https://virgool.ir/feed/@s.dd7593دندانپزشک جوان بازنشستهfa2026-11-10 14:22:08https://files.virgool.ir/upload/users/1685187/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@s.dd7593https://virgool.ir/@s.dd7593/جوجه-اردک-نخبه-oldqpj1ojzq6وقتی خبر قبولی کنکور میاد و متوجه میشید دانشگاه و رشته ی خوبی قبول شدید، از اون رشته های سفیدپوشی که از هر ایرانی در هر جای دنیا بپرسید میگه "نون تو همین شغله"، فکر می کنید تموم شد. دیگه خوشبختی در خونه تون رو زده.من اینجام که داستان دیگه ای بگم. من اون کسی بودم که از غول با شاخ و دم کنکور عبور کردم و موفق شدم. و فکر کردم خوشبختی همین جاست؛ اما نبود.اگر زندگی هر کدوم از ماها رو طی دوران تحصیل از بیرون می دیدید، بهترین ویترین ممکن چیده شده بود؛ رشته عالی، درآمد تضمین شده، جایگاه اجتماعی خوب، طوری که از نظر جامعه ما "همه چیز" داشتیم و جرئت ابراز نارضایتی نداشتیم. ما همان "همگان بودیم که همه چیز داشتیم". اما فشار تحصیل در سیستم معیوب، رویاهای فراموش شده در ماراتن طولانی رسیدن به این رشته، فضای سرد و تلخ دانشکده، خبر گاه و بیگاه خودکشی دانشجوها...همه عامل این بود که برق شادی چشم های ما، طی دوران تحصیل، به خاکستر ناامیدی تبدیل بشه.چندین سال طول کشید تا متوجه بشم شرایطی که ما سپری کردیم، اسم علمی داره. و دانشجوها در رشته های تاپ یا اصطلاحا High Profile، مثل رشته های سفیدپوش در ایران، دچارش هستند.سندرم اردکچرا اردک؟ چون اگر اردک رو تماشا کنید، می بینید که با آرامش کامل در سطح آب در حرکته. اما کافیه زاویه دید رو عوض کنید تا متوجه بشید پاهای اردک در زیر آب به سختی در حال تقلا هستند که این حرکت توامان با آرامش در سطح آب رو حفظ کنند. مشابه تقلای سخت دانشجوی ظاهرا آرام و شادی، که وقتی خبر خودکشی اش میاد، همه میگن چی کم داشت که خودکشی کرد؟ دیگه چی می خواست؟تحلیل های مختلفی در مورد علل این پدیده وجود داره، که همگی کار روانشناسها، جامعه شناسها، و کلی "شناس" های دیگه که من نمیدونم هست. اما من میخوام از یک جنبه خاص حرف بزنم. چرا رویای دسته جمعی جامعه ی ما، رشته های سفید پوش هستند؟ چی شد که اینقدر مسیر خوشبختی تنگ و باریک شد، طوری که حس کنیم چون خیلی هامون دیگه جا نمی شیم، بهتره بدون زیرساخت کافی ظرفیت این رشته ها رو بالاتر ببریم، تا کنکوری های بیشتری به خوشبختی برسند؟من فکر می کنم این رویای دسته جمعی جامعه، باعث شد که رویای منحصر به فرد خودمون رو فراموش کنیم. و نتیجه ی فراموشی این رویا این شد که هفته ی اول ترم یک دانشگاه، وقتی استاد پرسید چند نفر بخاطر علاقه سراغ این رشته اومدند و چند نفر بخاطر پول، علاقه، بین سیل دست هایی که به نشانه ی پول بلند شدند، فراموش بشه. یک بار جمله ی عجیبی شنیدم. "Dream is a Killer" . معنی این جمله رو نفهمیدم، تا روزی که رویاهام رو توی ماراتن رسیدن به آرزوی جمعی جامعه گم کردم. تا روزی که دیدم گم شدن رویاهام داره منو از پا درمیاره، و حتی نمیدونستم چطور دنبالشون بگردم، چون یادم نمیومد چه شکلی بودند.اما چی شد که اینطور شد؟ دو تا دلیلش رو من میگم، بقیه رو آدم حسابی ها اضافه کنند. عدم امنیت مالی در این مقاله به عنوان دلیل بیان نمیشه، چون مبحث پیچیده ایه و من صلاحیت حرف زدن در موردش رو ندارم. و اما دلایل:تو اسب سیاه هستی؟ما از نوجوان هامون که تقریبا هیچ تجربه ی خاصی به جز مطالعه ی کتب درسی ندارند، توقع داریم در ۱۵ سالگی رشته اصلی شون رو، و در ۱۸ سالگی شغل آینده شون رو انتخاب کنند، و تقریبا حدود ۳۰ تا ۴۰ سال، پای تصمیم ۱۸ سالگی شون بمونند. اگر شما اینقدر خوش شانس بودید که از بچگی می دونستید که می‌خواهید چکاره بشید، سیستم آموزشی-شغلی فعلی، متناسب با شما طراحی شده.اما واقعیت اینه که عمده مردم، به همین راحتی به شغل مورد علاقه شون نمی رسند.پروژه "اسب سیاه" (Dark Horse Project)، توسط دانشگاه هاروارد طراحی و اجرا شد تا مشخص کنه افراد چگونه به موفقیت و رضایت شغلی می رسند. یکی از نتایج مهم پروژه نشون داد که اکثر افراد موفقی که در دهه های چهل و پنجاه زندگی شون بودند، وقتی می‌خواستند در مورد مسیر موفقیت شغلی شون توضیح بدهند، اغلب با این جمله شروع می کردند که:"خب مسیری که من رفتم مسیر خیلی طولانی ای بوده، چند بار شغل های مختلف رو امتحان کردم، فکر نمیکنم بقیه مثل من اینقدر تو کارهای مختلف وقت تلف کرده باشند!"این جمله مشترک اکثر افراد، که فکر می کردند مسیری که برای موفقیت طی کردند، مسیر عجیبی بوده، مثل اسب سیاه که یک حیوان عجیب و کمیابه، باعث نام گذاری پروژه شد. واقعیت اینه که اکثر افرادی که در مشاغل مختلف به موفقیت چشمگیری دست پیدا می کنند، دوره ی نمونه گیری (sample time) رو گذراندند. دوره ای که در اون، شغل های مختلف رو امتحان کردند تا در عمل متوجه بشوند که شغل و رشته مورد علاقه شون چیه.اما در ایران، این موضوع پذیرفته شده نیست که یک جوان بین ۲۲ تا ۳۵ سالگی اش، مدام در حال شغل عوض کردن و امتحان کردن چیزهای مختلف باشه. افرادی که این کار رو کنند، تنوع طلب، بیکار یا بعضا فاقد ثبات شخصیتی خطاب می شوند. جامعه از ما توقع داره که هر چه سریعتر وارد یک شغل بشیم و پله های ترقی رو دو تا یکی بالا بریم؛ و داستان موفقیت کسانی که چیزهای مختلف رو امتحان کردند تا به شغل مورد علاقه شون در سنین ۳۵ تا ۴۵ سالگی برسند، معمولا پوشش رسانه ای داده نمیشه.این میشه که ما، در مشاغلی که توی ۱۸ سالگی بدون آگاهی کافی انتخاب شون کردیم گیر میفتیم، اگر بخوایم مسیر دیگه ای رو بریم برچسب می خوریم، و اگر بدون دچار شدن به سندرم اردک از دوران تحصیل مون جون به در ببریم، روزی می رسه که به فرسودگی شغلی ناشی از انتخاب هامون میگیم : "بحران چهل سالگی".در این باره می تونید کتاب گستره از دیوید اپستین رو مطالعه کنید. مطالعه ی این کتاب، از لذت بخش ترین تجربیات کتاب خوانی من تا به اینجا بوده است.ماموریت رنسانسی هاتا حالا از خودتون پرسیدید که من برای چی خلق شدم، یا ماموریت ام تو این دنیا چیه؟و معمولا خواسته تون این بوده که شغل تون، پاسخی باشه برای این سوال که ماموریت من تو این دنیا چیه.