https://virgool.ir/feed/@saara.rahmaniifa2026-11-12 02:38:01https://files.virgool.ir/upload/users/247312/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@saara.rahmaniihttps://virgool.ir/@saara.rahmanii/بلندیهای-بالکن-qhcxmlltre4hوقتی دختر لاله با موهای فر و طلایی به دنیا آمد، سرهنگ سر میز، موقع ناهار روز جمعه، نگاهی به مداله‌ایش و به اردشیر و همسرش انداخت و تیکه‌ای پراند که شماها ذاتاً دخترزا هستید. مادر آرام با گوشه‌ی روسری اشکش را پاک کرد و آن روز لاله تما م روز را در آشپزخانه گذراند و تمامی ظرف‌های ناهار را تنهایی شست. شوهر لاله هم دیگر پا به منزل ما نگذاشت. من سا لهاست که سالن ناهارخوری را ندیده‌ام، سال‌هاست که آرزوی دیدار مجدد لاله و دخترش را دارم و دلم برای بودن کنار قبر مادرم پر می‌کشد. سال‌هاست که دیگر از حیاط پر از اطلسی‌مان خبری نیست. سال‌هاست که دیگر نه مستأجری اثاث می‌برد به آپارتمان و نه تیم فوتبالی شکل می‌گیرد ودیگر هیچ دختری در هیچ کجای کوچه خاله‌بازی نمی‌کند. حاج‌آقا، همسایه‌‌ی دیواربه‌دیوارمان هم فوت کرد و باز هم کسی خبردار نشد و حاج‌خانم سوار آمبولانس سفید شد و روانه‌ی خانه‌ی سالمندان. هیچ‌کس از خانواده‌ی رئیسی خبری ندارد که چه وقت اسبابشان را از کوچه بردند و دیگر هیچ خانواده‌ای جایشان‌نیامد. حسن خیلی وقت است که برای تحصیل به خارج از کشور رفته است. این را از خواهر کوچکش شنیدم که در را ه مدرسه پُز وسایلی که برادرش برایش فرستاده را، می‌داد. مادرش هم دیگر به رویم لبخند نمی‌زند و برای کمک به سوپر مارکت نمی‌آید؛ و فکر نمی‌کنم دیگر در سوپری‌ آن‌ها آلاسکای دوقلوی پرتقالی وجود داشته باشد.من سال‌هاست که در این بالکن در کنار سرهنگ که او هم اسیر صندلی چرخ‌دار شده است نشسته‌ام؛ و به کوچه‌ی پنج پلاکه‌ی سوت و کور نگاه می‌کنم و در گ.شم هنوز صدای گریه‌ی حسن و کامران را می‌شنوم.بخشی از داستان "بلندی‌های بالکن"، از مجموعه داستان " سال‌های قحطی کندر" نوشته‌ی سارا رحمانی و دیگران. انتشارات نسک. مجموعه داستان سال‌های قحطی کندر www.naskpub.ir sara rahmanisara rahmaniSun, 30 Aug 2020 17:02:36 +0430https://virgool.ir/@saara.rahmanii/چه-طور-در-دوران-کرونا-سفر-کنیم-xwcu6i8d870kدر دنیایی که ما به آن پا گذاشته ایم هیچ زمانی برای ایستادن وجود ندارد. حتی اگر بخواهیم فقط در بازه‌ی زمانی یک ماهه پای خود را از عالم حرفه‌ی خود عقب بگذاریم در موقع بازگشت باید متوجه این امر باشیم که چه فرد یا افرادی جایگزین ما شده اند و به قولی هر چه رشته بودیم پنبه شده است و باید بیش از پیش تلاش کنیم تا به موقعیت قبلی خود بازگردیم؛ اما در کمال ناباوری در شروع سال 2020 میلادی با گسترش ویروس کرونا در جهان باعث خانه نشینی اجباری برخی افراد و یا بهتر بگویم کل جهان شد. البته لازم به ذکر است نه همه مشاغل. با این حال این دوره زمان مناسبی شد تا افراد کمتر در ترافیک و رفت آمد باشند و بیشتر زمان خود را در منزل و در کنار خانواده باشند. در کنار خانواده و همچنین حضور پررنگ تر در شبکه های اجتماعی.