https://virgool.ir/feed/@saba.aWind in my hair, I feel part of everywhere...fa2026-11-11 07:47:44https://files.virgool.ir/upload/users/136943/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@saba.ahttps://virgool.ir/@saba.a/باید-بیشتر-بنویسم-z4jm8wlakdpxباید بیشتر بنویسم.تا بپذیرم. باور کنم.نسرین رفت و تلی از افسوس و خاطره برای من-ما باقی گذاشت.خداحافظ رفیق...دنیا برایت تنگ بود. هرچند که تو دوستش داشتیاز تو خواهم نوشت. کمی بعد از التیام. اگر دست دهد...Saba ASaba AMon, 18 Dec 2023 17:03:23 +0330https://virgool.ir/@saba.a/به-وقت-چیدن-خرمالوهای-لانه-tsunp32auccbچند روز در ماه یا میان باردار می‌شوم. از غم، از شعر، از طرح کوچکی، از شوق و ایده‌ای، از فکری که امیدی را در من تازه می‌کند. به خود می‌پیچم و وزن آن موجود محبوس را اضاف بر وزن خود این‌ور آن‌ور می‌کِشـم تا به وقتِ قوام یافتن. آن لحظه‌ی باشکوه لبریز شدن، سرریزِ الهام، زایش و زمین گذاشتن‌ش.در این چند روز اما؛ از سرمایی که به تنم نشست وَ لرزی که به جانم افتاد پُرَم. سنگیــن و سخت. ده-دوازده ماه است انگار. با نوزدای که در من می‌پیچد. آن پشت‌سرها لابه‌لای قلب، گره‌خورده در رگ‌های حیاتـــی‌ام. خــودش را بقچه می‌کند در اعما و احشا تا نیاید. تا سر از آن تاریکی محض بیرون نیاورد. در این چند روز چیزی در بند‌بند من می‌خَلَد که مرا زمین‌گیر کرده است. نوشتَمَ‌ش شاید بیارامد.Saba ASaba ATue, 18 Oct 2022 18:34:04 +0330https://virgool.ir/@saba.a/باران-در-مسیرِ-مُرداد-و-هَراز-b9pywmlfltkuشبنم جداره‌ی دیدگانم را بور کرده است...اما هنوز می‌بینم که در پیچ‌ و‌ واپیچ خطی که به دریا می‌رسد؛ کوه‌ها از ورای شالی‌‌ها وَ درختان انجیر، غبارگرفته در کناره‌های رود، وَ کاج‌های استوار به سمت ابرهای سیاه آواز می‌خوانند.همه‌همه‌ی صدا و نور در غبار هوا می‌شکنــد وَ این امید است که مرا، وَ این منم که امید را، در لابه‌لای شاخــه‌ها وُ برگ‌ها، بر بلندای تبریزی‌های کهن تکرار می‌کنم؛ تا در کلاس و خیابان و کار، که در اتاق و دشت و سفـر، دَمی را با یقین آغاز کنم... .5 مرداد 1401 به سمتِ شمالعکس:خط ساحلی، نوشهر، 1401موسیقی:Alexis Ffrench : Wishinghttp://u.pc.cd/yUArtalKSaba ASaba AMon, 01 Aug 2022 16:01:51 +0430https://virgool.ir/@saba.a/مهتاب-در-خسوف-و-ما-دو-تَن-qlaby5wybmrxدر ما گیاهی روییده‌ است... در آن حَضیضِ رودخانه‌ای که خونِ سرخِ ما در آن جاری‌ست... آفتـاب تابیـده است. مهتاب در خسوف... ستارگان به راهـــی هدایت نمی‌کنند و از میانِ این رودِ روان، چشمه‌ای می‌جوشــد. هر کس دستی می‌بَرَد تا جانِ خسته‌ای را آبیـــــاری کند. دست‌های چرک‌آلود... .سیاهی در خون جاری می‌شـود و پای گیـاهِ نوباوه رسوخ می‌کند. لابه‌لا در ریشـه‌های جوانِ نباتی تُرد که غنچه‌های کوچک‌ش بنفـــش و زرد با پرچــم‌هایی که گـــــــــذرِ زمان را روی عقــــــربه‌های رنگین نشـــان می‌دهند در هـــــــوا سُـــر می‌خورند. گندآبِ خون و سیاهی رگ‌ها را کِدِر می‌کند و گل‌های ساعتــــی دست‌ها را دور شاخـــه‌های پیر حلقــــــــه می‌کنند تا خود را بالا کِشند. فصل رو به ســــرمـا می‌رود. کسی بامِ لانه را گـــرم نمی‌کند. در ما گیاهی روییده‌ است. زیبا و دل‌فریب. اعجاب‌انگیز... آیا در میان انبوهِ این آفت‌ها سر به آسمان بلند خواهد کرد؟ به من بگو عزیزِ من... ما به سمتِ‌ کدام افق قد می‌کشیم؟...My ByeI don't know how we cameAnd i don't know what it passedYou ... within undergroundDeep inside my heartLove grew and then diedYou have to live whether eyes had criedI will berry all the memoriesWho I am standingI'll be my angleNo one can ever harm meCreditsWriter(s): Natacha, Youn Sun Nah, Youn Sun Nah Lyrics powered by www.musixmatch.comطراحی:از مجموعه‌ی گفتگوی درون، مژده سوری، تکنیک: طراحی، سال ۱۳۹۵از مسیر:/www.arthibition.net/fa/product/show/48842موسیقی:Youn Sun Nah, My Byehttp://u.pc.cd/uJd7Saba ASaba AThu, 09 Dec 2021 02:46:19 +0330https://virgool.ir/@saba.a/خواب-در-گرگ-و-میشِ-غروب-eq0hmp15fjxn«بیا که در غمِ عشقت مشوشم بی تو...»شاید بدترین وضعیتی که در آن قرار گرفته‌ام این است: نمی‌دانم این مصرع خطاب به کیست. در درونم عشق یا شوقی را به هیچ‌چیز تجربه نمی‌کنم و این حال برای من ناآشناست. از هر جانبی خبر مرگ یا فاجعه‌ای را می‌شنوم. ترس برم می‌دارد. بابت تمام داشته‌هایی که تنها انگیزه‌ی من در این روزها هستند. من چند سالی را این وسط گم کرده‌ام. دوست دارم به خود بازگردم. به تمام آن‌چیزها که می‌دانستم برای من‌اند. آن‌ها که با تمام مصائب پای‌شان می‌ایستادم تا به ثمر برسند. از فشار افکار به تخت خزیدم...خواب دیدم که در خانه‌ی مادر هستم. خانه‌ی متروکی که این روزها خالی‌ست. برق و آبی ندارد... تلاش می‌کردم با کبریت شمعی روشن کنم. اما هر جرقه‌ای به سرعت خاموش می‌شد و چوب‌های کوچک یک‌‌به‌یک حیف می‌شدند. وسیله‌هایی رها شده بودند و من در تلاش بودم آن‌ها را بیرون بیاورم. مجسمه‌ی گل سرخی در پاگرد پارکینگ جا مانده بود. کسی آن را نخواسته بود. در طبقه‌ی بالا روی پاتختیِ‌ مورد علاقه‌ام شمع آبی‌رنگی را پیدا کردم که به شکل هیبت بودا بود. تمیز و با دقت تراش‌خورده. کسی این‌ها را با خود نبرده بود و من مثل انسانِ جنگ‌زده‌ای دنبال جان‌بخشی به اشیائی بودم که برای دیگران بی‌اهمیت می‌نمودند. شمعی روشن نکردم. می‌خواستم مراسمی در حیاط‌خلوتِ طبقه‌ی پایین برگزار کنم که شعله و چوب درازی را نیاز داشت. لباسی بر تنم نبود. موهایم از امروز بلندتر و خیس. در خواب می‌ترسیدم و فکر می‌کردم باید خودم را پرت کنم به هر گوشه که در این تاریکی و خرابی خوفناک‌تر به نظر می‌رسد. چرا که آیینِ من کامل‌تر و از لذت‌ سرشارتر خواهد شد. من در خوابِ‌ عمیقِ این روزِ تعطیل لذت را در ترسِ وافر جستجو می‌کردم.