https://virgool.ir/feed/@saba.shشیفته تهران‌گردی و پیاده‌روی، دارای وسواس نسبت به غلط‌های ویراستاری، کشته مرده جفت و جور کردنِ لباس، در حال تلاش برای پیدا کردنِ مسیرfa2026-11-11 15:32:13https://files.virgool.ir/upload/users/115376/avatar/J4DjV7.jpeghttps://virgool.ir/@saba.shhttps://virgool.ir/@saba.sh/روزنوشت-نه-یک-جو-زندگی-imjdqdjq0bygیک وقت‌هایی که خیلی توی کار کردن (بله، بالأخره یک کارآموزی گیر اوردم و فعلاً آروم گرفتم)، یا درس خوندن (دانشگاه؛ این نهاد بی‌خاصیت) و اخباری که قربونش برم همیشه افتضاحه، غرق می‌شم و دیدم نسبت به همه چیز تیره و تار می‌شه، همچنان یک سری چیزهایی هستن که می‌تونن حالم رو خوب کنن:1. یک جو فرهنگ: فرهنگ تو این جمله می‌تونه یک کتابی که خیلی وقت بود داشتم ولی نمی‌خوندم، موسیقی کلاسیک یا پادکست (به ندرت) باشه. علاوه بر این، ویدئویی از آواز خوندن یک نفر تو اینستاگرام رو دیدم. برای عید نوروز گذشته بود. واقعاً اصلاً حالم خوب شد، انقدر که همه چیِ اون ویدئو مثبت و روشن بود.2. یک جو تحرک: فکرِ پیاده‌روی کردن توی شهر و عکس گرفتن هم حالم رو خوب می‌کنه. با وجود ماسکی که باید بزنم (و یکی هم نیست. دوتاست)، بازم از فکر متروسواری و گم شدن و هول هول نقشه باز کردن، ناراحت نمی‌شم. فکرِ رسیدن به یک دکان تازه (بذارین بجای مغازه/فروشگاه بگم دکان) که قبلاً ندیده بودم یا قبلاً نبود، پیدا کردن خونه‌های قشنگ و قدیمی و آجر بهمنی با زاویه‌های شگفت‌انگیز و درخت‌هایی که تکیشونو دادن به دیوارهای نه چندان بلند، خرید کردن، لقمه خوردن کنار خیابون، موسیقی گوش دادن و تخیل کردن خوشحالم می‌کنه. این شد که در این روزهای بسیار زیبا که طرح صیانت عَلَم شده و کارآموزی منم کلاً ممکنه بره روی هوا و احتمالِ استخدام نشدن با وجود اشتیاق فراوانم به کار کردن برای این کسب‌وکارِ بخصوص خیلی بالاست، تصمیم گرفتم این جمعه رو بیخیال شم و از صبح علی‌الطلوع بزنم به دل خیابون. حتی یک لقمۀ نون تست خوراک مرغ و سبزیجاتِ مامان‌پیچ هم تو یخچال دارم. الانم که گرفتم نشستم و دارم می‌نویسم (یا خدا چقدر فعل!)، بعد یک ساعت و نیم زیر و رو کردنِ البسه و پیدا کردن پوشش راحت و خنک برای پیاده‌روی فردا تازه آروم گرفتم.3. یک جو زیبایی: همین کنار هم چیدن لباس‌ها و لذت بردن از هماهنگی رنگ و بافتشون، کلی به بهبود روحیم – که مخصوصاً دیروز خیلی افتضاح بود – کمک کرده. علاوه بر این، یک آباژور هم از اتاق نشیمن برداشتم گذشتم بالای پیانو، و حالا دارم از نور گرم و زردش که به گلدون و شیشه و مجسمه‌ها و رومیزیِ روی پیانو کیفیت قشنگی بخشیده، لذت می‌برم.آباژورِ مذکور4. یک جو غذا؛ آقا جون!: موز، انبه، شیر پرچرب و یخ. مخلوط‌کن. نتیجه: طعام بهشتی که مخت رو بی‌حس می‌کنه. خوراک مرغِ نامبرده با نون تست برشته هم خوش مطاعی بود که بسیار به‌موقع، منو از دل‌ضعفه نجات داد.من به همۀ اینا می‌گم یک جو زندگی. البته همین الان که داشتم موضوع این پست رو انتخاب می‌کردم به این اسم رسیدم. اینطوری نیست که پیشینه‌ای چندین و چند ساله داشته باشه.اینارو به هم بافتم که بگم راه‌هایی برای خوب شدن حالمون هست. راه‌هایی برای استراحت کردن. راه‌هایی برای بی‌حس و خنک کردنِ مخ. (برای همین بحث مخ، جدا شستنِ کلّه هم کمک می‌کنه). و من باید یاد بگیرم که هرازگاهی از پشت لپ‌تاپ بلند شم، لباس قشنگ بپوشم، برم بیرون، یک چیزی برای خودم بخرم، و خوش باشم. من لیاقتِ خوش بودن رو دارم. ما لیاقت خوش بودن رو داریم. چرا نباشیم؟ دلیلی نداره یک جمعۀ تابستون رو، که توی خونه نشستن و انجام کارهای روزمره، چیزی جز همون حال‌وهوای تکراری و مزخرف رو برات به ارمغان نمیاره، رو برندارم و نَرَم خوش باشم. برای من و سایر کسانی که بخاطر پاندمی کاملاً خونه‌نشین شدن، یک اتفاقی افتاده؛ اونم اینکه انگار ما تبدیل شدیم به یک فنر. که یه آدم مریضی هی می‌گیره فشارش میدهههه تا این که دیگه فنره قابلیتِ بیشتر منقبض شدن رو نداشته باشه. انگار ما تبدیل شدیم به یک تیکه خمیر، که هی مشت می‌زنن رومون و هیچ کاری نمی‌تونیم انجام بدیم. اخبار بد، بیمار شدنِ اطرافیانمون، ناامیدی و... ما رو احاطه کرده و ما هم هیچ راهکاری برای تخلیه کردن این حس‌های بد نداریم. همینطوری پر می‌شیم تا اینکه دیگه گنجایش نداشته باشیم و بعد از اون، هر چی انرژی منفی بهمون برسه، به صورت دو برابر منفی‌تر، به اطرافیانمون پَسِش می‌دیم. اینطوری اوضاع می‌شه بد اندر بدتر.خلاصه اینکه اون ترکیب موز و انبۀ یخی رو بزنید بر بدن، و برید بگردید؛ تو خیابون‌های خلوت، توی پارک.ما دیگه گنجایشِ بیشتر از این نداریم.صبا.صبا.Fri, 30 Jul 2021 02:28:39 +0430https://virgool.ir/@saba.sh/روزنوشت-هشت-عکاسی-و-سردرگمی-dny8cun2xkahمن عکاس نیستم. دوربین هم ندارم. هیچ اصطلاح عکاسی بلد نیستم (شاید به جز ضدّ نور که اصلاً نمی‌دونم تکنیکه یا...؟).با این حال، عکاسی رو دوست دارم. امروز یکم فرصت داشتم تو خونه تنها باشم. امتحانات دانشگاه تموم شده، اون کارِ کنکوریم وقتی ازم نمی‌گیره و منم نزدیک هشت صبح از خواب پاشدم؛ همۀ این‌ها یعنی کلی وقت. وقت برای فکر کردن به بگومگوهای اخیر و آدم‌هایی که باهاشون حرف نمی‌زنم، فکر کردن به مسیری که تا الان طی کردم، فکر کردن به زمان از دست رفته و زمانِ در پیش. وقت برای جستجو کردن و پیدا کردن. وقت برای خوندن. با این حساب، می‌شه گفت تابستون دوماهۀ من شروع شده. (بچه بودم هیچ کس بهم نگفته بود تابستونم قراره از سه ماه به دو ماه تقلیل پیدا کنه.)حالا که انقدر وقت داشتم، به علایقم فکر کردم. من هنوز هیچی نمی‌دونم از اینکه قراره چه پیشه‌ای داشته باشم و با زندگیم چیکار کنم. اما یکی از مشغولیت‌هایی که خیلی وقته می‌دونم دوستش دارم، عکاسیه. به اصطلاح عکاسیِ دِلی؛ یعنی تصویربرداری نه برای امرار معاش، که برای کیفِ شخصی و حظّ بردن، بدون نیاز به گرفتن تائید از فرد دیگه‌ای. ابزارمم یه گوشیه متوسط سامسونگه و بس. دوست دارم راه بیوفتم توی شهر عکس بگیرم. دوست دارم بناهای جذابی که می‌بینم رو از چند زاویه قاب کنم. یک وقتایی روم نمی‌شه، ولی وقتایی که دل و جرئتمو جمع می‌کنم، از آدما هم عکس می‌گیرم. مثلاً دیروز که سری به انقلاب و کتابخونۀ دانشگاه زدم، با دستفروشی مواجه شدم که یک دفتر کلفت که نت‌های موسیقی داشت ازش می‌ریخت رو زمین دستش بود و داشت چیزی با هدفونش گوش می‌داد و نت‌هارو دستکاری می‌کرد. خیلی دوست داشتم ازش عکس بگیرم ولی نگرفتم. فعلاً ذهنم اون آقا رو به خاطر سپرده، تا یک روزی، آدمی با حال‌وهوایی به اون متفاوتی ببینم و از اون عکس بگیرم و وجدان خودم رو که هی می‌گه "چرا عکس نگرفتی؟ چراااا عکس نگرفتی؟؟؟" رو ساکت کنم و بهش بگم "بیا! اینم عکس جایگزین!"من نمی‌دونستم در "ایام کرونایی" برای رسیدن به کتابخونه، نمی‌تونی از سردر باشکوه و آیکونیک و محبوب قلب‌ها بری تو. بلکه باید از خیابون بغلی بری!کتابخونۀ مرکزی دانشگاه تهران. با یه عالم فضا و وندینگ ماشینی که واقعاً کار می‌کرد.این ساختمان قشنگ و گوگولی در "خیابون بغلی" که اسمش قُدس بود، قرار داشت (چه کتابی شد.)فکر می‌کردم اسمش یه چیزی تو مایه‌های "انجمن فرهنگی فلان" باشه. ولی یه مدرسۀ ساده بود. یاد مدرسۀ خودم افتادم که انگار از پلاستیک ساخته شده بود و تابلوش همین رنگی بود. اگه درست یادم باشه.