان می دهند، اما تحقیقات نشان می دهد که صرفاً خود عمل نقاشی و ترسیم کردن برای آنها لذت بخش است و نه آن چیزی که بر روی کاغذ کشیده می شود و نتیجه نقاشی می باشد.قابل ذکر است که بعد از به دست گرفتن مداد و خط خطی کردن با مداد رنگی یا پاستل، کودک علاقه خود را به آنچه که کشیده است از دست می دهد؛ زیرا برای کودک شکل ها و خط هایی که کشیده شده در کاغذ است اهمیتی ندارد.نقاشی های کودک در ۱۸ ماهگی معمولاً کل صفحه نقاشی را پر می‌کند و شامل خطوط افقی، عمودی و یا مورب است. در این مرحله کودکان هنوز هم قادر به به در نظر گرفتن مرزها و حاشیه های ورق کاغذ نمی باشند.به شکل‌های 3 و 4 که نمونه‌ای از این موضوع هستند توجه کنید. آنها نشان می دهند که چگونه کودک ۱۸ ماهه به صورت خودجوش و با علاقه خطوطی ترسیم می‌کنند که ممکن است حتی این خطوط جهت ثابت و منظمی داشته باشند. همچنین این دو شکل باز به این نکته دلالت می کنند که کودک به حاشیه های کاغذ توجهی ندارد.شکل 3_ خط خطی خود به خودی کودک 18 ماههشکل 4_ رسم خطوط عمودی و افقی بلند در سن 18 ماهگیدر حدود ۲۱ ماهگی کودک شروع می‌کند تا خط خطی های خود را در درون محدوده کاغذ قرار دهد. روانشناسان این را به عنوان اولین گام در تسلط بر تکنیک مرحله خط خطی تعریف می کنند.علیرغم این واقعیت که کودک هنوز مداد را کاملاً به طرز صحیح در دست نگه نداشته است، اما خط خطی های او نسبت به قبل بیشتر قابل بینش، دیدن و تحت کنترل است.به همین دلیل است که کودک در این سن می تواند خط خطی ها را مرزبندی کند و از محدوده کاغذ بیرون نزند. نوع خط در حین این مرحله طول و ضخامت یکنواختی دارد و همچنین اغلب در جهات یکسان کشیده می شود.شکل5 -_در سن 21 ماهگی کودک شروع به قرار دادن نقاشی های خود در محدوده مشخصی از کاغذ میکند.ازنظر روانشناسی انتظار می رود در سن ۲۴ماهگی کودکان با روش تقلید، خطوط عمودی و افقی هدف داری را نقاشی بکشند. همچنین کودکان آمادگی خود را به صورت عمدی فقط با رسم چند خط برای خارج شدن از مرحله خط خطی نشان میدهد.این توانایی نشان می دهد که کودکان قادر به تمرکز کردن و جابجایی دستان خود و تقلید از حرکات شخص دیگری که در حال نقاشی کشیدن است می باشند، که این نشانه‌ ای از مرحله رشد کنترل نگاه و و هماهنگی همزمان حرکت دست در کودک می باشد.در این مرحله مقدماتی خطوط افقی و عمودی که کودکان آن را روی کاغذ پیاده میکنند به ندرت صاف و قابل تشخیص از نظر شی مشخصی از دیدگاه بزرگسال است. نمونه آن را در شکل 6 مشاهده می کنید.شکل6_ نقاشی کودک 24 ماهه. خطوطی را که هنوز نامشخص است و کمی مبهم است را به تصویر می‌کشد اما آمادگی کودک برای به دست آوردن توانایی خارج شدن از مرحله خط خطی را نشان می دهد.طبق روش و نظریه تشخیص روانشناختی مانووا توماوا(Manova-Tomova)، برای درجه بندی رشد روانی _حرکتی کودکان ، کودک باید بتواند خط بسته منحنی در سن ۳۰ ماهگی بکشد.این خط بسته منحنی می تواند از طریق یک حرکت دایره ای پیچیده که توسط دست و قدرت بینایی کنترل می شود به وجود بیاید. قبل از موفقیت در ترسیم یک تصویر جداگانه از یک خط بسته منحنی، کودکان از یک مرحله به نام مرحله خطی دایره وار عبور می کنند.نمونه هایی از نقاشی های این مرحله در شکل های ۷ و ۸ نشان داده شده است .شکل 7_ خط خطی دایره ای کودک در سن 30 ماهگیشکل 8_ خط خطی دایره ای کودک در سن 30 ماهگی2. نقاشی اشکال مشخص: آغاز فعالیت هنری آگاهانه( ۳ تا ۵ سال)در حدود سه سالگی کودک همزمان عبور از مرحله نوپا، در مرحله رشد نقاشی از مرحله خط خطی نیز عبور می‌کند. اغلب کودکانی که رشد طبیعی دارند اولین تصویر معنادار خود را در این زمان ترسیم می کنند.نکته جالب این است که این تصویر احتمالاً دشوارترین چیز برای به تصویر کشیدن است _نقاشی انسان یا آدمک.کودکان برای شروع چیزی که از نظر بزرگسالان بسیار دشوار است نمی ترسند علاوه بر این، این شکل یا همان تصویر آدمک در هرج و مرج بسیار از خطوط تعمیم یافته است که گاهی به سختی می توان متوجه آن شد.نقاشی پیکره انسان توسط کودکان "پیکره بچه قورباغه " نامیده می شود؛ زیرا برای به تصویر کشیدن جزئیات نقاشی، کودک از یک سر و پاها استفاده می کند.شکل ۹ تصویری جداگانه از شکل یک "نگاره بچه قورباغه" را نشان می دهد و در شکل های بعدی نقاشی هایی با ترکیب غیر سازمان یافته میبینید که در آن ها کودک بدون هیچ کمکی و با خلاقیت خود تصویری از یک پیکره انسانی ایجاد کرده است.شکل 9_ اولین تلاش برای رسم یک " شکل یک بچه قورباغه"شکل10_ ا.ولین تلاش برای رسم یک " شکل بچه قورباغه" همراه با خطوط و دایره هاشکل11- نقاشی غیر سازمان یافته و مبهم که کودک در آن تصویری خودجوش از یک پیکره انسانی همراه با سایر خطوط و دایره­ها ترسیم کرده است.در حدود چهار سالگی کودکانی که فعالیت های هنری را به طور منظم انجام می دادند می توانند تصویر کاملا متفاوت از نقاشی اولی که ترسیم کردند ایجاد کنند.هنگام کشیدن یک شخص جزئیات قابل توجهی مانند تن ظاهر می شود. این جزئیات گواه رشد فهم بصری کودک است.تنه یک شخص، معمولاً در نقاشی کودک با یک شکل ساده هندسی مانند، مثلث یا ذوزنقه، بیضی و یا مستطیل کشیده میشود.سایر کودکان مانند کودکان بسیار با دقت سعی می کنند تا انگشتان دست و پا را نیز ترسیم کنند، اما به ندرت واقع ‌بینانه به نظر می رسد. برای جزئیات صورت، کودکان اغلب ترجیح می دهند دهان و چشم ها را به تصویر بکشند.چشم ها با نقاط مشخص می‌شوند و دهان با یک خط منحنی قابل تشخیص است. بعضی از کودکان سعی می‌ کنند موها را با استفاده از انواع مختلف خط خطی بکشند. به این ترتیب نقاشی یک شخص بیشتر شبیه یک انسان واقعی می شود.شکل 12_ طراحی پیکره انسان با یک تنه و اندام های یک بعدی توسط یک کودک 4 سالهبا نزدیک شدن کودک به پنج سالگی این دوره طراحی به پایان میرسد. اکنون کودکان شروع به قراردادن تصاویر اشیای مختلف نزدیک به حاشیه ورقه کاغذ می ‌کنند و فکر می کنند که لبه کاغذ لبه زمین است.برای بهتر متوجه شدن به شکل های ۱۳ و ۱۴ نگاه کنید. تصاویر کشیده شده در حاشیه کاغذ هستند؛ بنابراین نقاشی تعادل و ثبات مورد نیاز کودک را دارد.در ادبیات تخصصی نقاشی این روش درک و به تصویر کشیدن فضا به عنوان "ترکیب حاشیه زینتی" شناخته می شود. سن ۵ سالگی سنی است که برای اولین بار در نقاشی های کودکان این نوع طراحی پدیدار می شود.شکل 13_ اولین تلاش برای قرار دادم اشیا و پیکره ها در حاشیه کاغذشکل 14_ اولین تلاش برای سازماندهی فضا از طریق تکنیک " ترکیب حاشیه زینتی"3. نمادگرایی: نقاشی داستانی( ۵( تا ۷ سال)این مرحله در نقاشی کودکان "نماد گرایی" نامیده می شود؛ زیرا در طول این مرحله از رشد، کودکان اغلب از نمونه‌ های هنری به عنوان نماد هنگام به تصویر کشیدن اشیا در نقاشی های شان استفاده میکنند.کرشنشتاینر یک آموزگار آلمانی اشاره کرد که صرف نظر از وابستگی جغرافیایی، کودکان تمایل به تصویر کشیدن اشیا به روش مشابهی را دارند. نقاشی کودکان در این مرحله "داستان سرایی" نامیده می شود؛ زیرا از طریق نقاشی کودکان از وقایعی که تجربه کرده‌اند سخن می گویند.فقط از طریق داشتن دانش مناسب از ویژگی های نقاشی می‌توان روایت داستانی نقاشی آنها را خواند و درک کرد.بعد از پنج سالگی ما متوجه رشد و پرمحتوا شدن سریع نقاشی کودک توسط اشیای جدید و تلاش کودک برای ایجاد نقاشی های داستانی می‌شویم که در آن اشیا ارتباط معنادار و در هم آمیخته ای با یکدیگر دارند.شکل14_نقاشی کودک در سن 5 سالگی ، با حالت عادی رشد فکری ، نشان دادن تلاشی برای پر کردن کل کاغذ همراه با تصاویرنقاشی ها با تصاویری که برای آن دوره معمول است، مانند شکل های انسانی، خانه ها، درختان، گلها، حیوانات مختلف، پرندگان و پروانه ها، انواع مختلف وسایل نقلیه مثل اتومبیل، دوچرخه ،هواپیما و سایر اشیا محیط پیرامون کودک پر می‌ شوند.نقاشی نه تنها توسط اشیای مختلف متنوع تر می شود بلکه با رنگ آمیزی اشیا و دخالت رنگ ها توسط کودک زیباتر و بهتر نیز می شود. در این مرحله اشیای مختلف با دقت بیشتری به تصویر کشیده می ‌شوند و به طور ثابت در مکان های خود با توجه به موقعیت خود قرار می گیرند.برای مثال گلها، درختان، ساختمان‌ ها، مردم و وسایل نقلیه همیشه در سطح زمین و در پایین ورق کاغذ نقاشی می‌ شوند. پرندگان در زیر خط آبی آسمان یا ابرها و در زیر آن ها نشان داده میشوند و در بالای درختان نیز کودکان معمولاً پروانه ها یا سایر حشرات را به تصویر می کشند.کودکان ۵ تا ۷ سال می توانند به طور دقیق فضای عمودی متعلق به همه اشیایی که به تصویر می کشند را تعریف کنند.آنها به ندرت برای قرار دادن یک شی خاص در موقعیتی متفاوت از ارتفاع معمول آن اشتباه می کنند. هر جسم آشنایی، موقعیت دقیقی در فضای عمودی تصویر در "ترکیب حاشیه زینتی" دارد همانطور که می توانید در شکل ۱۵ مشاهده کنید.شکل 15_ نقاشی که یک فضای عمودی دقیق را در درون ورق کاغذ نشان می دهددر ادامه مقاله در رابطه با تحلیل روان شناختی نقاشی کودکان، ابتدا به تفسیر محل اشکال مختلف در نقاشی می پردازیم. سپس به شرح اندازه اشکال و خطوط و همچنین در انتها تحلیل مختصری از جزئیات نقاشی شده بدن انسان توسط کودک از نظر روانشناسی ارائه خواهیم داد.§ تحلیل محل اشکال در نقاشی کودکانجدول 1 معنی قرار دادن نگاره ها در مناطق افقی بر روی کاغذ را نشان می دهد در حالیکه جدول شماره 2 معنی قرار دادن نگاره ها در مناطق عمودی کاغذ را شرح میدهد.