آیا می‌خواهم از شناخته‌ها عبور کنم؟من در این خانه‌ی مهجور که روزگاری میزبان شادی‌ها و عزاهای بسیار بود چه می‌خواستم؟این آیین با من از چه می‌گفت؟؟آیا آماده‌ام؟آیا عبور خواهم کرد؟ تنها از یک چیز مطمئنم:وقتی روز به سمت شب میل می‌کند باید بیدار بمانم... تصویر: زنی با طوطی اثر گوستاو کوربه موسیقی: Riverside, Us http://u.pc.cd/LcnSaba ASaba AFri, 28 May 2021 22:49:31 +0430https://virgool.ir/@saba.a/سگِ-سفیدی-هر-شب-در-من-می-خوابد-hqrucvjvbinxدر درونم نوزادی رشد می‌کند. آن‌روز در بازار تجریش حس می‌کردم او در اعماق وجودم زار می‌زند. لبخند می‌زدم و تورهای ظریف فروشنده را به دقت بررسی می‌کردم. او فشرده‌تر می‌شد. خوابم می‌آید. بعد از بیماری هر روز درست در آن نقطه‌ای که حس‌های پیچ و واپیچ از درون بیدار می‌شوند مغزِ خسته‌ام فرمان خواب می‌دهد.در خواب چه می‌بینم؟سگ سفیدی که می‌خواهد غذایش را نشان دهد و من از ترس رو برنمی‌گردانم.آتلیه‌ای که تسخیر شده است و قالیچه‌ی اتاق کارم غرق در خاک و جایِ پاست.کارهایی که با مداد کوچکی روی دیوار می‌نویسم و نوشته به اشتباه از محدوده‌ی مربع‌شکل خود بیرون می‌زند.استخر آبی که نمی‌دانم چرا در آن آب‌تنی می‌کنم. چشمانی که با غصه به اطراف می‌نگرند تا فهم شوند.آشنایی که این‌بار ورق را به سمت تمام آرزوها برمی‌گرداند.سگ سفید بزرگتری که با چشمان آبی‌اش به سمت من می‌دود و با تقلا از سر و کولم بالا می‌رود.آدم‌هایی که نظاره‌گرند.چند لحظه‌ای که همه آن‌چه باید، پیدا می‌شود و مرا در بر می‌گیرد تا به زندگی طبیعی خود رجعت کنم.تا ستاره‌های آسمان را برای رسیدن به امواج آب دنبال کنم. در تفرج‌گاهی که رو به دریاهاست...تصویر کشتی که به صخره‌ها نشسته‌ است.نوشیدنی بنفشی که طعمِ خیال‌انگیزی دارد.و دو سیگار که یکدیگر را می‌گیرانند.از خواب بیدار می‌شوم. دنیا همان استمن همانماتاق همان است...آیا بار دیگر از نو خواهم زیست؟؟؟یا یک به یک تمام رنج‌ها را تکرار خواهم کرد؟؟هشدار می‌دهم:من در شب‌ها دیوانه‌ترم...نقاشی: شب پُرستاره/ ادوارد مونشموسیقی: Max Richter/ Tuesday http://pc.cd/EdQrtalKSaba ASaba ASat, 15 May 2021 02:34:04 +0430https://virgool.ir/@saba.a/از-خانه-به-سوی-دشت-از-دَمَن-به-هرکجا-avzsboe4nbyjبا این‌که حس بویایی و چشایی کامل برنگشته است اما بوی برگ‌های درخت عرعر را می‌فهمم. ته‌بویی شبیه به خیار! بویی از بهار در سطرهای سنتور که روی تکرار است. چطور روزها می‌گذرند و من شب‌های ساکت و عزیز را قربانی می‌کنم؟ تا صبح‌هنگام بیشتر در دسترس باشم. تقلایی برای درآمد. از پیشه‌ای که این روزها به دلم آنچنان که باید نیست. تهرانِ بیچاره از هر سمتی فشار می‌آورد و من در سرم خیال می‌کنم مثل هنرمند بِنامی در اتاقکی خواهم بود که در تیررس پنجره‌اش ساختمانی و آجری نیست. شاید کومه‌ای و دشت. چشم‌انداز کوه و سکوت. خطی نمی‌کشم، جمله‌ها را تکرار می‌کنم. لپ‌تاپم را باز می‌کنم. به صفحه‌های نشان کرده نگاه می‌کنم. درهم و با مقصودهای بسیار. این ذهن من است که زیر و بم‌ش به‌هم ریخته است. مگر چه می‌شود آدمی سحرگاه یا عصر در دشت‌های پر گلِ داماش بنشیند، آسمان را ببیند، صدای این نواختن تکرار شود و باقی همه سکوت باشد و صدای زندگی در پستی و بلندی‌های حومه. مگر چه می‌شود چنین خواسته‌ی حداقلی برنامه‌ریزی جدی و از پیش‌تعیین‌شده‌ای نخواهد. کولی‌ها سبک سفر می‌کنند. و ما انگار روح‌های پریشان خود را در پیکره‌ی فشرده‌ی شهر ادب می‌کنیم...روزی از این روزها به دمن‌های تازه خواهم رفت؟ یا روزها شتاب خواهند گرفت و من نقش یک میان‌سالِ خسته که از ذوق تنها این دو خط و گل‌ها و گیاهانش برایش مانده‌اند را خواهم پذیرفت؟در جایی نوشته بودم:«ای کاش بهار باشد...ای کاش درختان به بار نشسته باشند...تا که در میان این کوه‌های بلند راهی به سوی خانه بیابم...»خانه کجاست؟...نقاشی از مسیر زیر:https://www.behance.net/gallery/19815273/Contemporary-Landscape-Paintingsویدیو: اجرای سیامک آقایی در بزرگداشت پرویز مشکاتیان https://www.youtube.com/watch?v=q1E-FG96kOUSaba ASaba AFri, 14 May 2021 02:05:25 +0430https://virgool.ir/@saba.a/قصه-های-مجید-در-گامِ-اسفند-npzmlnkvm7opعصر پنجشنبه بود و از فیلمبرداری خانه‌ی پدربزرگ حرف می‌زدیم. در پشتِ ذهن من اسکلت ساختمانِ روبه‌رو بالاتر می‌رفت و چشم‌اندازِ میدان انقلاب را کور می‌کرد. حرف می‌زدیم. فکر می‌کردیم نوای سه‌تار و سنتور روی گچ‌بری‌های خانه چطور خواهد نشست. این‌که غم کجای قصه است. از اسم می‌گفتیم. اِلِگی* باشد یا که سوگ؟ مرثیه سنگین است و نام‌های دیگر اَلْکن. موسیقی پخش شد. او ایده‌ها را پشتِ هم سوار می‌کرد و من التهابِ گلوگاه‌م را از دریچه‌ی چشم روان می‌کردم... از یک طرف پیچاپیچِ جوانه‌های آویزانِ پوتوس، از یک طرف غم بود که از چشمان‌م نشت کرده بود. اسفند است و پیچیدگی‌های حال‌و‌احوال این روزهای‌م را گَرد نمی‌گیرم تا از هر گوشه‌ای گُر بگیرند. من در تکرار بی‌وقفه‌ی این قطعه چه می‌خواستم؟غرق‌ام، در جمعه‌ها. در ساعات پس از ناهار. در خانه‌ی خیابانِ دستورِ، از شکمْ سیر و از جانْ لبریز. صدای بزرگ‌ترها در حال. کسی در اتاق جلویی در حال قیلوله و من یعنی ما در گوشه‌ای رو به تصویرِ آغازین قصه‌های مجید و شاخه‌ی سبزی که از گلدانی قد می‌کشید و به روزگارِ پنجره‌ای می‌پیچید. تمام جهانْ امن می‌نمود... ما، آن‌ها، خانه، گرما و آینده‌ای که در پیش‌ چشمان من پر از روشنی بود. نگاه می‌کردم. در بند‌بندِ آن‌چه می‌گذشت فکری می‌آمد و اندیشه‌ای که از سن‌ و آن‌سال‌هایم پا آن‌ورتر گذاشته بود. گریستم. این روزهای پایانیِ سال مرا روی زمین می‌کشد. ساعات می‌گذرند. شب‌ها پی‌در‌پی کِز می‌کنند تا روشنایی تاب آورد. در سرم ملغمه‌ایست. امتداد در کجاست؟ آدم‌ها؟ اشیا؟ خانه‌ها؟ عمو هرمز تب کرده‌ وَ فرزانه آشفته است. یوسف گفته بود به وقت بحران موسیقی تو را ملتهب خواهد کرد. گوش نکردم و امروز غم بود که از وجودم سرریز می‌کرد. انتظار می‌کشم. سال‌هاست... انتظارِ یک بهاری که بیاید و این‌بار با غصه نیاید...عکس: ‌‌‌‌‌‌‌ خانه‌ی خیابان دستور، زمستان ۱۳۹۹موسیقی: قصه‌های مجید / ناصر چشم‌آذر http://u.pc.cd/UwE*اِلِگی: معنی: مرثیه، سوگ شعرمعانی دیگر: نوحه، سوگنامه، ژخ، سوگچامهSaba ASaba AThu, 11 Mar 2021 23:24:47 +0330https://virgool.ir/@saba.a/ماه-کامل-است-و-شب-کوتاه-zqxxvpneanoiآیا وقتی ماه کامل است، آیا وقتی روزها بلند می‌شوند، آیا وقتی شب‌ها زود می‌گذرند، به هنگام تمام طوفانی که در سرم می‌پیچید باید چراغ‌ها را خاموش کنم؟ بالش را این‌ور آن‌ور کنم تا به همه آن‌چه من را قرار نمی‌دهد رو نشان ندهم؟با خود چه کنم؟با تمام این شب‌ها چه کنم؟با این عمرِ در گذر؟ستاره‌ای، نوری، بارقه‌ای، نابه‌هنگام از راه خواهد رسید؟ و اتاق کوچک‌م را گرم خواهد کرد؟باید راه بیفتم...از تمام راه‌ها و کوچه‌ها و شهر‌ها تکه‌تکه جمع کنم تا خودم را باز بیابم...گفته‌ بودم:Wind in my hair, I feel part of everywhere...Saba ASaba AMon, 01 Mar 2021 01:47:21 +0330https://virgool.ir/@saba.a/شهربازی-در-پیش-زمینه-lr1kbcihaeweدر خواب می‌دیدم. در خوابِ بعد از سحر. آن وقفه‌ای که شبِ گذشته را از روز پاره می‌کند. من با شتابی زیاد در شکافِ ایجادشده فرو می‌روم بی‌آن‌که صدای زنگی، یا صدای شروعِ جهان را شنیده باشم. در خواب می‌دیدم. کتاب‌هایم را برداشته بودم و در دل دالانی تاریک از محوطه‌ی شهربازیِ قدیم نشسته بودم. مونا به دیدار ساسان رفته بود و با یک تماس تصویری احوال سفر را جویا می‌شدم. ایماژ در حرکت میان کودکی و بزرگسالی... در پس‌زمینه، چشم‌اندازِ شهر به‌رنگِ ماهیِ مرکب، غبارآلود در جریانِ خود می‌گذشت. در پیش‌زمینه اما، کشتیِ سبا. با هیبتی زرد و سبز و مادربزرگ که با روسری سفید کنار من نشسته بود. دست‌ش در دستان‌م، چشمان‌ش از ترس بسته و مردی میان‌سال که جثه‌ی اژدهامانند کشتی را به حرکت درمی‌آورد. درست مانند آن‌چه سال‌ها پیش گذشته بود. این‌بار اما کسی جز ما سه‌تن تاب نمی‌خورد. خواننده‌ی عرب‌زبان بر ملودی معروف می‌خوانَد: ترک‌م مکن، ترک‌م مکن...مونا در دالان ظاهر می‌شد. شهربازی با اقامت‌گاهی پر از پنجره‌های بلند در هم می‌‌آمیختند. ساسان در انتهای اتاق کار می‌کرد. مونا ردای سیاهی به تن می‌کرد که کلاه‌ش به سان دسته‌ موی بافته‌شده از تاجِ سر تا گردن را می‌پوشاند. در سرم میوه‌های سرخدار رنگ می‌گرفتند و شاخه‌ها با جوهرِ گردو روی پارچه‌های کهنه‌ جا می‌‌انداختند. برگ‌ها را کوبیده بودیم. دانه‌ها را خرد کرده‌ بودیم تا تصویر باشکوهِ یک گیاه را ثبت کنیم. از خود سوال می‌کنم: دانه‌ها از وجود من آیا بر زمینِ پوشیده از برف جا خواهند انداخت؟ از دستان من کدام فکر، کدام تصویر شاخه خواهد داد؟لمّا الليل يحِلّتعا ننسى الكِلوسْهار شويّة بعدحتّى الوقت يمِلمریم کیک می‌پزد. پدر از باغ برمی‌گردد. در سریال عمارتی آتش می‌گیرد. سون‌یاز از مارماریس می‌گوید و من، یعنی تمامِ من روی کشتیِ سبا در سکوت سنگینی تاب می‌خوریم. زنگ‌های پی‌در‌پی این‌و‌آن با صدای مادرم قطع می‌شوند و من از اعماق خواب به اضطراب جهان باز می‌گردم... در سرم به تکرار می‌خوانَد:ترانه‌ها و شعرها...آسمان و رودها...و ما؛ الهام‌بخشِ خواب‌ها...رویا...عکس: لواسان، تابستان ۱۳۹۹موسیقی: Mike Massy: Ne me quitte pas http://u.pc.cd/V8SSaba ASaba AFri, 26 Feb 2021 02:37:33 +0330https://virgool.ir/@saba.a/در-حالتِ-پیش-فرض-می-نویسم-m1xfg0ze9obkدر حالت پیش‌فرض نوشته شده است: هر چه دوست داری بنویس:و من شروع می‌کنم. از هر آن‌چه که دوست دارم بنویسم: از گل‌های شکفته‌ی یخ در پایین پنجره که هر سال در دل آلودگی هوا و آفتاب کم‌رمق و خستگی، نوید لحظه‌های ظریفی را می‌دهند. لحظه‌هایی که بر جان من می‌نشینند...از صدای پدر در حیاط...از صدای غلام در صحافی که چراغ کارگاه را روشن نگاه داشته است...از سارِ کوچک و زیبایی که دیشب در خواب دیدم...از کامکوات‌های درختچه‌ی تازه در استودیو...از بهار که می‌خندد...از بوی کاجِ آتش‌زده، کشفِ تازه‌ی این روزها...از پاهایی که بیشتر راه می‌روند...از دستانی که بیشتر خلق می‌کنند...