https://virgool.ir/feed/@s.sufiدر جستجوی خودِ واقعیfa2026-11-11 19:18:47https://files.virgool.ir/upload/users/1163/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@s.sufihttps://virgool.ir/@s.sufi/همجوشی-آدمها-ltyqkxz4tomg یادم نمیاد آخرین باری که به یه نفر جوش خوردم کِی بود؟ یا کی بود اصلاً؟ برای منی که به شدت آدم درونگرایی هستم، فرآیند نزدیک شدن به آدمها شبیه یک فرآیند همجوشی کند و تأخیری هست؛ طوری که خیلی محتمله که طرف مقابل، در همون ابتدای رابطه، از سردی و بی تفاوتی ظاهری من، احساس کنه که حضورش، هیچ حسی رو در هیچ لایه ای از وجود من، برنمی انگیزه! غافل ازینکه در تمام مدتی که من، آرام و صبورانه، در حال مشاهده حرکات و گفتار و رفتارش هستم، در واقع در حال کنکاش و جستجو برای یافتن سرنخ هایی هستم که با استفاده از اونها بتونم امکان ایجاد ارتباطی عمیق و پایدار رو بسنجم. واقعیت اینه که من هیچ موقع دنبال یک رابطه سطحی نبودم. صحبت از خوب یا بد بودن رابطه سطحی نیست. بلکه رابطه برای من وقتی جذابه که بتونم به عمیق ترین لایه های وجودی شخص مقابلم نفوذ کنم و زمینه های مشترکی که نقش پیوند دهنده دو تا وجود غریبه رو داره، پیدا کنم و به این طریق، اون رو در کنارم (و نه در مقابلم) احساس کنم. من باید بتونم یک لبخند، طرز نگاه، نوع حرکات دست و... رو با یک خط به نقطه ای در وجود اون فرد که نطفه این حرکت در اونجا کاشته شده، وصل کنم. در واقع، جستجو برای پیدا کردن "معنا" در جزء جزء حرکات و گفتار شخصی که برام اهمیت داره، لذتبخش ترین و ارضا کننده ترین فعالیتی هست که در هنگام شکل گیری رابطه میتونم تجربه کنم. اما مشکل اینجاست که رسیدن به این سطح از شناخت، وقت نسبتاً زیادی میبره و این کار رو سخت میکنه. چرا که در جامعه ای که روابط سطحی به وفور و به سادگی آب خوردن، بوجود میان (و در چشم بر هم زدنی هم از بین میرن)، شکل دادن و تلاش برای ایجاد یک رابطه عمیق، کار بیهوده ای به نظر میرسه. و البته قضیه وقتی بغرنج میشه که ما از مدلهای رابطه ای سطحی، برای ایجاد یک رابطه عمیق استفاده می کنیم. شخصاً روی هر مرحله از نزدیک شدن به حقیقت وجودی یک فرد، حساسم. در حدی که برای به کار بردن ضمیر "تو" به جای "شما"، باید به خودم و رابطه، زمان بدم. از دید من، به کار بردن تو به جای شما، در واقع بیانگر یک مرحله نزدیکی و صمیمیت بیشتر هست و از هم گسستن این رویه نازک اجتماعی، حکم تغییر جایگاه فرد از یک موقعیت اجتماعی به یک موقعیت فردی رو داره و به همین دلیل هست که من نمیتونم براحتی به خودم اجازه بدم تو رو به جای شما استفاده کنم؛ نزدیکی بیشتر، رفتارها و مقتضیات جدیدی رو میطلبه که ممکنه من یا مخاطبم هنوز آمادگی پذیرشش رو نداشته باشیم. در واقع بی توجهی به همین یک مسئله ساده، میتونه عامل ایجاد یک تناقض بین حس درونی شخص نسبت به رابطه و ظاهر بیرونی رابطه بشه و این تلاطم کوچولو اگه در ادامه با بقیه بی ملاحظگی ها همراه بشه، موج بزرگی رو بوجود میاره که دیر یا زود رابطه رو از ریشه تخریب میکنه. این روزها وقتی به رفتار آدمها با همدیگه در هر زمینه ای نگاه میکنم، جای هیچ چیزی رو به اندازه صبر و متانت خالی نمی بینم. سعید صوفیسعید صوفیThu, 11 Oct 2018 15:30:51 +0330https://virgool.ir/ketabaz/هدیه-ای-از-غیب-rt5hsytwshpk قرارمون میدون ولیعصر