https://virgool.ir/feed/@s.khosravi7468fa2026-11-11 22:53:33https://files.virgool.ir/upload/users/65295/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@s.khosravi7468https://virgool.ir/@s.khosravi7468/گم-شده-ایم-cz2g9hey8hezحس خفگی دارم دنیا را کوچک حس می کنم آدم هاو حرف هایشان را تکراری، گویی بخشی از وجودم فریاااد می زند که تو متعلق به اینجا نیستی.ما متعلق به اینجا نیستیم.این زندگی هایی که دچار بیماری روزمرگی شده اند.این قلب هایی که گرد و غبار دنیا رویشان نشسته و این چشم های بی نشاط که مانند شیشه های پر از لک و کثیفی ،شده اند متعلق اینجا نیستند..گاهی حس می کنم به اندازه ی تمام مردم جهان غمگینم..و به اندازه ی همه شان دلتنگ..در و دیوار خانه ذره ذره گوشت تنم را می خورد هر صدایی منبعش انگار مغز از هم پاشیده ی من است..از خانه بیرون می روم.ولی حس نمی کنم از جایی بیرون رفتم انگار همه ی دنیا یک اتاق کوچک و تاریک و خلوت است..حس می کنم گم شده ام..در لابه لای شلوغی شهر راه می افتم ..اولین اتوبوس و سپس اولین قطار شهری..مقصدم را نمی دانم.برای آدمی که نمی داند کیست چرا زندگی می کند؟کجاست؟کجا می رود زیاد هم عجیب نیست!شاید به دنبال خودم می روم..به دنبال سوال هایی که نمی دانم! به دنبال منشا این موجودیت!این کشمکش همیشگی زندگی من است!و شاید رویای زندگیم در پاسخ به این سوالات نهفته باشد..از قطار پیاده می شوم خانمی که صدایش پخش می شد گفت پیاده شو! گفت مسافرین عزیزی که قصد عزیمت به جایی خوب را دارند و مقصدشان را نمی دانند پیاده شوند!پیاده میشوم و نوک دماغم را گرفته و بی توجه به آدمها و بی توجهی هایشان یا حتی توجه های مریض گونه شان گام بر می دارم...نمی دانم کجا هستم و تنها چیزی که حس می کنم تراکم جمعیت است..ما آدمها جایی نمی خوابیم که زیرمان آب برود حتما اینجا خبرهایی هست..هر چه پیش می روم بار دوشم ،فسردگی قلبم و تاری چشمانم کمتر میشود...نور را حس می کنمو نوازش نسیم را، گویی کسی او برای استقبالم فرستاده...در راه آدم های شبیه خودم را می بینم ..مسحور نقطه ای هستند و زمزمه می کنند!انگار شانه به شانه ی رفیقی درد و دل کنان تا منزلش می روند..امتداد نگاهشان تلالو نور است..با شکوه و گرم..نشانه ای از عظمت در شهری با شمای حقیر..گنبدی طلایی رنگ..!انعکاس نور را به همه جای شهر و حتی دنیا می تاباند..مثل قلب پر مهر کسی...گام هایم به سبکی پرنده هاییست که همین حوالی اند..انگار پرنده ها هم جایی نمی خوابند که زیرشان آب برود!با ورود به آنجا حس می کنم وارد دنیای جدیدی شده ام آدمهای شاد مهربان مخلص، خیرخواه ،یکدست..چیز هایی که بیرون این در، من یکی لا اقل ندیدم..خودم هم جزو همین قبیله ام کوله بار حس های منفی و اخم تخم هایم پشت در گذاشتم و وارد شدم..به مردم لبخند می زنم..حس می کنم اینجا شبیه خانه است..حس می کنم اینجا آزادم..رها..نزدیکند چیزهایی که سالهاست دنبالشان هستم ..اما نمی توانم لمسشان کنم..تلفنم به صدا در می آید.باید برگردم!جماعتی نگرانند جماعتی وابسته اند و صاحب من!از کسی که ندیدمش ولی بیشتر از دیده شده ها حسش کردم خدافظی می کنم..قول می گیرم که"و لا تجعل آخر العهد منی لزیارتکم"خارج می شوم کوله بارم را برمی دارم خسته تر و دلتنگتر از قبل از خانه ام جدا شده و دوباره در شهر، میان آدمها گم می شوم...!و زیر لب آرزو می کنم کاش تلالو این نور زندگی مرا نیز روشن کند.تمامSamane KhosraviSamane KhosraviWed, 04 Sep 2019 13:21:36 +0430https://virgool.ir/@s.khosravi7468/زمان-dulra9fsw5mvزمان همان قاعده ی مسخره ای که خودمان اختراعش کردیم.که شلاق شود بر تنمان!که مدام بگوید:هی!من /امدم.و تا سربرگردانی بگوید:هی!من رفتم..و تو مدام دنبال عقربه هایش بدوی و مدام احساس عقب ماندگی از زندگی را مزه کنی.مادامی که زندگی جدای این صدای استرس زا به آرامی یک رود جریان دارد. و زندگی چشیدن مزه ی آب روان آن است..و زندگی لذت گوش دادن به یک آواز است..به گوش دادن درد و دلی..به در آغوش گرفتن یک دوست..به بوسه ای..به لبخندی..Samane KhosraviSamane KhosraviSat, 24 Aug 2019 11:55:33 +0430https://virgool.ir/@s.khosravi7468/نقاره-ها-xav1ughfdw0bصدای نقاره ها همیشه در من حس هیجان و عشق را زنده می کند.با شنیدنش در آن محیط عظیم و رویایی تنم می لرزد. قلبم به تپش در می آید. ارادت خاصی به آقا امام رضا دارم. گاهی اوقات که دلم از زمین و زمان پر است وتمام درهای دنیا را برویم بسته میبینم خودم را به آنجا می رسانم و همیشه حس می کنم در جایی بر روی زمین کسی هست که مرا می خواند و دری هست که همیشه بازاست که دست رد به سینه ام نمیزند...نقاره تنها یک موسیقی نیست با شنیدنش حتی برای یکبار حس می کنی که موسیقی به داد انسان رسیده تا عرض ارادت و احتراممان را به پیشگاه شاه خراسان برساند.موسیقی که در طلوع و غروب هر روز و در شادی وغم هر سال و معجزه ی شفای افراد ، فریاد شکر و عشق را سر می دهد.Samane KhosraviSamane KhosraviSat, 24 Aug 2019 11:35:40 +0430