از چراغ پدربزرگ که در سقف اتاق‌م جا خوش کرده است...از صدای سنتوری که چون من شتابی ندارد... از نُت‌هایی که در سکوت به انتظار نشسته‌اند. یک‌به‌یک، دو به دو...از برف...از مسیر خانه‌ی زیبا...از فرزانه که در قَعرِ هر تراژدی راه بر طنز نمی‌بندد...از گوش‌های بزرگی که می‌شنوند... از گوش‌های بزرگی که می‌شنوند... از گوش‌های بزرگی که می‌شنوند...از اتاقی که رو به شاخه‌هاست...از خیابانی که آشناست...از پرسه‌ها در زمستان...از ممدو، یک رفیق شفیق...از کلید و شانه‌ای که بالای عکسِ پدربزرگ به دیوار زده‌ام...از خواهری که نیست ولی هست...از طعمِ دارابی...از مریم که در پس ذهن من همیشه خانه‌اش گرم است...از یوسف که گفته است همه‌چیز را به او بسپارم...از گچ‌بری‌های به قاعده‌ی خانه‌ی مادربزرگ که می‌روند تا تصویرشان تنها در یاد بماند...از پله‌ها، از پاگردها،‌ از شاخه‌های آویزانِ پوتوس...از غذاهای‌مان در ظرف‌های فلزی روی بخاری...از عمه...از قابِ طراحیِ هم‌کلاسی که بسیار من است...از سه نقطه‌ها...از دو نقطه‌ها...از شیبِ ملایمِ کسره...از چشم‌اندازِ شهر در طبقه‌ی ششم... از طبقه‌ی ششم... از اتاقی بزرگ در طبقه‌ی ششم...از طاقچه‌ی کتاب‌های کوچک‌م...از کاشان...از چای آخر شب...از چشم‌های از خنده کوچک‌شده‌ی مادرم...از چشم‌انداز... از دشت... از پهنه...از هستی...از بودن...از ادراک...از من؟...َ...ِ..ِ.تصویر:قاب بزرگ: طراحی محمد شاهمرادی، استودیوموسیقی:ابراهيم معلوف: تولد/میلادIbrahim Maalouf: L'Anniversaire (Duo Version)http://u.pc.cd/0xMctalKSaba ASaba ATue, 12 Jan 2021 14:07:52 +0330https://virgool.ir/@saba.a/تو-b2kj6xgxglkfهنوز تصور می‌کردیم. دیداری رخ نداده بود.جایی تو نامه‌های کهنه نوشته بودم:ـــ ‫من رو "تو" خطاب کن . . . "شما" فرسنگ‌ها به همین فرسنگ‌های فعلی اضافه می‌کنه.پاسخ داده بود یه عادته. اما سعی می‌کنه.نوشت:*‫ تو...، به جای تمام شماهای قبلینوشتم:ـــ اعتقاد دارم "تو" زندگی رو ساده‌تر می‌کنه......Saba ASaba AFri, 08 Jan 2021 22:13:48 +0330https://virgool.ir/@saba.a/از-جنگ-آنچه-مانده-تا-کنون-ee1hooncbx4oتمام این روز‌ها، که درست بعد از تماس با مادربزرگ شروع شد با خودم در این اندیشه‌ام که آن خودی که از پس چهره‌ی آرام و ساکت‌م زبانه می‌کشد از کجاست. قبلاً هم گفته‌م. باز هم می‌گویم. خانه برای من یک حالت تروماتیک دارد. اضطرابی می‌‌آورد که بوی نیستی می‌دهد. تخریب را می‌گویم. از منطقی سرچشمه می‌گیرد که نه دو دو تا چهارتای‌ش درست است نه از دریچه‌ی عاطفه و احساس آدم را متقاعد می‌سازد.من در طبقه‌ی بالای خانه‌ی مادربزرگ به دنیا آمدم. ۳۵ سال پیش. وقتی هنوز از بمباران‌ِ آن وقت‌ها شیشه‌ها ترک بر‌می‌داشتند. وقتی برنامه‌های بی‌رنگ و روی تلویزیون قطع می‌شد و صدای آژیر می‌‌آمد. وقتی همه در اتاقِ جلویی خانه‌ی مادربزرگ در طبقه‌ی پایین جمع می‌شدیم. یک چراغ روشن، یک بخاری و هزار هزار قصه و خاطره. من و پسردایی هم‌سن و سال‌م آن‌روزها فکر می‌کردیم عاشق‌یم. به سان هر دو کودک در آن سنین خردسالی. او زیاد مریض می‌شد و من زیاد غصه می‌خوردم. در این میان این کوه‌ها و رودها و گل‌های نقاشی‌های‌م بودند که با چشمانی زیبا و لبخندی گشاده مرا در آغوش خود پناه می‌دادند. کودک جنگ چه می‌داند چیست؟ آوار چه می‌داند چیست؟ تمام آن‌چه او تجربه می‌کند ژرفای ناامن یک سیاهی‌ست که اگر شانس بیاورد با نقاشی‌ها و رنگ‌ها و بازی‌ها آن را می‌آراید. و من چنین کودکی بودم. در نقاشی‌هایم هیچ اندوهی راه نداشت. همه‌ش دشت بود و گل، درخت بود و پرنده. با چشمان و لب‌هایی که همه به روی منِ آن سال‌ها با عشق نگاه می‌کردند. و خورشیدی که از پشت رشته‌کوهایی با قله‌های برف‌گین سرک می‌کشید و نوید گرمای بی‌قید‌وشرطی را می‌داد. این روزها که در برابر هِیمنه‌‌ی خشم و آتش‌م غافل‌گیر می‌شوم پیوسته از خودم سوال می‌کنم که آن کودک کجاست؟ من او را کجای این قصه‌ که تا نیمه‌های‌ش آمده‌ام رها کرده‌ام. چه کسی او را از من ربود؟ کوه‌ها کجای‌ند؟ درخت‌ها کجا رفته‌اند؟ خانه‌های کوتاه و آن تک‌چراغِ همیشه روشن کجاست؟سال‌ها پیش وقتی در آتلیه‌ی سهروردی با خانم مظفری مشق نقاشی می‌کردیم، آن سال‌های حوالی ۸۸ که همه‌مان در بهت فرو رفته بودیم این سوال‌ها به سراغ‌م آمده بود. در آشپزخانه‌ی کوچک که از سطح خیابان پایین‌تر بود و با نور بیرون و لباس‌های رهگذران و ماشین‌ها رنگ‌به‌رنگ می‌شد نشسته بودیم. چای خورده بودیم و من می‌گفتم که این جنگ یک چیزهایی را از ما گرفته‌ است. سودابه درک می‌کرد... امروز دوباره مرور می‌کنم. که این خانه چه داشت؟ پنجشنبه‌ی گذشته یوسف- دکتری که گه‌گاه به او مراجعه می‌کنم- به من گفت که خانه برای من استعاره است. قدرت است. و من با تقلا از لابه‌لای خاطراتی که با جزییات برای او تعریف می‌کردم سعی داشتم بگویم که در همه‌ی این فضاها برای من گرمایی‌ست. یادی‌ست. امنیتی‌ست که سال‌ها آمده‌ام و به سان‌ش پیدا نکرده‌ام. ما از خانواده‌ی مستمندی نبودیم. اما در آن روزگار همه کمابیش در فقر به‌سر می‌بردیم. فقرِ بودن... فقرِ یک جریان طبیعی که بدون تکانه‌هایی ناغافل در مسیر خود در حرکت است. فقر رنگ، فقر آن‌چه اسم‌ش کودکی‌ست... یا برای جوان‌ترها جوانی... این‌ها که می‌نویسم ناله نیست. برداشت‌های من از موقعیت‌هایی‌ست که تا کنونِ من را شکل داده‌اند. جزییاتی که کلیتی‌ را کشیده‌اند. نکته‌هایی که شب‌ها قبل از خواب هشیارم می‌کند. این‌ها هستند...