امروز نه به طور مستقیم و خودآگاه، بلکه مثل برنامه‌ای که در پس‌زمینۀ کامپیوتر اجرا می‌شه، در خفا، داشتم فکر می‌کردم چرا عکاسی؟و جواب در موقعیت مکانی مشابه با همون قضیۀ یورکا یورکا! به ذهنم رسید:چون من خوش ندارم بدونم که مجبورم با یک کار تکراری، آدم‌های همیشگی و یک ساختمونِ واحد سروکار داشته باشم. به اصطلاح کتاب‌های دینی، تنوع‌طلب هستم، یا دمدمی‌مزاج یا متنوع المزاج یا هر چیز دیگه‌ای. وقتی زیاد با یک چیزی وقت می‌گذرونم، حوصلم سر می‌ره ازش و دیگه بهش دل نمی‌دم. ولی با عکاسی... می‌شه تند و چالاک وارد زندگی افراد شد و به همون شتاب هم ازش خارج شد. با عکاسی، مجبور نیستی محدود به یک سوژه باشی؛ می‌تونی آدمارو قاب کنی، یا طبیعت رو، یا ساختمون‌هارو، یا هر چیزی دیگه‌ای رو. وقتی هم خسته و دلزده بشی، ول می‌کنی میری سراغ سوژۀ بعدی. به همین راحتی.ولی یک نکته‌ای هست؛ به نظر من این خوبی‌های عکاسی وقتی خودشون رو نشون می‌دن که زیر چترِ عکاسی دلی باشن. یعنی اینکه راه بیوفتی بری و پشت سرت رو هم فقط وقتی نگاه کنی که بخوای یک عکسِ دورنمای قشنگ بگیری. داشتن این سبک زندگی، راحتیِ مالی رو می‌طلبه که من ندارم، شما نداری و خب..کی داره؟ هیچ عموی پدریِ پیر و منفوری ندارم که یک بار براش ویالون زده باشم و از اون موقع مهرم به دلش نشسته باشه و قصد کرده باشه ثروت بی‌حدوحصرش رو برای من به ارث بذاره، که من به پشتوانۀ اون، آواره و سرگردون کوچه و خیابون شم و در عین حال، ولگرد و بی‌خانمان نباشم. به عبارت بهتر - به قول کتاب اقتصاد خرد - تو جیبم پول باشه و نگران اون مورد نباشم.حالا که خبر از عموی پدریِ متمکن نیست، شاید بد نباشه چند نفر عکاس رو benchmark کنم؛ اما مشکل اینکه که عکاس‌هایی که می‌بینم، به نحوی با مردم ارتباط دارن؛ شبکۀ ارتباطات گسترده با آدم‌های دست‌اندرکار برای اینکه بتونن در یک گالری هنری، کار خودشون رو نمایش بدن، یک بلاگ، صفحۀ اینستاگرام با دنبال‌کننده‌های پرشمار. من نه اینارو دارم و نه دوست دارم داشته باشم. حتی به این نتیجه رسیدم که از شبکه‌های اجتماعی متنفرم و نمی‌تونم خودم رو، وقتی از اون‌ها استفاده می‌کنم، تحمل کنم، و البته دیگران رو. من جنبۀ استفاده ازشون رو ندارم. یا می‌شه شورِ شور، و حس ارتباط داشتن و دوستی و صمیمیت انقدر پررنگ می‌شه که فکر می‌کنم من اجتماعی‌ترین آدم روی کرۀ زمینم و همه دوستم دارن، یا می‌شه کاملاً بی‌نمک، و فکر می‌کنم حتی یک آدم هم وجود نداره که حتی یکم، یه کوچولو، شبیه من باشه و من رو بفهمه. بخاطر همین عدم تعادل بود که تویئتر رو غیرفعال کردم تا خودش بعد سی روز پاک شه، از اینستاگرام - که برای دنبال کردن چندتا برند لباس و چندتا ساختمون و تعدادی پیج عکاسی دوباره به راهش انداخته بودم - اومدم بیرون، و پیام‌رسان‌ها رو هم از روی صفحۀ اصلی گوشی برداشتم. الان فقط منم و ویرگول، لینکداین - جهت مصارف استراتژیک - و جیمیل. علاوه بر این، تحمل نقد و ایراد گرفتنِ بقیه رو هم ندارم. من هنرمند نیستم ولی کدوم هنرمندی این تحمل رو داره؟با این اوصاف، چه باید کرد؟ آیا باید شغلیِ که محبوبم نیست، ولی درآمد خوبی داره رو در پیش بگیرم و بیشتر ساعات عمرم رو به پای اون شغل بریزم، تا بهم استقلال مالی بده که باهاش بتونم در ساعات اندکی در هفته اینترنت بگیرم، کتاب بخرم و پول تاکسی و مترو بدم، یا نه؛ فعلاً معلق، و با يك لِنگِ پا در هوا، سعی کنم همه چیو همونطوری که هست نگه دارم؟ این دومی مثل این می‌شه که بخوای با یه دست، سه جفت کفش رو برداری بذاری تو جاکفشی. بالأخره یه چیزی میوفته. حالت دومی، که فعلاً در پیش گرفتمش، می‌گه آسّه برو و آسّه بیا؛ کار کنکور رو نگه دار، ماهی صد و پنجاه تومنتو بگیر، سود پولی که با تدریس عربی به دست اوردی رو هم بگیر و خیلی خرجش نکن، و از کسی پول‌توجیبی نخواه. حالت اول می‌گه یا کلاً برو تو فاز دیجیتال مارکتینگ، which I'm growing to hate، یا برو تو فاز تدریس کنکور، که مثل کابوس می‌مونه. بهش نمی‌پردازم.(توجه کنید که در هر صورت، خبری از خونه و ماشین خریدن نیست. امیدی ندارم که من یا خواهرم هیچوقت بتونیم به اون حد از درآمد برسیم. مگه اینکه عموی پدری پولدار سروکلش پیدا شه. البته اصلاً مطمئن نیستم پدرم عمو داشته باشه.)منتظرم یکی، دو روز از انقلاب رفتنم بگذره و مطمئن شم کرونا نگرفتم، و بعد راه بیوفتم این دفعه برم شمال شهر. به عکاسی و پیاده‌روی و فکر کردن و فکر نکردن. من آدم کم‌خرجی هستم؛ نه اسنپ می‌گیرم نه تاکسی نه دربست، نه کافه می‌رم نه رستوران. نهایتش یه آب بگیرم، که برای جلوگیری از اون هم حاضرم کوله سنگین پر از بطری آب رو با خودم بکشم ببرم این‌ور‌ اون‌ور، ولی سه تومن پول بطری آب کوچیک ندم. با این شیوه، می‌شه به سبک بخورونمیری زندگی کرد و تقریباً به جلو رفت. یا در واقع درجا زد.سؤال پیش میاد که از این حالت با چه عنوانی یاد کنیم و چه برچسبی بهش بزنیم؛ کم‌خرجی، اقتصادی بودن، صرفه‌جویی، داشتن هوش مالی (داره باکلاس می‌شه) یا زندگی بخورنمیر، عدم جاه‌طلبی، به کم راضی بودن و محتاط بودن؟ بالأخره برچسبی که به خودمون و كارهامون می‌زنیم، اهمیت داره. ما اونی هستیم که خودمون روایت می‌کنیم. ما اونی هستیم که خودمون می‌بینیم. به قول وبلاگ نشر اطراف:ما رخدادهای خاصی را انتخاب می­‌کنیم و با وصل کردن آن­‌ها به هم، به پی­رنگ یا مضمون می‌رسیم و این پی‌رنگ‌ و مضمونی که درباره‌‌ی زندگی ماست، هویت ما را ــ‌این‌که چه کسی هستیم‌ــ شکل می‌دهد.احتمالاً بدلیل همین نخواستنِ تعلق به یک کار هست که پست نوشتن تو ویرگول برام جذابه. این پست‌های کوتاهِ چندصدکلمه‌ای، اونقدری مراقبت و توجه نمی‌خوان که یک پروژۀ درست‌وحسابی مثل داستان یا رمان. می‌شه سریع نوشت و رفت سراغ مطالب بعدی و بعدی و بعدی. نهایت سرمایه‌ای که روش گذشتی، یکی، دو ساعت وقته. و منِ جوان نوزده سالۀ بیکار و بیعار، بیشترین چیزی که دارم، وقته. زمانه. زمانی که وقتی دو ساعت زودتر از خواب بیدار می‌شی، کِش میاد و جلو نمی‌ره. نه اینکه من بخوام جلو بره. ترجیح می‌دم وایسته تا وقتی من بفهمم می‌خوام با زندگیم چیکار کنیم.حالا که داریم دردودل می‌کنیم، باید بگم که من درس خوندن و خرخونیِ خودم در روزهای دبیرستان - روی صحبتم با کنکوره - رو مقصرِ این بیکاری و سرگردونیِ نوظهور می‌دونم. وقتی یک سال - و در مورد ما کنکور نود‌ونُهی ها، یک سال و دو ماه - درگیر این آفتِ چسبناک باشی و روز و شبت و فکر و ذکرت مشغولش بشه، دیگه به خودت فکر نمی‌کنی. فقط به آفت فکر می‌کنی و ارتباط تو با اون. فکر می‌کنی این آفت قراره زندگی تو رو از این رو به اون رو کنه. شاید هم واقعاً اینکار رو می‌کنه؛ ولی توی، به قول شبکۀ خبر، ایام کرونایی، وقتی منِ رتبۀ هجده انسانی و رتبۀ هشت هزار تجربی و ده‌ها نفر با سهمیه‌های ریز و درشت، هممون تو دانشگاه تهران درس می‌خونیم و از یک سامانۀ کپکی و استادهای بی‌حوصله بهره می‌بریم، سختمه فکر کنم که اگه درس نمی‌خوندم، تفاوت خیلی بزرگی ایجاد می‌شد. شاید باید هنر می‌خوندم. فکر نمی‌کنم آدم ریاضی، اقتصاد، آمار و حسابداری باشم. تا اینجا، تنها مزیت مدیریت بازرگانی این بوده که توی آگهی‌های شغلی، اگه زمینۀ تحصیلی مهم باشه، رشتۀ من از اولین رشته‌هاییه که براش تقاضا هست، و ترسِ بی‌شغل موندن و فقر و بدبختی و قرض‌وقوله رو کمرنگ می‌کنه. حداقل فعلاً.