بود. من مثل همیشه که زودتر از موعد به محل قرار می رسم، زود رسیده بودم؛ خیلی زود. دوستم از چین برای چند روزی برگشته بود ایران و اگه شانس دیدنشو از دست میدادم احتمالا تا حداقل شش ماه بعد، نمیتونستیم همو ببینیم. تصمیم گرفتم یه دوری دورِ میدون بزنم و به مغازه ها و پاساژهای مختلف سرک بکشم تا وقت بگذره. در همین اثنا یهو یادم اومد که کتابفروشی فرهنگ، همون نزدیکاست. یه کتابفروشی بزرگ که غیر کتاب، محصولات فرهنگی هنری متنوعی هم داره. سریع راهمو به سمت کتابفروشی کج کردم. وقتی وارد کتابفروشی شدم، مستقیم رفتم طبقه پایین؛ چون کتابا همه تو اون طبقه چیده شده بودن. علاوه بر این، اونجا دو سه تا میز و تعداد بیشتری صندلی هست که میتونی کتابی رو برداریو بشینی با فراغ بال چند صفحه ایش رو بخونی و تصمیمت رو برای خرید، آگاهانه تر بگیری. طبقه زیر همکف - عکس برگرفته از سایت فروشگاه فرهنگحدود نیم ساعتی تو این طبقه چرخیدمو کتاب تورق کردم و دست آخر هم یه کتاب برداشتم. قبل از اینکه برم صندوق که طبقه بالا بود، یه توقف کوتاهی هم تو بخش محصولات صوتی که کنج اتاق بود کردم و طیف وسیع سی دی ها رو از نظر گذروندم. رفتم صندوق و پول کتاب رو پرداخت کردم. هنوز خبری از دوستم نبود. بنابراین وقت داشتم. از کتابفروشی خارج نشدمو به تاب خوردنم بین قفسه های طبقه بالا ادامه دادم. طبقه همکف - عکس برگرفته از سایت فروشگاه فرهنگاین طبقه مملو از محصولات هنری خاصی هست که هر جایی به راحتی پیدا نمیشه. در حین قدم زدن بین قفسه ها، یه تقویم چوبی توجهم رو جلب کرد. برداشتمش و لحظاتی نگاهش کردم تا متوجه شدم که برای استفاده از این تقویم باید هر روز یکی از زائده های چوبی رو بیرون بکشی و همزمان زائده قبلی رو فشار بدی داخل، تا بتونی تقویم رو رو تاریخ اون روز تنظیم کنی. طراحی قشنگی داشت اما کار کردن باهاش یکم مشکل بود. این تقویم مورد توجه یه پدر دختر هم قرار گرفته بود. پدر، بعد من برداشتش؛ یکم باهاش ور رفت و با لبخندی گوشه لب در حالی که از بالای فریم عینکش که روی نوک دماغش نشسته بود، به من نگاه می­کرد، گفت: " یه آدم بیکار میخواد که هر روز اینو تنظیم کنه"؛ و بعد منو پدر، بلند، به این حرف خندیدیم. من به قدم زدنم ادامه دادم و چند دقیقه ای نگذشته بود که صدای قفل کیفم به گوشم رسید؛ نگاه کردم؛ دیدم یکی از قفل ها باز شده. با خودم گفتم حتما موقعی که کتاب رو گذاشتم داخل کیفم، فراموش کردم هر دو تا قفل رو ببندم. گرچه که همیشه این کار رو بدون توجه خاصی، به صورت شرطی انجام میدم. قفل رو چفت کردم و بعد از برداشتن یه دفترچه کوچیک که جلد چوبی و برگهای کاهی اما باکیفیتی داشت، دوباره رفتم صندوق، حساب-کتاب کردم و این بار، با رد شدن از میان گِیت الکترونیکی، از کتابفروشی زدم بیرون. قفل باز شده کیفم بالاخره امین و خانومش نگین، سر و کلشون پیدا شد. امین یه بسته شکلات کره ای و یه خوراکی دیگه که نمیدونم چی بود ولی خوشمزه بود رو به عنوان سوغاتی به من داد و منم بعد تشکر، سوغاتی ها رو چپوندم تو کیفم. رفتیم شام مفصلی خوردیم و حسابی ازینکه چقد همه چی اینجا بده و چقد همه چی بقیه جاها خوبه گفتیم. بعدِ شام، رفتیم مترو و تو ایستگاه دروازه شمیران، منو امین، بعد یه خوش و بش احساسی، همو بوسو بغل کردیمو جدا شدیم. برگشتم خونه. قبل اینکه لباسمو از تنم بِکَنم، شروع کردم به خالی کردن محتویات کیفم روی میز که یهو نگاهم به یکی از چیزایی که رو میز افتاد، خشک شد. "غریبانه"؛ شب شعر احمد شاملو، آبان ماه 1351، تهرانچند ثانیه ای بهش زل زدم؛ این از کجا اومد؟ من که همچین چیزی نخریدم. وارسیش کردم. رو قاب سی دی، جلد پلاستیکی دست نخورده ای کشیده شده بود. یه برچسب الکترونیکی که روش قیمت و عنوان فروشگاه فرهنگ ثبت شده بود، بهش چسبیده بود. اشیای خارج شده از کیففکرم حسابی درگیر شد. مغزم شروع کرد به سناریو چیدن. "نکنه امین به من داد اینو؟" – نه بابا، احمق، امین که با مترو اومد و جلوی خروجی مترو همو دیدین و بعدشم که با هم بودین، کی وقت میکرده بره برای تو چیزی بخره؟" وای نکنه اینقدر دیگه حواسم پرت و درگیره که اشتباهی یه سی دی دزدیدم؟!" – چی داری میگی مشتی؟ اگه اشتباهی بر میداشتی که دم در، موقع رد شدن از گِیت، صدای آژیر بلن میشد و همه میفهمیدن که تو دزدی!با اینکه مطمئن بودم در این حد حواس پرت نیستم، صورتحساب بانکیم رو از طریق اپ موبایلی چک کردم. هزینه این سی دی کم نشده بود از حسابم. "خب پس ینی پول اینو یکی حساب کرده بوده؟ اما کی؟"تو وسایلمو خوب گشتم تا بلکه نشونه ای یا احیانا شماره ای (چقد ساده ام من)، پیدا کنم. اما هیچ نشونه دیگه ای وجود نداشت. "خب اصلا چجوری از تو کیف من سر درآورده؟ "یادم اومد که یکی از قفل های کیفم باز شده بود. خیلی فکر کردم و تقریبا مطمئن شدم که یه نفر اینو داخل کیف من انداخته بدون اینکه من متوجه بشم. تنها چیز دیگه ای که باید ازش مطمئن میشدم این بود که آیا واقعا هزینه این سی دی پرداخت شده یا نه. چون با خودم فک کردم شاید یه احتمال خیلی ضعیفی وجود داشته باشه که من براستی دیوونه شده باشم و بدون اینکه خودم متوجه باشم اینو برداشتم و چون کیفم شلوغ بوده احتمالا گیت الکترونیکی هم متوجه وجود چیز مشکوکی نشده. رو همین حساب، دو روز بعد رفتم فروشگاه فرهنگ و با نشون دادن برچسب الکترونیکی به فروشنده ازش خواهش کردم که چک کنه ببینه آیا این کالا فروش رفته یا نه. بعد وارد کردن کد کالا به رایانه، فروشنده تأیید کرد که بله، فروخته شده و ازم پرسید کِی خریدین؟ گفتم پریروز، گفت آره پریروز ساعت 5 بعد از ظهر!برچسب الکترونیکیدر مورد انگیزه غریبه ای که "غریبانه شاملو" رو به من هدیه کرد، چیزی به ذهنم نمیرسه. ولی در هر حال، از همین تریبون میخوام اعلام کنم که: "ازت ممنونم دوست عزیز و نازنین. محبتت برای همیشه در یادم و یادگاریت برای همیشه با من میمونه".سعید صوفیسعید صوفیFri, 02 Mar 2018 13:40:33 +0330https://virgool.ir/@s.sufi/cook-once-eat-everyday-yjhctbdcnwtdوقتی که برای مدت زمان طولانی مجبوری تنها زندگی کنی و رنج دوری از خانواده و دوستان صمیمی رو به جون بخری و از طرف دیگه یه شغل کارمندی هشت تا چهاری داشته باشی، هر روز بیشتر و بیشتر به یه ربات شبیه میشی. چون مجبوری به تنهایی غذا خوردن، تنهایی فیلم دیدن، تنهایی بیرون رفتن و تنهایی خرید کردن و خلاصه، تنهایی همه کار انجام دادن، عادت کنی. وقتی که کسل­ وار بودن و روزمرگی شغل رو هم بذاری کنار این داستان، اوضاع و احوال بغرنج ­تر هم میشه. قبل از این هیچوقت متوجه نبودم که چقدر لذتی که من از انجام یه کاری می برم، وابسته به اینه که دیگرانی هم از اون کار من، منتفع بشن. برای مثال، در مورد آشپزی، من همیشه فکر می­ کردم اینکه میگن آشپزی برای