همه‌چیز دست‌به‌دست هم داده‌اند. مادربزرگ دورتر می‌شود. در همسایگی دایی کوچک‌ترم در لواسان... دایی که معتقدم بخت، تمام آن‌روزها با او یار بود و هنوز هم زندگی با او خوب تا می‌کند و امید که زین پس هم همین باشد. من اما در این سن‌و‌سال روح‌م به هرکجا پرواز می‌کند. به سمت تمام آن مناظری که تصویر کرده بودم... به سمت تمام شوق‌ها و آفتاب‌ها و دریاها. جسم‌م اما اسیر رخوت است... در این گذاره‌ی دوم هر چه بیشتر دقیق شدم تنها یک چیز را یافتم...که این روح در این تن نمی‌گنجد... حواس من در لحظات ویژه‌ای شناور است. و همه این‌ها در یک نقطه مشترک‌ند: پناهی گرم...گاه نمی‌دانم چه می‌نویسم. از هر دری سخنی. اما می‌نویسم چون این‌ها بودن را برای من پر‌رنگ می‌کند. من دوست دارم از لابه‌لای این آجرهای به هم کج نشسته، از خلال این یورش‌های ناخداگاهِ ذهن قد علم کنم، باشم و با تمام وجود این بودن را در رگ‌و‌ریشه‌ام احساس کنم.این روزها که آقای ثقفی از میان ما رفته‌ است، این روزها که دل‌نگران حیات امیرحسین‌ و سرنوشت زن و بچه‌های‌ش هستیم، این روزها که قرار است تنها پناه روزهای کودکی خراب شود، این روزها که عمه را کم‌تر می‌بینم تنها دل‌م یک چیز می‌خواهد. زانوانی که راست می‌‌شوند و کوه‌ها را بالا می‌روند... چشمانی که در برابر نور روز گرم می‌شوند... این روزها تمام خودم را می‌خواهم. با قلبی گشاده رو به چشم‌اندازی و راهی و چاره‌ای...تصویر: اتاق جلویی در خانه‌ی مادربزرگ موسیقی: از مسیر صفحه‌ی زیبا برداشته‌ام. Mayte Martin: No Me Maltrates La Vida http://u.pc.cd/c7ictalKترجمه‌ی متن موسیقی:با من بد تا نکن زندگیاین زندگی من است، این زندگی من استبا من بد تا نکن زندگیآهسته به من بگوچه چیزی از دست داده‌ای، چه چیزی از دست داده‌ایبسیار آسیب دیده‌ایبسیار آسیب دیده‌ایمن برای‌ت پناهگاهی دارمدرون قلب‌مبا پنجره‌هاییمی‌توانی از آنجا طلوع آفتاب را ببینی؟هر روز صبح میان دستان منو خود را غوطه‌ور درون عشق من بیابیمن رواندازی از بوسه برای‌ت دارمکه آن را روی روح‌ت بیاندازیو بندرگاهی با آب زلالبرای زمانی که آرام شویو کلیدی که درِ صندوق‌خانه را باز می‌کندجایی که تو درآن‌جا حقیقت را خواهی یافتSaba ASaba ASat, 19 Dec 2020 01:50:51 +0330https://virgool.ir/@saba.a/برای-ممدویک-رفیقِ-شفیق-r4w7t0fifuh8مسأله‌ی خانه‌ی مادربزرگ برای من یک مسأله‌ی تروماتیک است. یک نقطه که اضطراب تخریبِ آن به هزار نقطه‌ی دیگر در گذشته و حال و آینده متصل است. در این آشفتگی، بنا داشتم برای یک فرصت کارآموزی در شهر خواهرم اقدام کنم. دیر دیده بودم و در یک مهلت یکی‌دو روزه باید این نامه‌ها و اطلاعات را جمع‌و‌جور می‌کردم. از ممدو کمک خواستم. از دید من او اوستای این کارهاست. انقدر خوب و در یک چشم به‌هم زدن می‌تواند موضوعات را دسته‌بندی کند که فقط از خودش بر‌می‌آید. شانس، او هم حسابی مشغول بود و فرصت اندک. با این حال معرفت به خرج داد و تنظیم کردیم که با هم به صورت مجازی صحبت کنیم. حال‌و‌احوال کردیم و از این‌ور آن‌ور بحث شد. فهمید آشفته‌ام از خانه و شتاب عجیب اهالی که انگار مجال چند عکس‌برداری ساده و آیین وداع را از من در حال ربودن بودند. بحث کارآموزی به حاشیه رفت. شروع کرد معمارهایی که روحیه‌ و ذهن آن‌ها به سلیقه‌ام نزدیک است را یک‌به‌یک به من معرفی‌کردن. زمان گذاشت. شنید و درک کرد که در تمام این‌ها برای من رنجی‌ست. از لابه‌لای تمام آن‌چیزها که دیگران در من به عنوان اضطراب، خشم و برخوردهای غیرمنطقی می‌شناسند خلاقیت، نگاه متفاوت و درک بیرون کشید. که این‌ها اشتباه نیست کمیاب است. همه‌ش می‌گفتم تو بهترین گزینه برای کشیدن نقشه‌ی این خانه هستی و او سعی می‌کرد این نبودن رو با راه‌حل‌های کاربردی پر کند. می‌گفت خودت دست بگیر. معمار را پیدا کن، زمان بگذار و در این بین بدان که این زمان‌ها و ظرافت‌ها هزینه‌ای دارد که باید دریافت شود. ممدو معتقد است که برای استفاده از یک نگاهِ ظریف باید هزینه پرداخت. او باور دارد که این ضربآهنگِ من که از شتاب زمانه عقب‌تر است عیب نیست، ایراد نیست. یک برخورد درست با زیستن است. من ممدو رو از یک دفتر معماری می‌شناسم. که متعلق به یکی از عزیزترین دوست‌های من و همسر سابق‌ش بود. نقاش و معماری که روزهای بودن در کنار آن‌ها بسیار در ذهن‌م خاطرانگیزند. هرازگاهی برای این‌که کمک‌حالی باشم در روزهای پرکار، می‌رفتم و دستی می‌دادم و گپ و گفتی هم با بچه‌ها می‌کردم. ممدو را اما از آن‌جا کم‌تر به‌خاطر دارم تا بعد از جدایی زوجِ آشنا و بسته شدن دفتر. چندسال بعد اتفاقی در مجتمعی به هم برخوردیم و یکدیگر را بی‌معطلی در آغوش کشیدیم و بسیار پیاده راه رفتیم و گفتیم و شنیدیم. صداقتی که در رفاقت او هست در کم‌تر کسی سراغ دارم. گرمای حضوری که دلیلی برای سرکوب‌ش ندارد. چشمان درخشانی که دریغ‌شان نمی‌دارد. من فکر می‌کنم که بر هر آدمی یک رفیقی چون او لازم است. کسی که هنوز به جزییاتی باور دارد. وجه‌تمایز‌ها را در اطرافیا‌ن‌ش تشخیص می‌دهد. بی‌هیچ قضاوتی تمام و کمال می‌شنود و بعد با کلامی مملو از درک و هم‌حسی از دل هر ماجرایی یک فرصتی برای کشف و کیفیت پیدا می‌کند. او یکی دو‌ سال پیش از ایران رفت...دور و اطراف هر انسانی، آشنایی هست، یاری و خانواده‌ای شاید. اما گاه راز تسکین و دل‌گرمی، حضور یک رفیق شفیق است تا فارغ از هر خون و نسبتی تو را تمام‌قد آن‌چه هستی ببیند و فهم کند.