جدول 1_ تحلیل قرار دادن اشکال در مناطق افقی بر روی کاغذA: نقاشی شده در بخش بالا / نشان دهنده: تصورات، خیالبافی، فرار از واقعیتB: نقاشی شده در بخش مرکزی / نشان دهنده: خودمحوری، اعتماد به نفس، فعال بودن، خودخواهی، عرضه کافی داشتنC: نقاشی شده در بخش پایین / متمرکز بر روش فکری، عملگرا، هدفمند، محتاطجدول 2_ تحلیل قرار دادن اشکال در مناطق عمودی بر روی کاغذA: نقاشی شده در سمت چپ / درونگرایی را نشان می دهد، تسلیم، عدم تعارض شخصیتB: نقاشی شده در ستون مرکزی / خودمحوری را نشان می دهد، عزت نفس بالا، اطمینان به خودC: نقاشی شده در سمت راست / برون گرایی را نشان می دهد، درگیری، افرطی بودن§ تحلیل اندازه اشکال در نقاشی کودکان از منظر روانشناسیمی توان اندازه شکل ترسیم شده را در رابطه با زمینه نقاشی به عنوان نماینده ارزیابی روانشناختی کودک در نظر گرفت.§ اشکال یا نگاره های کوچک: احساس ناامنی ، احتمال افسردگی، کمبود عزت نفس ، کناره گیری§ اندازه طبیعی اشکال: عزت نفس خوب، اعتماد به نفس کافی، با نشاط بودن§ اشکال یا نگاره های بزرگ: تظاهر، عزت نفس فوق العاده بالا§ نگاره های مورب و کج: نااستواری، احساس ناامنی، احتمال عدم تعادل روانی2( Machover, K )o تحلیل انواع رسم خطوط§ خطوط پررنگ: پرخاشگری یا تروما (به معنای "زخم" است اما در روانشناسی تروما به تاثیر منفی و بدی که یک واقعه در یک فرد برجای میگذارد اشاره دارد.)§ خطوط کم رنگ: ترس§ سایه روشن یا خطوط با سایه: اضطراب§ جزئیات زیاد در نقاشی: نیاز به مهار کردن§ پاک کردن زیاد و مداوم در نقاشی: اضطراب و استرسo تحلیل اجزاء مختلف بدن در نقاشی کودکان از دیدگاه روانشناسی· انواع نقاشی های سر1. سر: نمادی از قدرت تفکر، تعادل اجتماعی و کنترل تکانه ها است. نحوه به تصویر کشیدن سر نشان دهنده نگرش کودک به هوش و مغز است. سر غیر متناسب معمولا توسط کودکی که دارای ناتوانی مغزی، سردرد شدید و از این قبیل اختلال ‌ها می باشد، کشیده میشود.2. سر بزرگ: در نقاشی نگاره انسان توسط کودک نشان دهنده عزت نفس بالا در حوزه فکری یا ایگو(خود) بزرگ می باشد، اما همچنین می تواند با پارانوئید، خودشیفتگی یا احساس ترس از مدرسه مرتبط باشد.3. سر کوچک: عزت نفس پایین، احساس ناامنی و درماندگی· گردن: گردن اغلب ارتباط بین سر و بدن است که تائید کننده احساس عدم تفرقه بین این دو می باشد. نمایش گردن به عنوان نشانه بلوغ فکری در نظر گرفته می شود1. گردن کاملاً به تصویر کشیده شده: توانایی فرد در کنترل تکانه های زندگی2. گردن بسیار بلند: کنجکاوی و خود انگیختگی همچنین میتواند پیش فعالی را نشان بدهد.3. نکشیدن صورت: می تواند نشان‌ دهنده پرهیز از چالش ها و مسائل اجتماعی باشد.· چشم: چشم از مهم ترین جزئیات صورت است1. چشم هایی که به خوبی کشیده شده اند: کنجکاوی و علاقه به دنیای اطراف2. بدون چشم: نشانه انزوا و میل جدا شدن از جهان3. چشمان بسته: میل به پنهان شدن از دنیا ، پرهیز از مخاطب بصری (مواجه شدن حضوری و ارتباط چشمی)4. چشمان گرد با نقطه هایی به‌عنوان مردمک: نشانه ترس و اضطراب شدید5. کشیدن ابرو: زیبایی شناختی· دهان1. نکشیدن دهان (بسیار کم اتفاق می افتد): ترس از بیان، مخالفت منفعلانه و عدم تمایل به اشتراک2. دهان باز با لب های کاملاً مشخص: فعالیت کلامی خوب3. دندان ها: نماد پرخاشگری معمولاً کلامی، انتقاد زیاد نسبت به دیگران· مو1. موی سر مانند سوزن به سمت بالا: نگرش خصمانه2. موهای کشیده شده با خطوط نرم و ظریف: نیاز داشتن به محافظت3. مو های سایه دار پررنگ: اضطراب4. مویی که دستی آن را نوازش میکند: شخصیت پررنگ5. مدل موی پیچیده: ذکاوت، طنازی کردن· دست و بازو:1. بازوها و دست ها: رشد ایگو (خود) کودک و انطباق اجتماعی را نشان می دهد2. نکشیدن دست در نقاشی پیکره انسانی: جدایی کامل از محیط اطراف، احساس محرومیت، رابطه سرد خانوادگی3. کشیدن دست ها درست در کنار بدن: شخصیت منفعل ، عدم انعطاف پذیری در برخوردهای اجتماعی4. پنهان کردن دستها در پشت یا در جیب ها: احساس عدم امنیت، انزوا از جامعه یا احساس گناه5. دستها و بازوان سایه ‌دار (دست هایی که بیش از حد انرژی دارند و نوازش می شوند): می تواند احساس گناه نسبت به انگیزه های تهاجمی را نشان بدهد.6. بازوها و دست های بلند: میل به کنترل و قدرت طلبی7. دستها و بازو های به طرفین کشیده شده: گشودگی، ارتباط پذیری8. بازوها و دستها به شکل T (بازو های کشیده شده به صورت افقی): سطح بالایی از فعالیت ، علامت احتمالی برای پیش فعالی9. انگشتان بدون دست: بی ادبی، بدوی گرایی10. دست ها و انگشتانی که مانند یک دستکش به تصویر کشیده شده اند: پرخاشگری سرکوب ‌شده11. انگشتان و دستان خوب کشیده شده: مهارت، ظرافت در ارتباطات12. انگشتان خیلی بلند با ناخن های تیز: پرخاشگری و خصومت· پا و مچ پا1. نکشیدن پا و مچ پا: مقاومت و ترس از تغییرات، اضطراب و احساس ناامنی2. پاهای کوتاه و باریک: عدم اطمینان، عدم احساس امنیت، احساس ناامیدی3. پاهای کوتاه چاق: ساکن، دست و پا چلفتی4. پاهای چاق بلند: عملگرا، با استقامت5. پاهای بلند و خوش فرم: استقلال و تلاش شدید برای آن6. اندازه های مختلف دو پا: دوگانگی در کوشش7. پاهای نامتناسب کوچک: عدم اطمینان و اعتماد به نفس پایینتوجه شما را به شکل 16 و تحلیل آن جلب میکنیم.شکل 16_ نقاشی از پیکره انسان در قسمت پایین سمت چپ کاغذ* محل شکل در پایین: نشان دهنده تمرکز بر شیوه فکری، عملگرا بودن، هدف قرار دادن امنیت و یا حفاظت* قرار دادن شکل در ستون عمودی در سمت چپ نشان دهنده: درون گرایی، سلطه پذیری، شخصیت غیر متناقض* چشم خالی بدون مردمک: از نظر احساسی نابالغ است یا ممکن است بخواهد از دنیای پیرامون کناره گیری کند و دارای ترس و اضطراب شدید است* دست بدون انگشت: ناامیدی و گناه* مچ پای کوچک: عدم امنیت، احساس ناامیدی*در آخر می‌توان گفت درک و شناخت کافی از نقاشی‌های کودکان روش قابل توجهی از ارتباط با کودکان را شامل می شود. در مرحله اول، این دانش با یادگیری ویژگی های مختلف در طراحی نقاشی در سنین و مراحل مختلف رشد آنها آغاز شده و در مرحله دوم شامل آشنا شدن با روش های مختلف ایجاد و توسعه یافته توسط نویسندگان، متخصصان، مدرسان و روانشناسان مختلفی که نقاشی های کودکان را ارزیابی می کنند میشود. روانشناس روسیه_ آمریکاییمنابع:The book: How To ReadChildrens’DrawingsWritten by ANI ZLATEVAsabkezendegisabkezendegiMon, 19 Apr 2021 01:21:23 +0430https://virgool.ir/@sabkehzendegi/7-راه-علمی-برای-افزایش-انگیزه-در-کودکان-pat3t3auo2k6برای افزایش انگیزه کودک چه کنیم؟انگیزه دادن به کودکان پیچیدگی‌های زیادی دارد. برای اینکه بتوانید به کودکان خود انگیزه بدهید باید شناخت مناسبی از ویژگی‌های رشدی کودکان داشته باشید. همچنین باید با ویژگی‌های فردی و شخصیتی او نیز به اندازه کافی آشنا باشید.در این مطلب، به بررسی 7 روش علمی و کاربردی مناسب برای انگیزه‌بخشی به کودکان می‌پردازیم. مواردی که به شما کمک می‌کند متوجه شوید چه چیزی به کودک شما انگیزه می‌دهد و چگونه می‌توانید به شکل مؤثری به آنها الهام ببخشید.انگیزه، انگیزش و انگیزه‌بخشی به چه معنا است؟انگیزه دلیل اصلی برای زمینه‌سازی رفتارهای مختلف ما است. در روان‌شناسی دو نوع انگیزش داریم: انگیزش درونی و انگیزش بیرونی. در این بخش در مورد هر دو نوع انگیزش صحبت می‌کنیم.انگیزش درونیانگیزش درونی به انجام فعالیتی برای لذت بردن از خودِ آن فعالیت اشاره دارد. به عنوان مثال کودکان برای بازی کردن انگیزش درونی دارند. بازی می‌کنند چرا که از انجام بازی لذت می‌برند. یا کارتون می‌بینند چرا که از دیدن آن لذت می‌برند.انگیزش بیرونیانگیزش بیرونی اما به انجام فعالیتی اشاره دارد که به خاطر لذت بردن از خودِ آن فعالیت نیست؛ فردی که آن فعالیت به خصوص را انجام می‌دهد، از موضوع دیگری لذت می‌برد.به عنوان مثال اگر کودکی تکالیفش را به این دلیل انجام می‌دهد که می‌تواند یک ساعت بیشتر تلویزیون ببیند، این کودک برای انجام تکالیفش، انگیزه بیرونی دارد.اگرچه این دو نوع انگیزش می‌توانند به رفتار یکسانی برسند، بین انگیزش بیرونی و انگیزش درونی در بخش کیفیت و پایداری رفتار، تفاوت قابل توجهی وجود دارد.مطالعات نشان داده افرادی که به خاطر انگیزه‌ای درونی، فعالیتی را انجام می‌دهند در هر دو بخش کیفیت و میزان درگیر شدن در فعالیت، نتایج بهتری به دست می‌آورند.پژوهشگران در مطالعه‌ای در دانشگاه راچستر، از گروهی از دانشجویان دوره کارشناسی، خواستند مقاله‌ای را بخوانند و احساسات‌شان در مورد آن مقاله را ضبط کنند.یک هفته بعد، توانایی آنها در به یادآوردن اطلاعات مقاله را بررسی کردند. دانشجویانی که مقاله برای‌شان جذاب یا لذت‌بخش بود، حتی با وجود بررسی تفاوت افراد در هوش کلامی، نتایج بهتری در به یادآوردن اطلاعت داشتند.چه چیزهایی به کودکان انگیزه می‌دهد؟ و چه چیزهایی به آنها انگیزه نمی‌دهد؟وقتی نوبت به انگیزه دادن به کودکان می‌رسد، بسیاری از پدر و مادرها از روش «هویج و چوب» استفاده می‌کنند. همان روش سنتی معروفی که برای انجام هر کاری، وعده یک رفتار یا کالای جذاب را به افراد می‌دهند. مواردی مانند جایزه دادن یا روش جدول رفتارهای کودکان.خیلی از پدر و مادرها در ابتدای راه استفاده از این روش، موفقیت‌های سریعی به دست می‌آورند اما این دسته از روش‌ها بعد از مدتی کارایی خودشان را از دست می‌دهند. حتی بدتر، بعضی‌وقت‌ها نتایج معکوسی می‌دهند.در این بخش دلیل این اتفاق را می‌گوییم. وقتی کودکان به روش «هویج و چوب» پاسخ می‌دهند، بر اساس انگیزش بیرونی رفتار می‌کنند. بارها و بارها دیده‌ایم که کیفیت رفتار بر اساس انگیزش بیرونی به خوبی رفتار بر اساس انگیزش درونی نیست.مهم‌ترین دلیل این اتفاق این است که برای اینکه رفتار مورد نظرتان ادامه پیدا کند، مجبور هستید استفاده از روش چوب و هویج را همیشه تکرار کنید. اما این روش در دراز مدت پاسخگو نیست. با این حال دلیل دیگری هم وجود دارد.