انگلیسی زبان ها به این موضوع میگن One True Calling، ندای درون حقیقی، که باعث میشه ما به سمت یک ماموریت خاص در جهان هستی هدایت بشیم. واقعیت اینه که... بخش زیادی از این موضوع القای فرهنگیه. شما اینجایید که رشد کنید و با یه ورژن آپگرید تر به دیار باقی بشتابید! "مجبور" نیستید بین علایق تون فقط یکی رو انتخاب کنید و زندگی تون رو وقف یک موضوع خاص کنید. اگر دلتون میخواد، و واقعا دوست دارید یک شغل و علاقه رو تا پایان عمر دنبال کنید، هیچ ایرادی نداره، اتفاقا خیلی از افراد مثل شما هستند که ترجیح شون همینه. اینکه در یک زمینه خاص متخصص بشوند. به این افراد میگن single-passion (تک پر خودمون!)اما بعضی از افراد هستند که وقتی وارد یک رشته می شوند، تا حدی به موضوع مسلط می شوند، و با علاقه درون اش پیش می روند. اما بعد از مدتی حس می کنند حوصله شون سر رفته. دیگه براشون جذابیتی نداره و میرن سراغ یک رشته دیگه. به این افراد میگن Multipotentialite یا Polymath یا فرد رنسانسی. چرا رنسانسی؟ چون در دوره رنسانس، همه فن حریف بودن در رشته های مختلف، یک ارزش اجتماعی بوده.این موضوع با دوره sample time متفاوته. در اون دوره، افراد مشاغل مختلف رو امتحان می کنند تا به یک شغل مورد علاقه برسند، اما افراد Polymath هیچوقت به یک رشته یا شغل خاص علاقه مند نمی شوند. این افراد در مشاغل از پیش تعریف شده جا نمیشن. معمولا در مشاغل بین رشته ای که مخلوطی از چند علاقه شون باشه فعالیت می کنند، یا با ترکیب علایق شون، یک فیلد کاری جدید می سازند، یا در هر شغلی برای مدت چند سال فعالیت می کنند و بعد سراغ شغل دیگه ای می روند.پس اگر حس می کنید تا عمق مشخصی میتونید در علایق تون پیش برید و در قالب مشاغل از پیش تعریف شده ی موجود در جامعه نمی گنجید، شما ایراد خاصی ندارید. شما یک Multipotentialite هستید.رویای گمشدهوقت پرسیدن سوال یک میلیون دلاری فرارسیده. ما در جامعه مون، چقدر به تنوع آدمها بها می دهیم و شرایط رو برای رشد و آسایش همه ی انواع آدمها آماده می کنیم؟ آیا کسی در تمام طول دوران تحصیل، بهتون گفت ممکنه شما چند ظرفیتی باشید؟ آیا کسی بهتون گفت هیچ اشکالی نداره که تا سی سالگی متوجه نشید شغل مورد علاقه تون چیه؟ آیا به همه این فرصت رو دادیم که اون طور که دوست دارند، و با ویژگی های خاصی که دارند خوشبختی رو برای خودشون بسازند؟ یا اینقدر تعریف خوشبختی رو تنگ کردیم که دانش آموز کنکوری فکر کنه اگر فلان رتبه رو نیاره به خاک سیاه نشسته، و دانشجوی فلان رشته جرئت نکنه بگه من اصلا این رشته رو نمی خوام؟حرفم به همه ی کسانی که این روزها درگیر و دار کنکور هستند اینه که، مهم ترین دستاوردی که در زندگی میتونید داشته باشید، اینه که خودتون رو بشناسید. خود واقعی تون با تمام ضعف و قوت هاش، رویاها و تجربه هاش، دلخوشی ها و دل زدگی هاش. شناخت خود واقعی، فرآیندی سخت و طولانیه؛ و کسی هم نیست که به جای شما این کار رو کنه. پس آستین بالا بزنید و برای خودتون بجنگید، چون اگر رویاتون رو ازتون بگیرند و مجبور بشید رویای جامعه و اطرافیان تون رو دنبال کنید، روزی می رسه که شوق زندگی از چشم هاتون میره، و پاسخی برای سوال من چرا دارم ادامه میدم، نخواهید داشت.