فکر کردم با (حداقل فعلاً.) می‌تونم یک پایان تأمل‌برانگیز برای این پست رقم بزنم. ولی خب ترجیح دادم به حرف زدن ادامه بدم. انگار در حالِ بلند بلند فکر کردن باشم.یک جورهایی این تقدیرگراییِ شرقیِ من داره kick in می‌کنه؛ به عبارت بهتر (کتاب اقتصاد چه کردی با من؟) من منتظرم یه بار به آدم بانفود و مهم رو ببینم، در واقع اون من رو ببینه، و از همون دور به چشمۀ جوشانِ استعدادم پی ببره و منو به عنوان کارآموز یا دستیارش استخدام کنه و بعد پله‌های موفقیت یکی یکی از پشت مِه بیان بیرون. مِهی که در واقع همون ناآگاهی من نسبت به کسی که می‌خوام بشم هست. فلسفی شد! البته فلسفه اسمش زیادی باکلاس در رفته. ما هر روز با فلسفه سروکله می‌زنیم. اون لحظه‌ای که خسته از کار و ایستادن تو صف، خودمون رو به زور تو اتوبوس سرپا نگه می‌داریم و فکر می‌کنیم "آخه این چه زندگی ایه؟"، داریم برای خودمون یک پرسش فلسفی طرح می‌کنیم. فلسفۀ یازدهم خوب تو ذهنم مونده :)شاید این علاقۀ من به گشت‌وگذار تو شهر، و انجام دادنِ یک سری مکالمات بیخود، از اینجا نشأت بگیره که من حال ندارم واقعاً کاری رو از پیش ببرم، اونطور که تو سال کنکور امورات رو به خوبیِ یک فرمانده جنگی می‌بردم جلو! اینکه آدم کاری از پیش ببره، تمرکز می‌خواد و اینکه زر زر نری تو اینترنت چیز میز سرچ کنی و پراکنده و بی‌دقت، مطالعه کنی. خب من انرژی تمرکز کردن ندارم. حوصلۀ تمرکز کردن ندارم. نمی‌خوام زندگیم رو وقف چیزی کنم. دلم می‌خواد برم جلو، کارهایی رو این گوشه و کنار انجام بدم و پله‌های موفقیت از پشت همون مهِ کذایی بیان بیرون. حتی الانم که به عدم تمرکز خودم برای انجام یک کار حسابی پی بردم، میل ندارم کاری راجع بهش انجام بدم. می‌خوام همینطوری تو اینترنت بگردم و دعا کنم جواب کارآموزی که چند روز پیش براش مصاحبه کردم، مثبت باشه. البته از اون هم یکم نااُمیدم؛ درسته که کسب‌وکارش موردعلاقۀ من هست، ولی کاری که باید انجام بدم، چیزی نیست که در نظر داشتم. اینجاست که آدم دست به دامنِ کائنات و خدا و هر وجودِ همه‌چیزدان و ماورائی می‌شه و می‌گه "هرچی به صلاحه."هرچی به صلاحه.این هم یک پایان دراماتیک دیگه.صبا.صبا.Sun, 18 Jul 2021 15:54:46 +0430https://virgool.ir/@saba.sh/روزنوشت-هفت-چرا-ایرانیتهرانی-بودن-باحال-است-vrk9fmb3epr7جدیداً وارد توئیتر شدم. یکم جدیدتر هم خارج شدم. بس که فضاش منفی بود (در همین حد بگم چون بیشترش فقط تکرارِ چیزهایی هست که همه می‌دونیم و دوباره گفتنش فقط فشار خون آدمو می‌بره بالا.)بعد ازديدن اون همه نِك و ناله،‌ حالا می‌خوام چشمامو به روی چیزهایی از ایران که دوست ندارم ببندم ببینم چی به ذهنم می‌رسه که حال خودم رو خوب کنه...: آدابِ شمال رفتن که تقریباً بین همه مشترکه؛ اوردن منقل و فلاسک از انباری و پستو و ایوون، خریدن جوجه کباب و وایستادن وسط اولین تیکۀ سبزی و گل و گیاه جهت آتیش علم کردن، کلوچه و زیتون پرورده و ماهی، 3 روز الی یک هفته مثل خرس خوردن، مجاز بودنِ مصرفِ سیر، بیرون کردنِ دست و سر از پنجره، حس کردنِ خنک/شرجی شدنِ هوا با نزدیک شدن به شمال، هوار زدنِ "دریاااا دریاااااا" با دیدن اولین تیکۀ آب از دور، موندن تو ترافیک، ماشینی که توش پر خرت و پرت هست و داره می‌ترکه، و سایر موارد،انداختن پتو روی صندلی‌های ماشین، از رسومِ شمال رفتننمایشگاه کتاب و آدم‌هایی که از شهرهای دیگه، با چمدون و بطری آبِ یه لیتری میان،سبز بودنِ خارق‌العادۀ اراضی عباس‌آباد،معادل‌های فارسی مثلِ کِش‌لقمه (=پیتزا)،فاز گرفتن مردم با پائیز، هوای آلوده و سیگار،نوستالژی‌هامون؛ کُرسی، پتو ببری، خوابیدن روی تختِ طبقه دوم تو قطار، نوشابه شیشه‌ای، این پشمک رنگیا که تو حرم باهاش می‌زنن تو سرت و...برنامه‌های سینما و تلویزیون؛ قهوه تلخ، کلاه‌قرمزی و این فکت که عمو پورنگ سلبریتیه،مارک‌هایی که همه می‌شناسیم؛ فلافلِ هفت‌چنار، کبریت توکلی، پلوپزِ پارس‌خزر، قنادی رضا (قزوین) و...،قیافه‌هامون توی عکس‌های پرسنلی،بازی‌ها؛ تخته نرد، پانتومیم، اسم‌فامیل (خارجی‌‌ها هم دارن این آخریو؟)،مترویی که می‌تونه خنک و خلوت، یا شلوغ و پر از آدم‌های متفاوت با داستان‌های خاص خودشون باشه،ضرب‌المثل‌ها و تکیه کلام‌ها؛ "اون ممه رو لولو خورد"، "این حرفها برای فاطی تنبون نمیشه"، "از هول حلیم توی دیگ افتاد"، "بزک نمیر بهار میاد" و...راننده تاکسی‌هایی که سر صحبت رو باز می‌کنن + خرده‌ریزهایی که توش ماشینشون می‌ذارن و نشون می‌دن که اون ماشین، هویت داره و مال خودِ خودشونه؛ چیزایی مثل تسبیح که به آینه آویزونه، دعاهایی که اینور اونور چسبیده شده، یه قطعه عکس، مخزنِ (!) پول خرد و سکه + آهنگ و ریتمِ رانندگی کردنشون که دیگه ثابت شده،میوه‌فروشی‌هایی به نامِ بازار روز و بوی شیرینِ میوۀ گرم شده تو آفتاب؛داستان‌ها و فیلم‌هایی که دربارۀ همین مردم، و همین آب و خاک هست و من می‌تونم با تمام وجودم حسشون کنم، حتی اگه خوشایند نباشن،معماری‌های چشم‌نواز و معماری‌های بی‌ریخت، که می‌تونم از تضادشون لذت ببرم و ازشون عكسبرداری کنم، نزدیک زندان قصر، که انقدر از توضیحاتش ترسیدم نرفتم توش!هشتگ تضاد! بنظرم طرفای خیامخیابون ولیعصر و سایۀ چنارها که از پارک‌وی به بالا رو به طرز مطبوعی تاریک می‌کنه،همهمۀ شهر که همیشه می‌تونه خودشو از هدفون آدم رد کنه و به گوشِت برسه،آدم‌هایی که دسته‌جمعی تو پارک پردیسان ورزش می‌کنن،غذا؛ ته‌دیگ، فالوده، شیرینی خشک‌های قنادی لادن، بستنی دستگاهی، باسلق، نون بربری، هایدا، قیمه، حلوا، شیرینی دانمارکی، آب طالبی، شله‌زرد داغ، نون خامه‌ای خرکی‌های انقلاب، کلوچۀ فومن و کوکی لاهیجان، نون برنجی، توت خشک، آلبالوپلو با مرغ، آب‌دوغ‌خیار، انار و دیگران،ولیعصر، روبروی پارک ملت. یک نمونۀ عالی از بستنی دستگاهی که یه زمان می‌گفتن تبِ مالت میاره!امکان نشستن روی نیمکت یک پارک، تو یه تاکسی/مترو/اتوبوس/قطار/ماشین شخصی موقع ترافیک و رفتن تو بهر مردم یا گوش دادن به حرف‌هاشون به صورتِ رندوم،کنج‌های کمتر دیده شدۀ شهر؛ یک خونۀ آجری قدیمی که از خط‌های صاف و مستطیل‌ها تشکیل شده، یک درخت بزرگ که وسط کوچه دراومده و قطعش نکردن، یک کوچۀ خلوت،پلۀ پنجم؛ یوسف‌آبادقهوه‎‌فروشی‌های قدیمی با صاحبِ ارمنی،لباس پوشیدن برای بیرون؛ پوششی که تقریباً با همۀ مردم دنیا فرق داره،آهنگ‌های تو آسانسورها؛ ورژن پیانو رومئو ژولیت و فور الیز،فرش شدنِ زمین با توت، هر سال بهار و تابستون،خیابون قشنگِ و سنگفرش شدۀ سی تیر، بوی کباب و سوسیس، ازدحام مردم و اون ساینِ I Love Tehran،قدیم‌الایام! پسربچه‌های بسیار پرسروصدایی که توی کوچه‌های بن‌بست با اون توپ راه‌راه بنفشا فوتبال بازی می‌کنن،گربه‌هایی که توی سایه خوابن و از چشم پنهون،چرخک‌های لبو و باقالی و کفاش‌هایی که کل دیوارو با بند کفش‌های رنگی پُر می‌کنن،ماشین‌های کلاسیکی که وسط خیلِ عظیم ماشین‌های یکسانِ سیاه و سفید و طوسی، توجه آدم رو جلب می‌کنن. حتی دیدن یک پیکان هم هیجان‌انگيزه،شهرک غربشورلتدستفروش‌های جلوی کافۀ لمیزِ تجریش که تقریباً توی جوب (جوی) می‌شینن و دست‌سازه‌هاشون رو می‌فروشن،همین تیکه منظورمه!