معمولاً استفاده از روش «چوب و هویج»، انگیزه‌های درونی کودکان را کاهش می‌دهد؛ البته اگر از همان ابتدا اصلاً انگیزه درونی داشته باشند.مطالعات بسیاری نشان داده وقتی یک جایزه (به عنوان مثال بستنی یا بازی کامپیوتری) یا یک عامل کنترل‌کننده (مانند مجازات یا حذف امتیازات) به کار می‌رود، انگیزه‌های درونی افراد کاهش می‌یابد.در واقع، اگر کودک شما به فعالیتی علاقه داشته باشد، با استفاده از روش «هویج و چوب»، او را بی‌انگیزه می‌کنید.برای اینکه کودکی انگیزه درونی داشته باشد، باید آن را به خاطر لذت خودِ آن فعالیت انجام دهد. جایزه دادن، تشویق و مجازات نمی‌تواند به کسی الهام بدهد که برای انجام فعالیتی، انگیزه درونی پیدا کند. در واقع چنین روش‌هایی، نتیجه‌ای برخلاف انتظارمان می‌دهد.آیا این به این معنا است که دست و بال ما بسته است و هیچ کاری نمی‌توانیم انجام دهیم؟ راستش نه، کارها و روش‌های زیادی وجود دارد که با استفاده از آنها می‌توانیم انگیزه کودکان را افزایش دهیم و به آنها کمک کنیم موفق شوند.چگونه از انگیزش بیرونی استفاده کنیم؟اگر کودک شما انگیزه درونی کافی ندارد، می‌توانیم روی انگیزه‌های بیرونی او کار کنیم. خوشبختانه، تمام انگیزه‌های بیرونی بد و نامناسب نیستند.چهار دسته انگیزش بیرونی وجود دارد که روی طیفی از توانایی «خود کنترلی» قرار گرفته‌اند؛ از کمترین میزان توانایی خودکنترلی (تنظیم بیرونی) تا بیشترین میزان خودکنترلی (تنظیم آمیخته).از میان این چهار دسته از انگیزه‌های بیرونی، تنظیم آمیخته، بهترین حالت است.تنظیم آمیخته، زمانی به دست می‌آید که افراد دلیل کاری را به خوبی درک کنند و متوجه شوند. این گفته به این معنا است که کودک باید دلایل لازم برای انجام هر کاری را بررسی کند و به این نتیجه برسد که با ارزش‌ها و نیازهای او یکسان است.افراد دلایل انجام کارها و فعالیت‌ها را درونی می‌کنند و خودانگیخته می‌شوند. سپس می‌توانند خودشان تشخیص دهند، خودمختار رفتار کنند و نتیجه بهتری بگیرند.از آنجایی که تنظیم آمیخته از نظر کیفیت در نتایج، شباهت زیادی به انگیزش درونی دارد، کمک به کودکان در مسیر درونی کردن رفتارهای‌شان برای اینکه بتوانند به تنظیم آمیخته برسند، اهمیت بسیار زیادی دارد.هفت روش علمی و کاربردی برای اینکه به کودکان انگیزه بدهیمحالا که انواع انگیزش را بررسی کردیم و در مورد هر کدام توضیح دادیم، می‌توانیم به سراغ روش‌های لازم برای انجام این مأموریت مهم، حساس و اساسی، یعنی انگیزه‌بخشی به کودکان، برویم.1- دست از انگیزه دادن بردارید (روش سنتی را کنار بگذارید)تلاش‌های شما برای انگیزه دادن به کودکان دقیقاً برعکس عمل می‌کند؛ استفاده از روش سنتی درست مانند این است که بخواهید آنها را بی‌انگیزه کنید.انگیزه دادن درونی این است که از انجام فعالیت به خودی خود لذت ببرید. اگر کودکی از انجام فعالیتی لذت نبرد، هیچ نوع فشار، رشوه یا جایزه‌ای نمی‌تواند کاری کند که از فعالیت خوشش بیاید.به همین دلیل روش‌های سنتی برای انگیزه‌بخشی به کودکان مانند جایزه دادن، تشویق، غر زدن، سرزنش و مجازات، نتیجه‌ای معکوس می‌دهد.2- برای افزایش انگیزه کودکان، به جای کنترل کردن، به آنها الهام بدهیدابزارهایی مانند جایزه، ستایش کردن، غر زدن، سرزنش و مجازات راهی برای کنترل رفتار افراد است. رفتار شما به عنوان پدر و مادری کنترل‌گر، نمی‌تواند کودکان را به شکل درونی برانگیخته کند؛ چرا که با این کار فشاری به کودک‌تان وارد می‌کنید یا انگیزه‌ای پیشنهاد می‌دهید که از فعالیت جدا است.نقطه مقابل کنترل‌ شدن، خودمختاری است. مطالعات نشان داده داشتن حس خودمختاری می‌تواند انگیزه‌های درونی افراد را افزایش دهد.به عنوان مثال، وقتی دانش‌آموزان زیر فشار یادگیری نباشند (مانند دوران آموزش از راه دور) استعداد بیشتری در یادگیری نشان می‌دهند، مفاهیم را بهتر درک می‌کنند و یادگیری ماندگارتری را تجربه می‌کنند.از طرف دیگر، وقتی دانش‌آموزان احساس کنترل شدن می‌کنند یا برای دلیلی به غیر از خودِ لذت آموزش انجام دهند، انگیزه‌های درونی‌شان کاهش پیدا می‌کند.به همین جهت برای اینکه بتوانید به شکل مؤثری به کودک‌تان جهت انجام تکالیف مدرسه انگیزه بدهید، مطمئن شوید که هدف‌تان به جای کنترلگری، الهام بخشیدن است.بهترین راه برای انگیزه بخشیدن به کودکان، نشان دادن زیبایی و لذت هر فعالیت به خودی خود است. و البته اینکه چگونه می‌توانیم از انجام آن فعالیت، لذت ببریم.به کودکان نشان دهید که آموختن یک مهارت جدید و توانمند شدن در آن زمینه، کار جذاب و جالبی است.به جای ساختن یک محیط کار، یک محیط آموزشی ایجاد کنید. به عنوان مثال ما یاد می‌گیریم تا اطلاعات جدیدی به دست بیاوریم نه اینکه فقط تکالیف مدرسه را انجام دهیم یا نمرات خوب بگیریم.با نشان دادن کاربردهای مختلف یادگیری، کنجکاوی کودکان را در یک مهارت‌ جدید تحریک کنید. به کودکان‌تان اجازه دهید فعالیت‌ها را بدون هیچ فشاری و بر اساس علاقه‌شان انتخاب کنند.3- به کودکان کمک کنید درونی‌سازی کنند و به انگیزه بیرونی خودآمیخته برسندبعضی فعالیت‌ها اجازه نمی‌دهند کودکان لذت ببرند. اگر ماجرا این است، به کودک‌تان کمک کنید به انگیزه بیرونی خودآمیخته برسد. برای این کار، کودکان باید معنا و ارزش فعالیتی را که انجام می‌دهند، بفهمند تا بتوانند آن را درونی کنند.به عنوان مثال، تمرین فوتبال بعضی مواقع می‌تواند سخت باشد. اما تمرین بخش حیاتی و ضروری برای مهارت پیدا کردن است. به کودک خود توضیح بدهید و کمک کنید درک کند که اگر می‌خواهد فوتبالیست خوبی شود، نیاز به تمرین دارد؛ حتی اگر گاهی آن‌قدرها هم لذت‌بخش نباشد.4- برای افزایش انگیزه کودکان، کمک کنید تصمیم بگیرند و مهم‌تر اینکه اجازه دهید تصمیم بگیرندخودمختاری در ایجاد انگیزه‌های درونی یا انگیزه‌های بیرونی خودآمیخته، حیاتی و مهم است. کودکان برای اینکه احساس خودمختاری کنند، نیاز دارند بتوانند تصمیم بگیرند؛ حتی اگر با تصمیم شما مخالف باشند، چرا که توانایی اینکه بتوانند خودشان تشخیص دهند یکی از مهم‌ترین انگیزه‌های درونی است.خیلی از پدر و مادرها می‌ترسند اگر به فرزندان‌شان اجازه دهند خودشان تصمیم بگیرند، حتماً تصمیم‌های اشتباهی می‌گیرند و شکست می‌خورند. اما همانطور که زمین خوردن بخش غیرقابل اجتنابی از یادگیری راه رفتن است، گرفتن تصمیم‌های اشتباه نیز بخش غیر قابل حذف و مهمی در یادگیری تصمیم‌گیری مناسب است.کودکان برای به دست آوردن اعتماد به نفس، به فرصت‌هایی برای تمرین تصمیم‌گیری نیاز دارند. اگر فعالیتی مربوط به سلامت یا ایمنی آنها نیست، اجازه دهید با راهنمایی شما تصمیم بگیرند و سپس با عواقب طبیعی آن روبرو شوند.به عنوان مثال، اگر کودک‌تان با وجود اینکه با او در مورد اهمیت انجام تکالیف مدرسه صحبت کرده‌اید، باز هم انگیزه‌ای ندارد و نمی‌خواهد تکالیفش را انجام دهد، اجازه دهید با عواقب تصمیمش در مدرسه مواجه شود.5- اگر می‌خواهید کودکانی با انگیزه داشته باشید، بهترین چالش را برای آنها آماده کنیدیکی از بهترین راه‌ها برای الهام بخشیدن به انگیزه‌های درونی در کودکان این است که کمک کنید احساس رقابت کنند. اگر فعالیتی خیلی آسان باشد، کودک شما خیلی سریع حوصله‌اش سر می‌رود. همچنین اگر فعالیتی خیلی سخت باشد، کودک‌تان دلسرد می‌شود و به توانمندی‌های خودش شک می‌کند.یک چالش مناسب، کمی دشوارتر از زمینه‌ای است که کودک در آن مهارت دارد اما با این حال با تلاش و کمی تمرین قابل دستیابی خواهد بود.خیلی مهم است به کودکان کمک کنید به «ذهنیت رشد» دست پیدا کنند. کودکان زمانی ذهنیت رشد پیدا می‌کنند که باور داشته باشند «استعداد» قابل رشد است. مهارت‌ و مسلط شدن می‌تواند با تمرین و سخت‌کوشی پیشرفت کند.اجازه دهید کودکان بدانند اصل مهم و اساسی، فرایند تمرین و کار کردن روی مشکلات است. کودکان‌تان را تشویق و کمک کنید تا تمرین کنند. وقتی که در نهایت در مهارتی توانمند شدند، آن حس رقابت‌جویی به انگیزه درونی قابل توجهی تبدیل می‌شود. چیزی که مسیر موفقیت آنها را تعیین می‌کند.6- رشد ارتباط از طریق والدین توانمند برای افزایش انگیزه کودکاناز آنجایی که فعایت‌هایی با انگیزه بیرونی اغلب به خودی خود جذاب نیستند، دلیل اصلی اینکه احتمالاً کودکان دبستانی درگیر فعالیت می‌شوند این است که این رفتار از نظر افرادی که با آنها در ارتباط هستند، ارزشمند است.مطالعات ثابت کرده که حس تعلق و ارتباط داشتن می‌تواند درونی‌سازی را تسهیل کند. حس «ارتباط داشتن» به پیوندهای عاطفی و شخصی کودک با دیگر افراد اشاره دارد.اهمیت ارتباط داشتن به دلیل اهمیتی که در عملکرد دانش‌آموزان دارد، به طور گسترده‌ای در آموزش و پرورش مطالعه شده است. در کلاس درس، زمانی که دانش‌آموزان احساس کنند معلم به آنها توجه می‌کند و احترام می‌گذارد، انگیزه درونی بیشتری برای یادگیری دارند.ارتباط با پدر و مادر در انگیزه دادن به کودکان، اهمیت ویژه‌ای دارد. در خانه، حس ارتباط داشتن از طریق ارتباط امن و رضایت‌بخش بین والدین و کودکان، شکل می‌گیرد.7- برای انگیزه دادن به کودکان، خودتان نیز درگیر فعالیت شویدیک راه دیگر برای ارتقای حس ارتباط داشتن در کودکان این است که خودتان به عنوان پدر و مادر در فعالیت‌ها شرکت کنید و نشان دهید که چقدر ارزشمند هستند.یکی از قابل‌اعتمادترین پیش‌بینی‌کننده‌های عملکرد کودکان در مدرسه و افزایش انگیزه کودکان، میزان مشارکت والدین در یادگیری فرزندان‌شان است.روش‌های زیادی برای درگیر شدن در این فرایند وجود دارد. در ورزش، می‌توانید با کودک‌تان تمرین کنید. در فعالیت‌های مدرسه، می‌توانید در فعالیت‌های یادگیری مانند خواندن کتاب در هر شب، کمک در پروژه‌های مدرسه یا انجام تکالیف با کودک‌تان شرکت کنید.