پس رویاهاتون رو گم نکنید. پیدا کردن دوباره شون کار خیلی سختیه.سمانه نوشتسمانه نوشتMon, 20 Jun 2022 15:21:29 +0430https://virgool.ir/@s.dd7593/قهرمانان-بیست-سالگی-zdsngdyt3hxuاحتمالا اسم کتاب "کاش وقتی بیست ساله بودم می دانستم" تینا سیلیگ به گوش تون خورده. کتاب در مورد مواردیه که آرزو می کنیم به موقع در موردشون می دونستیم، مثلا اوایل جوانی، مثلا بیست سالگی.امروز می خوام در مورد قهرمانان بیست سالگی ام صحبت کنم؛ کسانی که هر چه بیشتر باهاشون آشنا شدم، بیشتر آرزو کردم که کاش زودترباهاشون آشنا شده بودم. مثلا اوایل جوانی، مثلا بیست سالگی.اشخاصی که در ادامه معرفی می کنم، کسانی هستند که داشتن ذهنیت صحیح در مورد مسائل مهم زندگی رو به من یاد دادند. تعریف موفقیت، روابط سالم، معنای زندگی، شجاعت، تاب آوری و هر چیز مهمی که در زندگی آرزو می کنید کاش در مدرسه و دانشگاه یاد گرفته بودید.گری وینرچاکگری وینرچاک، کارآفرین آمریکاییگری وینرچاک که بیشتر با نام گری وی شناخته میشه، کارآفرین و سرمایه گذار موفق آمریکایی، از خانواده ای مهاجر هست. گری، در سن 35 سالگی به میلیونری خودساخته تبدیل شد، و الان از موفق ترین اشخاص در حیطه ی خودشه.اما فرق این کارآفرین با بقیه در چیه؟ تولید محتوای گری در تمام رسانه های اجتماعی، متمرکز بر ارزش هایی هست که باید در زندگی و کار داشته باشیم. وقتی پای صحبت گری می شینی، تازه متوجه می شید باید چه توقعی از خودتون داشته باشید، چه چیز هایی رو معیار موفقیت و شکست قرار بدید، و چطور با صبر و مهربانی، و پشتکار تمام نشدنی، برای آینده تون تلاش کنید.دیدن چند تا ویدیو از گری وی کافیه تا پای ثابت ویدیوها و سخنرانی هاش بشید و روزانه محتوایی که تولید میکنه رو دنبال کنید.گری علاوه بر تولید محتوای دیجیتال در فضای مجازی، کتاب های زیادی هم منتشر کرده که کتاب رفتارهای برنده به فارسی ترجمه شده و پیشنهاد می کنم این کتاب رو بخونید و لذت ببرید.آدام گرانتآدام گرانت، استاد دانشگاه وارتون و روانشناس سازمانیآدام گرانت، نویسنده و روانشناس سازمانیه. شاید در نگاه اول فکر کنید "دوباره یه نویسنده ی کتاب های موفقیت در ده روز!" اما این طور نیست. آدام گرانت فکر کردن و رفتار کردن صحیح رو،در کار و در زندگی، آموزش میده.حتما براتون پیش اومده که بخواهید با ماشین شخصی به سفر برید، و برنامه ریزی کنید که قبل از شروع سفر، ماشین رو برای چک شدن و سرویس ببرید. چرا؟ چون می دونید لازمه ی سفر ایمن و راحت، داشتن وسیله ی مناسبیه که شما رو به مقصد برسونه. ذهن هم وسیله ایه که ما تمام زندگی مون رو به کمک اش می سازیم. پس چرا بررسی نکنیم که آیا ابزار سالمی در اختیارش گذاشتیم یا نه، آیا درست کار می کنه یا نه.چیزی که از آدام گرانت یاد می گیرید اینه که چطور ذهنیت سالمی داشته باشید، و در ادامه رفتار سالمی بروز بدید.کیفیت مطالب آدام گرانت اینقدر بالاست که شک ندارم تا الان، حتما با بخشی از کلامش آشنا شدید؛ چه در فضای مجازی، چه پادکست چه کتاب. کتاب های مشهور آدام گرانت، دوباره فکر کن، بده بستان و گزینه ی ب هستند و همگی به فارسی ترجمه شدند.