بعضیا لذتبخشه، به این معنی هست که خود پروسه آشپزی، از نگینی کردن پیاز تند و تیز بگیر تا چشیدن طعم و مزه غذای در حال پخت، اصل و اساس لذت آشپزی هست. ولی الان ازینکه فهمیدم چقدر در گذشته سطحی­ نگر بودم و چقدر از تاثیر دارایی­ های احساسی زندگیم (عشق و صمیمیت ساری و جاری از طرف خونواده و دوستان) روی درکم از لذت زندگی، غافل بودم، احساس سرافکندگی می­کنم. من، تازه فهمیدم که لذت آشپزی به مجموعه اعمال فیزیکی که در حین آشپزی انجام میشه نیس؛ لذت آشپزی، بیش از هر چیز دیگه­ ای، در این هست که ببینی افرادی که اون غذا رو میخورن، چقدر از نوش جون کردنش لذت می­برن. برای یه مادر، لذت آشپزی در این هست که ببینه ماحصل دو سه ساعت زحمتش تو آشپزخونه رو فرزندش با حرص و ولع میخوره طوری که انگار می خواد خودشو خفه کنه؛ و برای یک همسر در این هست که از شریک زندگیش، در حالی که تو خطوط چهرش میشه رضایت رو به وضوح دید، بشنوه: "دستت درد نکنه خانوم، عالی بود". و فقط خدا می­دونه که در هر حالتی، اگه به پاس زحمات آشپز، دستش با عشق و احساس بوسیده بشه، چه احساس فوق ­العاده ­ای در اون ایجاد میشه. در واقع، منظور من این هست که میزان رضایت و خوشحالی و لذت آشپز از کاری که انجام داده، ربط و نسبت مستقیم با بازخوردی داره که از عزیزانش میگیره. حتی لذتی هم که در هنگام آشپزی به آدم دست میده، در نتیجه دورنمایی هست که در ذهن آشپز بخاطر گرفتن پاداش احساسی و روانی در پایان کار، وجود داره. تا جایی که من فهمیدم، این اصل رو میشه به اکثر اعمال دیگه­ ای که به صورت روزمره انجام میدیم، تعمیم داد. یعنی چیزی که کارها و تلاش­های ما در زندگی رو قابل تحمل و بعضا لذت بخش میکنه، این هست که بتونیم نتیجش رو با افراد دیگه ­ای – که چه بهتر که افرادی باشن که باهاشون خودمونی تر و صمیمی ­تریم – شریک بشیم. البته پیشفرض اصلی من در این بحث – همینطور که در ابتدای صحبتم هم گفتم – این هست که بخوای کاری رو برای "طولانی مدت" انجام بدی. آره ممکنه که در یه بازه زمانی یه ماهه یا دو ماهه از انجام کاری که فقط و فقط برای دل خودت انجام میدی و فقط و فقط خودت ازش بهره ­مند میشی، لذت ببری. ولی در دراز مدت، لذت بردن ازون کار بدون اینکه بتونی (نتیجه) کارتو با کسی شریک بشی، غیرممکنه. در واقع، اتفاقی که میفته اینه که به مرور همه چی در مورد اون کار، رنگ و لعاب اولیه رو از دست میده و به عبارت دیگه، روح و شور و شوقی که برای انجامش داشتی از بین میره و تبدیل میشه به یه مجموعه حرکات و مشقّات فیزیکی صرف! در نتیجه این فرآیند، در مورد بعضی کارا که امکانش وجود داشته باشه، با خودت به این نتیجه میرسی حالا که دیگه قرار نیست لذتی از انجام این کار عایدم بشه، چه بهتر که یه حجم زیادی از کار رو یهویی انجام بدم تا بتونم چند روزی از انجام مجددش بی­ نیاز شم.الان که دارم این مطلب رو مینویسم، در حال خوردن سالاد ماکارونی، برای سومین وعده، توی ظرف اصلی، هستم.پی­ نوشت: عنوان این نوشته متأثر از شعار زبان برنامه­ نویسی جاوا هست: Write once, run everywhere به این معنی که زبان جاوا اونقدر کاربردهای گسترده ­ای داره که وقتی شما برنامه ­ای رو با استفاده از این زبان پرطرفدار توسعه میدی، میتونی مطمئن باشی که روی هر پلتفرم و هر دیوایسی میتونی اجراش کنی. سعید صوفیسعید صوفیThu, 22 Feb 2018 20:46:09 +0330