توجه داشته باشید که شرکت کردن در فعالیت به معنای کنترل کردن کودکان نیست. خودمختاری و استقلال هنوز هم برای انگیزه دادن به کودک‌تان لازم و ضروری است.جمع‌بندیاگر چه گفتیم پاداش دادن به کودکان می‌تواند انگیزه‌های درونی را از بین ببرد اما یادمان باشد در مجموع پاداش دادن به کودکان‌مان کار اشتباهی نیست.گاهی می‌خواهیم به کودک‌مان هدیه‌ای بدهیم و موفقیتش را جشن بگیریم. راه حل این است که هدیه را به عنوان دلیل انجام کاری ندهیم. به عنوان مثال از چنین جمله‌هایی استفاده نکنیم: «اگر این کار را بکنی، این جایزه را می‌گیری.»هر نوع پاداش بیرونی باید غیرمنتظره باشد. پاداش دادن به این شکل پیشنهاد می‌شود که بعد از پایان فعالیت به کودک هدیه بدهید، البته آن هم نه به شکل روزمره و همیشگی. (چرا که در این صورت بعد از مدتی، کودک شما بعد از پایان هر فعالیت، هدیه می‌خواهد.)همچنین می‌توانید به جای پاداش های ملموسی مانند هدیه، او را تحسین کنید، به او بازخورد مثبت بدهید یا پیشنهاداتی برای بهتر شدن کار او بگویید.در نهایت لازم است به خاطر داشته باشیم استفاده از این روش‌ها شاید در ابتدا کمی سخت به نظر برسد اما می‌تواند انگیزه‌های کودکان را افزایش دهد.به همین جهت اگر می‌خواهیم کودکانی با انگیزه داشته باشیم می‌توانیم از این پیشنهادهای کاربردی استفاده کنیم.منابع7 Science-Proven Steps To Motivate Your Childhttps://www.parentingforbrain.com/what-motivates-your-child/کتاب انگیزش و هیجان. نویسنده: جان مارشال ریو. مترجم: یحیی سید محمدی. انتشارات ویرایش.sabkezendegisabkezendegiMon, 19 Apr 2021 00:04:06 +0430https://virgool.ir/@sabkehzendegi/13-دلیل-استرس-شغلی-و-9-راهکار-مقابله-با-آن-c5dspmaxcx9e13 دلیل استرس شغلی و 9 راهکار مقابله با آنهمه افراد شاغل در طول زندگی میزانی از استرس شغلی را تجربه کرده‌اند. استرس شغلی می‌تواند ناشی از عوامل گوناگونی باشد و گاهی ممکن است باعث اختلال در روند کار یا زندگی شود. بنابراین انتظارات شغلی شما هرآنچه که هست، باید با استفاده از برخی استراتزی‌ها از اثرات مخرب استرس در امان بمانید و از این راه به بهبود کیفیت عملکرد خود نیز کمک کنید.استرس شغلی نوعی از استرس است که با توجه به شرایط محل کار، بر عملکرد، بدن و ذهن فرد اثر منفی می‌گذارد. این نوع از استرس در نتیجه تعارض بین نقش و نیازهای فرد و انتظارات شغلی او به وجود می‌آید. تحقیقات نشان داده‌است که استرس شغلی وابسته به نوع خاصی از مشاغل یا پایه شغلی وابسته نیست و کسانی که مسئولیت مدیریتی دارند نیز درگیر استرس شغلی می‌شوند.برای استرس شغلی معانی متفاوتی بیان شده است، مثلا بر اساس تعریف سازمان ملی ایمنی و بهداشت شغلی آمریکا " استرس شغلی واکنش مضر جسمی و عاطفی است که در صورت عدم تطابق نیازهای شغلی با تواناییها ، منابع و نیازهای کارگر رخ می دهد."مفهوم استرس شغلی غالبا با مفهوم چالش شغلی اشتباه گرفته می‌شود. این در حالی است که چالش از نظر روانی و جسمی به انسان انرژی می‌بخشد و انگیزه افراد را برای یادگیری مهارت‌های جدید و تسلط بر کار فراهم می کند. وقتی فردی از چالشی عبور می‌کند، احساس آرامش و رضایت می‌کند. بنابراین، چالش پیش‌نیاز مهمی برای کار سالم و مولد است.همچنین بین مفاهیم استرس شغلی و فشار کاری نیز تفاوت وجود دارد. فشار بخشی از همه کارهاست و به کارگران و مدیران انگیزه می‌دهد. در واقع، فشار بیش از حد و کنترل‌نشده است که می‌تواند منجر به استرس شود، عملکرد را ضعیف کند و حتی باعث بیماری افراد شود. بنابراین، استرس پاسخی به فشار است. پس فشار تا حدی می‌تواند مفید باشد، تا جایی که انگیزه و تعهد را برمی‌انگیزد. اما فشار بیش از حد باعث بروز استرس می‌شود و آسیب‌رسان است.نشانه‌های جسمی استرس شغلی:استرس شغلی اثرات بسیار مهمی بر سلامت فرد می‌گذارد که شامل پیامدهای نسبتا خوش‌خیم مانند سرماخوردگی و آنفولانزا تا بیماری‌های نسبتا جدی مانند بیماری قلبی و سندروم متابولیک است. در مجموع درباره نشانه‌ها و اثرات جسمی استرش شغلی می‌توان از موارد زیر نام برد:•چاقی•تنش عضلانی• سردرد•تپش قلب•مشکلات خواب مانند بی‌خوابی• مشکلات گوارشی مانند اسهال یا یبوست• اختلالات پوستینشانه‌های روانشناختی استرس شغلی:• افسردگی• بی‌انگیزگی• تحریک پذیری•بدبینی• مشکلات شناختی مانند کاهش تمرکز یا توانایی تصمیم‌گیرینشانه‌های رفتاری استرس شغلی:•افزایش روزهای غیبت و مرخصی•پرخاشگری• کاهش خلاقیت و ابتکار عمل•افت عملکرد شغلی•مشکلات در برقراری روابط با دیگران•نوسانات خلقی• تحمل پایین، ناامیدی و بی‌حوصلگیعلل به وجود آمدن استرس شغلی1- شرایط و حجم کارشرایط و عواملی همچون حجم زیاد کار کمی و کیفی، ساعات طولانی انجام کار، رفت و آمد زیاد و تصمیم‌گیری درباره مسائل مختلف موجب بروز استرس در کارکنان می‌شود.2- نقش فرد در سازمانمواردی مانند ابهام نقش تضاد و تعارض نقش باعث بروز استرس شغلی می‌شود. ابهام در نقش به معنی عدم وضوح اهداف، ماهیت، دامنه و مسئولیت‌های شغلی است. تعارض نقش هنگامی به وجود می‌آید که فرد در معرض خواسته‌ها و انتظارات متناقض قرار گیرد یا مجبور به انجام کارهایی شود که نمی خواهد انجام دهد.3- انتظارات و زمانبندی غیرمنطقی برای انجام کارهااگر شما دائما در حال دویدن و تلاش‌کردن باشید و در طول روز ببینید که نتوانسته‌اید همه کارهایی که موظف بوده‌اید را انجام دهید، امکان ابتلای شما به استرس شغلی افزایش می‌یابد .همچنین هنگامی که بین آنچه فرد می‌تواند انجام دهد و آنچه از او انتظار می‌رود رابطه برقرار نباشد، ممکن است استرس زیادی به او تحمیل شود. هر کارمندی تا حدی توانایی انجام کارها را دارد و تحمیل بیشتر از حد استاندارد بر او استرس‌زا است. معمولا در اینگونه مواقع اگر کار به درستی انجام نشود، به جای اینکه زمان‌بندی و انتظارات شکل معقولانه‌تری پیدا کنند، کارمند سرزنش می‌شود و این موضوع نیز باعث فشار مضاعف بر او می‌شود.4- عدم امنیت شغلیدر دنیای امروز که وضعیت اقتصاد ناپایدار و رقابت شغلی نیز بسیار بالاست و در شرایطی که شرکت‌ها به دنبال کم‌کردن هزینه‌ها و حجم نیروی کار و بالابردن حداکثری عملکرد و انتظارات هستند، عدم امنیت شغلی می‌تواند یکی از مهم‌ترین علل بروز استرس در بین کارکنان باشد.بنابراین کارکنان به دلیل استرس از دست دادن شغل، دائما تلاش می‌کنند که خواسته‌های فزاینده مدیران را انجام دهند و همین موضوع نیز فشار بیشتری به آنها وارد می‌کند.5- کمبود آموزش و منابع شغلیاگر کارمندی متناسب با شغلش آموزش ندیده باشد، به سختی می‌تواند خواسته‌هایی که از او انتظار می‌رود را برآورده کند. معمولا افرادی که توانایی و مهارت‌هایی متفاوت با آنچه که برای شغلشان لازم است دارند، به دلیل رسیدن به محدودیت زمانی و کیفیت لازم دچار استرس می‌شوند.6- سبک مدیریتسبک کنترل و مدیریت مدیران بر میزان استرس کارمندان موثر است. مدیرانی که سبک مدیریتی استبدادی دارند، در تصمیم‌گیری و برنامه‌ریزی آزادی کمی به کارمندان می‌دهند. بنابراین کارکنانی که تحت کنترل چنین مدیرانی کار می‌کنند به دلیل کنترل کم بر کار خود و محدودیت‌های بسیار زیاد دچار استرس می‌شوند.7- تکنولوژیتکنولوژی‌های جدید که هر روز عرضه می‌شوند، کارکنان را از این رو با استرس مواجه می‌کنند که باید دائمی به روز باشند و درباره جدیدترین فناوری‌ها در شغل خود اطلاعات کسب کنند.8- تغییرات سازمانیتغییرات سازمانی بر همه افراد تاثیر یکسانی نمی‌گذارد. برخی از کارمندان از تغییرات استقبال می‌کنند، در حالی که برخی دیگر آن را استرس‌آور تلقی می‌کنند.تغییر در ساختار سازمانی، خط مشی، روند و رویه‌ها، گروه و تغییرات فرهنگی و محیطی اگر به درستی مدیریت نشود، موجب بروز استرس در بسیاری از کارمندان می‌شود.9- درگیری با مدیر یا همکاراندرگیری و مشکلات در کنار آمدن با همکاران یا مدیر مجموعه یکی از عوامل مهم در به وجود آمدن استرس شغلی است10- مشکلات شخصیمسائل خانوادگی یا مشکلات شخصی باعث ایجاد استرس در کارمندی می‌شود که به ویژه به صورت همزمان، با حجم زیادی از وظایف کاری مواجه است. در بسیاری از موارد کارمندان به دلیل چنین مشکلاتی نمی‌توانند بر وظایف شغلی خود تمرکز کنند و همین موضوع باعث افزایش فشار و استرس آنها می‌شود.11- قلدری یا آزار و اذیتآزار جسمی در محل کار یکی دیگر از مواردی است که در محیط کار استرس ایجاد می‌کند. به خصوص زنان کارمند در محل کار بیشتر با اینگونه آزار و اذیت جسمی وجنسی مواجه می‌شوند. استرس ناشی از چنین موردی یکی از از موارد رایج بروز استرس در محل کار است.12- وقفه‌هایکی از بزرگترین مشکلات محل کار به وجود آمدن وقفه‌ها است، که باعث استرس، حواس‌پرتی و افزایش غیرضروری ساعات کار می‌شود.مطالعات نشان می‌دهد که ۲۸ درصد از بهره‌وری در محل کار به دلیل به وجود آمدن وقفه‌ها کاهش می‌یابد و حدودا ۲۵/۲ ساعت کار اضافی به ۸ ساعت کاری اضافه می‌کند. در نتیجه کارمند مجبور است برای انجام وظایفی که به او محول شده یا زودتر کارش را شروع کند یا زمان طولانی تری را در محل کار بماند. اگر چنین موضوعی هر روز رخ دهد، باعث بروز استرس در افراد می‌شود.نمونه‌هایی از این وقفه‌ها تماس تلفنی، رفت و آمدها، مشکلات اینترنتی، نوتیفیکیشن‌های ایمیل یا سایر اپلیکیشن‌ها و درخواست‌های غیرمعمول و اضافی مدیران است.13- کمبود تحسین و حمایتاگر مدیران پاداش یا تقدیری برای مشارکت کارکنان در وظایف شغلی در نظر نگیرند، باعث به وجود آمدن استرس و کاهش تلاش آنها در وظایف بعدی خواهد شد. همچنین کمبود حمایت از طرف رییس یا همکاران در محیط کار می‌تواند یکی از عوامل استرس‌زای شغلی باشد.