مارک منسنمارک منسن، نویسنده ی کتاب های پرفروش نیویورک تایمزفرقی نمی کنه چه اپلیکیشن کتاب خوانی روی گوشی تون نصب شده؛ کافیه بازش کنید و همون صفحه ی اول رو با دقت بررسی کنید؛ اسم کتاب هنر ظریف رهایی از دغدغه ها رو می بینید. مارک منسن، نویسنده ی کتاب های پرفروش نیویورک تایمز، در مورد زندگی می نویسه؛ معنای زندگی، روابط، تاب آوری، و پیدا کردن هدف. به قول خودش اون نصیحت هایی برای زندگی داره که مزخرف نیستن! من توی زندگی هر وقت مسیرم رو گم می کنم، خودم رو با بقیه مقایسه می کنم یا مسیر پیش رو برام تیره و تار میشه، یه سر به سایت مارک منسن می زنم. همیشه جوابه!یه راز کوچولو هم بگم که بعضی از مطالبی که دوستان روانشناس در صفحات با دنبال کننده ی بالا در اینستاگرام منتشر می کنند و اتفاقا بازخورد مثبت زیادی هم داره، کپی برداری بدون ذکر منبع از مطالب سایت مارک منسن هست. پس بهتره از منبع دست اول این محتواهای مفید رو دریافت کنید.به جز کتاب های هنر ظریف رهایی از دغدغه ها و اوضاع خراب است! ،که به فارسی هم ترجمه شدند؛ مقالات مفیدی هم در وبسایت مارک منسن منتشر میشه که اگر تسلط خوبی به زبان انگلیسی دارید، می تونید بخونید و لذت ببرید.برنه براونبرنه براون، محقق و استاد دانشگاه هوستونبار اولی که از زبان برنه براون در مورد تفاوت شرم و گناه می شنوید، با خودتون می گید یعنی چی؟! اینا چیه دیگه! اما بیشتر که به حرفاش گوش می دید، حس می کنید شاه کلید پیدا کردید. شاه کلیدی که جواب همه ی سوالات شما در مورد روابط تون هست. رابطه با خودتون، والدین تون، همسر و فرزندان تون، دوستان و همکاران تون. بزنه براون در زمینه مددکاری اجتماعی تحصیل کرده و به واسطه ویدیوهای TED پر بازدید، و کتاب های پرفروش اش شناخته میشه. پای صحبت برنه براون تعریف شجاعت، نیاز به آسیب پذیر بودن، تفاوت شرم و گناه و روش رهبر بودن رو می فهمید و متوجه می شید بسیاری از چیزهایی رو که فکر می کنید می دونید، واقعا نمی دونید.اگر خوندن کتاب های موهبت کامل نبودن، زندگی با تمام وجود و با اقتدار برخاستن، که به فارسی هم ترجمه شدند براتون سخته، از ویدیوهاش شروع کنید؛ مخصوصا از سخنرانی مشهور TED اش که اینجا می تونید مشاهده کنید.آلن دوباتنآلن دو باتن، موسس مدرسه ی زندگیآلن دوباتن، که در ایران کمتر شناخته شده ، فیلسوفی برای زندگی روزمره است؛ اگر فیلسوف های بزرگ در مورد حقیقت وجود، روح، جسم و مسائل انتزاعی دیگه صحبت کردند (که کاملا هم مفید و لازم هستند) آلن دوباتن در مورد زندگی روزمره حرف می زنه. اینکه چرا سرکار می ریم؟ چرا به خیلی از آرزوهامون نمی رسیم؟ چرا توقع داریم شغل مون معنا داشته باشه؟ چرا هر چی تلاش می کنیم باز هم وارد رابطه با آدم های به درد نخور می شیم؟ چرا از نه گفتن می ترسیم؟ چرا رنج می کشیم؟از نظر من، آلن دوباتن فیلسوف واقع گراست. واقعیت زندگی در زمینه های مختلف رو توضیح میده. آرامشی که از خوندن کتاب های آلن دوباتن حاصل میشه، آرامشی با طعم گس حقیقته؛ حقیقتی که ازش فرار می کنیم، غافل از اینکه پذیرفتنش، باعث میشه با آرامش بیشتری با ناملایمات زندگی مواجه بشیم.