https://virgool.ir/feed/@saaadfa2026-11-12 05:21:15https://files.virgool.ir/upload/users/93829/avatar/Va695U.pnghttps://virgool.ir/@saaadhttps://virgool.ir/@saaad/مگر-rxwpbqu6flwhهمین که رجعت بی حاصل به عالم ورق‌پاره‌های دو سال رفته را ترک کردم، مرحبا کشید و شادی کنید که دست آخر این تن را خسته‌تر و رنجورتر از هروقت‌ رها کردم مگر روحش جایی هزار هزار دورتر در قبرستانی گم‌نام و مه‌آلود، زیرتر از سراشیب‌ها آرام گیردروزیصآدصآدWed, 01 Jul 2020 13:36:34 +0430https://virgool.ir/@saaad/از-پُتکی-که-در-جمجمه-دارم-1-hv4x1vcxt9nhپُتکمثل پُتک می خورد توی سرم. چی؟ هاه آره چی، یک جسم سخت و محکم و نشکستنی مثل حجمی که از مفتول و آهن و بتن ساخته شده باشد و از بالای خیلی بالا ول شده باشد پایین درست جایی که من نشسته ام و زل زده ام به جنازه ی تقویم کاری سال گذشته ام.چرا نشسته ام و زل زده ام به تقویم کاری سال گذشته ام؟ نمی دانم. خیلی ساده ست نمی دانم آدمی چرا باید بنشیند و زل بزند به دفتری که برگه های زرد و چرکینش روزهای سیاه مثل شبش را قاب گرفته اند. روزهایی که دارد تمام تلاشش را می کند که یادشان به چابکی در خاطر بیمار و لنگانش جست و خیز نکنند اما خب کجای روزگار یاد عنان به آدمی بخشیده مگر؟حالا چیزی هم نیست جز مثلاً رفتم فلان جا. از فلان جا برگشتم. یا فرود آمدم وسط کثافتی که ازش فرار کرده بودم. یا مثلاً گل درشت ترین یادداشت شخصی، تیترهایی بود از آن چه باید می گفتم و حین گفتنشان نفسم بند نمی آمد و هق هق سر نمی دادم که البته هیچ وقت نگفتم و نشد.دست کم اما تمرین کردم. بله. سر را بالا و افراشته می گیرم و به بانگ بلند اعلام می کنم من برای فریاد بی بغض و هق هق حرف های توی گلو مانده و خفه شده ام تمرین کردم. نشد اما. کسی کجا و کی می فهمد این که تک به تک سلول های بدنت فرمان توقف به اشک هات بدهند و چشمت مطیع مغزت نباشد یعنی چه؟که بدانی احتمالاً این آخرین دست آویز رهایی ست و نتوانی.که رعشه ی نتوانستن به جانت بیفتد و بدانی تا سال ها بلکه تا عمر داری سرماش وجودت را آرام نمی گذارد و با این وجود نتوانی...صآدصآدWed, 04 Dec 2019 22:40:20 +0330