راه‌های مقابله با استرس شغلیاز آنجایی که استرس در محیط کار امر معمولی است و به سختی می‌توان شغلی پیدا کرد که کم‌استرس باشد، افراد باید بتوانند رویکرد واقع‌بینانه‌تری اتخاذ کنند و از راه‌کردهای کاهش استرس استفاده کنند. بنابراین اگر با استرس شغلی دست وپنجه نرم می‌کنید، می‌توانید از برخی از این تکنیک‌ها برای کنترل آن استفاده کنید:1- روز خود را درست شروع کنیدبسیاری از افراد روزشان را پس از کشمکش برای فرستادن بچه‌ها به مدرسه، پشت ترافیک گیر کردن و تلاش برای رهایی از آن و نوشیدن قهوه به جای خوردن صبحانه سالم شروع می‌کنند و پس از چنین آغازی همراه با استرس وارد محیط کار می‌شوند. چنین شرایطی باعث می‌شود آنها در محیط کار واکنش بیشتری نسبت به عوامل استرس‌زا نشان دهند.بنابراین سعی کنید روز خود را با برنامه‌ریزی، تغذیه مناسب و نگرش مثبت شروع کنید. با این استراتژی شما خواهید دید که استرس شغلی شما کمتر خواهد شد.2- الزامات کار را دقیقا مشخص کنیدیکی از عواملی که باعث فرسودگی شغلی است، الزامات و انتظارات نامشخص و ناواضح کار است. اگر دقیقا نمی‌دانید چه انتظاری از شما می‌رود، یا اگر الزامات شغلی شما بدون گوشزد و اطلاع به شما تغییر می‌کند، ممکن است دچار استرس شغلی شوید.اگر نمی‌دانید کاری که انجام می‌دهید به‌اندازه و مناسب است یا نه، با مدیر خود صحبت کنید. زمان بگذارید و انتظارات را مشخص کنید و درباره استراتژی‌های انجام آنها نیز بحث کنید. این اقدام باعث کاهش استرس هردو طرف می‌شود.3- از درگیری بپرهیزیددرگیری بین‌ فردی به سلامتی جسمی و روانی شما آسیب می‌زند. پایان دادن درگیری و تعارض بین همکاران سخت است، بنابراین سعی کنید تا جایی که می‌توانید از به وجود آمدن آن جلوگیری کنید.شایعه‌پراکنی و غیبت نکنید، نظرات شخصی خود را درباره دین و سیاست در محل کار به اشتراک نگذارید و شوخ‌طبعی را از حد خود نگذرانید.تا جایی که می‌توانید از افرادی که نمی‌توانند به خوبی با دیگران ارتباط برقرار کنند پرهیز کنید. اگر به هر حال تعارضی در محل کار درگیر شدید، سعی کنید به نحوه مناسب آن را مدیریت کنید.4- منظم باشیدحتی اگر به طور طبیعی فرد بی نظمی هستید، برنامه‌ریزی برای حفظ نظم در زندگی می‌تواند تا میزان قابل توجهی استرس شغلی شما را کاهش دهد. منظم بودن از نظر زمانی یعنی اینکه به موقع از خواب بیدار شوید و از عجله‌ای انجام دادن کارها هنگام صبح خودداری کنید، تا دیر به سر کار نرسید. همچنین هنگام بیرون آمدن از محل کار نیز عجله به خرج ندهید.منظم بودن همچنین به معنی سازماندهی کارها و وظایف و وسایل کار و پرهیز از شلوغی است. چنین موضوعی علاوه بر کاهش استرس بر کارایی شما نیز می‌افزاید.5- راحت باشیدشاید تعجب کنید، ولی راحت نبودن از عوامل مهم استرس‌زا در محیط کاری ناراحتی جسمی است که معمولا به مکانی وابسته است که شما اکثر زمان کاری خود را در آن می‌گذرانید.(مثل صندلی و میزکار)شما اگر چند دقیقه روی صندلی نامناسبی بنشینید، ممکن است متوجه نشوید که به شما استرس وارد می‌شود. اما اگر عملا کل زمان کاری خود را روی چنین صندلی‌ای بگذرانید، احتمالا دچار کمردرد خواهید شد و نسبت به عموامل استرس‌زا واکنش شدیدتری نشان خواهید داد.حتی موضوعات کوچک مانند سر و صدا در دفتر کار می‌تواند باعث حواس‌پرتی شود و کلافگی ایجاد کند. همه تلاش خود را بکنید که در محیطی راحت و باآرامش کار کنید.6- از انجام چندوظیفه همزمان خودداری کنیددر گذشته انجام چند وظیفه همزمان روشی خارق‌العاده برای حداکثر رساندن وقت و انجام دادن کارهای بیش‌تر تصور می‌شد؛ با این حال به مرور این نتیجه به دست آمد که انجام دو یا چند کار همزمان به سرعت و دقت انجام کارها آسیب می‌زند. بنابراین به جای اینکه برای حداکثر کردن عملکردتان به انجام چند وظیفه روی بیاورید، از استراتژی‌های شناختی دیگر مانند تقسیم کار استفاده کنید.7- پیاده‌روی کنیدبسیاری از مردم از اثرات منفی زندگی کم‌تحرک آگاهند، اما برای تغییر آن تلاش نمی‌کنند. سعی کنید از زمان‌های اضافه مانند زمان ناهار برای پیاده‌روی یا نرمش استفاده کنید تا استرس جسمی و روانی شما کاهش یاید، خلق و خوی شما تغییر کند و بدنتان نیز روی فرم باقی بماند.8- کمال‌گرایی را کنترل کنیدکسب موفقیت‌ها و موقعیت‌های بالا شاید احساس خوبی داشته باشد و باعث پیشرفت بیشتری بشود، ولی کمال‌گرا بودن می‌تواند برای شما و اطرافیانتان مشکل ایجاد کند.شما شاید نتوانید همیشه بهترین باشید و به بهترین شکل عمل کنید. یک استراتژی برای پرهیز از کمال‌گرایی این است که فقط تلاش خود را نه برای بهترین بودن بلکه برای انجام دادن بهترین حدی که می‌توانید بگذارید و خودتان را به خاطر تلاش‌هایتان تشویق کنید. در نتیجه این استراتژی عملکرد شما بهبود خواهد یافت و استرس شغلی کمتری نیز تجربه خواهید کرد.9- موزیک گوش دهیدگوش دادن به موسیقی فواید بسیاری دارد و می‌تواند راه موثری برای کاهش استرس قبل، در طول و پس از کار باشد. پخش کردن موزیکی انرژی‌زا هنگامی که صبحانه درست می‌کنید باعث می‌شود روز خود را با حس بهتری شروع کنید و برای روبرو شدن و تعامل با دیگران در طول روز بهتر آماده شوید. همچنین می‌توانید با استرسی که در طول روز حس کردید، از طریق گوش دادن به موزیک مورد علاقه‌تان در راه بازگشت به خانه مبارزه کنید.https://www.betterhealth.vic.gov.au/health/healthyliving/work-related-stresshttps://www.businessmanagementideas.com/human-resources-management/job-stress/job-stress/21241https://www.harishsaras.com/stress-management/major-causes-of-stress-in-the-workplace/https://www.helpguide.org/articles/stress/stress-in-the-workplace.htmhttps://www.verywellmind.com/how-to-deal-with-stress-at-work-3145273sabkezendegisabkezendegiSun, 18 Apr 2021 23:40:53 +0430https://virgool.ir/@sabkehzendegi/17-عامل-استرس-زا-در-بین-دانش-آموزان-و-راهکارهای-مدیریت-آن-hbenugrojohr17 عامل استرس زا در بین دانش آموزان و راهکارهای مدیریت آندانش‌آموزان بسیاری در دوران مدرسه استرس را تجربه می‌کنند و دلیل آن برای بسیاری از والدین و حتی معلم‌ها مبهم است.به همین دلیل در مرحله اول برای کمک به دانش‌آموزان باید دلایل به وجود آمدن استرس در بین آنها را درک کرد و سپس در مدیریت و رفع آن اقدام کرد. کمک به دانش‌آموزان برای مدیریت بهتر عوامل استرس‌زا باعث می‌شود آنها کمتر درگیر اضطراب ( اضطراب کودکان) بشوند و بهترین عملکرد را در مدرسه داشته باشند.17 عامل استرس‌زا در بین دانش‌آموزاندلایل مختلفی ممکن است به بروز استرس در بین دانش‌آموزان منجر شود. برخی دانش‌آموزان تا حدی در دوران مدرسه مضطرب می‌شوند، که این اوقات را بسیار سخت و طاقت‌فرسا توصیف می‌کنند.همین میزان بالای استرس باعث مشکل در عملکرد آنها می‌شود و ممکن است مشکلات جدی در روند پیشرفت آنها در مدرسه ایجاد کند. برخی از عواملی که عموما موجب بروز استرس در بین دانش‌آموزان می‌شود از این قرار است:1. امتحانبسیاری از دانش‌آموزان درباره گرفتن نمره خوب در امتحانات یا مدیریت زمان درس‌خواندن به ویژه هنگامی که چند امتحان دارند، مضطرب می‌شوند. استرس امتحان فقط مخصوص دانش‌آموزانی که مشکلات درسی دارند نیست، بلکه دانش‌آموزان برتر نیز معمولا درباره عملکرد خوب در امتحان مضطرب می‌شوند ( مدیریت استرس و انگیزه در کودکان).2. تکالیف بسیاروقتی دانش‌آموز در انجام تکالیف غرق یا از انجام آنها کلافه می‌شود، در درست انجام دادن آن به مشکل می‌خورد و چرخه‌ای از استرس برای او ایجاد می‌شود.چراکه او نمی‌تواند زمان یا انرژی مورد نیاز را برای وظایفش اختصاص دهد و وظایف انجام نشده برای او استرس بیشتر ایجاد می‌کند. این احساس به خصوص زمانی به وجود می ‌آید که ممکن است به خاطر انجام نادرست تکالیف در کلاس و در مقابل معلم و همکلاسی‌ها احساس شرمندگی کند.3. حجم کاری سخت و سنگینکلاس‌های سطح پیشرفته یا دروسی که به مطالعه بیشتری احتیاج دارند منبع استرس‌زای مهمی برای دانش‌آموزان هستند. این مسئله به ویژه برای دانش‌آموزان مقاطع بالای دبیرستان که هدفشان ادامه تحصیل در دانشگاه است بیشتر پیش می‌آید.4. سازماندهی ضعیفدانش‌آموزانی که مهارت‌های سازماندهی ضعیفی دارند، اضطراب بیشتری را در دوران مدرسه تحمل می‌کنند. اگر آنها به مدت طولانی مهارت‌های سازماندهی امور را نیاموزند و با ابزارهای مربوط به آن آشنا نشوند، احتمالا از بقیه همکلاسی‌ها و روند موجود عقب می‌مانند و استرس و اضطراب بیشتری را در مدرسه تحمل می‌کنند.5. کمبود اوقات فراغتدانش‌آموزانی که برنامه درسی سنگین و زمان کمی برای اوغات فراغت یا استراحت دارند، احتمال درگیری ذهنی بیشتر و احساس استرس بالاتری دارند. معمولا هرچه پایه درسی دانش‌آموزان بالاتر می‌رود برنامه درسی سنگین‌تر و شانس دانش‌آموزان برای گذراندن اوقات فراغت کمتر می‌شود6. برنامه خواب ضعیفکمبود خواب مانع تمرکز و یادگیری موثر و عملکرد نامناسب دانش‌آموز در کلاس یا در حل تکالیف می‌شود و برای او استرس به بار می‌‌آورد. پژوهش‌ها نشان می‌دهد دانش‌آموزانی که کمتر از ۸-۱۰ ساعت در شبانه‌روز می‌خوابند، بیشتر نسبت به بقیه دانش‌آموزان مضطرب می‌شوند.7. کمبود حمایت و پشتیبانیکمبود حمایت و پشتیبانی از طرف والدین یا معلم‌ها می‌تواند استرس بسیاری به دانش‌آموزان وارد کند. آنها ممکن است احساس کنند که انتظاراتی که از آنها می‌رود بیشتر از حمایتی است که دریافت می‌کنند(حمایت احساسی یا عملی). این عامل دیگری برای بروز استرس به ویژه بین دانش‌آموزان برتر و موفق است.8. تغییر به محیط جدیدتغییر محیط باعث مضطرب شدن بسیاری از دانش‌آموزان می‌شود. این تغییر می‌تواند تغییر مدرسه یا تغییر سطح درسی از دبستان به دبیرستان باشد. کلاس‌های جدید، معلم‌های جدید و روتین جدید می‌تواند برای دانش‌آموزان استرس‌زا باشد و آنها برای منطبق شدن با امور جدید زمان نیاز دارند.9. تغییرات فیزیکیدانش‌آموزان در سن بلوغ تغییرات فیزیکی و احساسی را تجربه می کنند که باعث افزایش احساس اضطراب در آنها می‌شود. گاهی اوقات آنها حتی تغییرات بدنی را متوجه نمی‌شوند ولی استرس و تنش ناشی از آن را حس می‌کنند.10.