https://virgool.ir/feed/@saareh.moosavifa2026-11-12 01:35:17https://files.virgool.ir/upload/users/20845/avatar/cULy7X.jpeghttps://virgool.ir/@saareh.moosavihttps://virgool.ir/@saareh.moosavi/من-در-میان-جمع-و-v9nyyso77tvrمیان جمع ایستاده. به آتش، ذغال‌های سرخش و چای ذغالیْ خیره مانده است. حواسش نیست. دور است، خیلی دور.من اینجا، لب صخره نشسته‌ام. صدای رودخانه دارد همه صداهای اضافی درون گوشم را با خودش می‌برد. اما چشم‌هایم جور دیگری تصمیم گرفته‌اند؛ چشم‌هایم نمی‌توانند به هیچ‌چیز دیگری جز او توجه کنند؛ درختان، شکوفه‌ها، کوه‌های دوردست، ابرها، هیچ‌کدام، هیچ‌کدام به اندازه او زیبا نیستند.به پاهایش خیره می‌شوم که فرم زیبایی دارند، به دست قوی و مردانه‌اش که تای آستین و دستبند چرمی‌اش دوچندان جذابش کرده، به هماهنگی رنگ‌هایی که پوشیده فکر می‌کنم؛ شلوار خاکستری، تیشرت زرد، بارانی آجری‌رنگ؛ شبیه خورشیدی که از دل خاکستری کوه‌ها در حال طلوع‌کردن باشد.نگاهم را بالاتر می‌برم. سرش را نمی‌بینم؛ سرش پشت سر یک نفر از بچه‌ها پنهان شده.خیره می‌مانم و با خودم شرط می‌بندم که بالاخره نگاه خواهد کرد.خیره می‌مانم؛ خیره می‌مانم؛ خیره می‌مانم... .آرام آرام سرش را از پشت سر دیگری عقب می‌آورد. نگاه یواشکی شیطنت‌آمیزی تحویلم می‌دهد. شیطنتش را دوست دارم؛ کودکانه و نمک‌دار است.همچنان خیره می‌مانم... .سرش دوباره از پشت سر دیگری نمایان می‌شود. نگاه نمی‌کند، اما سرش تمام تنش را از میان جمع به عقب می‌کشد. کم‌کم از جمع دور می‌شود. آرام آرام به سمت من می‌آید.لبخند می‌زنم؛ لبخند می‌زند... .ساره موسویساره موسویFri, 07 Apr 2023 04:16:17 +0330https://virgool.ir/@saareh.moosavi/یک-نیستی-لذت-بخش-j08ycoisax7nتنهاییزمان‌هایی در زندگی‌ام پیش می‌آید که احساس می‌کنم هیچکس را در این جهان ندارم و فقط خودم و خودم هستم.منظورم از هیچکس، واقعا هیچکس است. انگار هیچ موجود آشنایی در دنیایم نیست. چیزی شبیه این: انگار من در بدو تولدم در یک غار تاریک رها شده و توسط نیروهایی نامرئی رشد پیدا کرده باشم. وقتی هم در میان مردم قرارم دادند، عملا هیچ آدمی هیچ معنایی برایم نداشته باشد و من کاملا جدا از همه باشم.اتفاق عجیب در این مواقع، این است که سرشار از آرامش می‌شوم. وقتی هیچکس را احساس نمی‌کنم، تمام انتظارات، دلتنگی‌ها، نگرانی‌ها، ناراحتی‌ها و... هم بی‌معنا می‌شوند یا بهتر بگویم، نیست می‌شوند. وقتی کسی نیست، هیچ احساسی هم نسبت به هیچکس نیست.انگار موجودی مجزا در این جهان هستم و میان موجوداتی قدم می‌زنم که هیچ ربطی به من ندارند و اصلا من را نمی‌بینند. خودم می‌شوم و خودم. رهایی، آزادی و بی‌دغدغه بودنی که در این زمان‌ها -که بسیار هم کم اتفاق می‌افتند- تجربه می‌کنم، بسیار لذت‌بخش است.اما در مواقع دیگر که می‌توانم بگویم بخش بزرگتری از زندگی‌ام را در بر می‌گیرد، همه‌چیز کاملا متفاوت است. در آن مواقع، من ساره‌ای هستم که آدم‌هایی را در زندگی‌اش دارد که همیشه ندارد.وقتی به این فکر می‌کنم که کسانی هستند که می‌شناسمشان، کسانی هستند که می‌توانم روی بودنشان و توانشان در پر کردن تنهایی‌ام حساب باز کنم، ناگهان غمگین می‌شوم.