لوکیشن‌هایی که همه تو یه برهه‌ای از زندگیشون اونجا عکس گرفتن؛ پارک ملت، یه رستوران خوب با یه غذای رنگی، خاطره‌های مشترک،وقتی از دور، از بین دریایی از ساختمون‌ها، می‌شه برج ميلاد و برج آزادی رو دید،کتابفروشی‌هایی که توی طبقۀ دوم یک ساختمون قدیمی و تماماً خاک گرفته، کتاب دست دوم می‌فروشن و می‌دونن هر کتاب از چه نویسنده‌ای و متعلق به چه نشری، توی کدوم قفسۀ کدوم کمد نشسته،تابلوهای نئون آش و حلیم و کله‌پاچه،مانتوفروش‌های وسط خیابون که رگال دارن از اینور تا اونور،شلوغیِ قبل عید که همیشه هست؛ چه بقالی و چقالی باشه، چه بازار تجریش باشه، چه لباس‌فروشی، و چه یک خیابون معمولی،عید 98 یا 97، روز، خارجی، بازار تجریش - از ورای کله‌هاوقتی می‌گی "فلان چیز بوی خارج می‌ده." و همه منظورت رو می‌فهمن + شکلات خارجیعتیقه‌فروشی‌های کریمخان که می‌شه توشون یک ست چایخوری نقره خرید به قیمت چند صد میلیون، حس خوشحالی وقتی بجای تاکسی، ون میاد و این یعنی کرایۀ ارزون‌تر + وقتی اول یه اتوبوس میاد همه رو بار می‌زنه، و بعد دومی خلوته،آبمیوه بستنی‌های عمو فلان و دایی بهمان + نون "فانتزی" فروشی‌ها،اتوبوس‌های شرکت واحد، همچنان با اقتدار،یهو سرتو بلند می‌کنی می‌بینی با یه کیوسک زشت یا یه درختی که فقط یه بخشی از تنش مونده، یه کار خوشگل کردن،سنگِ ترک‌خورده که با کاشی پُرِش کردن؛ فکر کنم طرفای فردوسینرسیده به میدون تجریشدرخت نصفه نیمه‌ای که خوشگلش کردن.خوردنی‌هایی که بعضاً تو خونه عمل میاریم؛ آب‌غوره، آب‌لیمو، مربای آلبالو (و خریدهای خرکی جهت تهیۀ این خوراکی‌ها!)،دریایی از غورهعصر طلاییِ وبلاگ‌نویسیِ دهۀ هشتاد اون چه ازش باقی مونده،وقتی از طبقات دیگۀ ساختمون بوی جوجه کباب میاد،و وقتی تو تلافی می‌کنی =)وقتی بارون میاد و می‌بینی چتر تو کیفته، یا وقتی شبه، همه خوابن و یهو رعدوبرق می‌زنه و بوی خاک نم‌زده خودشو می‌رسونه بهت، پایبندی‌مون به مناسبت‌ها؛ عید، چهارشنبه‌سوری، یلدا، مولودی‌، روتینِ کیک تولد و جشن و (تولدت مبارک) خوندن،عروسی‌ها؛ دیس‌های نقره‌ای غذا (باقالی‌پلو با ژله)، ازدحام خانم‌ها توی رختکن، وقتی همه اول به زور میان وسط ولی بعد نمی‌شه جمعشون کرد، پلی‌لیستی که یک بخشیش از بیست سال قبل تغییر نکرده، عطر و آرایش و کروات و رقص نور،وقتی گیلاسِ دوقلو می‌بینیم و واجب است که آن را بالای لالۀ گوشمان بیندازیم،تعریف مشترک از غذای حاضری (نون پنیر تا سوسیس تخم‌مرغ) و خونۀ مجردی (غالباً غراضه و شدیداً درهم‌وبرهم، موارد خیلی لوکس هم دیده شده)،وقتی یکی توی تایپ ي می‌زنه و می‌فهمیم آیفون داره،لذتِ نذری گرفتن + غذاهایی که تو ماه رمضون می‌خوريم (بعلاوۀ این نکته که فقط تو این ماهه که می‌شه نون پنیر چایی رو با کتلت و زولبیا بامیه و آش رفت بالا و یکم بعدشم هندونه خورد)رو هم رو هم خوردن در ماه رمضون؛ یک سنتِ دیرینه.اینکه تقریباً همه یه نظر قربون یا یک دعای نوشته شده و طلق گرفته شده دم در دارن،شهرکتاب،مفهومِ (آینه کنسول)،اون جاهایی از تهران که یهو hub ِ یه چیزی می‌‌شن؛ مثلاً انقلاب و کتاب‌فروشی‌هاش، خیابون نجا‌ت‌اللهي و صنايع دستی‌هاش،‌ خیابون شیراز و سرویس بهداشتی‌‌جاتش، اندرزگو و رستوران‌هاش،‌ هفت تیر و مانتوفروشی‌هاش،آدم‌هایی که هنوز روزنامۀ کاغذی می‌خونن،آدم‌های سالمندی که خیلی شیک‌تر از همۀ ما هستن؛ خانم‌هایی که گوشوارۀ عقیق دارن و آقایونی که جلیقه می‌پوشن،اینکه همه سفره قلمکار اصفهان دارن؛ اصلاً ما هممون چند تا تیکه صنایع دستی تو خونمون داریم، مگه نه؟اینکه تقریباً همۀ راننده تاکسی‌ها رادیو گوش می‌دن،و غیره.خدایی، داشتنِ این همه خاطرات و تجربه‌ها و دانش مشترک با هزاران (الی میلیون‌ها) آدمِ دیگه، باحال نیست؟- پی‌نوشت یک: عکسها مال خودمه :)- پی‌نوشت دو: فعلاً اینها یادم میومد و ذوق داشتم پست رو بذارم. کسی چیزی یادش اومد بگه لطفاً ?صبا.صبا.Thu, 15 Jul 2021 22:09:37 +0430https://virgool.ir/@saba.sh/روزنوشت-شش-مترو-و-رانندگی-در-تهران-gejczkqf3wpfمن حدود شش ماهه که گواهینامه گرفتم. بار سوم قبول شدم. تا قبل اینکه چند بار پشت ماشین بشینم، فکر می‌کردم رانندگی توی شهر شلوغ و دیوانه‌واری که تهران باشه خیلی لذت‌بخشه و به اصطلاح "فاز می‌ده"!امروز از تجریش روندم تا غرب تهران، و باید بگم وسایل حمل‌ونقل عمومی رو با وجود تأخیرهاش، کثیف بودنش، منظره‌های جگرخراشش و کلاً همۀ بدی‌هاش، ترجیح می‌دم به نشستن توی ماشین کولردار با شیشه‌های تیره‌ای که از شیشه‌های دوجدارۀ خونه، بهتر جلوی سروصدا رو می‌گیره.وقتی سوار مترو می‌شی، می‌تونی سر خودت رو با کتاب خوندن، داشتن سفری به افق و یا خیره شدن - بصورت نامحسوس - به آدم‌های گوناگون گرم کنی. ولی وقتی رانندگی می‌کنی، باید شش دنگ جلو و عقب و چپ و راست و دو کیلومتر جلوتر رو بپایی که مبادا آدم احمقی خم شده باشه چیزیو از روی زمین برداره، مبادا رانندۀ الاغی بخاطر دودلی سر اینکه توی فلان کوچه بپیچه یا نپیچه، باعث شه تو یهو فرمون رو بگیری اونور و رانندۀ پشت سری فحشت بده.کمی بعد...الانم باز همون مسیر تجریش رو رفتم و برگشتم. یه دختر جوون موتوری، ماشینی بهش زده بود، پخش زمین شده بود. همسن من یا یکم بزرگتر مثلاً. اصلاً مورمورم شد.یک سری افرادی که باهاشون ارتباط دارم می‌گن (من شب می‌روم در دل شهر می‌رانم و به موسیقی گوش جان می‌سپارم...) و من اصلاً نمی‌دونم چجوری انقدر با رانندگی آرامش می‌گیرن! من که پشتم خشک می‌شه، عرق می‌کنم و اگه احیاناً بخوام ریلکس کنم، می‌رم تو گارد ریل یهو! "به موسیقی گوش جان سپردن" من با همون ون و تاکسی و مترو و اتوبوس محقق می‌شه نه با ماشینی که خودم برونم.و یه چیز دیگه هم بگم؛ تحت تأثیر فیلم‌های اجتماعی ایرانی و موسیقی متن فیلم‌های مختلف، من کلاً خوشم میاد به مردمِ در حال عبور نگاه کنم و توی قصه‌هایی تصورشون کنم؛ قصه‌هایی که خودم می‌سازم. یا مثلاً رنگ موی این و کیف چرمی اون و کتاب دست اون یکی رو می‌گیرم و یه آدم جدید درست می‌کنم. هشتگ تفریحات نسبتاً سالم.دو سال پیش، موقعیتی داشتم که باید با مترو، از شادمان می‌رفتم تا امام خمینی و بعد می‌رفتم تا تجریش و بعدش تازه پیاده‌روی داشتم تا برسم به کلاس پیانو. اون موقع فرصت این قصه‌سازی رو داشتم؛ فرصت داشتم هزاران آدم رو ببینم که توی عوالم خودشون، اما در ظاهر متوجهِ اطرافشون بودن. بچه‌های مدرسه‌ای، خانم‌هایی که از سر کارشون در ادارات میومدن و تقریباً همشون یک دست مانتو و مقنعه و شلوار تنشون بود، دانشجوهایی با سر و شکل متفاوت، متولدین اواسط دهۀ هشتاد که تازه داشتن یک سری phase های مربوط به اون سنین رو تجربه می‌کردن، دوست‌ها، همکاران، مادر و دخترهایی که از خرید برمی‌گشتن. این وسط هم من بودم؛ بلند، خیلی بلند، با مانتو شلوار مدرسه، یک کوله‌پشتی حجیم و کتاب ضخیم و سیمی‌شدۀ دینی (چون همیشه روز بعد کلاس پیانو، دینی داشتم). معمولاً نشسته روی کف مترو، دستبندهای مهره‌ای چوبی به دست، با آل‌استار قرمز، با نیم‌چکمه، با کفش ورزشی سفید و سیاهم. کلاً همیشه به مترو، ارادت خاصی داشتم. از بچگی برام مترو سوار شدن یک پروسۀ هیجان‌انگیز بود که خیلی تکرار نمی‌شه. بعداً که تنهایی می‌رفتم بیرون، از هر فرصتی برای متروسواری استفاده می‌کردم. وقتی نمایشگاه کتاب می‌رفتیم، دوستان همه چشمشون به من بود که از شهرآفتاب، برشون گردونم به صادقیه، به طرشت، به خونه. که البته من هم نامردی نکردم و یه بار به اشتباه، برمشون میدون امام حسین! که هنوزم که هنوزه نمی‌دونم روی سطح این شهر، کجا قرار داره! خیلی جاها رو با ایستگاهشون می‌شناختم و می‌شناسم. مثلاً امام خمینی. واقعاً یک عکس از امام خمینی نشونم بدن نمی‌فهمم! فقط می‌دونم که طلاقی خط قرمز با خط آبی تیره هست و منو از خونمون می‌بره پایین شهر و از اونجا می‌بره به قیطریه و تجریش، جایی که برق‌هارو قطع می‌کنن تا اونایی که خوابن، بلند شن و صدای خانمی اعلام می‌کنه که "مسافرین، ایستگاه آخر می‌باشد. لطفاً..." و همه پا می‌شن و در جهتی یکسان حرکت می‌کنن و از زیر زمین خارج می‌شن.