ارتباط با همسن و سالانارتباط با همسن ‌و سالان از این رو که بر روی الگوی‌های رفتاری، مدل لباس پوشیدن و انتخاب علایق بر روی نوجوانان فشار وارد می‌کند، ممکن است باعث بروز استرس شود.گاهی اوقات پذیرفته شدن در جمع همسن و سالان با شرکت در مهمانی یا انجام کارهای خاصی همراه است. بنابراین نوجوان مجبور می‌شود لباس‌های متفاوت بپوشد و از زبان مخفی همسن و سالان در مدرسه استفاده کند و همین مسائل برای او استرس به بار می‌آورد.11.فشار والدینبرخی از دانش‌آموزان از جانب والدین با فشار مضاعف روبرو شده و مضطرب می‌شوند. مثلا بسیاری والدین فرزندانشان را مجبور می‌کنند که بسیار سخت درس بخوانند تا بهترین باشند.12. مشکلات مالیبررسی‌ها نشان می‌دهد که بعضی از دانش‌آموزان به خاطر وضع مالی خانوادگی و مشکلات در پرداخت شهریه یا هزینه‌های مربوط به مدرسه دچار استرس می‌شوند.13. رقابت ناسالمهنگامی که رقابت سالم بین دانش‌آموزان تبدیل به رقابت ناسالم می‌شود، احساساتی مثل خشم و حسادت در بین آنها به وجود می‌آورد که در نتیجه منجر به به وجود آمدن اضطراب می‌شود.14. ترس از موفق نشدنترس از موفق نشدن به ویژه هنگامی که دانش‌آموز در گذشته ضعف درسی داشته‌ و به پایه بالاتر پا گذاشته‌است، باعث مضطرب شدن او می‌شود.15. نگرانی درباره آیندهدانش‌آموزانی که به خصوص در مقطع دبیرستان تحصیل می‌کنند، ممکن است با نگرانی درباره آینده شغلی خود دست و پنجه نرم کنند. آنها معمولا در انتخاب نوع آینده شغلی خود ممکن است در دوراهی قرار گرفته و همین موضوع ذهن آنها را درگیر می‌کند.16. نگرانی درباره مشارکت در کلاسبسیاری از دانش‌آموزان در کلاس درسی دائما نگران این موضوع هستند که مخاطب سوالی قرار بگیرند که پاسخ آن را نمی‌دانند.حتی هنگامی که معلم برای مشارکت درسی امتیاز در نمره در نظر می‌گیرد، برخی از دانش‌آموزان ترجیح می‌دهد از آن امتیازات می‌گذرند تا مجبور نشوند بلند در کلاس اظهار نظر کنند یا سوالی بپرسند.17. فعالیت‌های فرا درسیفعالیت‌های فرادرسی مانند ورزش، هنر و فعالیت‌های فوق برنامه هنگامی که شکل رقابتی بین دانش‌آموزان ایجاد می‌کند، ممکن است اثری استرس‌زا در زندگی آنها داشته باشد.به ویژه از آن‌رو که بسیاری از این فعالیت‌ها احتیاج به تمرین چندساله و مشارکت و فعالیت دائمی دارد. بنابراین برخی دانش‌آموزان استرس بسیاری تجربه می‌کنند که بتوانند در اینگونه فعالیت‌ها بهترین باشند.راه‌های کمک به دانش‌آموزان در مبارزه با استرسبرای کاهش استری دانش‌آموزان هم معلم‌ها و هم والدین می‌توانند نقش موثری داشته باشند. آنها از آن رو که ساعات زیادی از شبانه‌روز را با دانش‌آموزان سپری می‌کنند با استفاده از نکات و استراتژی‌ها می‌توانند به دانش‌آموزان در مبارزه با اضطراب کمک کنند.5 توصیه‌ برای معلم‌ها برای کاهش استرس دانش آموزان1. حجم تکالیف منزل را کاهش دهید.می‌توانید برای کاهش حجم استرس در بین دانش‌آموزان، با برنامه‌ریزی‌ حجم تکالیف روزانه را کاهش دهید یا از تعیین تکالیف برای شب‌های امتحان خودداری کنید.2. دانش‌آموزان را به حرکت وادارید.مهم نیست که دانش‌آموزان چه سنی باشد، می‌توانید از آنها بخواهید که بعضی مواقع در کلاس راه بروند، نرمش کنند و یا حرکات کششی انجام دهند.3. از موسیقی استفاده کنید.پژوهش‌ها نشان می‌دهد که موسیقی بر آرامش و تمرکز کردن اثر مثبتی دارد. موزیک کلاسیک برای کلاس درسی بسیار مناسب است و شما از طریق پخش آن می‌توانید دانش‌آموزان را ترغیب کنید که در خانه نیز موزیک کلاسیک گوش دهند4. زمانی را برای مرتب کردن اختصاص بدهید.در کلاس‌های دبستان شاید میز دانش‌آموزان چندان شلوغ نباشد، ولی در پایه‌های بالاتر حجم زیاد کاغذ و کتاب و نامرتبی میز خود عاملی برای کاهش تمرکز در داشتن آموزان و احساس استرس است.بنابراین اگر به دانش آموزان زمانی برای مرتب کردن میز، دور ریختن کاغذهای باطله و مرتب کردن لوازم جامدادی بدهید، در افزایش حس مثبت و تمرکز آنها تاثیرگذار خواهند بود.5. گوش بدهید.می توانید دقایقی را به شنیدن دغدغه ها و مشکلات دانش‌آموزان اختصاص دهید و از این طریق به آنها کمک کنید. حتی ۵ دقیقه صحبت کردن درباره نگرانی‌ها، نوشتن آنها روی تخته و در نظر گرفتن آنها در برنامه‌ریزی درسی می‌تواند در کاهش استرس دانش‌آموزان موثر باشد.11 توصیه‌ برای والدین برای کاهش استرس فرزندان1. به نشانه‌ها و دلایل دقت کنید.به نشانه‌های استرس در فرزندتان که ممکن است به دلیل تکالیف یا امتحانات باشد دقت کنید. برخی از این نشانه‌ها باعث سردرد، سوزش معده، تعلل و عدم علاقه به مدرسه رفتن باشد. در چنین حالتی با او صحبت کنید تا علت استرس او را بفهمید. هنگامی که علل را بفهمید می‌توانید برای رفع آنها قدم بردارید.2. بیش از حد برنامه‌ریزی نکنید.پژوهش‌ها نشان می‌دهد نوجوانان باید به دور از فشار و برنامه‌ریزی، زمانی برای رشد طبیعی داشته باشند. کلاس‌ها، درس‌ها، ورزش، هنر و همه این امور برای آینده نوجوانان مفید است، اما بهتر است در برنا‌مه‌ریزی و انجام اعتدال آنها وجود داشته باشد. بنابراین بین زمان کلاس‌ها، انجام تکالیف و فعالیت‌های فرادرسی، زمان آزادی برای فرزندتان در نظر بگیرید تا هرکاری که می‌خواهد انجام دهد.3. ساعات خواب مناسب را تضمین کنید.علاوه بر بهبود سلامت جسمی و حساسی دانش‌آموزان، خواب مناسب میزان استرس در آنها را کاهش می‌دهد و باعث بهبود کیفیت یادگیری در آنها می‌شود. بنابراین، به توصیه آکادمی اطفال آمریکا خواب مورد نیاز کودکان ۶-۱۲ سال باید ۹ تا ۱۲ ساعت و نوجوانان باید ۸ تا ۱۰ ساعت باشد.می‌توانید با تشویق کودکان و نوجوانان، خاموش کردن تلویزیون و دیگر لوازم نمایشی و الکترونیکی پیش از ساعت خواب به آنها کمک کنید که خواب بیشتر و باکیفیت‌تری داشته باشند.4. اولویت‌ها را تشخیص دهیداگر وظایف درسی و غیردرسی فرزندتان زیاد است، با او کارها را اولویت‌بندی کنید. از او بخواهید اول مهم‌ترین وظایفش را انجام دهد و برای کارهای کم‌اهمیت‌تر برنامه‌ریزی مناسب انجام دهید.5. برای رابطه با خانواده و دوستان زمان بگذارید.زمانی را برای فرزندتان در نظر بگیرید که بتواند با خانواده و دوستانش وقت بگذراند. این زمان می‌تواند از جمله گذراندن وقت مناسبی برای کنار هم بودن هنگام صرف شام باشد. در چنین اوقاتی می‌توانید با فرزندتان دوستانه صحبت کنید و از او درباره آنچه که در مدرسه و روزمره‌اش می‌گذرد سوال بپرسید.6. با مشاور و معلم مدرسه صحبت کنید.اگر متوجه شدید که فرزندتان مضطرب است، زمانی برای دیدار با معلم یا مشاور مدرسه اختصاص دهید. چنین قرارهایی می‌تواند به شما کمک کند که تشخیص دهید عملکرد و رفتار فرزندتان در مدرسه چگونه است. معلم یا مشاور به شما و فرزندتان کمک خواهد کرد که آسان‌تر عوامل استرس‌زا را تشخیص دهید و برای رفع آنها برنامه‌ریزی کنید.7. هدف‌های منطقی تعیین کنیدانتظار بسیار داشتن از دانش‌آموزان موجب افزایش استرس در آنها می‌شود. اهداف کوچکتر و واقع‌بینانه‌تر به آنها در کاهش اضطراب و موفقیت و عملکرد باکیفیت‌تر کمک می‌کند. مثلا به جای اینکه از فرزندتان انتظار داشته باشید بهترین نمره را بگیرد، از او بخواهید تلاش کند که به نمره بهتری نسبت به گذشته دست یابد.8.حمایت خودتان را نشان دهید.به فرزندتان اجازه دهید درباره مشکلات و عواملی که به او استرس می‌دهد صحبت کند. این دیدگاه که فرزندتان فقط یک بچه است و نمی‌فهمد استرس چیست را از ذهنتان حذف کنید.از او حمایت کنید و او را به خاطر موفقیت‌هایش تحسین کنید. هنگامی که فرزندتان با مشکلی دست و پنجه نرم می‌کند به او کمک کنید تا نکات مثبت را نیز ببیند و از هر تجربه‌ای درس بگیرد.همچنین در نظر بگیرید که دخترها و پسرها استرس را به صورت متفاوتی مدیریت می‌کنند. دخترها معمولا به دنبال راهنمایی و حمایت شما هستند، در حالی که پسرها سعی می‌کنند به استرس بی‌توجه باشند یا حواس خودشان و شما را با موضوع دیگری از استرس پرت کنند9. برنامه غذایی سالم تهیه کنید.فرزندان از دوران کودکی یاد می‌گیرند که برنامه غذایی سالمی داشته باشند. به توصیه دستورالعمل‌های غذایی آمریکا برنامه غذایی باید حاوی میوه، سبزیجات و غلات و پروتئین باشد.والدین همچنین باید دسترسی به مواد غذایی فرآوری شده و و غذاهایی شکردار را که ممکن است به مشکلات افسردگی و اضطراب منجر شود محدود کنند.10. ورزش را در برنامه روزانه بگنجانید.در دستورالعمل‌های بهداشتی آمریکا روزانه حداقل یک ساعت ورزش برای کودکان و نوجوانان برای تقویت ماهیچه‌های قلبی و دوری از افسردگی و اضطراب ضروری است.این در حالی است که بر اساس داده‌ها، از هر ۳ کودک ۱ نفر روزانه فعالیت جسمانی دارد. بنابراین شما باید با محدود کردن ساعات استفاده از لوازم نمایشی و الکترونیکی و بیرون فرستادن بچه‌ها انها را به فعالیت بدنی تشویق کنید.همچنین باید به این نکته توجه کنید که نوجوانان گاهی به انجام ورزش‌های ساختارمند‌تر و جدی‌تر احتیاج دارند.11. مدل خوب برای فرزندتان باشید.بهترین راه آموزش کارهایی مانند به اندازه مناسب خوابیدن، غذای سالم خوردن و ورزش کردن به کودکان انجام آنها از جانب شما است. پس سعی کنید مدل خوبی برای آنها باشید.