با بیشتر شدن زمان قرنطینه در دوران کرونا و جذابیت خانه ماندن، فیلم دیدن و کتاب خواندن جذابیت خود را کم کم از دست داد و منجر به ایجاد یکسری پرخاشگری‌ها، بی حوصلگی‌ها، کم طاقتی‌ها شد. دل افراد برای آنکه از خانه بیرون بروند و در اجتماع در کنار دوستان و عزیزان خود تنگ شد؛ اما باز هم چاره‌ای در کار نیست چراکه بیشتر مراکز فرهنگی تفریحی، پارک‌ها و رستوران ها و کافه ها بسته است. کم کم این دلتنگی ها نمود بیشتری در زندگی افراد پیدا کرد و دلشان برای سفر رفتن در جاده، در طبیعت بودن و یا حتی دلشان برای سفر با هواپیما برای سفرهای داخلی و خارجی تنگ و تنگ‌تر شد.در این مقاله، من سارا رحمانی قصد دارم روشی را برای شما نشان دهم که در دوران قرنطینه‌ی خانگی در دوران کرونا، به شما بگویم چطور می توان سفر کرد.چطور:وقتی همه توی خونه هستن و بی حوصله، وقتی همه دلشون سفر می خواد، مسئولیت پدر مادر بیشتر میشه برای سرگرم کردن بچه ها، برای آروم بودن زن خونه برای سلامتی روان مرد خونه. میشه عکس های سفر رو انتخاب کرد توی ایام کرونا که همه روی مبل بی حوصله نشسته اند به نمایش در آورد بشه تجدید خاطره کرد. بشه یادآور شد که می شد از چه چیزهای کوچکی شاد بود و خندید که حالا نداریمشون.بعضی از خانواده ها با توجه به کلیه‌ی پروتکل های بهداشتی حتی ترتیب یک سفر نصفه نیمه رو دادن که البته می دونم روانشون رو بیشتر از دست دادن بس که دستشون رو با الکل و ژل بهداشتی ضد عفونی کردن. حالا دیگه بیش از پیش حالشون بد شد و دلشون پر می کشه برای یک مسافرت با هواپیما به کیش، به ترکیه به دبی.اما توی این دوران؟ دوران کرونا؟ سفر؟سال 2008 یک فیلمی ساخته شد به اسم جانپر که بر اساس یک رمان با همین نام بود. شخصیت اصلی داستان همین طوری که نوک هرم احرام ثلاثه نشسته بود با یک بشکن و تمرکز، خودش رو به پاریس می رسوند و طی‌الارض می کرد. جالبه الان پیش خودتون فکر می کنید توی طی الارض که نمیشه رفت میدون تقسیم ترکیه اول با مجسه اتاتورک عکس گرفت استوری گذاشت. بعدم نمیشه رفت خرید کرد؛ اما من می گم. درسته نمیشه خرید کرد اما وقتی بعد از یک سال یا دو سال که کرونا از بین رفت یا واکسنش اومد، بهتره آدم لباس نداشته باشه تا اینکه اعصاب نداشته باشه. بهتر آدم عکس از سفر نداشته باشه اما دل خوش داشته باشه.توی این سفر میشه ذهنت رو، روحت رو، روانت رو برداری با خودت ببری جایی که دوست داری تا کسب آرامش کنی. می تونی بری روی پشت بوم یه تیکه زیلوی کوچک پهن کنی و دراز بکشی و فکر کنی لب ساحلی اما این دفعه هیچ ترسی نداشته باشی که دخترت یه وقت نره تو دریا و زیرچشمی دیگه نمی خواد هواشو داشته باشی.حکایت این روزای ما حکایت مرغ‌هاییه که دسته جمعی خواستن برن دنبال سیمرغ تا بلکه اون بیاد نجاتشون بده. یه دسته‌ی بزرگ راهی شدن. از همه خطرات عبور کردن بعضیهاشون جا زدن بعضی کم اوردن بعضی برگشتن. در آخر فقط سی تا مرغ بودن که راه رو ادامه دادن وقتی به کوه قاف رسیدن خودشون رو پیدا کردن دیدن بله اون سیمرغ خودشونن. فقط خودشون.