اگر این‌ها را می‌نویسم برای این نیست که او به من باور دارد یا از جزییات فکر‌ و احساس‌م تقدیر می‌کند. بلکه رفیقی چون او در تاریک‌ترین روزها پشت‌گرمی تمام‌عیاری‌‌ست و کاش مسیرها کوتاه بود و فرصت‌ها مهیا که آن‌ها که دوست‌شان می‌داریم و به قلب‌مان نزدیک‌ند خانه‌شان نیز نزدیک باشد و بدانیم در این شهر حداقل کسی هست که به نشان دوستی چای را آماده می‌کند و با آغوش باز به یاد خسرو شکیبایی نغمه‌ی غم‌انگیز زندگی آدم را می‌شنود... صحبت از ممدو بسیار است. اما این‌ها را نوشتم تا یادم باشد و قدردان بمانم... به نشان‌ش تصویر خورشیدی به این نوشته سنجاق می‌کنم، چرا که او رفیقی‌ست از جنس آفتاب و خاکِ بی‌ادعای یزد...عکس:تصویر را از مسیر زیر پیدا کرده‌م: www.medicalnewstoday.comصدا:ارسالی از مسیر ممدو:بشنوید مشخصاً صحبت‌های دکتر عبدالحسین وهاب‌زاده از دقیقه‌ی ۲۶:http://www.radiodeev.org/episode18/Saba ASaba AWed, 16 Dec 2020 21:07:29 +0330https://virgool.ir/@saba.a/ای-صدا-xzvdbh8w2pcrای صدا...ای صدا...بیرون بیا...از درون تمام این امعاء و احشا...از پشت مغزاز پیشانی...از ناآرامی این دست‌ها و پاها...از پس فکر...از پشت این چشم‌ها...از لابه‌لای تمام آن‌چه حال را از من م‌دزدد...ای صدا...بخوان ای صدا بخوان...Saba ASaba AThu, 10 Dec 2020 14:48:35 +0330https://virgool.ir/@saba.a/لیکن-به-جان-و-دل-porsa9vnp5tbبنا را بر این گذاشته بودم که بخوابم. بیدار نمانم. در رختخواب بودم. پاهای‌م را از زیر دو پتو رسانده بودم به انتهای تخت که از حرارت کم‌جانِ شوفاژ گرم بود. درسِ کلاسِ صبح را باز کردم و گذاشتم برای خودش پخش شود. بعضی ثانیه‌ها چشمان‌م می‌رفت و حدودی از کلمه‌ها در گوش‌م معنا می‌دادند. خوشبختانه بخشی از صحبت‌ها ذخیره نشده بود و خیال‌م راحت شد که زود به سر آمد. خواستم صفحه‌ی کلاس را ببندم. گفتم قبل از خوابیدن یک‌بار آخرین پست‌ها را ببینم. چشم‌م به تازه‌ترین خوشنویسی استادی افتاد. که با قلم به شکسته خطاطی می‌کرد:دورم به صورت از در دولتسرای تو...«میم» را که به سمت پایین می‌نوشت ناخودآگاه بازدمْ آهسته می‌شد. فکر می‌کردم چقدری از حوصله و صبر باید خرج نوشتن این کشیدگی‌ها کرد؟ «دولتسرا» هنوز نقطه نداشت. کلمات به توالیِ خوانایی کامل نمی‌شدند. به هم‌جواری بود که نوبت به آن‌ها می‌رسید. که منحنیِ حرفی قَعْرِ دیگری را همراهی کند. تا اَلفی رایی را حمایت کند. که این تکه‌تکه‌های ظریف کنار هم بنشینند و دستِ آخر معنا پیدا کنند. تا این «دورم» دورتر شود. از میم تا «تِ»یِ تو بیش از حد کِش بیاید نکند گوشه‌ی کوچکی از چشم جا بماند. لایه‌لایه پتو را کنار زدم. چشم‌م خواب داشت اما مغزم آشفته بود. مثلِ آن شب که به بهانه‌ی طراحی در خانه‌ی خیابان کوروش ماندم. تا صبح در ایوانِ رو به حیاط نشستم. اشکِ مهتاب بود انگار که تکرار می‌شد. یادم نیست یا چیزی در همین حوالی. سیگار پشت سیگار و پیچش دودها و برگ‌برگِ درخت‌های روبه‌رو و نیمکت چوبی که از اضافیِ رنگ‌ِ زهوارهای پنجره‌ی من سبز‌ش کرده بودند.مثل آن شب در مسیرِ شیراز. که راه دراز بود و من نمی‌خوابیدم. تا اصفهان را دیده باشم. تپه‌های روستا‌های جنوبی‌تر را با چشمانِ باز دیده باشم. که تنوع و تغییر گیاهان و خاکِ مسیر را برای چندمین‌بار دیده باشم... من امشب در تمام‌ِ نقطه‌‌های یک شکسته سیر می‌کردم بی‌آنکه از قبل خواسته باشم. نخوابیدم. تا باز ببینم، که این شب است که جادو می‌کند. این کشـــیــــــــدگی، این قعر، این راهِ کــِش‌آمده‌ست که فرصت دیدن می‌دهد... در این میان، مدت‌هاست به مشق‌کردن فکر می‌کنم. تمرینِ تمامِ آن چیزها که حوصله‌‌شان از سرم رفته است... بنشینم و ببینم... شاید جوانه‌های انبه قد کشیدند... شاید طوطی دوباره آمد... عکس: پاگرد، ۱۳۹۶ موسیقی: Levon Minassian: Yeraz بشنوید از مسیرِ زیر:http://u.pc.cd/iGhSaba ASaba AWed, 04 Nov 2020 04:28:07 +0330https://virgool.ir/@saba.a/زمزمه-همجوارِ-بوی-برف-q3bs69dtjhd9اغلب قابی را تصور می‌کنم که در آن در خانه‌ای، در محیطی با شرایطی و آدم‌هایی قرار گرفته‌ام که به تمامی با آن کامل‌م. نه از این جهت که نقصانی متوجه جغرافیا و حال‌و‌احوال آن نقطه‌ی خاص نباشد. بلکه بیشتر راه بر هر افسوسی بسته است و کارهای روزانه روان در حرکت است. انگار آن‌چه‌ها که از گذشته در طبقات مختلفی از حافظه قرار داشته‌اند و هرازگاهی با نشانه‌ای و یادی بیرون می‌آمدند حضور ندارند. چیزی که اسم‌ش فراموشی نیست. اختلال در تقسیمات مغزی نیست. فقط نیست. حضور و رنگی ندارد. گاهی بعضی از پیکسل‌های تصویرهایی که در نقاشی‌ها، فیلم‌ها یا ... می‌بینم روی این قاب می‌نشینند. حالا از کجا و چطور این‌ها در سرم شکل‌هایی را کامل می‌کنند نمی‌دانم. اما فکر می‌کنم که ماهیت من را همین‌ها تشکیل می‌دهند. آن واکنش‌هایی که دارم، آن‌جاها که عزم کاری را می‌کنم، علایقی که دنبال می‌کنم، نگاهی که به جهان اطراف خودم دارم همه در پاسخ به یک تمنای شدید است. خواستی که با تمام وجود من را داخل این قاب می‌نشاند.