کتاب هایی که از آلن دوباتن به فارسی ترجمه شدند بسیار زیادند که تعدادی شون عبارتند از: شغل مورد علاقه، خودشناسی، آرامش و درباره ی خوب بودن، هستند. این کتابها، کوتاهند و وقت کمی ازتون می گیرند، اما دنیایی از اطلاعات مفید و سرراست رو در اختیارتون میگذارند.این افراد، قهرمان های دهه ی بیست زندگی من تا به اینجا بودند؛ چیزهایی ازشون یاد گرفتم که کسی به من یاد نداد. اینکه چطور با رنج ام مواجه بشم، معنای زندگی من چیه، چطور باید درست تصمیم بگیرم و دنیایی از مطالبی که پایه های محکمی برای یک زندگی خوب رو می سازند.قهرمان های شما چه کسانی هستند؟سمانه نوشتسمانه نوشتMon, 20 Jun 2022 13:44:19 +0430https://virgool.ir/@s.dd7593/دردسر-شیرین-داستان-خودآموز-زبان-کره-ای-aghn2suh2dxzیک روزی، یک جایی از بیست و چند سالگی، مشغول خوندن داستان سی ساله ها بودم. اینکه آدم ها از رسیدن به سی سالگی، چه حسی دارند؟ سی سالگی، برای خیلی ها وقت جمع بندیه، جمع بندی اینکه تا الان چه کردم و نکردم. و من از خودم پرسیدم، "من می خوام تا سی سالگی چکار کنم؟" و جوابی دادم که خودم هم شگفت زده شدم: تسلط به پنج زبان خارجی!و در کمال تعجب، این هدف گذاری با من باقی موند. شاید چون این هدف، برای خودِ خودم بود، برای پرانرژی باقی موندن و با اشتیاق کار کردن، تا روز ملاقات با سی سالگی.چرخش روزگار و سر رسیدن مهمان ناخوانده ای به اسم کرونا، من رو وادار کرد برای رسیدن به این هدف، مسیر جدیدی رو در پیش بگیرم. یادگیری خودخوان زبان.چی شد که دلم برای زبان کره ای رفت؟ اول از همه، موسیقی زیبایی کره ای، که با مفاهیم قشنگش، در روزهایی که دلگیرتر از بقیه روزهای زندگی ام بود، بهم آرامش داد.اما فکر می کنم لحظه ای که کاملا عاشق شدم، لحظه ای بود که الفبای کره ای رو دیدم... " So… This is Love" ( با لحن کارتون خاطره انگیز سیندرلا بخونید!)همه ی ما کم و بیش می دونیم برای یادگیری زبان باید چه کارهایی انجام بدیم. اما همه ی اطلاعات ما، به یادگیری زبان هایی بر می گرده که دانشی اولیه در مورد شون داریم. حالا اگر بخوایم زبانی کاملا ناآشنا و جدید، اون هم بدون کلاس و معلم شروع کنیم، قدم های اول چی هستند؟ از اونجا که قدم های اول همیشه سخت ترین قدم ها بنظر می رسند، من در این مقاله می خوام در مورد اولین قدم های یادگیری خودخوان صحبت کنم که در ادامه با هم مرور می کنیم.قدم اول، یادگیری الفبا قدم اول هر زبان جدید، یادگیری الفبای اون زبان هست. دسته بندی ای وجود داره، که زبان های مختلف رو به لحاظ سختی و آسانی، به چهار بخش طبقه بندی میکنه. و زبان کره ای در دسته ی شماره ی چهار، یعنی سخت ترین ها قرار می گیره. اما دقت کنید این دسته بندی برای کسایی هست که زبان مادری شون، انگلیسیه. پس برای یادگیری زبان جدید، از این دسته بندی ها نترسید و بدانید و آگاه باشید که زبان مادری شما، یعنی زبان فارسی هم در رده های سخت (شماره سه) هست! پس اگر یکی از زبان های سخت دنیا رو به راحتی صحبت می کنید، چرا بقیه رو نتونید؟