آره خلاصه من نگاه رمانتیکی به مترو دارم :) با وجود بوی عرق، سر پا ایستادن، آدم‌های بیچاره، فروشنده‌های بلندگو قورت داده که کوهی از مداد چشم و جوراب و لباس‌زیر و باتری و مسواک رو با خودشون حمل می‌كنن،‌من مترو رو دوست دارم، و چشم انتظار روزيم كه با خيالی آسوده،‌ بتونم در این سرزمینِ زیرِ زمین، سفر کنم و کشف کنم.من در مترو، در حال برگشتن از باغ نگارستانصبا.صبا.Sat, 10 Jul 2021 03:11:25 +0430https://virgool.ir/@saba.sh/روزنوشت-شش-چیزهایی-که-دوستشان-دارم-imnqdi0tv1zd#ادامه‌دار پیدا کردن یادداشت‌های قدیمی بین صفحات کتاب‌های کتابخانه،بیدار بودن در ساعاتی از شب/صبح که همه خوابند،قدم زدن در - و بعضاً گشت‌وگذار در پیج‌های! - فروشگاه‌های لوازم خانه و تصور کردن خانۀ خودم،پیدا کردن موسیقی که در کافه یا فروشگاهی شنیدم،مولودی‌های خانۀ دایی محمود، کیک سبزرنگ، پرتاب شکلات کف خانه و شیرجۀ ما بچه‌ها برای گیر آوردن شکلات‌های خوشمزۀ مغزدار و نه تافی‌های له‌ولورده،ترکیبِ: باد خنک کولر، پیژامۀ نرم، پتو، صبح تعطیل، صدای فندک زدن کتری، "صبا بیا صبحونه!"،حس لذت بردن از خواندن یک کتاب،وقتی تمام عصر باد می‌وزد و نصفه شب باران می‌بارد،انگیزه و اشتیاقی که از پیدا کردن یک عنوان شغلی هیجان‌برانگیز یا یک شرکت جذاب حس می‌کنم،نگاه کردن به اشیاء قدیمی دیگران (صندوقچۀ چوبی، شیشۀ عطر خالی، عکس پولاروید، گیرۀ مو، پتو، اسباب‌بازی و...)پوشیدنِ لباس‌های قدیمی خاله مهتاب،کاوش در قابلمۀ پلو و پیدا کردن ته‌دیگ سیب‌زمینی، یا بهتر از آن: "ته‌دیگ سیب‌زمینی داریم!" و غافلگیری و اِتسِترا اِتسِترا،پیدا کردنِ کانال رندومی که فیلم ایرانی خوب گذاشته،کتاب‌های زویا پیرزاد، گلی ترقی (گاهی) و طنز فیروزه جزایری،شنیدنِ خاطره‌هایی که قبلاً ده بار نشنیده باشم؛ از دایی احمد، بابایی (که البته دیگر نیست تا خاطره بگوید) و...،شیشه‌های عطر خالی مامان،بوی خاک باران‌خورده (obviously)،وقتی بچه بودم و به مامان می‌گفتم مرا آرایش کند. مامان هم به چشم‌هایم اکلیل می‌زد و براش تمیز رژگونه را روی لپ‌هایم می‌کشید،حس اینکه من به موسیقی خوب گوش می‌دهم،حس تخیلۀ رواحی و روانیِ بعد از گریه کردن در مراسم‌های مربوط به فوت (خاکسپاری، ختم، هفتم، چهلم) و اینکه چگونه بعد از آن، خنده همیشه راه خود را به روی لب‌های داغدارترین افراد باز می‌کند،شب خانۀ مامانی ماندن. همه جا تمیز است، ملحفه و رواندازها بوی عطر و پودر و صابون می‌دهند، صبح زود بیدار می‌شویم و با صبحانه خامه داریم،وقتی وسط شب از خواب بیدار می‌شوم، هنوز صبح نشده و در اتاق نشیمن، چراغ مطالعه روشن است، سوغاتی؛ دریافت کردن یا تقدیم کردن؛ بلوز خارجی، کلمپه، عطر، کلوچۀ نوشین و...،شومینۀ خانۀ سعادت‌آباد و آن یک کاشی چوبی لقش. لوسترهای کریستالش، پتوی نرم و چندرنگش که الان در خانۀ ما جا دارد، جاکفشیِ تمام قد دم‌در که به گمانم لق می‌زد، فریزر قدیمی سبز رنگ و... کلاً خانۀ سعادت‌آباد. بهشتی که دومی نداشت. the ultimate خانۀ مامانی،یکی از آن روزهایی که در جام جم بودیم، باباجی تازه فوت کرده بود، دایی حمید هنوز بود و از پایین فست‌فود سفارش دادیم،خاطره‌های دانشجویی (و یادگارهای) مهتاب و دایی مهدی،کتاب «موچودات خیالی» خورخه لوئیس بورخس که مال مهتاب بود و یک کلمه‌اش را هم نمی‌فهمیدم،گل یاس‌های خانۀ بابایی، باز کردنِ شیلنگ آب روی موزائیک‌های حیاط و بلند شدنِ بوی خاک، بستنی‌هایی که هر جمعه (و بعداً هر دو جمعه و بعداً هر یکسال) داخل فریز بودند، تافی‌هایی که کاغذشان شکل توت‌فرهنگی بود و جایشان در کوله‌پشتی نارنجی رنگِ اردک عروسکی‌مان بود، وقت‌های معدودی که می‌رفتیم سراغ اشیاء قدیمی و خاک‌خوردۀ کمدها؛ پرنده‌های چینی، کراوات‌ها، جعبۀ عکس، صندوق بزرگی که رویش پتو بود و...،لباس‌هایی که بچه بودم می‌پوشیدم؛ آستین‌کوتاهی که رویش با اکلیل نقش گربه کشیده بودند و مامان عاشقش بود، پیراهن سبز کاهویی با طرح آلبالو، تاپ صورتی یقه‌دار، لباسی که عروسی دایی مهدی پوشیدم، دامن آبی چهل‌تکه، جوراب‌شلواری بافتنی بنفش، شلوار شش جیب قهوه‌ای و...وقتی با مدرسه اردو می‌رفتیم و من می‌توانستم با خودم دوربین ببرم،حیوانات اسباب‌بازی کودکی یا همان «گاوُ بُزا» و رومنس همیشگی بین اسب سیاه‌ سفید و اسب نارنجی،حال‌وهوای قبل از عروسی؛ فرق نداشت عروسی فامیل نزدیک بود یا کسی که اسمش را هم نشنیده بودم. عروسی خوب و جالب است و پلوی عروسی پدیده‌ای بسیار مبارک. حتی چانه زدن با مامان سر خرید لباس جدید هم خوب است،روزهایی که دوبار بیرون می‌رویم،خواب بعداز ظهر، پس از صرف از باقالی پلو یا جوجه‌کباب در خانۀ بابایی،کارت‌بازی‌ کردن با مامانی در روزگار کودکی و دسته‌کارت‌هایی که جلد قهوه‌ای داشت،قلمروی من و پریسا در اتاق مهتاب؛ دو گوی سورمه‌ای زنگی که در جعبۀ نارنجی قرار داشتند، جای پلاک صورتی رنگی، عود، سی‌دی‌های بی‌پایان آهنگ، کیف نارنجی رنگ قدیمی که داخلش ماشین‌های مسابقه و تکه‌های آسفالت اسباب‌بازی به شکل یک پیست مسابقه بود، و عشقی که دایی مهدی به این ست داشت،پک سی‌دی‌های تن‌تن. اصلاً کل کارتون‌های قدیمی؛ میکی ماوس، امپراطور کوسکو، تام و جری، عروس مرده، ماشین‌ها، اسپریت (چه گریه‌هایی سر این کارتون نکردم!)، سیندرلا، باربی و ده‌ها كارتون دیگر که نام و نشانشان را فراموش کرده‌ام، اما صحنه‌های معدودی ازشان را بخاطر دارم،ماشین کنترلیِ پریسا و ماشین کوکی قرمز خودم،خانۀ قشنگ دایی احمد؛ اسب‌های چوبی روی مبل‌ها، پوست حیوانِ روی دیوار نزدیک در، اتاق همیشه شلوغ علی (با کامپیوتر و پوسترها) و ساقی (با رگال لباس)، گوبلن بزرگ سالن ناهارخوری، مگنت‌های روی یخچال، دسرهایشان وقتی شام دعوت بودیم و...،بوی چمدانِ از آب رد شده و لباس خارجی،کوکوسبزی، قیمه با سیب‌زمینی، پیتزای «دربه‌درپیتزا» و سالادهای پر از سس مایونز مامان،وقتی از جایی که توقعش را ندارم، صدای ساز می‌آید،پیدا کردن نقاط کم رفت‌وآمد و خلوت شهر مثل پله‌های یوسف‌آباد،وقتی امیرعلی بچه بود و بوی خیلی خوبِ عطرِ مادرش و انواع و اقسام کرم را می‌داد و سعادت بغل کردنش نصیب من می‌شد،وقت‌هایی که از دبستان پیاده می‌آمدم خانه،پتینه‌های روی دیوار و بادبزن‌های گچیِ مامان،وقتی ته یخچال بستنی هست و کس دیگری از وجود آن خبر ندارد،"بچه‌ها میاین بریم خونۀ مامانی؟"