انگار تکه‌هایی از من در هوا و فضا و عکس‌ها و نواها و دشت‌ها و راه‌ها و رنگ‌ها منتشر است. «آن‌»هایی هستند که مدت‌ها می‌توانم در «آن» قرار بگیرم. جزییاتی که می‌دانم از من هستند، دقیق‌ترش این‌که من از آن‌هام. محدوده و مرز اطراف‌شان مشخص نیست چون به خُوردِ پس‌زمینه رفته‌اند اما وجود دارند. چیزی شبیه به لکه‌های نور در ساعت‌های خاصی از فصول. رنگ‌ِ مات یک نقاشی، درختی در یک نقاشی دیگر، حسِ سرمایی از دیدن سکانسی در یک فیلم و تغییر گامی در یک قطعه که یک نُت نقطه‌ی عطف آن است. گاه آنچه آدم از خاک، برف و یا یک لباسِ‌ سال‌ها مانده در کمد استشمام می‌کند. ملغمه‌ای از همه‌ی چیزهایی که حواس آدم را در لایه‌های مختلف درگیر می‌کند و چون از خود است آشِناست.وقتی خوب فکر می‌کنم انگار تمام کلنجارهای من برای معاش در قیاس با این قاب بی‌جهت است. حاشیه‌ست، بیشتر پرت‌م می‌کند تا نزدیک. در این تصویر هیچ‌چیز پیچیده و گرانِ معمول نیست. شلوغ نیست. آلوده نیست. صرفاً همه قرار گرفته‌اند. از اشیاء و آدم‌ها و آسمان و زمین. در نهایتِ کیفیتِ بودِگی. بی هیچ تعریفی از تمام تصوراتِ عبثِ یک پیروزی یا رسیدن. یک مقام یا شرایط. ذوق در لحظه‌ها مستتر است، خاطرات کِدِر نمی‌کنند، افسوس نمی‌‌آورند؛ صرفاً به عنوان ذراتی از آن‌چه که هست در زمینه حل شده‌اند. یک‌دست‌اند...این روزها که بیشتر در خانه‌ام این تصویر در سرم واضح‌تر است. یک خلأ ... در تلاقی محورهایی که سمت بالا یا پایینی ندارند. همه‌چیز همان است که هست. بی‌هیچ پس و پیشِ پیچیده‌ای... آبی می‌جوشد...کسی چای را دم می‌کند. کسی از بیرون می‌آید. کسی گردگیری می‌کند. آدم‌ها می‌‌‌آیند. آدم‌ها می‌روند، برف می‌آید، من قطعه‌ی محلی را زمزمه می‌کنم و هیچ‌چیز کن‌فیکون نمی‌شود. آن‌چه باید باشد هست و به آرامی در جریان است...عکس: خانه، لحظه‌ای پیش، آبان ۱۳۹۹موسیقی: قطعه فولک گرجیIlusha Tsinadze: Shenma Survilma Damliaببینید و بشنوید از مسیرِ زیر:https://www.youtube.com/watch?v=97wQDzM3IEISaba ASaba ASat, 24 Oct 2020 15:53:59 +0330https://virgool.ir/@saba.a/سکانسِ-کار-و-تلاش-eyeebqdif9skهمان زمان‌ها که بچه بودیم در فیلم‌ها و سریال‌ها یک سکانسی بود که همه اعضای خانواده اگر قهر بودند به بهانه‌ی عید آشتی می‌کردند. یا عروس به جوانِ دلباخته‌ی خواستگارِ قصه پاسخ مثبت می‌داد و شیرینی شکری و زبان پخش می‌کردند. گاهی خانه‌ای که بی‌روح افتاده بود در این سکانس چراغ‌ش روشن می‌شد و همه دست‌به‌دست هم آب و جارویش می‌کردند و کسی ملحفه سفید را از روی مبلمان مهجور خانه بلند می‌کرد و سفیدی می‌آمد تا جلوی دوربین و بعد دوباره دور می‌‌شد، ناگهان اتاق‌ها رنگ می‌شدند و حیاط آب‌پاشی و گلکاری می‌شد، در بعضی داستان‌ها هم بچه محصلی بالاخره استعدادش کشف می‌شد و امتحان‌ها یکی پس از دیگری بیست. یا که گروهی دوستِ جوان همه تلاش‌شان نتیجه می‌داد و از زیرزمین خانه ظرف یک سکانس می‌رسیدند به یک شرکت، آن‌وقت خانواده با شیرینی می‌آمد و چهره‌ها شکفته و خوشحال و کار پشتِ کار و پله‌های ترقی و زن و زندگی و شوهر و بچه و مأموریت‌های فرنگ...الآن در نیمه‌ی دهه‌ی چهارم زندگی یعنی ۳۵ سالگی! باید اعتراف کنم که من هم یک عمر چشم‌انتظار رسیدن این سکانس بودم و هر روز بیشتر متوجه می‌شدم که این تصویرها آن‌قدر‌ها هم بر واقعیت موجود و تورم امروزی و فرار مغزها و آمار طلاق و کاهش زادآوری و غیره منطبق نیست. از یک‌سو با زمان هم‌جهت شدم و درس خواندم. سرم به کار خودم گرم بود و تلاش می‌کردم تا در محدوده‌ی کوچک اطراف‌م تاثیرگذار باشم، از سوی دیگر اطرفیانِ چند ‌نسل قبل‌تر هنوز هم بیننده‌ی همان فیلم‌ها و سریال‌های کار و تلاشی‌اند. صبح‌ها می‌آیم لانه‌ای که با خونِ‌دل در این گرانی نگه‌ش داشته‌ام و آبی به گل‌ها می‌دهم و خطی می‌کشم و یکی-دو تماس کاری و جلسه‌های شاید بدون نتیجه و فکر می‌کنم خیلی در این سن مسیرم را یافته‌ام و تلاش‌ کرده‌ام، از سوی دیگر شب برمی‌گردم به خانه‌ی پدری و سر که روی بالش می‌گذارم می‌بینم دو صباح دیگر از این عمر گران باقی نمانده‌ است و هنوز اگر سقف خانه‌ی پدری نباشد آلونکی در این گرگ‌بازار مسکن به اندازه‌ جیب‌ خودم ندارم و فلانی که هم‌دوره‌ی من بود رسید به همان سکانس مذکور و من مانده‌ام در همان نقطه‌ای که بودم! مغزم مشعوف از سودای رفتن به شهری کوچک و تأمل کردن در تغییر فصول و درخت سیب و کاشت و برداشت. از آن طرف تا گلوگاه فرو‌ رفته در استاندارهای تلقینی جامعه‌ی جهانی و خانواده و عرف و غیره.در این میان اما، در روزهایی که گذشت و دنیا متوقف شده بود من هر روز در ایوان می‌نشستم رو به حیاط، و هیچ‌چیز بیش از این راضی‌ام نمی‌کرد... روزهایی که منتظر وزش باد و شگفتی‌های تصویر روبه‌رو بودم و بیش از پیش به این فکر می‌کردم که هیاهوی جهان بیرون بیشتر شبیه به یک کمدی‌درامای‌ دسته چندم است...اما حالا که دوباره از خانه‌هامان بیرون آمده‌ایم، پیوسته ذهن من در جستجوی تصویری‌ست ورای این تصاویر کلیشه‌ای و قاب‌هایی که خودم هم بر روی این‌ها سوار کرده‌ام... سوال اینجاست: تصویر من کجاست؟ من در کدام قاب قرار می‌گیرم؟ آیا اصلاً چنین ذهن خیال‌پرداز و ولگردی که از خودم می‌شناسم قالبی خواهد داشت؟ جریان من به چه سمتی در حرکت است؟ سکانسِ استقرار کجاست؟... عکس: پیرمردِ شریف ذرت‌‌فروش در خیابان مفتح، تهرانموسیقی: Angelo Badalamenti, Heartbreakinghttp://u.pc.cd/Hh87Saba ASaba AMon, 01 Jun 2020 00:22:47 +0430https://virgool.ir/@saba.a/ساختمان-مرکزی-g952hx3lvploشبکه مجازی اختیار را از دستِ آدم می‌گیرد. یک آن، داستان یکی را می‌بینی، پرت می‌شوی نمی‌دانی به کجا و چرا. این پرتاب‌های مداوم یک لوناپارک همیشگی‌ست اگر خودت را در معرض بگذاری. امروز هم همین شد. باز کردن داستانِ یک هم‌دانشگاهی قدیمی و دیدن صفحه‌ی دانشکده‌ی هنر‌و‌معماری که دیگر نیست. یعنی هنوز هست اما کسی داخل‌ش نیست. هیاهویی نیست. ژوژمانی به‌راه نیست. و خلاصه دیگر آنی نیست که می‌باید... تصویر زیر شاید در گوشی و دوربین‌های کم‌مگاپیکسلیِ بچه‌های آن‌روزها به نوعی ثبت شده باشد. آفتابی که صبح زود، یا دم‌دم‌های غروبِ پاییز و زمستان، گروه گرافیک در طبقه چهارم را به رنگ‌هایی از طیف طلا در می‌آورد. من و طینوش همیشه آخرین نفر بودیم. تا واپسین فرصت، رو به چشم‌اندازِ خیابانِ انقلاب و آنتن‌ها و پشت‌بام‌های شهر می‌ایستادیم و داستان‌سرایی می‌کردیم. چشم‌انداز چنان بود که اگر کمی از زاویه پایین‌تر به بیرون نگاه می‌کردیم - به‌طوری که بیشتر آسمان پیدا باشد- تخیل می‌کردیم که در بندرگاهیم. طینوش بعدها به بندرگاهی در اروپا رفت... . دبستان را کوبیدند. راهنمایی را کوبیدند. خانه‌ی مادربزرگ را کوبیدند. شهر را کوبیدند، خانه‌ی خیابان ایتالیا را کوبیدند. خانه‌ی خیابان کوروش را کوبیدند و دانشکده را هم... این سرعت از ابتدا هم با ریتم درونی من و طینوش سازگار نبود. جایی نوشته بود برای خودمان که به‌سان دو دل‌داده در مسیر این هنر‌و‌معماری لعنتی چه‌ها که نکردیم. خنده‌ها و خنده‌ها و خستگی‌ از بارکشیدن‌های همیشگی. نمی‌خواهم نوستالژیک باشم. اما این سرعت از ضربآهنگ من چند میزان جلوتر است. شاید برای همین در چنین اوضاعی که جهان از حرکت باز ایستاده و کار و هنرستان و غیره و غیره تعطیل است انگار تازه کوک شده باشم. چه چیز بر آن‌مان داشت تا هرچیز که یادی یا روزهای خوش و ناخوشی را ساخته است ویران کنیم؟... احساس تعلق نمی‌کنم. به هیچ‌کجا و هیچ‌راه و هیچ‌کس... نه که شوق یا مهری در درون‌م نباشد. نه که وابسته‌ی شی‌ءی و کسی و کسانی نباشم. اما تعلق را دیگر درنمی‌یابم... حس‌ش نمی‌کنم. روزی باید بتوانی از خیابانی بگذری و به گوشه‌ای نگاه کنی و یادی را زنده کنی... روزی باید از کنا‌ر پنجره‌ای عبور کنی و بوی غذا تو را پرت کند به نقطه‌ای... که بتوانی دوباره داستانی را بخوانی؛ که تخیل کنی؛ دستی به سَر‌ و‌ روی آن بکشی و عبور کنی... عبور برای من بی‌آنکه مزه‌مزه کرده باشم ممکن نیست. طعم‌ش هر چه هست باید با تمام وجود در آن قرار بگیرم. در نقطه‌هایی که از برخورد خط‌ها و رنگ‌ها و لحظه‌ها ایجاد می‌شوند. خانه می‌گیریم کوبیده می‌شود. کنجی را آتلیه می‌کنیم خراب‌ش می‌کنند. دل به دل باغچه و بچه‌های هنرستان می‌دهیم، بیرون‌مان می‌کنند. به شمال می‌رویم درخت‌ها را از ریشه کنده‌اند. در چهاردیواری خودمان پناه گرفته‌ایم دائم از مشارکت و غیره صحبت می‌کنند. می‌رویم مغازه روبه‌رو کفش بخریم رستوران‌ش کرده‌اند. می‌رویم سر فلسطین کتاب بخریم عینک‌فروشی‌اش کرده‌اند. می‌رویم چهارراه پاسداران خطی سوار شویم باغ روبروی‌ش را کوبیده‌اند. از گیشا رد می‌شویم پُل‌ش را کنده‌اند. می‌رویم پرینت بگیریم جای‌ش کافه ساخته‌اند. می‌رویم کافه جای‌ش پرده‌فروشی باز کرده‌اند. پارک را کرده‌اند ساختمان. موزه را کرده‌اند بانک، شهرکتاب را پلمپ کرده‌اند، در وبلاگی وامانده کِز می‌کنیم، از صحنه‌ی روزگار پاک‌ش می‌کنند و این لیست تا ابد ادامه دارد. انگار هر دو صفحه‌ از یک کتاب که می‌خوانی ناغافل قاپ‌ش بزنند و کتاب دیگری در دستانت بگذارند. ای کاش با طمأنینه‌تر... . چرا که نه دیگر مغز یاری می‌‌کند، نه رمق می‌ماند... که تو تمام این‌ها را یک به یک ببینی، هضم کنی و دوباره در فضای آن امن شوی. امروز تصویر این لایه‌های آفتاب روی در‌و‌دیوار طبقه‌ی چهارم به من یادآور شد که دیگر دریایی پشت پنجره‌ی اتاق ۴۰۸ نیست. این نیستی را می‌شود پذیرفت. تغییر را می‌شود. اما من به این فکر می‌کنم که آدمی به تلاقی این نقطه‌هاست که آدم است و شاید در این پریشان‌حالی که امروز من‌م مختصات خودم را روی نقشه شهری که دیگر نمی‌شناسم‌ش بیش از پیش گم‌ کرده‌ام...موسیقی: Rundfunk Sinfonieorchester Berlin / Orlandos Thema: Pledge of Lovehttp://pc.cd/B2QotalK<br/>عکس: گروه گرافیک / ساختمان مرکزی دانشکده هنر‌و‌معماری تهران-مرکز، تقاطع خیابان فلسطین و انقلاب / از صفحه‌ی دانشکده در اینستاگرام برداشته‌ام.Saba ASaba ASun, 05 Apr 2020 21:48:49 +0430https://virgool.ir/@saba.a/برای-خانهای-در-کریمخان-itbnrfxhjznpاز لابه‌لای دفترهای قدیمی:آجرهای سرخ،زهوارهای سفید،تنها گلدانی سبز کم بود.تهران، ۹ خرداد ۱۳۸۶دانشکده هنر و معماری(که اکنون نیست و دیگر هم نخواهد بود.)--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------صفحه‌پُرکُنِ این پست:ویرگول لطفاً دست از ۳۰۰ کلمه بردار. ویرگول لطفاً دست از ۳۰۰ کلمه بردار. ویرگول لطفاً دست از ۳۰۰ کلمه بردار. ویرگول لطفاً دست از ۳۰۰ کلمه بردار. ویرگول لطفاً دست از ۳۰۰ کلمه بردار. ویرگول لطفاً دست از ۳۰۰ کلمه بردار. ویرگول لطفاً دست از ۳۰۰ کلمه بردار. ویرگول لطفاً دست از ۳۰۰ کلمه بردار. ویرگول لطفاً دست از ۳۰۰ کلمه بردار. ویرگول لطفاً دست از ۳۰۰ کلمه بردار. ویرگول لطفاً دست از ۳۰۰ کلمه بردار. ویرگول لطفاً دست از ۳۰۰ کلمه بردار. ویرگول لطفاً دست از ۳۰۰ کلمه بردار. ویرگول لطفاً دست از ۳۰۰ کلمه بردار.Saba ASaba ASun, 29 Mar 2020 03:02:03 +0430