با جستجویی ساده متوجه می شید که بهترین سایت برای شروع یادگیری الفبا، سایت 90daykorean هست. آموزش الفبا در این سایت کاملا رایگان، و با شیوه ای جذاب و ماندگار در ذهن هست.قدم دوم، تلفظ صحیحاگر بخواهید روزی رو تصور کنید که به یک زبان جدید مسلط شدید، اون روز چه شکلیه؟ برای هر کسی یه تصویر منحصربه فرد وجود داره، اما سکانس مشترک تصورات همه، سکانسی هست که شما در اون، مشغول "صحبت کردن" با فردی هستید که زبان مادری اش، همون زبانیه که شما مسلط هستید، و از این صحبت کردن روان و راحت، در حال لذت بردن هستید.مقصد نهایی همه ی زبان آموزان، صحبت کردن روان و آسان هست. پس وقتی که دارید برای سفر طولانی زبان آموزی، وسایل کوله پشتی تون رو جمع می کنید، مطمئن بشید که "دهان" تون، عضوی که قراره رویای شما رو محقق کنه، جا نگذارید!دهان مثل تمام عضلات بدن، بدون تمرین، تقویت نمیشه. بدون تمرین کردن با دهان تون، هیچ وقت یاد نمی گیرید به زبان جدید "صحبت" کنید. شاید نوشتن، خواندن یا حتی گوش دادن رو یاد بگیرید و مسلط بشید، اما صحبت کردن رو فقط با صحبت کردن یاد می گیرید.پس مطمئن بشید که صامت ها و مصوت های زبان جدید رو به درستی تلفظ می کنید، و حنجره، زبان و لب هاتون هنگام تلفظ، در موقعیت صحیحی قرار می گیرند.این روش یه راز کوچولو هم داره؛ و اون اینکه وقتی از تلفظ شروع به یادگیری می کنید، متوجه می شدید که همه ی مهارت های دیگه تون خیلی سریع تقویت میشن. چون مغز شما، شاید کلمه ای که حفظ کردید رو فراموش کنه؛ اما حافظه ی ماهیچه ای که هنگام تمرین دادن دهان تون می سازید رو، به ناخودآگاه می بره، و ناخودآگاه به این سادگی چیزی رو فراموش نمی کنه.برای یادگیری تلفظ حروف، به کانال یوتیوب Your Korean Saem مراجعه کنید و مجموعه ویدیو های آموزشی اش رو در مورد تلفظ صحیح حروف ببینید؛ وقتی تلفظ صحیح رو یاد گرفتید، متوجه می شید که تسلط تون به الفبای کره ای هم، به طرز چشمگیری افزایش پیدا کرده.قدم سوم، منبع لذت بخش!مسیر یادگیری زبان جدید، مسیر بسیار طولانی ای هست. مثل کوهنوردی به قله ای بزرگ، که با نگاه اول، دست نیافتنی به نظر می رسه. اما چی میشه که بعضی ها به سرعت سفر طولانی رو رها می کنند، اما بعضی ها تا رسیدن به قله، ثابت قدم هستند؟جواب یک کلمه است: هدف. یادتون نره برای چی زبان رو شروع کردید، چرا دارید ادامه میدید و چی شد که سر از این زبان درآوردید.هدف چیزیه که شما رو از روزهای سخت زبان آموزی، روزهایی که با خودتون می گید چی شد که من تصمیم گرفتم این زبان که یک کلمه از گرامر لعنتی اش رو متوجه نمیشم، عبور میده.اما اگر هدف قله است و مسیر طولانی و پرپیچ و خم، چطور این مسیر رو طی کنیم؟باید کاری کنی که بهت خوش بگذره. ما انسانها، ماشین هایی هستیم که عقل و احساس مون اون رو جلو می برن؛ اما یادمون نره که این احساسه که پشت فرمون نشسته و عقل فقط داره آدرس درست رو پیدا می کنه؛ پس اگر هدف درستی داری ولی نمیتونی منظم زبان بخونی، به خودت نگو من بی اراده ام، به خودت بگو چه راهی پیدا کنم که بهم خوش بگذره؟