حضور این افراد، اینکه می‌دانی هستند اما نیستند، باعث می‌شود احساساتی همچون دلتنگی، توقع، دلخوری، نگرانی هم هستی پیدا کنند و برای خودشان جایی در من بسازند. در ادامه این اتفاق هم درد و رنجی عظیم است که به سراغم می‌آید.راستش دلم می‌خواست می‌توانستم با وجود حضور آدم‌های آشنای زندگی‌ام، عدم حضورشان را بدون رنج تجربه کنم. کاش بتوانم آن‌ها را داشته باشم، اما احساسات دردآورِ داشتنشان را در خودم غیرفعال کنم. کاش بتوانم این‌بار، یک بی‌معنایی شادی‌آور در روابطم پیدا کنم.ساره موسویساره موسویThu, 16 Jun 2022 14:24:17 +0430https://virgool.ir/@saareh.moosavi/هجوم-بی-معنایی-eq63sqi3eb08معنا را در زندگی‌ام از دست داده‌ام.نمی‌دانم برای چه زندگی می‌کنم و اصلا برای چه وجود دارم.وقتی به این فکر می‌کنم که آیا در گذشته، در ۳۴ سالی که زنده بوده‌ام هم مثل حالا به دنبال معنا می‌گشته‌ام یا معنایی برای زندگی‌ام داشته‌ام، چیزی به خاطرم نمی‌آید. تنها چیزی که به ذهنم می‌رسد این است که همیشه به دنبال عملی بوده‌ام که خوشحالم کند، اما دائماً نارضایتی را تجربه کرده‌ام. عدم‌قطعیت و بی‌یقینی همیشه با من بوده است و باعث می‌شده نتوانم از زندگی‌ام لذت ببرم. این وضعیت، حالا شدت پیدا کرده و عملاً نمی‌توانم به هیچ‌چیزی اطمینان یا ایمان داشته باشم.با خودم فکر می‌کنم شاید یافتن یک معنا یا حتی ساختن آن بتواند من را از این متزلزل بودن نجات بدهد؛ اما وقتی این فکر هم به ذهنم می‌رسد، فکر دیگری می‌گوید که اصلا چرا معنا، وقتی تو در زندگی‌ای زندگی می‌کنی که انتخاب خودت نبوده و هیچ اطمینانی از هیچ‌چیز و هیچ‌کس برایت ایجاد نمی‌کند؟!چرا باید برای چیزی که اصلا نمی‌خواهمش به دنبال معنا بگردم یا برایش معنا بسازم؟چرا باید چیزی را که اصلاً انتخاب نکرده‌ام تحمل کنم؟چرا باید با این همه ضعف، با این همه ناتوانی انسان در برابر زندگی و جهان کنار بیایم؟چرا باید خودم را با اهدافی که وقتی دقیق نگاهشان می‌کنیم، در تمام این دنیا حتی به اندازه نقطه‌ای نیستند، گول بزنم یا سرگرم کنم؟نمی‌توانم پیر شدن و گذر عمر را بفهمم. نمی‌توانم از دست رفتن‌ها و از دست دادن‌ها را درک کنم. نمی‌توانم زندگی در غیرقابل‌پیش‌بینی‌ترین وضعیتش را تاب بیاورم. نمی‌توانم دلیلی برای بودنم پیدا کنم.هر دلیلی که دیگران -حتی بزرگ‌ترین فیلسوفان- به آن اشاره کرده‌اند هم برایم صرفاً تلاشی بیهوده برای فریب دادن خودمان به نظرم می‌رسد. همه‌چیز را پوچ و مضحک می‌بینم و دست‌و‌پا زدن‌های دلسوزناکمان را نمی‌توانم هضم کنم. به آخرت و زندگی پس از مرگ هم اعتقادی ندارم؛ حتی آن هم به‌نظرم فریب و دروغی به‌نظر می‌رسد که صرفاً برای تحمل‌پذیر کردن این زندگی ساخته شده‌ است.واقعا چرا زنده باشیم وقتی هیچ چیز قطعی‌ای وجود ندارد که به ما اندک امیدی برای زنده بودن بدهد؟!چرا باید مدام رنج بکشیم و زخم بخوریم؟چرا باید مدام بجنگیم؟چرا باید برای یافتن یا ساختن معنا تلاش کنیم؟چرا باید برای یک «هیچ بزرگ» سرگردان باشیم؟