حالا توی این ماجرا ما تنها نیستیم کل ایران، کل جهان درگیر شدن. باید سیمرغ شد. باید بتونیم وقتی درهای خونه رو باز کردیم و نور خورشید تابید به صورتمون چشممون رو نبندیم و برنگردیم توی خونمون باید بتونیم حرکت کنیم. باید کاری کنیم زمان قرنطینه رو جوری نگذرونیم که وقتی پا به دنیای بیرون گذاشتیم مثل بقیه فرصتهای نباشه که به راحتی از دستشون دادیم. باید ثابت کنیم که انسان امروزی حتی اگه تو یک قوطی کبریت هم باشه در حال پیشرفته.sara rahmanisara rahmaniFri, 21 Aug 2020 15:22:38 +0430https://virgool.ir/@saara.rahmanii/جمجمهی-همهی-زنها-شبیه-به-یکدیگر-هستند-bgmar4ihfm6lيکی از ويژگی‌های شغل من اين است که بارها و بارها در محیط های تکراری قرار می‌گیرم و از اين بابت نمیدانم بگويم، خوشحال هستم يا ناراحت؛ اما به هرحال هر شغلی سختی‌های خاص خودش را دارد. من مرگهای زياد و متفاوتی را به چشم ديده‌ام. نوع‌های متفاوت رفتن. بعضی دردناک، برخی شیرين و لذتبخش. لازم است اعتراف کنم که گاهی از حضور مجددم دربرخی مکان‌ها به‌شدت خوشحال می‌شوم؛ مثلاً از ديدن مراسم آيینی در اردن باستان که برای متوفی، کاسه‌ی سر گلی درست می‌کنند و حفره چشم‌ها را با مواد خاصی پر میکنند که نشاندهنده بازگشتِ مرده است، همیشه لذت می‌برم. يا از وجودم در ماتورای هند، جوری دچار شعف میشوم که حتی خودم هم فراموش می‌کنم به چه منظور آنجا حضور دارم. البته همیشه حضورم درجاهای مختلف باعث شادی‌ام نمیشود. من خودکشی‌های زيادی را ديدهام و در بیشتر موارد هم بسیار ناراحت شده‌ام. درست مثل حالا که در میان اين دو جنازه قرارگرفته‌ام.بخشی از داستان" جمجمه‌ی همه‌ی زن‌ها شبیه به یکدیگر هستند" از مجموعه داستان "ناصر خله، ناصر شاه" نوشته سارا رحمانی و دیگران. انتشارات نسک.مجموعه داستان ناصر خله، ناصر شاه www.naskpub.ir ‌sara rahmanisara rahmaniThu, 20 Aug 2020 15:09:18 +0430https://virgool.ir/@saara.rahmanii/به-رنگ-شبق-lviugjy4dqgcزیر درخت اکالیپتوس نشسته بودم تا کمی خستگی درکنم. تابستون سختی رو شروع کرده بودیم. نگاهم افتاد به قبر خانوم‌جون، یادمه اون وقت‌ها همیشه می‌گفت:" تو بهار که شقایق زیاد بشه، مرگ و میر هم زیاد میشه".چشمام رو بستم که مثلاً یه کم استراحت کنم، با صدای تلفن از جا پریدم. بعضی وقت‌ها یه صداهایی هست که آدم رو آروم میکنه. اما بعضی صداها، آدم رو می‌ترسونه، به قول خانومجون پشتِ آدم رو می‌لرزونه.قسمتی از داستان کوتاه " به رنگ شبق" از مجموعه داستان "گورستان می‌رقصد" نوشته سارا رحمانی و دیگران. انتشارات نسک.مجموعه داستان کوتاه گورستان می‌رقصد https://naskpub.ir/ sara rahmanisara rahmaniFri, 14 Aug 2020 15:54:41 +0430https://virgool.ir/@saara.rahmanii/کافه-رُس-ws9rmhq3kpb1صبح برف حتی ردپایت را هم پا ک کرده بود و دیگر خبری از تو نبود. درِکمد وسایلت را که باز کردم هیچ‌چیزی کم نشده بود. لباسهایت، اودکلنت،مسواکت هم هچیز و هم هچیز یادگاری مانده بودند؛ برای من، برای دلتنگی‌هایم.من سالها پشت همان پنجره رو به کوچه منتظرت ماندم و حالا سفیدی برفروی شقیقه‌هایم نشسته است و سوز و سرمای بهمن، در استخوا ن‌هایم ماندگارشده است.sara rahmanisara rahmaniThu, 13 Aug 2020 11:49:42 +0430