اگر آشپزی دوست داری، از دستورالعمل آشپزی به زبان جدیدی که داری یاد می گیری شروع کن. اگر طوری عاشق سریال فرندز و کتابهای هری پاتر هستی که کلمه به کلمه شون رو حفظی، یه دور هم با زبان جدید سراغ شون برو. هر کاری می کنی، مطمئن شو که حداقل 70 درصد اوقات بهت خوش بگذره. ( 70 درصد رو میگم که بدونی اون 30 درصد روزهای اعصاب خردکن، برای همه پیش میاد و اجتناب ناپذیره، و راه عبور ازشون اینه که صبوری پیشه کنی و با خودت مهربون باشی).پس از بین همه ی منابع خوبی که برای زبان کره ای وجود داره، مثل کتاب های سجونگ، کتاب های ویتامین، اپلیکیشن لینگودیر، سایت TTMIK، و خیلی از منابع دیگه، با اون منبعی که بیشتر ازش لذت می بری شروع کن. همه ی این منابع نقاط ضعف و قوت دارند ولی یادت باشه که لذت بردن خودت رو در اولویت بگذاری.می تونی ویدیوی TED خانم ماچوا، که به هفت زبان زنده ی دنیا مسلط هستند و در مورد رمز و راز یادگیری زبان جدید صحبت می کنند رو از اینجا ببینی و مطالب خوبی در مورد اهمیت لذت بردن از زبان آموزی، یاد بگیری.توصیه ی آخر، فوت کوزه گری!این فوت کوزه گری شاید عجیب بنظر بیاد، اما میخوام توصیه ای کنم که شاید خلاف تمام چیزایی باشه که شنیدی: لیست لغت حفظ نکن، از گرامر شروع نکن!وقتی ما زبان مادری مون رو یاد گرفتیم، هیچ کس به ما لیست لغت برای حفظ کردن نداد، و نکات گرامری هم نگفت. ما با تقلید مداوم از بزرگتر ها، پرسش های مکرر این چیه، اون چیه، و قرار دادن مغز مون در معرض محیطی که از اون زبان پر هست، اجازه دادیم که خودآگاه و ناخودآگاه ما، نقش شون رو برای یادگیری زبان مادری، به خوبی انجام بدهند.حتما زمانی می رسه که هر زبان آموزی نیاز پیدا می کنه که نکات گرامری رو بخونه و یاد بگیره. اما برای ماه های اول، اینقدر که مهمه گوش ات به آواهای زبان جدید آشنا بشه و درونش غرق بشه، انتخاب کتاب مرجع مهم نیست. اینقدر که مهمه به اطرافت نگاه کنی و اسم هر شی ای که می بینی رو به زبان جدید بنویسی و با برگه های کوچک بهش بچسبونی، حفظ لغت مهم نیست. اینقدری که مهمه از جمله های کاربردی اون زبان شروع کنی و جمله های ساده رو با صدای بلند تقلید و تکرار کنی، دونستن گرامر اون جمله ها مهم نیست.یاد گرفتن هر چیز جدیدی توی زندگی، سخته. چون اگر آسون بود، به رشد و بزرگ شدن ما کمکی نمیکرد. اما مهمه بدونی این سختی رو چطور تحمل کنی. اگر مسیر رو برای خودت به قدم های کوچک و لذت بخش تقسیم کنی، با هر قدم جدید، یک کم سختی می کشی، اما این سختی و سردرگمی، شبیه یه دردسر شیرین می شه؛ شاید اذیت بشی اما لذت بخش هم هست. اما اگر یادت بره قدم هات رو کوچک و پیوسته کنی، یا یادت بره کاری کنی که بهت خوش بگذره، هیچ وقت نمی تونی طولانی مدت ادامه بدی.پس به خودت اعتماد کن، روش منحصر به فرد خودت رو خلق کن و مطمئن شو که از مسیر لذت می بری. یادت باشه زبان یاد گرفتن انتها نداره، پس زبانی رو انتخاب کن که دلت میخواد تا انتهای عمر، از معاشرت باهاش کیف کنی و بابت رها نکردنش، به خودت افتخار کنی.سمانه نوشتسمانه نوشتMon, 20 Jun 2022 12:50:49 +0430