منبعsabkezendegisabkezendegiWed, 17 Mar 2021 20:04:19 +0330https://virgool.ir/@sabkehzendegi/4-راه-کاربردی-برای-افزایش-اعتماد-به-نفس-در-کودکان-بیش-فعال-pt9dfrcnrmut4 راه کاربردی برای افزایش اعتماد به نفس در کودکان بیش فعالچگونه اعتماد به نفس کودکان بیش فعال را افزایش دهیم؟عزت نفس پایین مشکل رایجی بین کودکان دارای اختلال کم‌توجهی - بیش فعالی است که هر روز در مورد رفتارشان به آنها تذکر داده می‌شود یا تنبیه می‌شوند.پدر و مادرهای زیادی نگران این هستند که کودک بیش فعال‌شان اعتماد به نفس و عزت نفس پایینی دارد. این نگرانی گاهی آنقدر شدید می‌شود که روی سلامت روان پدر و مادر نیز تأثیر منفی شدیدی می‌گذارد.پدر و مادرهایی که نگران مسائل و مشکلات بیش فعالی و نقص توجه کودک بیش فعال‌شان هستند، مسأله اعتماد به نفس و عزت نفس پایین کودک‌شان را به شکل مشکلی حل نشدنی می‌بینند. همین می‌شود که در بعضی مواقع خودشان را مقصر می‌دانند.این موضوع گاهی تا جایی پیش می‌رود که موجب پایین آمدن اعتماد به نفس و عزت نفس پدر و مادر نیز می‌شود. چرا که دائم خودشان را مقصر می‌دانند و احساس شکست می‌کنند.در این مطلب می‌خواهیم از یک برنامه چهار مرحله‌ای بگوییم. برنامه‌ای برای خانواده‌ها که با آشکار کردن استعدادهای ذاتی کودکان دارای اختلال کم‌توجهی - بیش فعالی و ایجاد پیوندهای عاطفی قوی ارزشمند، به ساختن اعتماد به نفس و عزت نفس این کودکان‌ کمک می‌کند.تجربه نشان داده با استفاده از این برنامه، پدر و مادر نیز احساس بهتری به خودشان پیدا می‌کنند و در نهایت سطح سلامت روان و امیدواری در خانواده به شکل چشم‌گیری افزایش پیدا می‌کند.اگر شما هم با مسأله پایین بودن عزت نفس و اعتماد به نفس کودک بیش فعال‌تان روبرو هستید، این مطلب می‌تواند به شما کمک کند.برنامه 4 مرحله‌ای برای ساخت عزت نفس کودکان دارای اختلال کم‌توجهی - بیش فعالیپدر و مادرهایی که کودکان بیش فعال دارند در بسیاری مواقع احساس می‌کنند به کمک و مشاوره حرفه‌ای نیاز دارند.در این مطلب به توضیح یک برنامه چهار مرحله‌ای به نام «چرخه تعالی» می‌پردازیم که می‌تواند به کودکان دارای اختلال کم‌توجهی - بیش فعالی کمک کند.از این برنامه بارها و بارها استفاده شده است، پدر و مادرهای بسیاری این برنامه را به کار برده‌اند و از نتیجه کار راضی بوده‌اند. این طرح به کودکان دارای اختلال کم‌توجهی - بیش فعالی کمک می‌کند از پس کارهای مختلف زندگی بربیاید.مرحله اول: ساختن عزت نفس کودکان بیش فعال؛ درست کردن دنیای کودک‌تان به شکلی که بتواند با بقیه ارتباط برقرار کند.کودکان دارای اختلال کم‌توجهی - بیش فعالی زیادی وجود دارند که نمی‌توانند با بقیه ارتباط برقرار کنند. ممکن است امکانات مناسبی داشته باشند اما مهم‌ترین ابزار را ندارند: ارتباط عاطفی با مردم، مکان‌ها و فعالیت‌هایی که دوست دارند!کودکی که دارای اختلال کم‌توجهی - بیش فعالی است ولی با دیگران ارتباط دارد، وارد دنیایی بزرگتر از دنیای خودش می‌شود. با این کار او احساس می‌کند با آغوش باز پذیرفته شده است؛ و این احساس از هر چیزی مهم‌تر است.ارتباط عمیق عاطفی، واکسیناسیونی در برابر ناامیدی است، ویتامینی که موجب رشد مثبت در افراد می‌شود. اسم آن را «ویتامین c دوم» می‌گذاریم؛ مطمئناً کلید رشد هر کودکی، عشق‌ است، چیزی که باعث می‌شود احساس تعلق داشتن در کودکان بیش فعال به وجود بیاید.وقتی می‌گوییم دوران کودکی بچه‌های دارای اختلال کم‌توجهی - بیش فعالی را به شکلی درست کنید که بتوانند با دیگران ارتباط برقرار کنند، منظورمان ارتباطات اینترنتی مانند تلفن همراه یا پیام‌رسان‌های مختلف نیست.البته منظورمان این هم نیست که تکنولوژی بد است یا باید به عقب برگردیم اما دستگاه‌های دیجیتال از یک جهت با بستنی، اسفناج و انواع ویتامین‌ها شباهت دارند؛ آن هم اینکه باید در حد متوسط استفاده شوند.کودکی که دارای اختلال کم‌توجهی - بیش فعالی است اما می‌تواند با دیگران ارتباط برقرار کند، چند قدم از بقیه کودکانی که با این مسأله دست و پنجه نرم می‌کنند، جلوتر است.این کودک بیش فعال، ارتباطات مثبت زیادی دارد که او را در دنیای امن خودش نگه می‌دارد، به رفتارهایش ثبات می‌بخشد، برای او شادی و خوشحالی به همراه می‌آورد و جهت درست را نشانش می‌دهد.ارتباط با خانواده مهم‌ترین بخش این مرحله برای کودکان بیش فعال است. با این حال «اینکه کودکی بتواند با دیگران ارتباط برقرار کند» به معنای این نیست که اصلاً و ابداً با کسی «مشکل و تعارض» نداشته باشد.نقطه مقابل ارتباط داشتن، مشکل و تعارض نیست بلکه «بی‌تفاوتی» است. راه ایجاد خانواده‌ای که ارتباط خوبی با هم دارند، وقت گذراندن با همدیگر، گفت‌وگو، تعامل، بحث، جدال و حتی دعوا است!شاید عجیب به نظر بیاید اما بحث و جدال و گفت‌وگو بهتر از بی‌تفاوتی است. ادامه دهید و از شکل دادن به ارتباط‌تان ناامید نشوید.با هم به گردش بروید؛ به عنوان مثال رفتن به بستنی‌فروشی می‌تواند ایده خوبی باشد. مناسبت‌های سنتی مثل یلدا، آداب و رسوم‌، تعطیلات و روزهای تولد را با هم و در کنار هم جشن بگیرید.زیبایی این مرحله این است که در دسترس همه قرار دارد، رایگان است، هیچ آزمونی ندارد، هیچ لباس فرمی یا تضمینی هم نمی‌خواهد.کمک به کودک دارای اختلال کم‌توجهی - بیش فعالی، برای اینکه بتواند با دیگران ارتباط برقرار کند، مرحله‌ای است که شما باید بیشترین تلاش‌تان را انجام دهید.هر چقدر از مهم بودن این مرحله بگوییم، شاید کافی نباشد. یادمان باشد کودکان دارای اختلال کم‌توجهی - بیش فعالی به این نوع ارتباطات نیاز زیادی دارند.مرحله دوم؛ ساختن عزت نفس کودکان بیش فعال: بازی و بازی کردن را تشویق کنید!ارتباطات مرحله قبل در نهایت به مرحله دوم «چرخه تعالی» می‌رسد: بازی.بازی هر نوع فعالیتی است که تخیل کودک را درگیر و ذهنش را روشن می‌کند. می‌توانید موقع مرتب کردن تخت، «بازی» کنید. هر زمان که می‌خواهید با کودک دارای اختلال کم‌توجهی - بیش فعالی فعالیتی انجام دهید، یک بازی شروع کنید.به عنوان مثال خیال کنید که بالشت‌ها، خیلی خوابشان می‌آید و الان می‌خواهند بروند زیر پتو بخوابند یا تصور کنید که ملحفه‌ها عروس دریایی هستند و حالا می‌خواهند بروند روی تخت دراز بکشند.موقع جمع کردن وسایل اتاق هم می‌توانید بازی کنید. توپ‌های رنگی یا لگوهای روی زمین می‌توانند سنگ‌های قیمتی جذابی باشند که باید داخل سطل بروند. حالا هر کسی می‌تواند از فاصله‌های مختلف توپ‌ها و لگوها را داخل سطل‌شان بیاندازد.حتی موقع جمع کردن وسایل نهار و شام هم می‌توانید بازی کنید. وسایل میز دلشان برای خانه‌شان تنگ شده است. هر کدام مربوط به جایی می‌شود، یکی می‌خواهد به سرزمین کابینت‌ها برود، یکی به کوهستان یخچال و دیگری به دریای سینک ظرفشویی.این بازی‌ها می‌تواند دامنه گسترده‌ای از داستان‌های خیالی را شامل شود؛ تمام فعالیت‌های روزانه قابلیت تبدیل شدن به بازی را دارند. فقط کافی است سلیقه کودک‌تان را بدانید، هر داستانی که برای کودک‌تان جذاب باشد، به کار می‌آید.وقتی کودکان بازی می‌کنند، دنیا را کشف می‌کنند و متوجه می‌شوند چه چیزی در ذهن دارند، چه چیزی دوست دارند و چه چیزی را بیشتر از همه می‌خواهند. آنها با بازی رشد می‌کنند.با بازی است که باور «من می‌توانم!» و «من می‌خواهم این کار را انجام دهم» و حس «اشتیاق و ذوق داشتن برای انجام کارهای مختلف» در کودکان رشد می‌کند.چنین حس‌هایی می‌تواند موجب داشتن یک زندگی شاد در آینده شود. چیزی که خیلی مهم‌تر از نمره‌های بالا و انواع مدال‌ها و جایزه‌های ورزشی است.نکته جالب این است: تمرینی که از بازی‌های مورد علاقه‌ کودکان سرچشمه بگیرد، نظم و انضباط شخصی کودکان بیش فعال را رشد می‌دهد.به عنوان مثال، مورد پسری پانزده ساله دارای اختلال کم‌توجهی - بیش فعالی را برای‌تان می‌گوییم. از خانواده این نوجوان خواستیم که بر اساس علاقه او فعالیتی ساختنی در اختیارش قرار دهند. پسر عاشق ساختن هواپیما بود.خانواده‌اش برای او کیت ساختن هواپیما را تهیه کردند. اولین باری که هواپیما را پرواز داد، زیاد دوام نیاورد و زود افتاد. از آنجایی که به ساختن هواپیما علاقه زیادی داشت، تسلیم نشد و سعی کرد مشکل هواپیما را حل کند.او بارها و بارها روی هواپیما کار کرد. خانواده پسر کار او را تشویق می‌کردند و با رفتار و کلام‌شان حمایت خودشان را نشان می‌دادند. در نهایت پسر توانست هواپیما را به اندازه‌ای که می‌خواست به پرواز در بیاورد.مسأله اصلی این بود که پافشاری پسر برای درست کردن هواپیما به دیگر حوزه‌های زندگی او سرایت کرد. حالا او برای انجام کارهای مهم زندگی‌اش، به نسبت گذشته، وقت و انرژی بیشتری می‌گذارد.پدر و مادرها، معلم‌ها و مربی‌های زیادی در این مرحله دچار اشتباه می‌شوند؛ خیلی از افرادی که با کودکان دارای اختلال کم‌توجهی - بیش فعالی سر و کار دارند می‌خواهند از مرحله اول و دوم رد شوند.این افراد معمولاً با خودشان می‌گویند اینکه کودکم با دیگران ارتباط برقرار کند یا بازی‌های مختلف کند، چه ربطی به بیش فعالی و نقص توجه دارد؟ یا در ذهن‌شان می‌گویند من وقت این کارها را ندارم، فقط می‌خواهم کودک پیشرفت کند.این دسته از خانواده‌ها یا مربی‌ها و معلم‌ها وقتی مشکلات مربوط به کودک بیش فعال یا دارای نقص توجه پیش می‌آید، از او می‌خواهند بیشتر تلاش کند، تمرین کند، تمرین کند و باز هم تمرین کند.اینکه از کودک دارای اختلال کم‌توجهی - بیش فعالی بخواهید بیشتر تلاش کند درست مثل این است که از یک فرد نزدیک‌بین بخواهید بهتر ببیند یا درست‌تر نگاه کند یا حتی بدتر از آن به او بگویید: «اینکه کاری نداره چطور نمی‌تونی ببینی؟»