<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های ErainAGLE</title><link>https://virgool.ir/feed/@s.nejati.no99</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 19:56:47</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/3877782/avatar/BFETrK.jpg</url><title>ErainAGLE</title><link>https://virgool.ir/@s.nejati.no99</link></image><item><title>آخرین باری که اومدم</title><link>https://virgool.ir/@s.nejati.no99/آخرین-باری-که-اومدم-zlhcnw472o3a</link><description>ویرگول هنوز کوچولو بود؛ با نویسنده هایی که آزادانه تر از الان مینوشتن و نظراتی که صمیمانه تر از الان بود. یا توقعاتم اوج گرفته یا پوست انداختیم.  آخرین بار باور داشتم حرف زدن چیز خوبیست ولی چون کسیو نداشتم تصمیم گرفتم بنویسم تا ذهنم رخصت پرداختن به ساده ترین رویدادهای زندگیمو بده. الان اما فکر میکنم حرف زدن که خیلی وقته رد صلاحیت شده... نوشتن هم نمیتونه کمک چندانی بکنه  ما نیازمند چیزی فراتر از این دوتا هستیم . نیرویی که شاید در سکوت و هیچی محض، طوری که اصلا قادر به درکش نیستیم اما بهش امیدواریم، دستمون رو میگیره. آره ... ما مغرورای خود آزار آخرین ریسمانی که بهش چنگ میزنیم همین امیده . چون راه دیگه ای نداریم و ایشون رو ابر راه خودمون فرض میکنیم.</description><category>ErainAGLE</category><author>ErainAGLE</author><pubDate>Mon, 03 Mar 2025 19:02:39 +0330</pubDate></item></channel></rss>