،سفر کردن در تهران با وسایل نقلیۀ عمومی در پائیز (عوالم قبل از کرونا)،صدای همزن که یعنی کیک داریم،آن پنجشنبه‌ای که کلاس سوم دبستان بودم، شلوار و گرمکن ورزشی سرخابی تنم بود، مهتاب آمد دنبالم و با هم رفتیم خانۀ مامانی،انبوه پیام‌ها در گروه دوستی‌ها و بحث سر هماهنگ کردن مکان و زمان. همه می‌آیند،"شام بمونین"،ظهرهای گرم پائیزی در حیاط دبستان شهید بهزادی،وقتی کتابخانه آن یک کتابی که فکر نمی‌کردی داشته باشد را دارد، و آن وقتی که در کتابخانۀ مدرسه، به «انجمن شاعران مرده» برخوردم،شب قبل از سفر، این طرف و آن طرف رفتن تا خود صبح برای پیدا کردن سشوار و جایخی و منقل و چاقوی میوه‌خوری و کفش ورزشی،آن وقت‌هایی که بچه بودیم و بابا با کیسه‌های شیرین عسل می‌آمد خانه، و وقت‌هایی که مامان پول می‌داد از بوفه ناهار بخریم،وقتی کسی بدون اینکه بدانم از من عکس خوبی می‌گیرد،مهره‌های چوبی و دستبندها تسبیحی،وقتی‌هایی که دنبال فامیلِ ازخارج‌آمده می‌رفتیم،پیدا کردن یک فروشندۀ خاص با اقلام خاص؛ فرش و گلیم و کوسن، دستبند پارچه‌ای، شال،پینک فلوید؛ گاهی،آماده گذاشتنِ لباس‌های روز بعد،وقتی مامان موهایم را دو گیس می‌بافت که فردایش بروم مدرسه. حس ملکۀ زیبایی به من دست می‌داد و من هم با او دست می‌دادم :)پیدا کردن وبلاگ‌های قدیمی بلاگفا که دست‌کم 5 سال است آپدیت نشده‌اند، وقتی مریض هستم و مامان سوپ گرم، سبزی‌پلو (غذای ساده)، چای نبات و کمپوت سیب می‌دهد. بعد می‌خوابم و بهتر می‌شوم، یک دوش می‌گیرم و عوالم خواب‌آلودِ بیماری کم‌کم محو می‌شوند تا دفعۀ بعدی،بوی کالباس و خیارشور و آن رایحه‌ای که قبلاً از تهویۀ هوای هایپراستار حس می‌شد،حسِ نزدیک بودن عید؛ the rush، هوای سردی که تکلیفش با خودش معلوم نیست، خریدهای هول‌هولکی، این که مشخص نیست جلسۀ بعدی هم کلاس برقرار باشد یا خیر، صحبت از سفر (بابا مطمئن نیست اما من و پریسا امیدواریم)، کیسه‌های خرید جوراب و آجیل و سبزی و شیرینی،وقتی ته کیف مدرسه، خوراکی از قبل پیدا می‌شد (rarely)،دوباره دانلود کردن اپلیکیشن «تومن» و دیدن اینکه از قبل اعتبار مانده،داشتن ایده‌ای جدید برای یکی از دنیاهای خیالی‌ام،یک وقت‌هایی غذا درست کردن،نگاه کردن به اشیاء ساده و جالب عمه مریم،پیدا کردنِ عکس‌های قدیمی، دیده‌نشده و خاطره‌برانگیزِ کودکی که آن موقع با موبایل گرفته شده،آن روز تابستانی که چند سیب گلاب کنار دستم گذاشتم، روی مبل دراز کشیدم، کتاب داستان را باز کردم و تا ابد خواندم.فعلاً چیز دیگری به ذهنم نمی‌رسد.می‌توانم بگویم این‌‌ها لذت‌های ناب من هستند؛ همیشه بوده‌اند و احتمالاً همیشه خواهند ماند. حتی از فکر کردن به آن‌ها هم حالم خوب شد :)آباژور روشن؛ 3 صبحپرنده‌های چینی خانۀ باباییپی‌نوشت 1: (حس کردم لحن کتابی بیشتر به فضا میاد!)پی‌نوشت 2: قبلاً شیش برابر کمتر خرج می‌کردیم، اما نود برابر شادتر بودیم.پی‌نوشت 3: چه جالب که در هیچ کدوم از این موارد، دوستام حضور نداشتن! that makes me wonder...صبا.صبا.Thu, 01 Jul 2021 04:41:03 +0430https://virgool.ir/@saba.sh/روزنوشت-چهار-تک-گویی-دربارۀ-مشاغل-گذشته-حال-و-آینده-fw8ungyvhgbmهمین الان داشتم تو ویرگول داستان شکست یک استارتاپ رو می‌خوندم. دیروز هم یکی از همکلاسی‌های دانشگاه - که به شخصه اصلاً فکر نمی‌کردم کار کنه چه برسه به اینکه توی تیم بازاریابی دیجیتال یک استارتاپی که مخاطبش ایرانی جماعت نیست باشه - بهم یک پیشنهادی داد که بیا و به تیم‌مون اضافه شو. حالا نه اینکه من خیلی چیزی بلد باشم، توانمندی‌های خارق‌العاده‌ای داشته باشم و یا موارد مشابه، فقط یک دورۀ بازاریابی دیجیتال رو شروع کردم و در حال یادگیری هستم و به همه هم یادآوری می‌کنم که کوفت هم حالیم نیست. و البته که یک جار زدم اینور و اونور که عاقا ما شروع کردیم به یادگیری این مطالب :) بالأخره انسانِ جوان است دیگر (مطمئنم یک دوجین ضرب‌المثلی برای کسی که سروصداش بلنده اما در واقع چیزی نمی‌دونه وجود داره که هیچ کدوم یادم نیست. طبل توخالی؟ یه همچین چیزی)، دوست دارد خودش را خاص و مهم و busy جلوه دهد!حدوداً دو هفته پیش که با جمعی از دوستان دانشگاهی به دل بلوار کشاورز و انقلاب و تئاتر شهر (و سایر جاهای گرم و شلوغ تاریخ‌دار که به آدم حس فرهنگی بودن می‌ده) زدیم، دیدیم که بله! تقریباً همگی ناامید از سیستم دانشگاهی و دلسرد از اساتیدِ بی‌حس‌وحال هستیم! حالا من که فعلاً فقط ناامیدم، ولی یک سری از بچه‌ها خودشون کلاً درس و اینارو بیخیال شده بودن - یعنی در این حد که لپ‌تاپ رو روشن کنی که حاضریت بخوره و بری ردّ کارت - و رفته بودن کار خودشونو شروع کرده بودن. برام جالب بود. البته خیلی از خودم نپرسیدم که "چرا من خودم کاری رو شروع نکردم؟" یا "الان من چرا نشستم تو خونه؟" و موارد مشابه. چون با چیزهایی که خوندم و شنیدم، می‌دونم که دلم نمی‌خواد حالا حالاها - if not never یا if not ever. مطمئن نیستم کدوم درسته - کاری رو شروع کنم. همین دیگه. فقط برام جالب بود. نه اینکه بخوام بگم چون سن ماها - بندگان خدایی که ترم اولشون غیرحضوری بود - کمه، پس آدم نیستیم و هیچی حالیمون نیست و نمی‌تونیم کاری رو شروع کنیم، بیشتر می‌خوام بگم که چی شد که جوانی شد چيزی كه توسط یکی از بچه‌ها اینطوری وصف شه "تا جوونیم خاک‌های مسیر رو بخوریم که بزرگ‌تر که شدیم دیگه اوضاع روال باشه." البته نقل به مضمون می‌کنم، ولی این بخش خاک بخوریم تو ذهنم موند. يعنی چی خاک بخوریم؟ حالا یکم غبار مزه‌مزه می‌کنیم، ولی من دلم می‌خواد در این روزهای دهۀ دوم و سوم زندگانی خویش، کیف هم بکنم! نه اینکه همش جون بکنم و حرص بخورم.اینارو گفتم که بپرسم چه شد که ما انقدر با افراد تازه‌نفسی روبرو شدیم که از قضا همشون دلشون می‌خواد کار خودشونو شروع کنن؟ چی شد که ما با این همه استارتاپ مواجه شدیم؟ اصلاً اسم خیلی از این‌ها واقعاً استارتاپه، یا صرفاً کلمش فاز داره؟ لامصب از هر کیم می‌پرسی که "فلانی، موضوع کاری که می‌خوای شروع کنی - یا به قول خودت، استارتاپت - چیه؟"، می‌گه "یه چیزی شبیه فلان چیزِ خارجی". یا مثلاً "فلان اپ رو می‌شناسی؟ آره عین همون."خلاصه فعلاً من موندم و یک عالم سؤال، بعلاوۀ کمی بیشتر از کمی سردرگمی. الان موندم چه کنم؟ تدریس‌های کنکوری رو ادامه بدم به هوای پولش؟ خب آخه کنکور هم که داره به حمدالله ماست‌مالی می‌شه. یک خبری جدیداً دیدم که می‌گفت کنکور 1402 دیگه درس‌های عمومی نداره. البته چقدرش به واقعیت بپیونده، خدا عالِمه. دیگه چی می‌مونه؟ برم سراغ زبان؟ خب خوشم نمیاد! من زبان رو اینطوری یاد نگرفتم که (اگر صفت مفعولی قبل حرف اضافه بیاید، آنگاه از مضارعِ التزامی استفاده می‌کنیم!). من با فیلم و سریال و آهنگ یاد گرفتم. و البته اینکه عجب سلیقۀ موسیقایی خزی داشتم در دوران راهنمایی، بماند. ولی خب. لهجۀ بریتیش آدمو می‌سازه.تو پرانتز، احتمالاً با کنار هم گذاشتنِ سلیقۀ موسیقایی خز، راهنمایی و لهجۀ بریتیش، فهمیدین که وان‌دایرکشن گوش می‌دادم D:پرانتز بسته.آره زبان رو می‌گفتم. طرف باید خودش حال کنه با زبان، اصلاً عشق بورزه وقتی کلمه‌های قشنگی مثل eponymous، enamor، crestfallen و gastronomy به پستش می‌خوره. نه اینکه به ضرب و زور اینکه "پول دادم پس بخونم" یا "بخونم برم خارج" زبان بخونه. من اگه یک کلاس نوجوانان داشته باشم، فقط سریال می‌دم ببینن و آهنگ می‌دم transcribe کنن. حالا یک نگاهی به کتاب هم میندازیم اون بغل مغلا.اینم گوگل نوت قشنگم، بخش کلمات انگلیسیش.پس اینم از زبان.