برای یک فرد نزدیک‌بین، عینک راه‌حل مناسبی است و می‌تواند مشکلش را حل کند. ایجاد دوران کودکی مناسب برای کودک‌ دارای اختلال کم‌توجهی - بیش فعالی، اینکه بتواند با بقیه در ارتباط باشد و البته ایجاد فرصت‌هایی برای بازی، دقیقاً نقش عینک را برای فرد نزدیک‌بین، بازی می‌کند.هنگامی که این دو مرحله در جای خودشان قرار بگیرند، چرخه تعالی با شکل اتوماتیک اجرا می‌شود.مرحله سوم: ساختن عزت نفس کودکان بیش فعال: به او کمک کنید انجام کارها، مهارت پیدا کند!همانطور که در مورد آن پسر پانزده ساله گفتیم، او متوجه شد که مهارت پیدا کردن در فعالیتی چالش‌برانگیز و مهم برای رسیدن به موفقیت در آینده، حیاتی است.البته منظورمان این نیست که کودک دارای اختلال کم‌توجهی - بیش فعالی ما حتماً باید در موضوعی، «بهترین» شود. تبدیل شدن به «بهترین» در هر کاری، رویکرد اشتباهی است که اصرار زیادی هم به آن وجود دارد. مهم‌ترین چیز روند پیشرفت کار کودک یا نوجوان بیش فعال ما است.پیشرفت در یک فعالیت، هر فعالیتی که علاقه داشته باشد، قدرتمند‌ترین نیرو برای ساختن «اعتماد به نفس» و «عزت نفس» کودکان و نوجوانان بیش فعال است.مهارت پیدا کردن در کار، انگیزه قدرتمندی است. پدر و مادرهای زیادی برای‌شان سؤال پیش می‌آید: «چه جوری می‌تونم به کودکم انگیزه بدم؟»پاسخ این است که کودک بیش فعال را در مسیر به دست آوردن مهارت، در مسیر پیشرفت و رشد برای انجام فعالیتی که برایش چالش‌برانگیز و مهم است، هدایت کنید.هر کودک، نوجوان یا بزرگسالی دوست دارد کاری را که در آن پیشرفت می‌کند، بیشتر و بیشتر انجام دهد. اما یادمان باشد تلاش برای مهارت پیدا کردن در فعالیت‌ها می‌تواند حالت منفی بگیرد و موجب شود از آن سمت پشت بام بیافتیم.اگر کودک بیش فعال با تلاش در آن کار، رشد نمی‌کند و فقط باعث سرخوردگی‌اش می‌شود، این مرحله می‌تواند باعث شود اعتماد به نفس او کم بشود و به عنوان عامل بی‌انگیزگی او عمل کند.خیلی مهم است که پدر و مادرها، معلم‌ها و مربی‌ها کودک بیش فعال را در مسیر پیشرفت هدایت کنند. هر کودکی تقریباً می‌تواند در هر کاری رشد کند، فقط به تشویق و انگیزه نیاز دارد.مرحله چهارم: ساختن عزت نفس کودکان بیش فعال: پیشرفت او را ببینید!وقتی کودک بیش فعالی در حل مسأله‌ای مهارت پیدا می‌کند، به او در مورد مهارتش بگویید. با این کار او نسبت به توانمندی جدیدش شناخت پیدا می‌کند.در مثال پسر که بالاتر گفتیم، وقتی توانست در ساخت هواپیما مهارت پیدا کند، خانواده و دوستانش برای پیشرفتش به او تبریک گفتند. پسر حسابی از این موضوع خوشحال شده بود.البته منظورمان از دیدن و به رسمیت شمردن پیشرفت او، این نیست که به او جایزه بدهید یا در مدرسه به او نقش مهمی بدهید.دیدن و به رسمیت شمردن پیشرفت یعنی به عنوان مادر و پدر، معلم، مربی، هم‌گروهی، دوست، به او تبریک بگویید، یا از جملاتی مانند «چقدر کارت خوب بود، لایک داری، کارت درسته» استفاده کنید.حتی گاهی یک سر تکان دادن می‌تواند معجزه کند. مهم این است چیزی بگویید یا کاری کنید که او بداند کارش را دیده‌اید و حواستان به روند پیشرفت او است.چنین کارهایی اعتماد به نفس، عزت نفس و انگیزه‌ای را که موجب مهارت پیدا کردن کودک بیش فعال می‌شود، تقویت می‌کند. همچنین پیوند و ارتباط کودک‌تان را به شخص یا گروهی که او را به رسمیت شناخته، بیشتر و قوی‌تر می‌کند.سخن پایانیمهم‌ترین درمان برای کودکان دارای اختلال کم‌توجهی - بیش فعالی یا اصلاً برای تمام کودکان در هر سنی، این است که وارد چرخه تعالی شوند. این چرخه همیشه، برای هر کسی و در هر جایی کاربرد دارد.پدر و مادرها نباید نگران پیشرفت کودکان‌شان در این چرخه باشند. ممکن است کودکی که دارای اختلال کم‌توجهی - بیش فعالی است، در مدرسه نمرات ضعیفی بگیرد اما در چرخه تعالی، عملکرد خوبی داشته باشد. آینده چنین کودک بیش فعالی روشن است.همچنین ممکن است کودک شما، نمرات بالایی داشته باشند اما ارتباط مناسبی با دیگران نداشته باشد و از دوران کودکی‌اش لذت نبرد. نگفته مشخص است که آینده چنین کودکی به روشنی و پرباری کودکان دسته اول نخواهد بود.پیشنهاد می‌کنیم این چرخه را جدی بگیرید و از آن در زندگی روزمره کودک‌ بیش فعال استفاده کنید. این روش مطمئن‌ترین راه برای بروز استعدادهای فرزندتان است؛ با این کار به او کمک می‌کنید عزت نفس، اعتماد به نفس، میل، اشتیاق، صمیمی بودن و حتی رفتارهای اخلاقی‌اش رشد کند.با استفاده از چرخه تعالی نه تنها فرزند شما بلکه خود شما هم، نتایج درخشانی به دست می‌آورید. از این چرخه استفاده کنید و نتایج آن را با ما به اشتراک بگذارید.منبعsabkezendegisabkezendegiWed, 17 Mar 2021 19:27:50 +0330https://virgool.ir/@sabkehzendegi/افسردگی-فصلی-علائم-و-روش-های-درمان-آن-g75isc13y8ygنگاهی کلی به افسردگی فصلیافسردگی فصلی یکی از انواع افسردگی می باشد که به دلیل دوره ای بودن آن و تکرار همه ساله ی آن، برای فرد مبتلا، بسیار ناخوشایند است.هر وقت سخن از افسردگی فصلی به میان می آید، یاد یکی از مراجعانم می افتم که با این مشکل دست و پنجه می کرد. او توصیف جالبی از این مشکل داشت: « ماه هاست که آن را احساس می کنم، مانند یک لایه اضافی حجیم در زیر ژاکت زمستانی خود. بیماری ناخوشایندی که نمی توانم از شر آن خلاص شوم. روزهایی وجود دارد که خوب نمی توانم فکر کنم و احساس سردرگمی و گیجی دارم».علوه بر این، فردی که به افسردگی فصلی دچار است، ممکن است بیشتر غذا بخورد، مخصوصا غذاهایی که شامل مقادیر زیادی از کربوهیدرات باشد. همچنین ممکن است چیزهایی که قبلا شما را هیجان زده می کردند، دیگر نمی توانند هیجان انگیز باشند.بسیاری از افراد مبتلا به افسردگی فصلی، مدت کوتاهی را با ناراحتی سپری می‌کنند و یا دیگر مانند سابق شاداب نیستند. بعضی اوقات این تغییرات خلقی با تغییر فصول شروع و به پایان می رسد.ممکن است افراد با کوتاه شدن روزها در پاییز و زمستان احساس سرخوردگی و یا غمگینی کنند و در بهار که ساعات روشنایی روز افزایش می یابد احساس بهتری داشته باشند .در برخی موارد این تغییرات خلقی جدی تر بوده و می تواند بر احساسات، تفکر و رسیدگی فرد به کارهای روزمره اش تاثیر بگذارد.اگر هر زمان که فصل تغییر می کند تغییرات قابل توجهی در خلق و خوی و رفتار خود مشاهده کردید، ممکن است از اختلالات عاطفی فصلی که نوعی افسردگی به نام افسردگی فصلی است رنج ببرید.احساس غم، اندوه و یا احساس درماندگی، همه اینها علائم اختلال افسردگی فصلی هستند که مربوط به تغییر فصول است.افسردگی فصلی تقریباً در زمان یکسانی از سال شروع و در زمانی مشخص پایان می یابد. در حین این ماه ها انرژی شما کم می شود و بدخلق می شوید.در بیشتر موارد علائم این نوع افسردگی از اواخر پاییز و اوایل زمستان شروع می‌شود و در بهار و تابستان از بین میرود. این افسردگی به عنوان الگوی زمستانی یا افسردگی زمستانی نیز شناخته می شود.برخی از افراد ممکن است در ماه های بهار و یا تابستان دوره های افسردگی را تجربه کنند که این نوع اختلال الگوی تابستانی یا افسردگی تابستانی نامیده می شود و کمتر شایع است.12 علامت افسردگی فصلی پاییز و زمستانعلائم افسردگی فصلی ممکن است شامل موارد زیر باشد:1. خوابیدن بیش از حد2. تغییرات اشتها، به ویژه اشتیاق به غذاهای پرکربوهیدرات3. افزایش وزن4. احساس خستگی مفرط5. پایین بودن سطح انرژی6. مشکل در تمرکز7. افزایش میل به تنها بودن8. غمگینی9. اضطراب10.تحریک پذیری11.از دست دادن علاقه به فعالیت های معمول ، از جمله کناره گیری از فعالیت های اجتماعی12.افکار مرگ یا خودکشیادامهsabkezendegisabkezendegiWed, 24 Feb 2021 11:14:19 +0330https://virgool.ir/@sabkehzendegi/6-بازی-برای-افزایش-اعتماد-به-نفس-کودکان-dabymp2o6t3pچگونه از طریق بازی، اعتماد به نفس کودکان‌مان را افزایش دهیم؟ایجاد اعتماد به نفس و عزت نفس مثبت، در رشد کودکان و نوجوانان اهمیت بسیاری دارد. این کار به آنها کمک می‌کند از نظر عاطفی بهتر عمل کنند و اضطراب و چالش‌های زندگی را دقیق‌تر و مناسب‌تر حل کنند.بازی‌ها و فعالیت‌هایی که عزت نفس کودکان را بالا می‌برد می‌تواند موجب شود اعتماد به نفس آنها نیز افزایش پیدا کند. جمله‌هایی شبیه به این برای خیلی از پدر و مادرها آشنا است: «من نمی‌تونم! من بلد نیستم!»کودکانی که از چنین جملاتی استفاده می‌کنند، معمولاً نسبت به خودشان و توانمندی‌های‌شان اعتماد پایینی دارد. اما بخش امیدوارکننده ماجرا این است که شما به عنوان پدر و مادر می‌توانید به کودکان‌تان کمک کنید اعتماد به نفس‌شان را افزایش دهند ( محصول اعتماد به نفس).در این مطلب قصد داریم ابتدا به تعریفی از اعتماد به نفس و عزت نفس برسیم و بعد از آن 6 بازی مناسب برای افزایش اعتماد به نفس کودکان را معرفی کنیم.اگر شما هم می‌خواهید با استفاده از بازی، اعتماد به نفس کودکان خودتان را تقویت کنید، این مطلب می‌تواند به شما کمک کند.اعتماد به نفس و عزت نفساعتماد به نفس و عزت نفس دو مفهوم جداگانه اما بسیار نزدیک به هم هستند . اعتماد به نفس همان چیزی است که بعد از ارزیابی کیفیت عملکردمان در جنبه‌های مختلف زندگی می‌سازیم (مثل روابط با دیگران، ورزش، کار و مواردی از این دست). اگر بخواهیم ساده‌تر بگوییم اعتماد به نفس «چیزی» است که در مورد توانمندی‌های خودمان «فکر» می‌کنیم.عزت نفس پا به پای اعتماد به نفس رشد می‌کند. عزت نفس ارزشی است که از خودمان می‌سازیم و می‌تواند از کم تا خیلی زیاد تغییر کند: «من ارزشمندم» یا «من هیچ ارزشی ندارم».عزت نفس «احساسی» است که در مورد خودمان و ویژگی‌های شخصیتی‌مان داریم. عزت نفس تحت‌تأثیر ارزیابی‌مان از جنبه‌های مختلف زندگی‌ است که شامل اعتماد به نفس هم می‌شود ( هشت راه برای افزایش اعتماد به نفس در کودکان دبستانی).ادامهsabkezendegisabkezendegiWed, 24 Feb 2021 11:09:59 +0330