ساره موسویساره موسویTue, 14 Jun 2022 15:12:32 +0430https://virgool.ir/@saareh.moosavi/تونل-وحشتی-به-نام-طلاق-qayyf6axvivdمدت‌ها بود که می‌خواستم درباره طلاق بنویسم، اما به دلایلی این کار را به بعد موکول می‌کردم. حالا انگار زمانش رسیده و دوست دارم از احساساتی که بعد از آن اتفاق تجربه کردم برای شما بگویم. شاید به دردتان خورد.از طلاق من چیزی حدود هزار سال می‌گذرد. می‌گویم هزار سال، چون بعد از آن اتفاق، آن‌قدر تجربیات مختلفی داشتم که به معنای واقعی کلمه، انگار هزار سال گذشته است.من و همسر سابقم بعد از یک ازدواج ده ساله تصمیم به جدایی گرفتیم. البته که فکر کردن به طلاق را خیلی زودتر آغاز کرده بودیم و چند سالی می‌شد که در پیچ‌و‌خم‌های زیادی گیر افتاده بودیم.ما علاقه زیادی به هم داشتیم - دیگر از عشق حرف نمی‌زنم؛ چون فکر نمی‌کنم چیزی به نام عشق وجود داشته باشد. همه‌چیز می‌تواند نهایتا یک دوست داشتن زیاد باشد- اما رابطه‌ای به‌شدت سمی را تجربه می‌کردیم؛ رابطه‌ای که روز‌به‌روز بیشتر حالمان را بد می‌کرد و ما را به سمت طوفانی عظیم و نابودگر می‌کشاند. بالاخره هم آن طوفان، همه‌چیز را بلعید و از بین برد. بعد از طلاق، همه دنیای من سیاه شد. خودم را درون تاریکی مطلق می‌دیدم و هیچ راه نجاتی پیدا نمی‌کردم. لحظه‌هایی داشتم که از شدت فشردگی قلبم، احساس می‌کردم دیگر گریه فایده ندارد، فقط مرگ می‌تواند آرامم کند. لحظه‌هایی بود که درون تختم مثل یک آدمی که ناگهان فلج شده، به سقف زل می‌زدم و گریه‌هایم تبدیل به زوزه‌هایی دردناک می‌شد. زوزه می‌کشیدم؛ به معنای واقعی کلمه زوزه می‌کشیدم.موقع کار ناگهان می‌زدم زیر گریه، موقع غذا خوردن گریه می‌کردم، موقع تفریح گریه‌ام می‌گرفت، روزبه‌روز لاغرتر می‌شدم و همه‌چیز در همان تاریکی مطلق اتفاق می‌افتاد. درستش این بود که طلاقْ تمام زندگی‌ام را تاریک نکند، درستش این بود که فقط یکی از چراغ‌های زندگی‌ام خاموش شود؛ اما همسرم، ازدواجم و زندگی مشترکم برای من همه‌چیز بودند، همه‌چیز. او تمام معنای زندگی من بود. همه‌چیز با او برای من هویت پیدا می‌کرد و تمام اهدافم دور محور زندگی مشترکم چرخ می‌زدند. من بدون او هیچ معنایی نداشتم، بدون او اصلا وجود نداشتم و اشتباهم دقیقا همین‌جا بود.همین نگاهم به ازدواج، دنیایم را بعد از طلاق، سیاه سیاه کرد.بعد از آنکه سیاهی همه‌جا را گرفت خانواده‌ام، دوستانم، همکارانم، همه و همه حضور پیدا کردند، بیرون آن تاریکی ایستادند و هرکدام به اندازه خودشان تلاش می‌کردند که با صدا، با نجوا، با هر حرکتی که می‌شد، گوش‌های من را به سمت راه خروج هدایت کنند. نمی‌دیدم، هیچ‌چیز نمی‌دیدم و فقط صداها را می‌شنیدم؛ صداهایی که گاهی آن‌قدر در هم قاطی می‌شدند که باز راه را گم می‌کردم.چهاردست‌و‌پا در آن تاریکی پیش می‌رفتم و دائماً دستانم را روی زمین می‌کشیدم یا در هوا به این طرف و آن طرف تکان می‌دادم که یک چیز محوی از جایی که هستم بفهمم، که اگر دم پرتگاهی رسیدم راهم را کج کنم، که اگر دیواری سر راهم بود، محکم با آن برخورد نکنم. اما گاهی هم بدجوری با در و دیوار برخورد می‌کردم.