عرضم به حضورتون که من فقط همین کارهارو قشنگ بلدم. یعنی چم و خمشو می‌دونم (كمی تا قسمتی) و لازم نیست کسی بیاد تازه بهم یاد بده. غیر از اینا هیچ تخصص دیگه‌ای که به دردِ پول دراوردن بخوره ندارم.من فکر می‌کنم برای شخصی مثل من، معلمی شغل مناسبی نیست. یعنی خودم معلم خوبیم و شاگردهایی که در عرصه‌های مختلف داشتم، همگی راضی بودن تا جایی که من می‌دونم. ولی شغلی نیست که بخوام باهاش بمونم. اصلاً عشقم به این نیست که به یکی دیگه یاد بدم، اونم بگه مرسی و بره پی کارش. نهایتاً مثل اکثر کسایی که پوستر وبیناراشونو می‌بینیم و عناوین شغلی‌شون یه چیزایی مثل (مدیر تجربۀ مشتری در برند حسنگول) یا (کانتنت کیوریتر در میرزا قلی) هستش، وقتی یه چیزی آموختیم و به کار گرفتیمش و هم خودمون راضی بودیم هم کارفرما، جهت اسم در کردن و کمی هم برندسازی شخصی، به آموزش روی میاریم. پس آموزش برای من هدف نیست که بشه شغلم و اینا. بلکه یک وسیله هست برای اسم در کردن و رزومه پر کردن. البته الان نه‌ها. ایشالا بعداً که (کارشناس ارشد روابط عمومی برند جینگولو) شدیم. الان همون هدفه، پولشم والا مثل این سریال ترکیا ماچ می‌کنیم می‌زنیم به پیشونی‌مون.یک وقتایی می‌گم نکنه من باید برم تو همین کار نشر و نوشتن؟ حالا با چهارتا پست ویرگول هیچ انسانی نویسنده نمی‌شه، ولی خب درک کنین دیگه. یکم که می‌نویسی میری جلو، اعتماد بنفس می‌خوره به سقف. ولی جدی. الان توی دانشگاه یک سری نشریاتی هست. البته در رشتۀ مدیریت که رشتۀ بنده باشه، مطالب خیلی کسل‌کنندست برام. اصلاً کلاً ما چند دسته مطلب توی نشریات دانشگاهیِ "دانشجوrun" مربوط به مدیریت داریم. (لازم به ذکره که اینا صرفاً نظر شخصی بندست)؛مطالبی با موضوعات کلیک‌خور مثل (چگونه اسنپ، اسنپ شد)مطالب کسل‌کنندۀ دانشگاهی با کلیدواژه‌های بهره‌وری و بهینه و... مثل (مدیریت افزایش بهره‌وری در شرکت‌های خدماتی)مطالبی که ظاهرش قشنگ و گرافیکیه اما نصفش توضیح واضحاته و غالباً چرنده. مثلاً فکر کن اگه مطلب مربوط به منابع انسانی باشه، بیست خط اول داره می‌گه "گران‌قدرترین سرمایۀ هر شرکتی، نیروی انسانی آن است. نیروی انسانی به تمامی افرادی گفته می‌شود كه..." خب انسان مؤمن اگه حرف زیادی برای زدن نداری، بالاغیرتاً دیگه توضیح واضحات تحویلمون نده.مطالبی که عیناً ترجمه شده از یک صفحۀ خیلی معروف هستن. مثلاً طرف برمی‌داره از تو ویکی‌پدیا یه چیزیو ترجمۀ تحت‌اللفظی می‌کنه (مثلاً طرف زبان کنکورو زده 60، دیگه فکر می‌کنه خدای ترجمست و الان خیلی زیرکانه داره رزومه درست می‌کنه واسه خودش) می‌ذاره اونجا. بعد حالا متنه: "اگر نقدینگی ما در سال بالای 1 میلیون دلار نباشد..." "آمار نشان می‌دهد که ایالت‌های حسن و حسین، از بیشترین نرخ jsdffijsid برخوردار هستند..." یعنی اصلاً اعصاب انسان خرد می‌گردد! خب به من چه که ایالت حسن توش چه خبره؟ اصلاً اتفاقات کشورهای دیگه تا حد خیلی زیادی توی ایران قابل تعمیم نیست. حالا شما بیا عدد میلیون دلاری تحویل ما بده.اين‌ها مواردی بود که فعلاً به ذهنم رسید و all in all باید بگم که چنین مواردی باعث می‌شن نوشتن در نشریات دانشگاهیِ "دانشجوrun"، برای من گزینۀ ایده‌آلی نباشه.از طرفی، نوشتن تخصصی هم فقط نوشتن بلد بودن نمی‎‌خواد، تخصص می‌خواد! که من ندارم.با این اوصاف، می‌تونم بگم تنها راه‌حلی که فعلاً به ذهنم می‌رسه، کارآموزیه. حالا بگرد و جای جذاب پیدا کن! (کارآموزی بازاریابی آنلاین برای شرکت تولید لاستیک) به چشم من یکی که اصلاً جذاب نیست! دلم می‌خواد موضوع کار یک چیز جذابی باشه.مثلاً یک استارتاپ (یا حالا هرچی) هست که من خیلی دوستش دارم. اسمش Peeyade/پیاده هست. اصلاً من سال‌هاست به این عشق می‌ورزم! امیدوارم که یک روزی بتونم پیششون کار کنم. حالا چجوریش فعلاً معلوم نیست. بله. و این هم از تک‌گویی‌ بنده دربارۀ شغل، اپیزود اول. این رشته سر بسیار درازی دارد...صبا.صبا.Sun, 27 Jun 2021 12:00:47 +0430https://virgool.ir/@saba.sh/روزنوشت-سه-جفت-وجور-کردنِ-البسه-fsquzydgnj69این علاقه به گشتن بین لباس‌ها، مرتب کردنشون، پوشیدنشون و دیدن اینکه توی تن چجوری‌ می‌شینن، زیر و رو کردنِ کوه زیورآلاتِ غالباً بدلی و موارد مشابه، از کجا میاد؟مدتیه که وقتی می‌دونم چند روز دیگه باید جایی برم، همون لحظه از جام پا می‌شم و می‌رم به شکارِ تیپِ اون روز! اهل خانه که هر دفعه ملغمه‌ای از گلایه و شوخی و نقد و نظر تحویلم می‌دن، خودمم هنوز نمی‌دونم چرا تا این اندازه خوشم میاد از این کار. اصلاً منتظرم یکی بره یه جا، که من - در حالی که هیشکی هیچی نپرسیده و کمک هم نخواسته - پا شم براش لباس جور کنم. یکم قبل‌تر، همیشه می‌ذاشتم دمِ رفتنی لباس بپوشم و یکم قبل‌ترش، همیشه اشکم درمیومد! همه چی یا زشت بود یا قدیمی بود یا اتو نشده بود یا یه رنگی بود که بقیه چیزها باهاش ست نمی‌شد و الخ. الان ولی زیر یک دقیقه، یک ریخت و لباس جدید از خودم درمیارم میذارم اونجا. چند روز پیش یه شلوار خریدم به قیمتی غیرمنطقی (چند روز بعدشم پیامک تبلیغاتی از همون برند اومد که آی بیاین ۵۰٪ تخفیف رو همه چی زدیم!). وقتی رسیدم خونه، با ترکیبی از هیجان و عذاب وجدان واسه اینکه ته حسابمو خالی کردم واسه یه شلوار، پریدم تو کمد به دنبال مانتوهایی که بهش بخوره. تو پرانتز هم عرض کنم که حقیقتش بنده از اون نسل نسبتاً طفلکی هستم که پاش به دانشگاه نرسیده! ترم اولی که کرونا نذاشت به آرزوی حالا نه چندین و چند سالش، بلکه یک سالش برسه. الانم که ترم سه می‌خواد از راه برسه، هنوزم ما رو هواییم که آیا بالاخره پامون به دانشکده مدیریت می‌رسه یا خیر. غرض از خرید این شلوار هم این بود که یک چیزِ قابلِ درست‌ودرمون برای پوشش دانشجویی خودم داشته باشم. حالا نه به باره نه به داره، ولی به هر حال. ذوق است دیگر. نمی‌توان جلویش را گرفت.پرانتز بسته.حالا ما پریدیم تو کمد، قریب به ۲۰ جور مانتو رو با شلوار تازه پوشیدیم و مقنعه سرمون کردیم و رفتیم و اومدیم، تا به خودمون - و خانواده که اون اطراف بود - ثابت کنیم که تا حساب بی‌زبون، الکی خالی نشده و این شلوار قراره تا کهنسالی همراهمون باشه.این بود مقدمه‌ای بر obsession من درباره لباس و تبِ خریدی که جدیداً بهش مبتلا شدم. حالا نکته؛ دانش و علاقم درباره رسیدگی به مو و آرایش و این جور چیزا، صفره مطلقه. یعنی دریغ از یک نقطه کرم‌پودری که من روی صورت خویش بمالم. حالا فعلاً که با ماسکیم زیاد به چشم نمیاد (البته الانم یه سریا دیدن با ماسک نمی‌شه تاثیر سابق رو گذشت، برای همین چشم و ابرو و مژه رو به خط کردن بعنوان سربازهای خط مقدم)، ولی بعداً من می‌شم تنها انسانِ بی‌آرایش در دانشکده. ببینید کی گفتم.من و شلوار کذایی در حالِ test run کردنِ یک تیپ دانشجویی - بهارستانصبا.صبا.Fri, 25 Jun 2021 15:36:49 +0430https://virgool.ir/@saba.sh/روزنوشت-دو-پروتاگونیستِ-همه-فن-حریف-ruyhv7314kssیک دسته از سوالاتی برای انسان پیش می‌آید، چنین آغاز می‌گردد: "عاقا شما هم اینطوری‌این که...؟"آره حالا سوال من اینه؛ آیا شما ای ملت شریف، یک شخصیت خیالی در ذهنتون دارین که از این یونیوِرس می‌ندازینش تو یونیورس بغلی، رنگ موهاشو عوض می‌کنین، خونشو عوض می‌کنین، یهو بجای شهزاده‌ای از خاندانی ثروتمند، تبدیلش می‌کنین به دنیاگردِ یتیمِ خاک‌‌خورده‌ای که قراره با اعمال خارق‌العادش، خوانندگان خیالیتونو انگشت به دهن باقی بذاره؟