گاهی دچار توهم می‌شدم و کسانی را در تاریکی می‌دیدم که آمده‌اند نجاتم بدهند؛ محبتی گذرا، دوستی‌ای سطحی یا هر چیز دیگر. من که حسابی ترسیده بودم دنبالشان می‌رفتم، اما بیشتر از قبل، گم می‌شدم.مدتی به همین شکل گذشت و من کم‌کم یاد گرفتم که چطور در آن سیاهی مطلق زندگی کنم. هنوز می‌ترسیدم، هنوز نمی‌توانستم با اطمینان قدم بردارم و هنوز یک گم‌شده بودم. اما یاد گرفته بودم که آنجا دوام بیاورم تا بالاخره دریچه‌ای که اطرافیانم از درونش صدایم می‌کردند بیابم. این‌‌ چیزهایی که تعریف کردم، دقیقا احساسات من در آن زمان بود. در واقعیت اما آن دست‌و‌پا زدن‌ها در بیشتر کار کردن، بیشتر وقت گذراندن با دوستان و خانواده، قدم زدن‌های طولانی‌مدت و نوشتن و نوشتن و نوشتن خلاصه می‌شد. آن‌قدر خودم را مشغول این کارها می‌کردم تا بالاخره بتوانم راه خروج را پیدا کنم.سرانجام، روزنه‌های نوری خودشان را به من نشان دادند. کم‌کم داشتم موفق می‌شدم که دوباره روی پاهایم بایستم و با کمک آن نورهای ضعیف، قدم‌های بهتری بردارم.زمان گذشت و به دریچه خروج رسیدم. اما وقتی که پایم را از آن سیاهی فقدان و از دست دادن بیرون گذاشتم، با چیز ترسناک دیگری مواجه شدم؛ مه غلیظی که همه‌جا بود. آن مه غلیظ، آینده من بود، وحشتم از آینده و اینکه با زندگی‌ام در تنهایی قرار است چه کار کنم. دیگر نه دلتنگ همسرم بودم و نه دلم می‌خواست حتی برای لحظه‌ای به آن زندگی سخت و تلخ برگردم. حالا فقط به خودم، به آینده‌ام و سرنوشتم فکر می‌کردم.الان که دارم این متن را می‌نویسم، مدت زیادی است که درون همین مه هستم. خانواده و دوستانم حضور دارند؛ جایی بیرون از این مه، همراه من قدم می‌زنند و به من از ارزشمند بودنم، از اهمیتم و از قدرتم برای عبور می‌گویند. آن‌ها دائماً به من امید می‌دهند که دست از تلاش برندارم. صدایشان را می‌شنوم، گاهی سایه‌هایشان را می‌بینم، اما خودم تنهای تنها هستم.مسیر ترسناک دیگری است. البته که قوی‌تر شده‌ام، فهمیده‌ام که فقدانی به آن دردناکی، حتی برای آدمی مثل من که همسرش همه‌چیزش بود هم نمی‌تواند کشنده باشد. مستقل شده‌ام. زندگی خودم را دارم. فهمیده‌ام که همیشه می‌توانم راهی برای نجات خودم پیدا کنم. فهمیده‌ام که توانمندتر از آن هستم که فکر می‌کردم. اما درون ترس‌های دیگری گیر افتاده‌ام. این‌بار همه‌چیز سفید است، سفیدی قشنگ و خنکی که درعین‌حال، گنگ و غیرقابل‌اطمینان است.با این همه، من باز هم از پا نیفتاده‌ام. دارم درون این مه پیش می‌روم و تنها راهی که برای پرتاب نشدن درون دره‌های احتمالی به ذهنم می‌رسد این است که گام‌هایی بسیار کند و ریز بردارم، جای قدم‌هایم را خوب محکم کنم و اگر از قدم بعدی مطمئن نبودم، دوباره بنشینم، به صداها گوش بدهم، از دست‌هایم کمک بگیرم و از چند قدم بعدی‌ام کمی خیالم راحت شود. سپس، دوباره بلند شوم و راه بیفتم.نمی‌دانم این مه تا کجا با من همراه است. نمی‌دانم این بار هم موفق می‌شوم یا نه. نمی‌دانم بعد از این مه، چه چیزی در انتظارم است، اما فعلا دارم به جلو پیش می‌روم...ساره موسویساره موسویThu, 02 Jun 2022 17:25:19 +0430