حالا این شخصیتی که من تو ذهنمه، غالباً ایرانی و زرتشتیه. یه گیری دادم به این دین معلومم نیست چرا. خودم فکر می‌کنم بخاطر اینه که خیلی تعدادشون کمه و در نتیجه یهو اسمشو بندازی وسط، شخصیتتو خاص می‌کنی. این شخصیت من، توی یونیوِرس‌های مختلف می‌ره و میاد. یعنی من تو پشت صحنه اینور اونور می‌برمش. یک مدتیه توی یونیوِرسِ "بازیگر ایرانی فوق‌العاده بااستعداد و همه‌چی‌تموم" گیر کرده. مقابلش هم همیشه خدا پارسا پیروزفره.دیروز که یک سری رفتیم شمال، سُک سُک کردیم و برگشتیم - و مثل هر ایرانی دیگه‌ای، یادمون نرفت سیرترشی بخریم و لب دریا دویست‌هزارتا عکسِ تو فکر و تو افق و با عینک آفتابی و با دمپایی بندازیم - همش این خانومه، دختره، اصلاً آدمه تو ذهنم بود. یک فیلمنامه نصفه نیماله‌ای هم براش نوشتم.گفتم چی؟ گفتم که شخصیت من، به دلایلی که یکم جور کردنش سخت بود برام، خونشو از دست می‌ده. در واقع همسرش یک برادری رو می‌کنه که اون میاد و سهمشو از خونه پدری که شخصیت من توش ساکنه می‌طلبه و در نتیجه خونه خوشگل قدیمی با حوض و قرابه‌های سبز و فرش‌های ترکمن و درخت خرمالوش، می‌پره از دستش می‌ره. مجبور می‌شن بفروشنش.پولی که براشون می‌مونه، اونقدر نیست. خونه مرکز شهر رو تحت عنوان کلنگی می‌فروشن و با دادنِ سهمِ برادر شوهر، چیز زیادی نمی‌مونه براشون. می‌رن خونه می‌بینن، یکی از یکی بدتر و سوراخ‌موش‌تر و بی‌پنجره‌تر. می‌خوره تو ذوقشون. خونه و کار دائم و بیمه و "همون همیشگی"هایی که تو زندگی باید داشت و اگه نباشن، یعنی زندگی طرف یک شکست بزرگ بوده رو ول می‌کنن می‌رن ایرانگردی.حالا اینجا یه گیر و گوری هست که عاقا مگه می‌شه طرف انقدر راحت ول کنه بره؟ بحثِ خونست‌ها! حالا ایشالا فیلمنامه‌نویس اینجاهاشو رفع و رجوع می‌کنه.خلاصه اینا می‌زنن به دل ایران. استان‌های مختلف و آدم‌های مختلف و بدبختی و خوشبختی و اشک‌ها و لبخندها. حالا کلی پلان‌های aesthetic تو ذهنم هست که برای توصیفش، باید به پینترست و تامبلر رجوع کرد :)آخرشم قراره یک نتیجه‌ای درباره اینکه از زندگی‌تون لذت ببرین و همه قرار نیست طبق یک سری نُرم‌های از پیش‌تعیین‌شده رفتار کنن و سفر چه خوبه و یک سری مفاهیم عمیق‌تری که فعلاً نمی‌دونم چیه بگیریم.و البته همسر هم یک ۱۸، ۲۰ سالی بزرگ‌تره تا هم روی موهای جوگندمیش مانور بدم، هم اطرافیان مدام گیر بدن که شوهر تو با این سنش چرا هیچی دستشو نگرفته؟همسر باید یک رشته بی‌خاصیت در ایران، اما سوپر جذاب خونده باشه در بِلادِ کُفر. فلسفه برکلی مثلاً. داریم اصلاً؟آخرش هم همسرِ ظاهراً رویایی و خیال‌پرداز و آرمان‌گرا و اهلِ شب‌نشینی و گفتگوهای بی‌نتیجه، کتاب می‌نویسه.شخصیت منم...یه کاری می‌کنه دیگه.می‌دونم باید یه حرفه‌ای داشته باشه که در سطح والای‌ خودش، بسیار عالی و خفن و اینا باشه، اما فعلاً در سطوح پایین‌ترش در حال practice شدن باشه. اما وقتی سفرشونو می‌رن، در حین سفر یاد می‌گیره چجوری از آرمان‌هاش و اون چیزی که توقع داشته بشه، پایین نیاد. بیا اینم مفهومِ عمیق و فلسفیمون.می‌تونم شخصیتمو یک گرافیست بکنم که تا قبل این ماجراها، بنرهای تبلیغاتیِ چشمک‌زنِ رومخ تو سایت‌های دوزاری رو طراحی می‌کرده، اما بعد از اون می‌ره بسته‌بندیِ یک برندِ ارزشیِ محلی رو طراحی می‌کنه. یه همچین چیزی.اینم از draft ناقص و کچلِ من.بازم از پروتاگونیستِ همه‌فن‌حریف می‌نویسم. اصلاً ما دست‌کم هشت سالی می‌شه که با ایشون اُختیم، حالا حالاها هم باهاشون کار داریم... صبا.صبا.Thu, 24 Jun 2021 02:04:15 +0430https://virgool.ir/@saba.sh/روزنوشت-اول-شروع-یک-فعالیت-تفننی-brum7cnsu54cسلام ویرگول من. این حسّی که انگار باید بنویسی و خلق کنی ولی نمی‌کنی و وقتت رو هدر می‌دی، انقدر اذیتم کرد که تصمیم گرفتم به تو روی بیارم. اصلاً داشتم یک مطلب نامربوط می‌خوندم، یک چیزی راجع به استارتاپ‌ ویکندها. کاملاً یهویی احساس کردم دیگه وقتشه که اگه قلم و کاغذ برنمی‌دارم، کیبورد گوشی‌رو بدم بالا و بنویسم. حالا درسته استارتاپی تو دست و بالم نیست، ولی ویکند نزدیکه و وقت آزاد هم فراوان. خوشحالم این کار رو کردم. در پرانتز عرض کنم؛ این نکته که کیبوردم کلمات رو با توجه به اولشون حدس می‌زنه هم در خوشحالیم بی‌تاثیر نیست :) برای وقتی که تو یه کلمه طولانی، یک حرف رو اشتباه تایپ می‌کنی، خیلی خیلی مفیده.امروز - مثل چند روز و می‌شه گفت چند هفته اخیر - مدام در حال نت‌گردی بودم. نشریات مختلف، آدم‌های مختلف، نقد و نظرسنجی‌های مختلف اسکرول شد و پایین رفت ولی من به نتیجه خاصی نرسیدم. می‌پرسی مشکل چیه؟ مشکل اینه که نمی‌دونم در آینده چیکار قراره بکنم. حالا خودمم واقفم که وقت هست و الان وقت درسه و غیره و غیره، اما آروم و قرار ندارم. تو دلم ولوله هست. باید کار کنم، باید پول دربیارم، باید مستقل شم‌، و سایر جملات تکراری.اصلاً این قضیه از وقتی شروع شد که یکم پول دراوردم و دیدم عجب صفایی داره! کاری که کردم خیلیم موردعلاقم نبود ولی دمِ‌دست و شدنی بود‌. کاری بود که بلد بودم. به قولی convenient بود. قبول داری یه وقتایی کلمه‌های انگلیسی لب کلام رو بهتر می‌رسونن؟ آره اینم از همون کلمه‌هاست.خلاصه می‌گفتم. پول دستم اومد. چی‌ کار کردم؟ رفع اشکال کنکور و تدریس عربی (از اولین اقداماتِ خیلی از بچه‌هایی که تازه از دست چنگول‌های کنکور خلاص شدن و نتیجه هم باب میلشون بوده و حالا می‌تونن عدد دو رقمی و سه‌رقمیشونو بندازن جلو و یکم خودشونو باد بزنن). البته خیلی باد زدنی هم در کار نبود. یک عید طاقت‌فرسا و چند بار ویدئو ضبط کردن و ور ورِ لپ‌تاپ رو در حد مرگ دراوردن و جواب دادن به سوال‌های جالب‌انگیز ۱۰۰ و اندی دانش‌آموزِ هراسون، دقیقاً کاری نیست که تو سال کنکور وقتی می‌خواستی به خودت امید بدی که این لعنتیم تموم می‌شه، برای ‌خودت تصور می‌کردی.حالا با تموم بدی‌ها و خوبی‌هاش، بالاخره پول رو دادن - یا پول رو گرفتیم! - و راه افتادیم به خرج کردن. یک سومش که رفت، مادر گرامی اینجانب رو هشیار کرد که: "حالا می‌خوای همشو خرج نکن..."منم الحمدلله گوش شنوا‌اَکی داشتم و پولو دادم دست خودش تو هر بانکی می‌خواد بذاره. فقط از جلوی دست من که الکی برای خودم و دوستام و اونایی که تازه دیده بودم، لارج‌بازی درنیارم. درس اول: وقتی لارج‌بازی درارین که بدونین می‌تونین ادامش بدین. حالا پولمون که رفت کنج گرم و نرم بانکی خوابید که تورم تو خواب بکشتش، کاری نداریم. ما هم موندیم و حوضمون و یه عددَکی تهِ حساب بانکی که تهشم دادیم شلوار پاچه‌گشاد خریدیم و کلاً باهاش خداحافظی کردیم. قسم خونی خوردم اون شلوارو انقدر بپوشم که پول ۶ تا شلوار از توش دراد. نوشتن هم خوبه‌ها. الان انقدر حال درونیم خوب شد برگشتم با نیش باز خواهرمو نگاه کردم که سرش تو امورات خودش بود. اصلاً متوجه منم نشد ولی خودم فکر کردم من به شخصه اگه برگردم ببینم یکی اونطوری مدل گربه چشایری بهم لبخند می‌زنه، زهره‌ام می‌ترکه. امروز بود ۲ تیر ۱۴۰۰، یک ربع به ۱۲ شب. ببینم این روزنوشت به جا گذشتن رو می‌تونم ادامه بدم یا این هم به تاریخ می‌پیونده...اینم دو راه نوشتن :) البته این پست رو با موبایل نوشتم!صبا.صبا.Thu, 24 Jun 2021 00:53:30 +0430